ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 16
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
26-04-2026

ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΙΣΚΑΡΙΟ. Αὐτό, ἀδελφοί μου, εἶναι ἕνα κυκλοτερές
ἀβαθές μικρό δισκάριο γιά τόν ἄρτο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Στόν
ἐπιφανειακό του κύκλο εἰκονίζεται κάποιες φορές ὁ Χριστός καί
κυκλόθεν αὐτοῦ ἡ ἐπιγραφή «ΛΑΒΕΤΕ ΦΑΓΕΤΕ, ΤΟΥΤΟ ΕΣΤΙ ΤΟ
ΣΩΜΑ ΜΟΥ». Σ’ αὐτό τίθεται ὁ ἀμνός, ὁ ὁποῖος καί ἁγιάζεται κατά
τόν καθαγιασμό. Σέ αὐτό τοποθετοῦνται ἡ μερίδα τῆς Θεοτόκου, τῶν
ἐννέα ταγμάτων, τῶν ἁγίων καί τῶν ζώντων καί τεθνεώτων πιστῶν
ἀπό τά πρόσφορα. Σέ αὐτό τίθενται καί οἱ μερίδες τῶν λειψάνων τῶν
ἁγίων κατά τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ (Ἰ. Φουντούλη – Λειτουργική).
Ἐπάνω στό Δισκάριο τῆς Προθέσεως ἀποκαθίσταται ἡ τέλεια μορφή
τῆς Ἐκκλησίας, πού καλύπτει τόν οὐρανό καί τή γῆ, τούς ζῶντας
ἀκόμη καί τούς κεκοιμημένους.
Τό «Ἀρνίον» εἰσέρχεται μέσα στήν ἱστορία, ἀναφαίρεται σέ ἕνα
σημεῖο τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου, παίρνει τή μορφή τοῦ Παιδιοῦ:
Ἔχομε τή Γέννηση «οὕτω τοιγαροῦν ἀφίεται τό θεῖον σῶμα ἐν τῇ
προθέσει, ὥσπερ ἐν Βηθλεέμ, ὅπου γεγέννηται ὁ Χριστός», γράφει ὁ
Ἅγιος Γερμανός. Καί ὁ ἱερός Καβάσιλας προσθέτει: «Καί τόν ἄρτον
θείς ὁ ἱερεύς ἐν τῷ ἱερῷ πίνακι, ἐκεῖνα ποιεῖ καί λέγει δι’ ὧν αὐτή ἡ
θυσία καί ὁ τοῦ Κυρίου θάνατος καταγγέλεται». Ὡς πρός τήν ὕλη, τό
Ἅγιο Δισκάριο, ἀποτελεῖται ὁμοίως μέ ἐκείνη τήν ὕλη τοῦ Ἁγίου
Ποτηρίου. Τό Ἅγιο Δισκάριο διακοσμεῖται λαμπρῶς ὅπως καί τό Ἅγιο
Ποτήριο.
Κατά τόν Γερμανό τό Ἅγιο Δισκάριο εἶναι ἡ κλίνη στήν ὁποία
«τό σῶμα τοῦ Κυρίου, ὑπό τοῦ ἱερέως καί τοῦ διακόνου
κατασκευάζεται». Αὐτοί δέ ἐπέχουν θέση Ἰωσήφ καί Νικοδήμου πού
κήδευσαν τόν Χριστό (Μυστ. θεωρ. PG 98,σ 397B). Ὁ ἴδιος ἑρμηνευτής
λέγει πώς τό δισκάριο ἑρμηνεύεται «κύκλος οὐρανοῦ», ὅπου ὁ
Χριστός ἐπιφέρεται», καί μάλιστα ἐμφανίζει, σέ μικρή περιγραφή,
«τόν νοητόν ἥλιον, Χριστόν, ἐν τῷ ἄρτῳ ὁρώμενον». Κατά τόν
Συμεών Θεσσαλονίκης συμβολίζει τόν οὐρανό, «τυποῖ τόν οὐρανόν»,
γι’αὐτό εἶναι καί «κυκλοτερής» καί τήν ὥρα αὐτή «κατέχει τόν τοῦ
οὐρανοῦ Δεσπότην» (Περί τῆς Θ. Λειτ. PG 155).
Ὁ καθηγητής Πανώτης συμπληρώνει ἀναφερόμενος στό
χωρίο τοῦ Ματθαίου, γιά τόν πολλαπλασιασμό τῶν πέντε ἄρτων:
«Ὁ Κύριος ἀφοῦ ἐσήκωσε τά μάτια Του εἰς τόν οὐρανόν καί ἀφοῦ
ἔκοψε τούς ἄρτους, τούς ἔδωκεν εἰς τούς μαθητάς καί οἱ μαθηταί
στά πλήθη τοῦ λαοῦ» (Ματθ. 14,19). Τό ἴδιο ἐπαναλαμβάνουν καί
οἱ λειτουργοί μέ ἕνα μικρότερο σκεῦος (τό δισκάριο) ἀντί κοφινιοῦ
(Ἀριστ. Πανώτης «Τά Δεσποτικά τοῦ Χριστοῦ σκεύη).
Ὁ π. Κων. Καλλίνικος, στό βιβλίο του «Ὁ χριστιανικός ναός
καί τά τελούμενα ἐν αὐτῷ», σημειώνει: Φρικίασις δέ μᾶς
καταλαμβάνει ὅταν ἀναγιγνώσκωμεν, ὅτι κατά τήν ἅλωσιν τῆς
Κωνσταντινουπόλεως οἱ Τοῦρκοι περιΰβριζαν τά ἱερά σύμβολά μας,
ἐν συμποσίοις καθήμενοι καί διαφόρους ὀπώρας ἐκ τῶν ἱερῶν
Δίσκων ἐσθίοντες καί τόν ἄκρατον οἷνον πίνοντες ὑπό τῶν ἱερῶν
κρατήρων (ποτηρίων). Βεβαίως εἰς κρισιμωτάτας δεινάς περιστάσεις
τοῦ Γένους ἦτο δυνατόν τά ἱερά σκεύη νά ἀπαλλοτριωθῶσι τοῦ ναοῦ
των καί νά κοσμοποιηθῶσιν· ἀλλά τοῦτο, ἀφοῦ προηγουμένως
ἀνελύετο εἰς μέταλλον. Καί συνεχίζει ὁ π. Κων. Καλλίνικος:
Ἡ Ἐκκλησία ἦλθεν ἐπίκουρος εἰς ἐπείγουσας ἀνάγκας
ἀπογυμνουμένη τοῦ καλλίστου κόσμου της, διά νά δείξει ὅτι ἐν τῇ
σφαῖρα τοῦ πνεύματος ὑπάρχει τι ἀνώτερον καί αὐτῶν τῶν
Δισκοποτήρων, ἡ αὐτοθυσία δηλαδή ἥν ἀποπνέει ἡ θυσία τοῦ
Σταυροῦ. Ἔτσι ἔπραξε ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος ὅταν ἀπελευθέρωσε
αἰχμαλώτους ἀπό τούς Γότθους. Ὁ Ἡράκλειος, συνενοῦντος τοῦ
Πατριάρχου Σεργίου, ἀνέλυε τά ἱερά σκεύη ὑπέρ τῶν μαχῶν. Τό 1203
τό ἴδιο ἔκανε ἡ Πολιτεία «διά τήν τῶν Λατίνων ἄμυναν». Ἀλλά καί
ὁ Κων/νος Παλαιολόγος προσέτρεχεν εἰς τό αὐτό θλιβερόν μέσον,
ἀγωνιζόμενος νά ἀνακόψει, πλήν εἰς μάτην, τόν ὑπερχειλίσαντα τοῦ
τουρκικοῦ ὀλέθρου χείμαρρον. Καί ὅπως γράφει ὁ ἱστορικός Φρατζῆς
«καί μή τις ἐγκαλέσει ἡμᾶς ὡς ἱεροσύλους· ἕνεκεν τῆς τοῦ καιροῦ
ἀνάγκης ἐγένετο», ὡς καί ὁ Δαβίδ «πεπονθώς, πεινάσας τούς ἄρτους
τῆς προθέσεως ἔφαγεν, ἅ οὐκ ἔξεστι φαγεῖν εἰ μή τοῖς ἱερεῦσι
μόνοις». Ἀλλά καί στήν ἐθνική παλλιγγενεσία ἡ Ἐκκλησία πάλι
παρέδωσε τά ἱερά σκεύη της πρός εὐόδωσιν τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνα τῆς
ἀπελευθέρωσης.
Καί συνεχίζουμε τήν ἀναφορά μας γιά τά ὑπόλοιπα ἱερά σκεύη.
Η ΛΟΓΧΗ. Λόγχη ὀνομάζεται μικρό τεμάχιο σιδήρου
ἐπιχρυσομένου ἤ ἀσημομένου καί χρησιμεύει γιά τήν ἐξαγωγή τοῦ
Ἁγίου «Ἀμνοῦ», τή νύξη του καί τήν ἐξαγωγή τῶν μερίδων. Εἶναι
δηλαδή ἕνα κοπτικό ὄργανο (μαχαίρι) σέ σχῆμα λόγχης. Ὁ Γερμανός
Κωνσταντινουπόλεως μνημονεύει τήν λόγχη λέγοντας, ὅτι ὁ Χριστός
θυσίασε τό σῶμά Του ἄμωμο «σφαττόμενος τῇ λόγχῃ τήν πλευράν
αὐτοῦ ὡς ἀμνός». Ὁ Σωφρόνιος γράφει: «Τό καινόν σῶμα ὡς ἔκ τινος
κοιλίας καί αἱμάτων καί σαρκός τοῦ παρθενικοῦ σώματος, τοῦ ὅλου
ἄρτου φημί, παρά τοῦ ἱερέως διατέμνεται». Καί ὁ Συμεών
Θεσσαλονίκης γράφει ὅτι ὁ ἱερεύς, ἀφοῦ λάβει ἕναν ἀπό τούς ἄρτους
(πρόσφορο), «σφραγίζει τοῦτον μετά τῆς λόγχης σταυροειδῶς, τό
σωτήριον πάθος ἐξεικονίζων Χριστοῦ». Μετά «ἀνατέμνει ἐν τῇ
σφραγίδι τετραμερῶς τήν προσφοράν καί ἐκ πλαγίου τήν λόγχην
εἰσαγαγών, ἐκφέρει μετά τῆς σφραγῖδος τετραμερῆ ἄρτον καί εἰς τόν
δίσκον αὐτόν ἀποτίθησιν». Ὁ λειτουργός μέ τήν ἁγία λόγχη
τεμαχίζει τόν Ἀμνόν ἀπό τίς τέσσερις πλευρές τῆς σφραγίδος, τόν
ἀποχωρίζει ἀπό τήν προσφορά καί τόν τοποθετεῖ ἐπάνω στό Ἅγιο
Δισκάριο. Ἔτσι ὁ λειτουργός μέ τήν ἁγία λόγχη «γράφει ἐπάνω στόν
Ἀμνό» τό πάθος τοῦ Χριστοῦ. «Τά ὅσα γίνονται ἀπό τόν ἱερέα,
σημειώνει ὁ Καβάσιλας, εἶναι διήγηση ἔμπρακτος τῶν παθῶν καί
τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ. Στήν ἀκολουθία τῆς Μεγάλης Πέμπτης,
κατά τήν ἔξοδο τοῦ Σταυροῦ, ὁ ἱερεύς λέγει ἐμμελῶς: «Λόγχη
ἐκεντήθη ὁ Υἱός τῆς Παρθένου». Ἡ λόγχη μᾶς ὑπενθυμίζει τή λόγχη
τοῦ στρατιώτη, μέ τήν ὁποία κέντησε τήν πλευρά τοῦ ἐσταυρωμένου
Κυρίου καί ἀπό τήν ὁποία «ἐξῆλθεν αἷμα καί ὕδωρ» (Ἰω. 19,34).
Τό συμβολισμό αὐτό ἐπαναλαμβάνει καί ὁ Γερμανός λέγοντας:
«Ἡ δέ λόγχη, ἀντί τῆς κεντησάσης τήν πλευράν τοῦ Κυρίου» (Μυστ.
θεωρία PG.98.σ 395). Καί ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «Εἶτα διά
τῆς λόγχης, ἐκτυπούσης ἐκείνην, δι’ ἧς ἐτρώθη ὁ Κύριος». Καί ἡ νύξη
στόν «Ἀμνό» τῆς προσφορᾶς συμβολίζει «ὅσα δή εἰς τό σωτήριον
σῶμα τοῦ Σωτῆρος ἐγένετο». Ἡ συνέχεια ὅμως, Θεοῦ θέλοντος,
στο ἑπόμενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ Ή ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ  19  AΠΡΙΛΙΟΥ  2026

 

 

  Ο εφημέριος του Ναού π. Βασίλειος Φιλιππάκης τέλεσε με ευλάβεια την Θεία Λειτουργία.  

Ολο το εκκλησίασμα  σχεδόν, κρατώντας στα χέρια τους μεγάλοι, μικροί εικόνες και με την Ανάσταση και το Ιερό Ευαγγέλιο ψάλλοντας Χριστός Ανέστη περιήλθαμε  τον γύρο της εκκλησίας.

Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά να ξαναεορτάσομε την Ανάσταση του Κυρίου μας.

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 15
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ
19-04-2026

Η ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ. Ὁ Κύριός μας, ἀδελφοί μου, μετεῖχε στή
λατρεία τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ καί στή προσευχή τῆς Συναγωγῆς. Ὁ ἴδιος
προσευχήθηκε στόν Πατέρα Του (Λουκ. 6,12) καί δίδαξε τούς μαθητές
Του πῶς νά προσεύχονται (Ματθ. 5, 44 καί 6, 5-8 κ.ἄ.). Παρέδωσε,
ἐπίσης, τά ἱερά μυστήρια κατά τό Μυστικό Δεῖπνο (Μάρκ. 14, 22-24,
Λουκ. 22, 17-20, Α΄ Κορ.11, 23-25), ἔδωσε παραγγελία στούς Ἀποστόλους
νά βαπτίζουν τούς πιστεύοντες (Ματθ. 28,19).
Τίς πρῶτες πληροφορίες γιά τή χριστιανική λατρεία μᾶς
προσφέρουν τά κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Μάλιστα ὁ Ἀπόστολος
Παῦλος μαρτυρεῖ: «παρέλαβον ὅ καί παρέδωκα ὑμῖν...» (Α΄ Κορ. 19,23).
Ἡ παράδοση τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἀποστόλων ἦταν τό σπέρμα καί ἡ
ζύμη ἀπό τήν ὁποία προῆλθαν οἱ θαυμαστές καί ποικίλες λειτουργικές
πτυχές τῆς θείας Λατρείας, ὅπως αὐτές ἐμφανίζονται μετά τήν
κατάπαυση τῶν διωγμῶν. Ἡ εἰκονομαχία, ἡ τουρκοκρατία ἔχουν
σοβαρές ἐπιπτώσεις στή Θεία Λατρεία. Ἐν τούτοις, τό ὑπόδουλο Γένος
μέ τή βαθιά του πίστη καταφέρνει καί ἀνθίσταται στίς ποικίλες
ἀντιξοότητες.
Σήμερα ἡ ὀρθόδοξη λατρεία συνεχίζει τόν παραδοσιακό δρόμο
της.
Τί εἶναι λατρεία; Λατρεία εἶναι ἡ ἐξωτερική καί ὁρατή ἐκδήλωση
τῆς εὐλάβειας, ἀλλά καί τῶν θρησκευτικῶν τοῦ ἀνθρώπου
συναισθημάτων, σέ τόπο καί χρόνο ὁρισμένο, μέ τυπικές διατάξεις ὑπό
τή χρήση ὁρισμένων ὑλικῶν στοιχείων, ἀκόμη μάλιστα ἱερῶν
συμβόλων, λειτουργικῶν πράξεων καί ἀκολουθιῶν, ἀλλά καί
Μυστηριακῶν τελετῶν. Ἡ Θεία Λατρεία ἀνήκει στήν οὐσία τῆς
θρησκείας, γιατί ἀπορρέει – πηγάζει ἀπό τό θεμελιῶδες θρησκευτικό
τοῦ ἀνθρώπου βίωμα. Πάντοτε ἡ ἀνθρώπινη ψυχή στρέφεται πρός τόν
Πανάγαθο Θεό, ὅπως τά ἄνθη στρέφονται πρός τό ζωογόνο ἥλιο, γιατί
ὁ Θεός εἶναι τό ὕψιστο ἀγαθό, εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς εὐτυχίας.
Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος ἔγραφε: «Διά Σέ, ὦ Θεέ μου, μᾶς ἔπλασες καί
εἶναι ἀνήσυχος ἡ καρδία μας, μέχρις ὅτου ἀναπαυθῆ εἰς Σέ».
Ὁ χριστιανός λατρεύει τό Θεό του ἀπό εὐγνωμοσύνη, γιατί τοῦ χαρίζει
τή ζωή Του. Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς γράφει χαρακτηριστικά:
«Ὁλόκληρη ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μιά διαρκής λειτουργία καί
λατρεία τοῦ Θεοῦ καί γι’αὐτό κάθε μέρα στήν Ἐκκλησία εἶναι μιά
γιορτή.
Ὁ χαρακτήρας τῆς Ὀρθόδοξης λατρείας μας εἶναι:
Πρῶτον, τριαδικός, γιατί κέντρο αὐτῆς εἶναι ἡ «τρισυπόστατος
θεότης. Ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα». «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος,
Κύριος Σαβαώθ» ὑμνεῖ καί δοξάζει ἡ Ἐκκλησία μας.
Δεύτερον, εἶναι ὑπερκόσμιος, εἶναι οὐράνιος, εἶναι «ἐνώπιον τοῦ
καθημένου ἐπί τοῦ θρόνου» (Ἀποκ. 4,10), «τοῦ Ἀρνίου τοῦ ἑστηκότος ὡς
ἐσφαγμένου» (Ἀποκ. 5,6). «Πᾶσα πνοή αἰνεῖ τόν Κύριον» (Ψαλμ. 150,6).
Γῆ καί οὐρανός, ἄγγελοι καί ἄνθρωποι συνάπτονται σέ ἕνα. Ὁ κόσμος
μεταμορφώνεται σέ «καινή κτίσιν» (Β΄ Κορ. 5, 17, Γαλ. 6, 15).
Τρίτον, εἶναι δοξολογικός: Τά πάντα στή θεία Λατρεία,
ἀποβλέπουν στή δόξα τοῦ Θεοῦ. «Πλήρης ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ τῆς δόξης
σου». «Καί σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν».
Τέταρτον, εἶναι μυστηριακός: Τά πάντα στό Χριστό εἶναι
μυστήριο. Ἡ Θεία Λειτουργία, τό μυστήριο τῶν μυστηρίων, κατά τό
ὁποῖο «σιγᾶ πᾶσα σάρξ βροτεία καί ἵσταται μετά φόβου καί τρόμου».
Πέμπτον, εἶναι μυσταγωγικός: Ἐξυψώνει τόν πιστό ἀπό τά
ἐπίγεια στά οὐράνια, ἀπό τά ὑλικά στά πνευματικά. «Ἄνω σχῶμεν τάς
καρδίας». «Πᾶσαν τήν βιοτικήν ἀποθώμεθα μέριμναν».
Ἕκτον, εἶναι ὁμαδικός: Ἡ λειτουργική πράξη προσφέρεται
ἐκ μέρους ὅλων ἐκείνων πού συμμετέχουν στή Θεία Λειτουργία.
Οἱ προσευχές προσφέρονται σέ πληθυντικό ἀριθμό. «Ἔτι προσφέρομέν
Σοι τήν λογικήν καί ἀναίμακτον λατρείαν καί παρακαλοῦμεν Σε καί
δεόμεθα καί ἱκετεύομεν» (Τύπος καί συμβ. π. Γ. Μεντιδάκη).
ΤΑ ΙΕΡΑ ΣΚΕΥΗ. Ἱερά Σκεύη ὀνομάζονται, ἐκεῖνα πού
χρησιμεύουν γιά τήν τέλεση τῆς θείας Εὐχαριστίας, τῶν λοιπῶν
Μυστηρίων καί γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη ἱεροπραξία. Δέν ὑπάρχει πιό
ἱερό πράγμα γιά τούς χριστιανούς, ἀπό τά ἅγια Δισκοπότηρα, γιατί
ἄμεσα ὑπουργοῦν στό Ἱερώτατο Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Αὐτό πού κάνει τά ἱερά σκεύη νά εἶναι τίμια καί φρικτά δέν εἶναι ἡ
πολύτιμη ὕλη ἀπό τήν ὁποία κατασκευάσθηκαν, ἀλλά τό Πανάγιο
Πνεῦμα πού τά καθαγίασε (Ε.Π.Ε. 21,74).
ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΟΤΗΡΙΟ. Τό Ἅγιο Ποτήριο εἶναι «μετάλλινον, ἰδίᾳ
ἀργυροῦν ἤ χρυσοῦν, περιλαμβάνον τόν καθαγιασμένον ἐν τῇ θεία
εὐχαριστίᾳ ἄρτον καί οἶνον». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Τοῦτο τό
ποτήριον ἡ Καινή Διαθήκη ἐστίν ἐν τῷ ἐμῷ αἵματι» (Α΄Κορ. 11,25).
Ἀλλά καί ποτήριο Κυρίου τό καλεῖ ὅταν λέγει: «Οὐ δύνασθε ποτήριον
Κυρίου πίνειν καί ποτήριον δαιμονίων» (Α΄Κορ. 10, 16-21). Ὁ Μέγας
Ἀθανάσιος τό ὀνομάζει «ποτήριον τό μυστικόν». Ὁ ὅρος «ποτήριον»
ἔχει καί μεταφορική ἔννοια καί σημαίνει τή θλίψη, τήν πικρία.
«Παρελθέτω ἀπ’ἐμοῦ τό ποτήριον τοῦτο», λέγει ὁ Κύριος στόν κῆπο
τῆς ἀγωνίας (Ματθ. 26,39). Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία καί μάλιστα στούς
χρόνους τῶν διωγμῶν, χρησιμοποιήθηκαν γυάλινα ποτήρια(Ἐπιφανίου
κατ’ αἱρέσεων), ἀλλά καί ξύλινα. Ἀργότερα, ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἦταν
ἐλεύθερη, λαμπρή καί ἔνδοξη, χρησιμοποιήθηκαν ὁ χρυσός καί τό
ἀσήμι μέ πολύτιμους λίθους. Μέ αὐτά γίνεται ἡ μετάγγιση τῆς θείας
φύσεως στήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, σημειώνει ὁ π. Κων. Καλλίνικος.
Τό ἅγιο Ποτήριο ἔχει σχῆμα κρατῆρος (ἡμισφαιρικό) μέ βάση.
«Ἐπαίρουσιν οἱ διάκονοι τούς δίσκους καί τούς κρατήρας», ἀναφέρει ἡ
Θ.Λειτουργία τοῦ Ἰακώβου. Τό ἅγιο Ποτήριο συμβολίζει τό ποτήριο πού
χρησιμοποίησεν ὁ Κύριος κατά τήν τέλεση τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου: «Καί
λαβών τό ποτήριον καί εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων: «Πίετε ἐξ
αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τό αἷμά μου, τό τῆς Καινῆς Διαθήκης, τό περί
πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Ματθ. 26, 27-28).
Ὁ Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως λέγει: «τό δέ ποτήριόν ἐστιν
ἀντί τοῦ σκεύους, ὅ ἐδέξατο τό ἐκχυθέν αἷμα τῆς κεντηθείσης
ἀχράντου πλευρᾶς καί χειρῶν καί ποδῶν τοῦ Χριστοῦ τό ἀπομύρισμα»
(PG 98.6.400). «Κρατῆρες ἑρμηνεύονται καί οἱ μαστοί τῆς Θεοτόκου,
ρύσιον εὐφροσύνης ποτήριον καί φυλακτήριον παντός γένους
βροτείου». Πρίν ἀπό τό σημεῖο αὐτό, ὁ Γερμανός παρατηρεῖ καί
ἐπεξηγεῖ ἀναφερόμενος «εἰς τό τῆς Προθέσεως», ὅτι ὁ οἶνος καί τό
ποτήριο «κυρίως καί ἀληθῶς» γίνονται, πρός μίμηση τοῦ Μυστικοῦ
ἐκείνου Δείπνου, «ἐν ᾧ ὁ Χριστός ἔλαβεν ἄρτον καί οἶνον καί εἶπε:
«Λάβετε φάγετε καί πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες»· ἀποκαλύπτοντας ὅτι
«κοινωνούς ἡμᾶς ἐποίησε τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναστάσεως καί τῆς
δόξης αὐτοῦ». Ἡ φράση «τό ποτήριόν σου μεθύσκον με» σημαίνει
«τήν ἀθάνατον πόσιν τοῦ θείου αἵματος.
Θά συνεχίσουμε ὅμως, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, στό ἑπόμενο
κήρυγμα. ΑΜΗΝ!  Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ 

ΚΥΡΙΑΚΗ 12  ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026

 

Η  Ανάσταση  του Κυρίου μας  εορτάστηκε  στην ενορία  Παναγίας Λατομιτίσσης με  κατάνυξη, λαμπρότητα  και μεγαλοπρέπεια.  Όλα ήταν έτοιμα και  διακοσμημένα  με κάθε λεπτομέρεια. 

      Έφθασε και στην ενορία μας το Άγιο  Φως της Αναστάσεως. «Δεύτε λάβετε φως»… έψαλλε ο ιερέας και όλος ο κόσμος  άναψε τις λαμπάδες του γεμάτος χαρά.

 

Η  εκκλησία  έλαμπε, άστραφτε  από καθαριότητα,  και  τάξη.  Η βραδιά  ήταν μαγευτική. Οι λαμπάδες αναμμένες με το φως της Αναστάσεως έλαμπαν στο σκοτάδι.

Όλο το εκκλησίασμα  βγήκε έξωθεν του Ιερού Ναού  και ο παπά Βασίλης  με τους ιεροψάλτες  και την Ανάσταση,  μπροστά στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  ανάγνωσε το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως. Δώδεκα ακριβώς όταν χτύπησε το ρολόι της εκκλησίας  έψαλλε με όλη τη  δύναμη της ψυχής του  το «Χριστός Ανέστη» ενώ  οι κροτίδες  και οι χαρμόσυνες καμπάνες  κατέκλειναν τον χώρο.  Ωραίες εικόνες,  λάμψεις φωτεινές, βεγγαλικά, λαμπερά χρώματα γέμισε ο ουρανός, ο κόσμος αντάλλασσε ευχές,  και  τα στόματα όλων έψαλλαν το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ».

Ακολούθησε το «ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ». Η φράση αυτή συμβολίζει τις πύλες του κάτω κόσμου που με την Ανάσταση καταργούνται.

      Ακολούθησε  η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως  του Κυρίου μας  ενώ πολύς ήταν ο κόσμος που παρέμεινε μέχρι το τέλος  αφού ήταν τόσο όμορφη η βραδιά.

Ευχή όλων  είναι  να είμαστε και του χρόνου καλά με υγεία, και ο Θεός  πάντα να μας  προστατεύει από κάθε κακό.

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ