ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ἀριθμὸς 12

Κυριακὴ Γ΄ τῶν Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως)

23 Μαρτίου 2014

Μάρκου η, 34 – θ, 1

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι». Ο λόγος αὐτὸς τοῦ Χριστοῦ, ἔρχεται νὰ λειτουργήσει ἀνατρεπτικὰ στοὺς παραλογισμοὺς τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Καὶ αὐτὸ γιατί ὁ Χριστὸς μᾶς προσκαλεῖ νὰ ἀκολουθήσουμε μία ἐντελῶς ἀντίστροφη πορεία ἀπὸ ἐκείνη ποὺ συνήθως σπρώχνεται ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς χρεωκοπημένες ὀρθολογιστικὲς προσεγγίσεις του, οἱ ὁποῖες βλέπουμε νὰ τὸν ἀφήνουν τελικὰ ἕρμαιο τῶν πιὸ ψυχρῶν καὶ ἀπαίσιων μορφῶν δουλείας.

Διαπιστώνουμε ὅτι πολλὲς φορὲς ὁ ἄνθρωπος ἐγκλωβίζει τὸν ἑαυτό του στὰ ψυχρὰ γρανάζια τῆς φιλαυτίας καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ. Μὲ τὴν ἁμαρτία, κλείνει τὴν καρδιά του καὶ παραδίδεται στὸν ἀτομισμὸ καὶ τὴν αὐτοθεοποίηση. Ἡ κρίση ποὺ γνωρίζει σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ προϊὸν αὐτῆς τῆς αὐτοκαταστροφικῆς πορείας ποὺ ἀκολουθεῖ. Σὲ μία τέτοια κατεύθυνση ἀναδεικνύεται τελικὰ τὸ δίκαιο τῶν ἰσχυρῶν καὶ ὁ ἐξευτελισμὸς τῶν ἀδυνάτων. Προάγεται ἕνας πολιτισμός, ὁ ὁποῖος στὸ τέλος βλέπουμε νὰ δομεῖται στὸ βάθρο τῆς θυσίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἐν ὀνόματι τῆς ἐπιβολῆς ψυχρῶν οἰκονομικῶν δεικτῶν.

Ἡ ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδά τῆς ζωῆς του, καταντᾶ σίγουρα ἕνα ἀνυπόφορο μαρτύριο. Ἀντίθετα, ἡ προτροπὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ σηκώσουμε τὸ σταυρό μας καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε, συνιστᾶ ἄρνηση τῆς δουλείας αὐτῆς καὶ εἰσαγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου στὸ χῶρο τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. Στὴν πραγματικότητα, ὁ Χριστὸς μὲ τὰ συνταρακτικὰ αὐτὰ λόγια του, μᾶς προσκαλεῖ σὲ μία πορεία, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος καταξιώνεται ὡς πραγματικὰ ἐλεύθερη προσωπικότητα. Μᾶς καλεῖ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴ δουλεία τοῦ κακοῦ ἑαυτοῦ μας, ἐκείνου ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν φιλαυτία, καὶ ν’ ἀνακαλύψουμε τὸν αὐθεντικὸ ἑαυτό μας ποὺ φέρει στὸ βάθος του τὴ σφραγῖδα τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ.

Ἀκριβῶς, ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ τονισθεῖ ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη Του. Τὴν προσφέρει ἀφειδώλευτα στὴν εἰκόνα του ποὺ εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ὕπαρξή μας χαρακτηρίζεται γιὰ τὴν προσφορά, τὴ διακονία καὶ τὴ θυσία της. Ὑπάρχουμε γιὰ νὰ προσφέρουμε καὶ ὄχι γιὰ νὰ ἁρπάζουμε καὶ νὰ ρημάζουμε. Αὐτό, ἄλλωστε, εἶναι καὶ τὸ νόημα τοῦ «σταυροῦ», τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς μὲ τὴν ἀγάπη Του τοποθέτησε ὡς θεμέλιο τῆς ὕπαρξής μας καὶ κέντρο τῆς ζωῆς μας.

Ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία μὲ τὴν καθιέρωση τῆς Κυριακῆς τῆς Σταυροπροσκυνήσεως προβάλλει ἐνώπιόν μας τὸ σταυρό, ὡς σύμβολο δύναμης, ἐλπίδας καὶ ζωῆς. Μᾶς θυμίζει ὅτι ἡ σωτήρια πορεία ποὺ μποροῦμε νὰ ἀκολουθήσουμε, ὅτι ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴ συνάντησή μας μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστό, περνᾶ μέσα ἀπὸ τὸ σταύρωμα. Ἡ σταύρωση αὐτὴ ἀποκωδικοποιεῖται στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ὡς ζωηφόρος θάνατος καὶ σταυρόμορφη ἀνάσταση, ποὺ ξεδιπλώνουν τὴ ζωὴ σὲ ὅλη τὴν αὐθεντικότητα καὶ στὸ βαθύτερο νόημά της.

Ἡ προτροπὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε, ἀπαρνούμενοι τὸν ἑαυτό μας καὶ σηκώνοντας τὸ σταυρό μας, ἀποτελεῖ ἕνα ἰσχυρὸ δείκτη για ν’ ἀνακαλύψουμε τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο στὴ ζωή μας. Νὰ νιώσουμε τί σημαίνει μαθητεία κοντὰ στὸν Χριστό. Οἱ συνθῆκες ἐξαθλίωσης ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ κάθε λογὴς ἰσχυροί τῆς σύγχρονης ἐποχῆς, μπορεῖ νὰ σκορποῦν ἀνάμεσα σὲ ἀνθρώπους τὴν ἀνέχεια, τὴ δυστυχία καὶ τὴν ἐξαθλίωση, ὁ ἄνθρωπος ὅμως κοντὰ στὸν Χριστό, ἀρνούμενος τὸν ἑαυτό του ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ σηκώνοντας τὸ σταυρό του, εἶναι σὲ θέση νὰ αἰσθάνεται τὴν πιὸ ἀληθινὴ ἀρχοντιὰ ποὺ κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ὑφαρπάξει ἢ νὰ «κουρέψει».

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη ν’ ἀποδράσει ἀπὸ τὰ ψυχρὰ γρανάζια μίας ἀνυπόφορης δουλείας, στὴν ὁποία μᾶς ἐγκλωβίζουν σύγχρονα συστήματα καὶ μοντέλα, δὲν ἔχει παρὰ νὰ ἀποτολμήσει νὰ καταστήσει βίωμα ζωῆς τὴν προτροπὴ τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ἀρνηθεῖ τὸν φίλαυτο ἑαυτό του καὶ νὰ σηκώσει τὸ σταυρό του, στὸ βάθος τοῦ ὁποίου ἀναδύεται ἡ αὐθεντικότητα τῆς ἀγάπης. Ἡ αὐταπάρνηση αὐτὴ σηματοδοτεῖται ἀπὸ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸ ἐγὼ καὶ τὴν ἐναπόθεση τοῦ ἑαυτοῦ μας μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Σ’ αὐτὴ τὴ διάσταση εἶναι δυνατὸ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνακαλύψει τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο στὴ ζωή του ποὺ συνδέεται μὲ τὴν αἰώνια προοπτική του ὡς ἀληθινῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΣΥΝΑΞΙΣ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 612/220/7-3-2014

Σύ­να­ξις τῶν Ὑ­πο­ψη­φί­ων Κλη­ρι­κῶν.

 Ἀ­ριθμ. Πρωτ. 612

Ἀ­ριθμ. Δι­εκπ. 220

Ἐν Χί­ῳ τῇ 7ῃ Μαρτί­ου 2014

Μνήμη Λαυρεντίου Μεγάρων, Παύλου, Ἐφραίμ & Ἐλπιδίου

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρός

Τόν Ἱ­ε­ρόν Κλῆ­ρον

τῆς κα­θ’ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως

Διά τοῦ πα­ρόν­τος, γνω­ρί­ζο­μεν ὑ­μῖν, ὅ­τι τήν Κυ­ρια­κήν τῆς Σταυ­ρο­προ­σκυ­νή­σε­ως 23ην Μαρ­τί­ου ἐ.ἔ., καί ὥ­ραν 15.00, εἰς τό «Κου­κου­νά­ρει­ον» Πνευ­μα­τι­κόν Κέν­τρον τῆς Ἐ­νο­ρί­ας Κοι­μή­σε­ως Θε­ο­τό­κου Λα­το­μι­τίσ­σης, θέ­λει δι­ε­ξα­χθῆ εἰς τό πλαίσιον τῆς Ἑβδομάδος Ἱερατικῶν Κλίσεων Σύ­να­ξις τῶν Ὑ­πο­ψη­φί­ων Κλη­ρι­κῶν.

Ὅ­θεν, πα­ρα­κα­λοῦ­μεν ὑ­μᾶς, ὅ­πως ἐ­νη­με­ρώ­ση­τε τούς Ὑ­πο­ψη­φί­ους Κλη­ρι­κούς τῆς Ἐ­νο­ρί­ας ἡ­μῶν προ­κει­μέ­νου νά προ­σέλ­θω­σιν καί συμ­με­τά­σχω­σιν εἰς τήν ἐν λό­γῳ Σύ­να­ξιν.

Ἐντολῇ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Ὁ Πρωτοσύγκελλος
Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Κ. Λιαδῆς

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ἀριθμὸς 11

Κυριακὴ Β΄ τῶν Νηστειῶν

16 Μαρτίου 2014

Μάρκου β, 1-12

Ζωηφόρα ἦταν τὰ μηνύματα ποὺ ἀντλήσαμε τὴν περασμένη Κυριακὴ ἡ ὁποία ἦταν ἀφιερωμένη στὸ θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας. Σὲ συνέχεια τῶν ψυχωφελῶν αὐτῶν μηνυμάτων, ἡ δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἔρχεται μὲ τὰ ξεχωριστά της ἀλλὰ καὶ πνευματοφόρα μηνύματά της νὰ μᾶς τροφοδοτήσει γιὰ νὰ συνεχίσουμε τὸν ἀγῶνα μας, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ συνάντηση μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστό. Μάλιστα γιὰ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὴν πορεία μας, ἡ Μητέρα μας Ἐκκλησία προβάλλει τὴ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος ὄρθωσε τὸ πνευματικὸ ἀνάστημά του ἀπέναντι σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐπιχειροῦσαν νὰ διασαλεύσουν τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καὶ νὰ διαβρώσουν τὸ οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Γρηγόριος γεννήθηκε στὴν Μικρὰ Ἀσία τὸν 14ο αἰῶνα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη προσφυγόπουλο κυνηγημένο ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Διακρίθηκε στὶς σπουδές του στὸ Πανεπιστήμιο, σὲ σημεῖο ποὺ ὅλοι οἱ διανοούμενοι τοῦ Βυζαντίου ἔτρεφαν μεγάλη ἐκτίμηση στὸ πρόσωπο τοῦ Γρηγορίου, ὄχι μόνο γιὰ τὴ λαμπρή του σκέψη ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἀδαμάντινο χαρακτῆρα του. Ἡ ἀνάδειξη τοῦ Γρηγορίου συνδέεται περισσότερο μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ ἐπικίνδυνου μὲ τὶς πλάνες του γιὰ τὴν Ἐκκλησία, Βαρλαὰμ τοῦ Καλαβροῦ. Συγκεκριμένα ὁ Βαρλαὰμ ἰσχυριζόταν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὸν Θεὸ καὶ πολὺ περισσότερο νὰ ἑνωθεῖ μαζί Του. Ἦταν τότε ποὺ ὕψωσε τὸ πνευματικὸ ἀνάστημά του ὁ Γρηγόριος.

Ὁ μεγάλος αὐτὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας συγκεφαλαίωσε ὅλη τὴν πατερικὴ παράδοση καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας σὲ μία μεγαλειώδη σύνθεση. Ὁ Θεὸς ὑπάρχει κατὰ δύο τρόπους, κατὰ τὴν Οὐσία Του καὶ κατὰ τὶς θεῖες καὶ ἄκτιστες ἐνέργειές Του. Σίγουρα ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὴν Οὐσία τοῦ Θεοῦ. Μπορεῖ ὅμως νὰ γνωρίσει καὶ νὰ ἑνωθεῖ μάλιστα μαζί Του μέσα ἀπὸ τὶς θεῖες καὶ ἄκτιστες ἐνέργειές Του. Ὅπως δηλαδὴ παραχώρησε ἡ ἀγάπη του νὰ ἀποκαλύπτεται στὴ Δημιουργία, στὴν Ἱστορία, στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Μέσα ἀπὸ τὴ Δημιουργία γνωρίζουμε τὸν Θεὸ ὡς πηγὴ σοφίας καὶ ὡραιότητας. Στὴν Ἱστορία τὸν γνωρίζουμε μέσα ἀπὸ τὶς θαυμαστὲς ἐνέργειές του. Καὶ φυσικὰ πολὺ περισσότερο γνωρίζουμε τὸν Θεὸ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας. Στὴν Ἐκκλησία ἀκόμα, ὁ Θεὸς γίνεται γιὰ μᾶς Ἄρτος καὶ Οἶνος, γεύση καὶ τροφή, χάρη, φῶς καὶ ἁγιασμός. Οὐσιαστικὰ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μὲ τὴ διδασκαλία του, παρακινεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀκολουθήσει μία πορεία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Θεό, μέσῳ τῆς Μυστηριακῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου συνάπτεται ἄμεσα καὶ ἡ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα. Φαίνεται μέσα ἀπὸ τὴ διήγηση ὅτι ἡ προσωπικὴ συνάντηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Χριστό, ποὺ διέρχεται σίγουρα μέσῳ τῆς πίστεως, εἶναι ἡ δυνατότητα μετοχῆς του στὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ποὺ ἀποτυπώνει τὴν προοπτικὴ θέωσης τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως μποροῦμε νὰ διακρίνουμε, ὁ Χριστὸς προσφέρει συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν ὅταν ὁ ἄνθρωπος, ὅπως ὁ παραλυτικός τῆς περικοπῆς, εἶναι ἀνοικτὸς καὶ ἀποδέχεται τὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης του. Μὲ τὴ θεϊκὴ προσταγὴ του ὁ Κύριος, «ἔγειρε, ἄρον τὸν κράββατόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκον σου», βοηθεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀνακαλύψουν τὴν πατρική του ἀγάπη.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἰσχυρὴ εἶναι ἡ βάση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης μας ὅπως ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴν θεραπεία τοῦ Παραλυτικοῦ ἀλλὰ καὶ μέσα ἀπὸ τὴ διδασκαλία, τὴν ἁγιότητα καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τὸ ἅγιο παράδειγμα τοῦ ὁποίου μᾶς παρακινεῖ νὰ προσβλέπουμε στὰ πιὸ ἱερὰ πνευματικὰ ἀνεβάσματα. Ἀμήν.    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Α' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΤΟ ΠΑΝΕΝΟΡΙΑΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ 

ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ

Η αγία αυτή ημέρα είναι ξεχωριστή, διότι παρά το κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, εορτάζει λαμπρά η Ορθοδοξία μας, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού.

 Στην  ενορία  μας  έχει καθιερωθεί  εδώ και πολλά χρόνια  να τελείται μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών  των διατελεσάντων Εφημερίων, Επιτρόπων, Ιεροψαλτών, Νεωκόρων, Κτητόρων, μεγάλων Ευεργετών, και Δωρητών και πάντων των διακονησάντων  του ως άνω Ιερού Ναού και των Ναϊδρίων  αυτού.

Ο εφημέριος του Ιερού  Ναού  Παναγίας Λατομιτίσσης, πατήρ Βασίλειος  Ν. Φιλιππάκης  τέλεσε την πανηγυρική Θεία Λειτουργία με κατάνυξη και με ευλάβεια. Η εικόνα της Παναγίας    «Ρόδον το Αμάραντον»  ήταν τοποθετημένη   με ανάλογο διάκοσμο εις το μέσον του ναού για να την προσκυνούν οι πιστοί.

Οι χοροί των ιεροψαλτών  με την καθοδήγηση του  χοράρχη κ. Θεόδωρου Κουτσούδη  έψαλλαν  μελωδικότατα και με κατάνυξη τα εξαίρετα τροπάρια  της ημέρας της Ορθοδοξίας.

Η σημερινή λαμπρή  εορτή  έκλεισε με την  περιφορά  των εικόνων  από τα μικρά παιδιά της  εκκλησίας μας  και με τον  ιερέα  να κρατά  με ευλάβεια και  συγκίνηση  την εικόνα  της  Δεήσεως  (Τρίπτυχο), διαβάζοντας τις περικοπές  του συνοδικού της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, ενώ  έψαλλε το Μέγα Προκείμενο   «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός υμών  ο ποιών θαυμάσια μόνος».    Ένα  μεγάλο πλήθος πιστών προσήλθε για συμπροσευχή,  εορτάζοντας το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, και τη νίκη  της Ορθοδόξου Χριστιανικής διδασκαλίας και πίστεως.

Μετά το τέλος της  Θείας Λειτουργίας ένα ζεστό καφέ  με  νηστίσιμα εδέσματα, κόλυβα και άρτο προσέφεραν στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  οι Κυρίες της Φιλοπτώχου του Ιερού μας Ναού. Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή να περάσομε.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 16 ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 16

 ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας.

Πρός

τόν Ἱ­ε­ρόν Κλῆ­ρον

καί τόν εὐ­σε­βῆ λα­όν

τῆς  κα­θ’ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως

Ἀ­γα­πη­τοί,

Ἀ­γα­πη­τοί,

Ἡ πρώ­τη Κυ­ρια­κή τῶν Νη­στει­ῶν εἶ­ναι γνω­στή σέ ὅ­λους μας ὡς Κυ­ρια­κή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας. Πρό­κει­ται γιά μιά ἐ­ξαι­ρε­τι­κῆς σπου­δαι­ό­τη­τος ἑ­ορ­τή πού εἶ­ναι συ­νυ­φα­σμέ­νη μέ τήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ὅ­τι ἀ­πο­τε­λεῖ τήν «ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ». Τήν Ἐκ­κλη­σί­α πού ὁ­μο­λο­γοῦ­με στό ἱ­ε­ρό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ώς μας τή στιγ­μή τοῦ ἁ­γί­ου Βα­πτί­σμα­τός μας, σέ κά­θε Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, ἀλ­λά καί κα­θη­με­ρι­νά στήν προ­σευ­χή μας.

Εἶ­ναι, ἐ­πί­σης, ἡ ἑ­ορ­τή πού μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει τή δι­α­χρο­νι­κή ἐ­πι­βε­βαί­ω­ση τοῦ λό­γου τοῦ Χρι­στοῦ μας σχε­τι­κά μέ τήν ἁ­γί­α Του Ἐκ­κλη­σί­α, πού εἶ­ναι τό ἴ­διο τό Σῶ­μά Του, ὅ­τι «πύ­λαι ᾅ­δου οὐ κα­τι­σχύ­σου­σιν αὐ­τῆς»(Ματθ. 16,18).

Δι­α­χρο­νι­κά στό θρί­αμ­βο τῆς ἀ­λή­θειας ἔ­ναν­τι τῆς ποι­κι­λό­μορ­φης πλά­νης, ὅ­πως τήν ἐκ­φρά­ζουν οἱ δι­ά­φο­ρες αἱ­ρέ­σεις πού ἐμ­φα­νί­ζον­ται μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α, ἐ­ξέ­χου­σα καί μο­να­δι­κή θέ­ση εἶ­χαν καί ἔ­χουν οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ὡς ἀ­ναν­τι­κα­τά­στα­τοι φο­ρεῖς, ἐκ­φρα­στές καί ὑ­πε­ρα­σπι­στές τῆς θε­ω­τι­κῆς ἐμ­πει­ρί­ας, τῶν ἁ­γί­ων προ­φη­τῶν, ἀ­πο­στό­λων καί μαρ­τύ­ρων τῆς πί­στε­ώς μας.

Γιά τό λό­γο αὐ­τό τό ἀ­πό­σπα­σμα ἀ­πό τό Συ­νο­δι­κό τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, σή­με­ρα, ἀ­να­δει­κνύ­ει αὐ­τή τή θαυ­μα­στή καί ἀ­δι­ά­σπα­στη σχέ­ση ἀ­να­φέ­ρον­τας:«Οἱ Προ­φῆ­ται ὡς εἶ­δον, οἱ Ἀ­πό­στο­λοι ὡς ἐ­δί­δα­ξαν, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ὡς πα­ρέ­λα­βεν, οἱ Δι­δά­σκα­λοι ὡς ἐ­δογ­μά­τι­σαν, ἡ Οἰ­κου­μέ­νη ὡς συμ­πε­φώ­νη­κε...».

Η ἀ­να­φο­ρά στά πρό­σω­πά τους, ἡ ἐ­πί­κλη­ση καί χρή­ση τῆς δι­δα­σκα­λί­ας τους καί τῶν ἔρ­γων τους δέν εἶ­ναι προ­σφυ­γή σ’ ἕ­να ἔν­δο­ξο πα­ρελ­θόν  στά  πλαί­σια  μιᾶς  στεί­ρας  ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς πε­ρι­χα­ρα­κώ­σε­ως,

ἀλ­λά ἀ­ναγ­και­ό­τη­τα δι­α­χρο­νι­κή τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ σώ­μα­τος.

Στά ἱ­ε­ρά πρό­σω­πά τους ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α μας βλέ­πει τίς θε­ω­μέ­νες καί ἁ­γι­α­σμέ­νες ἐ­κεῖ­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες πού ἀ­να­δει­κνύ­ουν καί ἀ­πο­δει­κνύ­ουν κα­τά τρό­πο, ὄ­χι θε­ω­ρη­τι­κό,  ἀλ­λά ἄ­με­σο καί ρε­α­λι­στι­κό, τήν μο­να­δι­κό­τη­τα τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως καί τή με­τα­μορ­φω­τι­κή δύ­να­μη τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου ὡς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ ἤ­θους.

Εἶ­ναι πρω­τί­στως ἐκ­φρα­στές καί συ­νε­χι­στές τῆς ἀ­πο­στο­λι­κῆς πα­ρα­κα­τα­θή­κης, πρό­μα­χοι καί ὁ­δη­γοί ἀ­ξε­πέ­ρα­στοι στήν προ­ά­σπι­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως, πρό­τυ­πα ζω­ῆς αὐ­θεν­τι­κά γιά κά­θε ἄν­θρω­πο, ζων­τα­νά πα­ρα­δείγ­μα­τα, ἐμ­πνευ­στές δι­α­χρο­νι­κοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ ἤ­θους ἀ­παλ­λαγ­μέ­νου ἀ­πό τήν ἰ­δι­ο­τέ­λεια τοῦ ἀ­το­μι­σμοῦ, τή πλη­γή τῆς δι­αι­ρέ­σε­ως καί τή νό­σο τῆς αἱ­ρέ­σε­ως.

Στά πλαί­σια αὐ­τά ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε π.χ. για­τί ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος, ἀ­να­φε­ρό­με­νος στόν Μέ­γα Ἀ­θα­νά­σιο καί στούς ἐ­πι­κοὺς ἀ­γῶ­νες του γιά τήν προ­ά­σπι­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως ἀ­πέ­ναν­τι στούς Ἀ­ρεια­νούς, ἔ­λε­γε: «Ἀ­θα­νά­σιον ἐ­παι­νῶν, ἀ­ρε­τήν ἐ­παι­νέ­σο­μαι. Ταὐ­τόν γάρ ἐ­κεῖ­νον τε εἰ­πεῖν, καί ἀ­ρε­τήν ἐ­παι­νέ­σαι» καί «νό­μον δέ ὀρ­θο­δο­ξί­ας τά ἐ­κεί­νου δόγ­μα­τα»(ΕΠΕ 6,39,94).

Οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας εἶ­ναι, ἐ­πί­σης, οἱ ἐν Χρι­στῷ αὐ­θεν­τι­κοί χει­ρα­γω­γοί μας στήν ὀρ­θή ἑρ­μη­νεί­α τῆς Ἁ­γί­ας Γρα­φῆς.

Ὑ­πάρ­χει ὅ­μως ἕ­να ἐ­ρώ­τη­μα. Για­τί σ’ ἕ­να τό­σο δι­α­φο­ρε­τι­κό κό­σμο, ὅ­πως ὁ ση­με­ρι­νός, νά εἶ­ναι ἀ­ναγ­καί­α ἡ πα­ρου­σί­α, ἡ χρή­ση καί ἡ προ­σφυ­γή στούς Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Γιά λό­γους στεί­ρου συν­τη­ρη­τι­σμοῦ; Φυ­σι­κά ὄ­χι. Φο­βᾶ­ται ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τό και­νούρ­γιο; Ἐ­πί­σης ὄ­χι. Λό­γῳ μιᾶς ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς ἐ­ξι­δα­νι­κεύ­σε­ως τοῦ πα­ρελ­θόν­τος; Δέν ἰ­σχύ­ει τί­πο­τα ἀ­π’ ὅ­λα αὐ­τά. Στά πρό­σω­πα τῶν ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α μας δέν βρί­σκει μί­α στο­χα­στι­κή προ­σέγ­γι­ση, ἀλ­λά μιά ἀ­πο­δει­κτι­κή, ἐμ­πει­ρι­κή καί αὐ­θεν­τι­κή βί­ω­ση τοῦ μυσ­τη­ρί­ου τοῦ Χρι­στοῦ.

Ἡ ἐν ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι χα­ρι­σμα­τι­κή κα­τά­στα­σή τους καί ὁ θε­ο­φώ­τι­στος λό­γος τους κα­θι­στᾶ αὐ­τούς, ὡς τούς πλέ­ον ἀ­σφα­λεῖς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κούς χει­ρα­γω­γοὺς, δι­α­χρο­νι­κά, γιά νά βι­ώ­σουν καί νά γνω­ρί­σουν οἱ πι­στοί ἀ­πλα­νῶς τό μυ­στή­ριο τοῦ Χρι­στοῦ. Αὐ­τό ἀ­κρι­βῶς τό Μυ­στή­ριο τοῦ Χρι­στοῦ εἶ­ναι ἡ πρό­τα­ση ζω­ῆς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στήν ὁ­ποί­α προ­σκα­λοῦν­ται ὅ­λοι,  ὥ­στε «καί αὐ­τοί σω­τη­ρί­ας τύ­χω­σι τῆς ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ με­τά δό­ξης αἰ­ω­νί­ου» (Β΄Τιμ. 2, 10).

Αὐ­τή τήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ἐμ­πει­ρι­κά γνω­ρί­ζον­τάς την ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος, ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Θεσ­σα­λο­νί­κης ὁ Πα­λα­μᾶς, ἕ­νας ἐ­πί­σης κο­ρυ­φαῖ­ος ἐκ­φρα­στὴς καί πρό­μα­χος τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως ἐ­ναν­τί­ον ἐ­κεί­νων πού ἀλ­λοί­ω­ναν στήν ἐ­πο­χή του τό Ὀρ­θό­δο­ξο Δόγ­μα, λέ­γει ὅ­τι οἱ ἱ­ε­ροί Πα­τέ­ρες εἶ­ναι οἱ Θε­ο­λό­γοι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας οἱ ὁ­ποῖ­οι «θε­ο­χα­ρί­στως τε ἐ­δι­δά­χθη­σαν καί θε­ο­μι­μή­τως ἡ­μᾶς ἐ­δί­δα­ξαν» (ΕΠΕ 1,513).

Γι­’­αὐ­τό τό λό­γο οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Πεν­θέ­κτης Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, κα­τα­γρά­φον­τας τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α καί ὄ­χι δι­α­τυ­πώ­νον­τας κά­ποι­α προ­σω­πι­κή γνώ­μη, στόν Α΄ Κα­νό­να τους μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζουν σχε­τι­κῶς ὅ­τι «πάν­των τῶν ἐν τῇ Ἐκ­κλη­σί­ᾳ τοῦ Θε­οῦ δι­α­πρε­ψάν­των ἀν­δρῶν, οἵ γε­γό­να­σι φω­στῆ­ρες ἐν κό­σμῳ, λό­γον ζω­ῆς ἐ­πέ­χον­τες, τήν πί­στιν κρα­τεῖν βε­βαί­αν καί μέ­χρι συν­τε­λεί­ας τοῦ αἰ­ῶ­νος ἀ­σά­λευ­τον δι­α­μέ­νειν θε­σπί­ζο­μεν, καί τά αὐ­τῶν θε­ο­πα­ρά­δο­τα συγ­γρά­μα­τά τε καί δόγ­μα­τα».

Ἀ­γα­πη­τοί μου ἀ­δελ­φοί, ὡς Ἐ­πί­σκο­πος καί Ποι­μέ­νας τῆς το­πι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, σᾶς πα­ρα­κα­λοῦ­με ἐν Κυ­ρί­ῳ καί σᾶς προ­τρέ­που­με ἐν­θέρ­μως νά γνω­ρί­σου­με καί νά ἀγ­κα­λι­ά­σου­με τόν μο­να­δι­κό, πνευ­μα­τι­κό καί ἀ­τί­μη­το θη­σαυ­ρό τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας, πού εἶ­ναι οἱ ἅ­γιοι Πα­τέ­ρες, κα­θὼς ἀ­πο­τε­λοῦν ἄ­σβε­στους ὁ­δο­δεῖ­κτες μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α καί σαρ­κώ­νουν κα­τά τρό­πο ἀ­νυ­πέρ­βλη­το, ἐν παν­τί τό­πῳ καί χρό­νῳ, τήν πι­στό­τη­τα στήν εὐ­αγ­γε­λι­κή δι­δα­σκα­λί­α καί τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό ἦ­θος.

Κυ­ρια­κή τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας 2014

Μέ πα­τρι­κές εὐ­χές

Ὁ Μη­τρο­πο­λί­της

+ Ὁ Χί­ου, Ψα­ρῶν καί Οἰ­νουσ­σῶν Μᾶρ­κος

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΠΑΝΕΝΟΡΙΑΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ἀριθμὸς 9

Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου

2 Μαρτίου 2014

Ματθαίου στ, 14-21

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι ἡ κατανυκτικότερη περίοδος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Συνιστᾶ μοναδικὴ εὐκαιρία τὴν ὁποία καλεῖται ὁ κάθε πιστὸς νὰ ἀδράξει σὲ μία πρόκληση πνευματικῶν ἀναβάσεων. Ἡ Ἐκκλησία μας κάνει λόγο γιὰ «καιρὸ εὐπρόσδεκτο, καιρὸ μετανοίας», στὸν ὁποῖο μᾶς προτρέπει: «ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὄπλα τοῦ φωτός…». Εὐπρόσδεκτος καιρὸς σημαίνει τὸν καιρὸ τῆς χάριτος. Εἶναι ὁ χρόνος κατὰ τὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ ν’ ἀποκτήσει ἀντοχὲς γιὰ νὰ διεξάγει τὸν ἀγῶνα τὸν καλό. Ἂν ὁλόκληρο τὸ χρόνο οἱ πιστοὶ  προσβλέπουν στὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως, πολὺ περισσότερο ὀφείλουν νὰ ἐντείνουν τὴν προσπάθειά τους αὐτὴ τὴν εὐλογημένη περίοδο. Ἂν πάντοτε ἔχουν χρέος νὰ ἐργάζονται τὴ σωτηρία τους, ἀκόμη περισσότερο καὶ μὲ πολὺ μεγαλύτερο ζῆλο ἐπιβάλλεται νὰ τὸ πράττουν τώρα κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στὴν ὁποία εἰσερχόμαστε. Αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς συμβουλεύει ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία, ὅταν μᾶς λέει: «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλόν της νηστείας ἀγῶνα. Οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται…».

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ νὰ εἰσέλθουμε στὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ μὲ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ξεδιπλώνει ἐνώπιόν μας τὴν σήμερα Κυριακή της Τυρινῆς. Μᾶς προσκαλεῖ μὲ αὐτὴ νὰ ἐγκολπωθοῦμε τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθινῆς νηστείας καὶ νὰ ἐπιδιώξουμε ὅλες ἐκεῖνες τὶς ἀρετὲς ποὺ συνιστοῦν πραγματικὸ θησαυρὸ γιὰ τὴν ὕπαρξή μας. Μᾶς θυμίζει τὴν ἀνταρσία τοῦ Ἀδὰμ ποὺ ἐπενήργησε διαβρωτικὰ σ’ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἡ παράβαση τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ποὺ στὸ βάθος της ἦταν ἐντολὴ νηστείας, δείχνει πόσο ὁ ἄνθρωπος περιφρόνησε  τὴν ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ του μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία του γιὰ αὐτοθεοποίηση. Εἶναι αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἐπιθυμία ποὺ τὸν ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τὸν παρέδωσε στὴν τραγικότητα τοῦ θανάτου. Ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴ συγκεκριμένη περικοπή δίνει τὸ ὑπόβαθρο τῆς ἀληθινῆς νηστείας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν ἀντίστροφη κίνηση ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἀκολούθησε ὁ Ἀδάμ. Προϋποθέτει ὅμως νὰ ἀποβάλουμε ὅλα ἐκεῖνα τὰ πάθη ποὺ ριζοβολοῦν στὴν ψυχή μας καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ βιώνουμε τὴν ἐλευθερία στὴν αὐθεντική της μορφὴ, νὰ δεχόμαστε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὴν ἀντιπροσφέρουμε στοὺς συνανθρώπους μας.

Ἡ ἀληθινὴ νηστεία, λοιπόν, εἶναι μία πνευματικὴ ἄσκηση ποὺ καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ἀναδεικνύει εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, μὲ ὅλη τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν ἀρχοντιά της. Ἔχει τόσο βάθος ἡ νηστεία, ὥστε στὴν αὐθεντική της μορφὴ φέρνει τὸν ἄνθρωπο σὲ μία ἀδιάκοπη κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς συνανθρώπους του. Ὁ νηστεύων πραγματικὰ ἀτενίζει ἀκριβῶς τὴν κοινωνία ἐκείνη ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ στηθεῖ μὲ ἀνθρώπινα σχήματα καὶ ἰδεολογίες. Γιατί ἔχει οὐράνιες καὶ αἰώνιες ἀντοχές, ἀφοῦ μὲ τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης καταργεῖ ἀκόμα καὶ τὸν θάνατο καὶ ἀπαλλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν τραγικότητά του. Νηστεία, σύμφωνα μὲ τὴν Πατερικὴ σκέψη, εἶναι ἡ ἑκούσια στέρηση ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ χῶρο τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. Ἐκεῖ ὅπου παραδίδεται ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴ δυναμική της ἀπελευθερώνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ τὸν κρατοῦν δέσμιο στὴ γῆ καὶ τὸν ἀφήνουν προσκολλημένο σὲ ἐπίγειους θησαυροὺς «ὅπου σὴς καὶ βρῶσις τοὺς ἀφανίζει».

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, «ἔφθασε καιρός, ἡ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἀρχή…». Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι ὁ εὐπρόσδεκτος καιρὸς ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ μᾶς προσκαλέσει στὸ στάδιο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων, μὲ τοὺς ὁποίους καταξιωνόμαστε σὲ οὐράνιες κατακτήσεις. Ἂς ἀδράξουμε, λοιπόν, τὴν εὐκαιρία «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἀγωνίσασθαι, τὸν δρόμο τῆς νηστείας ἐκτελέσαι, τὴν πίστιν ἀδιαίρετον τηρῆσαι καὶ ἀκατακρίτως φθᾶσαι προσκυνῆσαι καὶ τὴν ἁγίαν Ἀνάστασιν». Ἀμήν.    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου