ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 35
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ
06-09-2026

Μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μου, εἰσερχόμεθα σέ νέα ἑνότητα.
ΤΑ ΑΜΦΙΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ. «Ἐπειδή καί τά ἱερά ἄμφια χάριν
ἔχουσιν θείαν· ὅτι καί σημασίαν πνευματικήν ἕκαστον τούτων ἔχει τινά,
καί δι’ εὐλογίας ἀρχιερατικῆς ἕκαστον τούτων δίδοται», σημειώνει
ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης (PG 155,868). Ὁ λειτουργός ἐνδύεται τήν στολή
του, γιά νά ἀποβάλλει «τόν παλαιόν ἄνθρωπον τόν φθειρόμενον κατά
τάς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης» καί «νά ἐνδυθῇ τόν καινόν ἄνθρωπον, τόν
κατά Θεόν κτισθέντα, ἐν δικαιοσύνῃ καί ὁσιότητι τῆς ἀληθείας»
(Ἐφεσ. 4,24). «Ἡ θεολογική ἔννοια τοῦ ἀμφίου εἶναι ὅτι ὁ λειτουργός δέν
τελεῖ ἀφ’ ἑαυτοῦ τά μυστήρια, ἀλλά δυνάμει Χριστοῦ καί τῆς ἱερωσύνης
τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν κατέχει διά τῆς χειροτονίας ἐν Πνεύματι
ἁγίῳ, ἐνδεδυμένος τήν τῆς ἱερατείας Χάριν», σημειώνει ὁ καθηγητής
Ἰωάν. Φουντούλης (Λειτουργ. Α΄). Ὁ ἱερεύς, κάθε φορά πού ἐνδύεται τά
ἱερά ἄμφιά του, τά εὐλογεῖ σταυροειδῶς, τά ἀσπάζεται καί τά φορεῖ. Οἱ
πράξεις αὐτές πιστοποιοῦν ὅτι τά ἱερά ἄμφια «ἡγιασμένα εἰσί καί ἐν τῷ
σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ ἁγιάζεται καί ἁγιασμοῦ μεταδοτικά εἰσι» (Συμεών
Θεσσαλονίκης). «Ὁ ἱερεύς, φορῶντας τήν ἱερατική του στολή, μᾶς
ὑπενθυμίζει πώς, ἐνῶ εἶναι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, δέν ἀνήκει μόνο στόν
κόσμο αὐτό. Στέκεται ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί τόν Θεό, γέφυρα ἀπό
τήν ὁποία ἀνέρχονται οἱ προσφορές μας στόν Ὕψιστο καί κατέρχονται οἱ
δωρεές τοῦ Θεοῦ» (Γρηγόριος Ἱερομ., ἡ Θ. Λειτουργία).
Στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ ἐξυμνεῖ τήν ἁγιότητα
τῶν ἱερατικῶν στολῶν (42,14). Στό βιβλίο τῆς Ἐξόδου (28,2-3) διαβάζουμε
«Καί ποιήσεις στολήν ἁγίαν Ἀαρών τῶν ἀδελφῶν σου εἰς τιμήν καί δόξαν
... καί ποιήσουσι τήν στολήν τήν ἁγίαν Ἀαρών εἰς τό ἅγιον ἐν ᾗ ἱερατεύσει
μοι». Μάλιστα αὐτά τά λόγια τά ἀναφωνεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος πρός τόν
Μωϋσῆ.
Στήν Καινή Διαθήκη, στήν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου, τά ἐνδύματά
Του ἔγιναν «λευκά ὡς τό φῶς» (Ματθ. 17,2). Τό «ἱμάτιόν» Του ἀγγίζει μέ
πίστη ἡ αἱμορροοῦσα γυναῖκα καί, ὡς ἄλλος «μυστικός ἀγωγός τῆς
δυνάμεως Κυρίου», τήν καθαρίζει (Ματθ. 9,21). Ὁ χιτῶνας τοῦ Κυρίου
«ὑφαντός ἄνωθεν» (Ἰω. 19,23) εἶναι σύμβολο καί εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας
μας. Ὁ Ἐπίσκοπος Εὐσέβιος προσφωνῶντας τούς Ἐπισκόπους τῆς
Ἐπαρχίας του τῆς Τύρου, λέγει: «Ὦ φίλοι Θεοῦ καί ἱερεῖς, οἱ τόν ἅγιον
ποδήρη καί τόν οὐράνιον τῆς δόξης στέφανον καί τήν ἱερατικήν τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος στολήν περιβεβλημένοι» (Ἐκκλ. Ἱστορ. 10,4). Ἀρχαῖες
μαρτυρίες γιά τήν χρήση τῶν ἱερῶν ἀμφίων ἔχομε: 1) Ἀπό τό Η΄(8ο ) βιβλίο
τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν. Σύμφωνα μέ αὐτό, ὁ Ἐπίσκοπος,
προκειμένου νά ἱερουργήσει, ἀλλάσει ἔνδυμα. «Μετεκδύεται ἔνδυμα
λαμπρόν». 2) Ἀπό τόν ἅγιο Ἱερώνυμο (345-420), ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖ ὅτι οἱ
ἱερεῖς ἐνεδύοντο εἰδικά λειτουργικά ἄμφια, διαφορετικά ἀπό ἐκεῖνα, πού
ἔφεραν ἔξω τοῦ Ναοῦ (Migne PL. 25.437). Ἀπό τον ἅγιο Θεοδώρητο
(395-460), ὁ ὁποῖος ἀναφέρει ὅτι ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ἀπέστειλε τό 330
πολύτιμο ἔνδυμα (ἱερά στολή) στόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Μακάριο
(314-333), δεῖγμα σεβασμοῦ καί τιμῆς πρός τήν Ἐκκλησία τῶν
Ἱεροσολύμων. 4) Ἀπό τόν ἅγιο Ἰσίδωρο τόν Πηλουσιώτη (360-440) πού ὄχι
μόνο μνημονεύει τά ἱερατικά ἄμφια, ἀλλά καί καθορίζει τόν συμβολισμό
τους. Σέ διάφορες Συνόδους ἀναφέρονται τά ἱερά ἄμφια, ὅπως π.χ. ἡ
ἐν Γάγγρα τό 343 καί ἡ ἐν Λαοδικεῖα τό 364 μ. Χ. (Κων. Κούρκουλα - Τά
ἱερά ἄμφια).
ΤΑ ΑΜΦΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ. Αὐτά εἶναι τρία γιά τό ἱερό τοῦ
ἀριθμοῦ: Τό στιχάριο, τό ὀράριο καί τά ἐπιμανίκια. Ὁ Διάκονος
λειτουργικῶς ἐπέχει «ὑπηρέτου τάξιν» (PG. 155.709) δηλαδή στόν
Ἐπίσκοπο καί τόν Πρεσβύτερο. Δέν μπορεῖ νά τελέσει καμμία λειτουργία
ἀπό μόνος του.
Τό στιχάριο εἶναι τό πρωταρχικό ἄμφιο τοῦ Διακόνου καί κοινό
ἄμφιο ὅλων τῶν ἱερατικῶν βαθμῶν. Πρόκειται γιά ποδήρη (μέχρι τά
πόδια) χιτῶνα μέ ρίζες στήν Παλαιά Διαθήκη: «ἐνδύσεις (τόν ἱερέα)
Ἀαρών τόν ἀδελφόν σου χιτῶνα τόν ποδήρη» (Ἐξόδ. 29,5) καί στήν
Ἀποκάλυψη «ἐνδεδυμένον ποδήρη (ἔνδυμα) (1,13). Κατά τόν ἅγιο Συμεών
Θεσσαλονίκης τό στιχάριο ἐξηγεῖται ὡς «ἔνδυμα ἀφθαρσίας καί
ἁγιωσύνης».
Τό ὀράριο ἤ ὡράριο εἶναι διακριτικό ἄμφιο τοῦ Διακόνου.
Πρόκειται γιά μακριά λωρίδα ὑφάσματος, τήν ὁποία φορᾶ στόν ἀριστερό
του ὦμο κατά τέτοιο τρόπο, ὥστε τό ἕνα ἄκρο νά κρέμεται μπροστά μέχρι
κάτω καί τό ἄλλο νά κρέμεται πρός τά πίσω. Τό ἄμφιο αὐτό προέρχεται
κατά μία ἄποψη ἀπό τό ος-οrίς (= στόμα) καί χρησίμευε ὡς μάκτρο γιά
τήν, μετά τή Θεία Λειτουργία, Κοινωνία. Ὁ Καθηγητής Ἰω. Φουντούλης
σημειώνει ὅτι προέρχεται ἀπό τό oraze ἤ orare = προχεύχεσθαι. Ἕνα ἀπό
τά καθήκοντα τοῦ Διακόνου εἶναι νά στέκεται σέ στάση προσευχῆς
λέγοντας τά Διακονικά ἤ τά Πληρωτικά στίς ἀκολουθίες. Δέν
ἀποκλείεται, ἐπίσης, τό ὀράριο ὡς λέξη νά σχετίζεται μέ τό ρῆμα «ὁράω -
ὁρῶ» (=βλέπω, ἐπιτηρῶ) ἤ τήν λέξη «ὥρα» (=μέριμνα, φροντίδα). Ὁ Ἅγιος
Συμεών Ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης, τελευταῖος ἀπό τήν μακρά σειρά τῶν
βυζαντινῶν ὑπομνηματιστῶν τῆς Θείας Λατρείας (+1429), ὁ ὁποῖος
γνωρίζει τήν ποικίλη παράδοση τῶν συμβολισμῶν, θεωρεῖ ὅτι τό ὀράριο
προέρχεται ἀπό τό «ὡραΐζειν», γιατί, κατά κάποιο τρόπο, στολίζει καί
καλλωπίζει (εὐτρεπίζει) τό ἄμφιο αὐτό τοῦ Διακόνου. «Ὡράριον δέ
καλεῖται, διά τό ὡραΐζειν αὐτόν τῇ χάριτι καί τῆς δόξης Θεοῦ τῷ κάλλει
περικοσμεῖν». Καί συνεχίζει ὁ Συμεών: «Ὁ δέ Ἀρχιερεύς βάλλει αὐτό
(τό ὀράριο) τριγύρω εἰς τόν ἀριστερόν ὦμον τοῦ διακόνου, διότι εἶναι
αὐτός ὁ διάκονος τῆς σμικροτέρας καί ταπεινῆς τάξεως καί ὑπηρέτης τοῦ
ἑνός ἔργου καί μόνου, τοῦ διακρίνειν δηλαδή καί λειτουργεῖν. Ὅταν δέ
τελεσθῇ Πρεσβύτερος, τότε καί ἀπό τοῦ δεξιοῦ ὤμου θέλει τό λάβῃ,
καθόσον ἀξιώνεται τότε μείζονος ἀξίας, καί τό νά διακονῇ καί τό νά
ἐνεργῇ τάς τελετάς». Ὁ ἱερός Χρυσόστομος παραβάλλει τό ὀράριο μέ τίς
πτέρυγες τῶν ἀγγέλων, γιατί οἱ διάκονοι «ὑπηρετοῦν τῷ Βασιλεῖ τῶν
ὅλων Θεῷ ἐν τῇ τελέσει τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὡς ἄγγελοι Κυρίου
διακονοῦντες αὐτῷ». Γι’ αὐτό, ὅταν ἐνδύονται τό ὀράριο, λένε τό τρισάγιο
ἀγγελικό ἆσμα: «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανός
καί ἡ γῆ τῆς δόξης σου». Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων γράφει ἐπίσης
ὅτι τό ὀράριο συμβολίζει τίς δύο Διαθῆκες, τήν Παλαιά καί τήν Νέαν.
«Καταχέεται αὐτό ἕως τῶν ποδῶν καί ἐπίκειται τῷ ἀριστερῷ ὤμῳ, μηνύον
τάς δύο Διαθήκας, τήν μέν Νέαν ἔμπροσθεν, τήν δέ Παλαιάν ὄπισθεν»
(Migne 87,γ,3987). Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης λέγει ὅτι ἡ διακονία
πρέπει νά εἶναι στολισμένη μέ τήν Δεσποτική ταπείνωση, γιατί τό ὀράριο
«τήν τοῦ Κυρίου ἀναμιμνήσκει ταπείνωσιν, νίψαντος τούς πόδας τῶν
μαθητῶν» (Migne 78.272). Ὁ διάκονος, ἐπειδή δέν ἔχει ζώνη, χρησιμοποιεῖ
τό ὀράριο, τό ὁποῖο πρίν ἀπό τήν Θείαν Μετάληψη φέρει ὡς εἶδος ζώνης.
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «Διά μέσου αὐτοῦ τοῦ ὡραρίου τά
Χερουβίμ ἐκμιμοῦνται, τά ὁποῖα καλύπτονται καί περιστέλλονται τάς
ὄψεις. Καί αὐτός περιζωννύμενος μέ τό ὀράριον, τρόπον τινά,
συστέλλεται καί φοβεῖται, ἐν ᾧ μέλλει νά μεταλάβῃ».
Θά συνεχίσουμε ὅμως, σύν Θεῷ, στό ἑπόμενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 34
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ
30-08-2026

«Τά πρῶτα τῆς Ἁγιογραφίας ψελλίσματα συναντῶμεν, ἀδελφοί μου,
εἰς τάς κατακόμβας, διά νά ἀποδειχθῆ ποίαν ἐκτίμησιν θά ἀπέδιδεν
εἰς τήν εἰκόνα ὁ χριστιανισμός, ἀφοῦ, καί εἰς τούς διωγμούς του ἀκόμη,
εὗρε τρόπον νά τήν φυτεύση καί νά τήν καλλιεργήση» γράφει
ὁ π. Κωνστ. Καλλίνικος. Στήν ἱστορία τῆς χριστιανικῆς τέχνης ἔγινε
εὐρύτατη χρήση τῶν χριστιανικῶν συμβόλων, τά ὁποῖα σεμνοπρεπῶς
παρουσιάσαμε στίς προηγούμενες ἀναφορές μας. Ἀπομένουν ὀλίγα
ἀκόμη γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς ὅλης ἑνότητός μας. Αὐτά εἶναι τά
ἀκόλουθα:
Ο ΑΕΤΟΣ. Στήν Ἁγία Γραφή γίνεται λόγος γιά τόν ἀετό. Εἶναι ὁ
βασιλιᾶς τῶν πτηνῶν καί στήν Παλαιά Διαθήκη γίνεται λόγος γιά τό
μεγάλο ὕψος καί τήν ἰσχυρή πτώση του (Ἰώβ 39,27), τήν ὁρμητική φορά
του (Δευτερ. 28,49), τήν ταχύτητα καί ἐλαφρότητά του (Β΄Βασιλ. 1,23), τήν
λαιμαργία του (Ἀββακ. 1,8), τήν στοργή πρός τά τέκνα του (Ἐξόδ. 19,4),
καί τήν ἀνανέωση τῶν πτερῶν του (Ψαλμ. 102,5 καί Ἠσ. 40,31). Ὁ ἱερός
ψαλμῳδός μέλπει στόν ψαλμό του: «Ὕμνει τόν Κύριο, ὁ ὁποῖος χορταίνει,
μέ ὅλα τά καλά, τίς ἀγαθές ἐπιθυμίες τῆς ψυχῆς σου, ὥστε ἡ νεανική σου
ἡλικία νά ἀνανεώνεται πάντοτε, ὅπως τοῦ μακροβίου ἀετοῦ» (Ψαλμ.
102,5). Στήν Καινή Διαθήκη γίνεται λόγος γιά τόν ἀετό ἀπό τόν Κύριο
στήν διδασκαλία Του περί τῶν σημείων, τά ὁποῖα θά προηγηθοῦν τῆς
Δευτέρας Παρουσίας (Ματθ. 24,28 καί Λουκ. 17,37) καί στήν Ἀποκάλυψη,
ὅπου ὁ Κύριος ἀποκαλεῖται «ὁ ἀετός ὁ μέγας» (Ἀποκ. 12,14). Ἀετός
ὀνομάζεται καί ἡ παράσταση μέ πόλη, τρεῖς ποταμούς νά διασχίζουν τήν
πόλη καί ἀετός νά πετᾶ ἐπάνω της. Πάνω στήν παράσταση αὐτή πατοῦσε
κατά τήν χειροτονία του ὁ Ἐπίσκοπος. Σύμφωνα μέ τόν Συμεών
Θεσσαλονίκης ἡ πόλη σήμαινε τήν ἐπισκοπή, οἱ ποταμοί τήν κατάρτιση
τοῦ χειροτονούμενου Ἐπισκόπου καί ὁ ἀετός τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος (PG 155.408). Ὑπάρχει παράσταση ἀετοῦ νά βουτᾶ γιά νά
πιάσει ψάρια στή θάλασσα. Εἶναι σύμβολο τοῦ Χριστοῦ, σώζοντος τίς
ψυχές ἀπό τήν θάλασσα τῆς ἁμαρτίας. Ἐπειδή ὑπῆρχε ἡ πίστη ὅτι ὁ ἀετός
ἀνανεώνει τό πτέρωμά του πετῶντας πρός τό ἥλιο καί μετά βουτῶντας
στήν θάλασσα, γιά τόν λόγο αὐτό συμβόλιζε τήν ἀνάσταση καί
τήν νέα ζωή στό βάπτισμα. Χρησιμοποιεῖται στά ἀναλόγια, ἐπειδή
ἀντιπροσωπεύει τήν ἔμπνευση τῶν Εὐαγγελίων. Τό πιάσιμο τοῦ φιδιοῦ
στά νύχια του, εἶναι ἡ νίκη πάνω στήν ἁμαρτία. Ὁ ἀετός εἶναι ἕνα ἀπό τά
τέσσερα σημεῖα τῆς Ἀποκαλύψεως (Ἀποκ. 12,14). Σάν δικέφαλος ἀετός,
συμβολίζει τήν διπλή ἰδιότητα τοῦ Αὐτοκράτορα, δηλαδή τῆς κοσμικῆς
καί τῆς ἱερατικῆς ἐξουσίας. Αὐτό σημαίνει: Ὑπερασπιστής, ὑπέρμαχος
καί προστάτης τῶν δύο αὐτῶν ἐξουσιῶν. Γενικά ὁ ἀετός εἶναι σύμβολο
τῆς ψυχῆς, πού, ἐλεύθερη ἀπό τά πάθη, φέρεται πρός τόν Θεό. Ἐποπτεύει
τά γήινα πράγματα, χωρίς νά ἐπηρεάζεται ἀπ’ αὐτά.
Ο ΑΛΕΚΤΩΡ (Ο ΠΕΤΕΙΝΟΣ). Στόν χριστιανισμό ὁ πετεινός εἶναι
σύμβολο τῆς ἐγρήγορσης, τῆς ἐπαγρύπνησης καί τῆς ἑτοιμότητας, πού
πρέπει νά διακρίνει τόν χριστιανό ἄνθρωπο, στόν πνευματικό του ἀγῶνα.
Ἐπειδή μοιράζεται τήν τροφή του μέ τίς κότες συμβολίζει τίς «ψυχές τῶν
δικαίων πού περιμένουν τήν αὐγή». Ἡ παράσταση δύο πετεινῶν πού
κοκορομαχοῦν, εἰκονίζει τήν σύγκρουση, τήν πάλη τοῦ καλοῦ κατά τοῦ
κακοῦ, τῆς ἀρετῆς κατά τῆς κακίας καί τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν.
Ὁ πετεινός ἐνσαρκώνει τήν ἐξέγερση ἀπό τήν νύκτα τῆς ἁμαρτίας
(Λουκ. 22, 60-61), καί ὑπενθυμίζει τήν τρίτη ἄρνηση τοῦ Πέτρου
(Ματθ. 26,35). Εἶναι ἐπίσης σύμβολο κήρυκα, πού ἀγρυπνεῖ στό σκοτάδι
τῆς ἁμαρτίας «ἀλεκτοροφωνῶν».
Η ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ (ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ). Μέ τήν ἰδιότητα τοῦ ἀγγελιοφόρου
τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ τό βρίσκουμε στήν Παλαιά Διαθήκη μετά τόν
κατακλυσμό (Γεν. 8,8). Εἶναι, ὅμως, καί σύμβολο σωτηρίας καί προτύπωση
τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος. Ὁ Τερτυλλιανός γράφει: «Ἡ περιστερά
πού στάλθηκε ἀπό τήν κιβωτό καί ἐπέστρεψε μέ ἕνα κλαδί ἐλιᾶς,
ἀνήγγειλε τήν εἰρήνη στή γῆ» (Γεν. 8,11). Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος γράφει:
«Ἡ περιστερά τοῦ κατακλυσμοῦ ἐμφανίζεται σάν νά παριστάνει τήν
ἄφιξη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ ἀκεραιότητα τοῦ περιστεριοῦ καί
ἡ ἀκακία του, ἐπισημαίνεται καί στήν Καινή Διαθήκη. «Γίνεσθε οὖν
φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καί ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί» (Ματθ. 10,16).
Περιστέρι φέρον δάφνη ἤ στεφάνι συμβολίζει τήν δικαιωθεῖσα ψυχή. Ἕνα
ἤ περισσότερα περιστέρια πίνοντα νερό ἀπό φιάλη ἤ πηγή συμβολίζουν
τόν δροσισμό τῆς ψυχῆς ἤ τήν συμμετοχή τῶν πιστῶν στήν Θεία
Κοινωνία. Στήν Καινή Διαθήκη φανερώνει τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο ὁ
Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, «ὡσεί περιστεράν» εἶδε νά κατέρχεται καί νά μένει
ἐπί τόν Ἰησοῦν (Ματθ. 5,16). Τό περιστέρι εἶναι σύμβολο τῆς ἁγνότητας
καί τῆς καθαρότητας τῶν πιστῶν. Ἕνα λευκό περιστέρι εἶναι μιά ψυχή
πού ἔχει σωθεῖ, σέ ἀντίθεση μέ τόν μαῦρο κόρακα τῆς ἁμαρτίας. Δύο
περιστέρια μαζί συμβολίζουν τήν συζυγική πίστη καί ἀγάπη. Καί ὁ
Ἰωσήφ ἡ μνήστωρ καί ἡ Παρθένος Μαρία, ὅταν εἰσήγαγαν τό Βρέφος
Ἰησοῦ νά τό προσφέρουν στό Ναό, προσέφεραν καί δύο ζεύγη νεοσσῶν
περιστερῶν σύμβολα τῆς καθαρότητας καί τῆς ἁγνότητας (Λουκ. 2,24).
Τέλος, ὁ ἱερός Χρυσόστομος γράφει: «Ὅπου καταλλαγή Θεοῦ,
περιστερά... σύμβολον τῆς του Θεοῦ φιλανθρωπίας».
Ο ΤΑΩΣ (ΤΟ ΠΑΓΩΝΙ). Οἱ χριστιανοί παρέλαβαν τό παγώνι ἀπό
τούς ἀρχαίους Ἕλληνες καί τοῦ ἔδωσαν διάφορες συμβολικές σημασίες.
Κυρίως, ὅμως, ὑπῆρξε προσφιλές θέμα στήν χριστιανική τέχνη. Ἔτσι, τό
παγώνι εἶναι σύμβολο: 1) τῆς ἀθανασίας τῶν ψυχῶν, γι’αὐτό καί συχνά
χρησιμοποιεῖται σέ τάφους. Ἐπίσης, ὅταν ἔχει ἀνοικτό τό μεγαλοπρεπές
φτέρωμά του, συμβολίζει τήν ἀθανασία τῶν σωμάτων. 2) Τῆς
ἀναστάσεως, γιατί κατά τήν ἄνοιξη ἀνανεώνει τό πτέρωμά του. 3) Τῆς
Θείας Χάριτος πού κατέρχεται ἀπό τόν οὐρανό στόν βαπτιζόμενο καί τήν
ἀναγέννηση ἀπό τό Βάπτισμα. 4) Τῆς ἀφθαρσίας τοῦ σώματος, γι’αὐτό
εἰκονίζεται σέ θωράκιο τέμπλων, ἐπιστήλιο καί ὑπέρθυρα. 5) Ὅταν
εἰκονίζεται μέ ἀστέρια συμβολίζει τόν ἔναστρο οὐρανό καί τήν ψυχή τοῦ
δικαίου στόν οὐρανόν. 6) Ὅταν βρίσκεται πάνω σέ γήινη σφαῖρα
συμβολίζει τόν οὐρανό καί τήν γῆ καί τήν σύνθεση τοῦ ἀνθρώπου (ψυχή
καί ὕλη). 7) Καί τέλος, ὅταν ἐμφανίζεται νά πίνει νερό ἀπό φιάλη, τότε
συμβολίζει τόν πιστό πού κοινωνεῖ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
Ο ΦΟΙΝΙΞ (ΜΥΘΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟ ΠΤΗΝΟ). Ἀντιπροσωπεύει τήν
τρυφερότητα, τήν εὐγένεια καί τήν μοναδικότητα. Στόν χριστιανισμό, γιά
τόν μυθολογούμενο Φοίνικα ἔχουν γράψει οἱ Ἀποστολικές Διαταγές, τό
βιβλίο τῶν Ἀποστολικῶν χρόνων. «Γιατί ἰσχυρίζονται, πώς ὑπάρχει
κάποιο ἄγριο πτηνό, σύμβολο τῆς ἀνάστασης. Καί, ἀφοῦ σταθεῖ πρός
ἀνατολάς, αὐτόματα φλέγεται ἀπό τόν ἥλιο καί γίνεται σκόνη καί ἀπό
τήν σκόνη σχηματίζεται σκώληκας, καί αὐτός ὅταν ζεσταθεῖ
διαμορφώνεται σέ καινούργιο φοίνικα» (Ε.Π.Ε. τόμ. 2ος, σελ. 80). Αὐτό τό
πτηνό σάν σύμβολο τοῦ ἀναγεννωμένου ἀπό τήν τέφρα Ἑλληνικοῦ
Κράτους χρησιμοποιήθηκε ἀπό τήν Φιλική Ἑταιρεία καί ἐπί σημαίας, τήν
ὁποία ὕψωσε ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης τόν Φεβρουάριο τοῦ 1821 στή
Μονή τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν στό Ἰάσιο. Ὁ δέ Καποδίστριας ἐθέσπισε τόν
φοίνικα, σάν ἐπίσημο ἔμβλημα τοῦ Κράτους καί χρησιμοποιήθηκε στά
νομίσματα καί στίς ἐπίσημες σφραγῖδες.
Θά συνεχίσουμε, ὅμως, σύν Θεῷ, στό ἕπομενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

ΠΕΜΠΤΗ 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ  ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ

ΠΕΡΙΟΧΗ ΛΑΤΟΜΙ 

Εορτάσαμε και φέτος την εορτή του Αγίου Φανουρίου Λατομίου.

Τη Θεία Λειτουργία τέλεσε ο εφημέριος  Πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Φιλιππάκης.

Πολλοί πιστοί προσήλθαν να προσκυνήσουν.

Και του χρόνου με υγεία.

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 33
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
23-08-2026

Ἄς ἐξετάσουμε λεπτομερῶς στή σημερινή μας ἀναφορά, ἀδελφοί
μου, καί ὁρισμένες παραστάσεις ζώων καί πτηνῶν καί ἄς δοῦμε τί
συμβολίζουν στήν χριστιανική μας λατρεία.
Ο ΑΜΝΟΣ (ΤΟ ΑΡΝΙ). Ὁ ἀμνός συμβολίζει τήν εὐγένεια, τήν
νεανική ἀθωότητα, τήν πραότητα, τήν ἁγνότητα. Ὁ ἀμνός μαζί μέ τό
λιοντάρι ἀπεικονίζουν τήν παραδεισένια κατάσταση. Στήν Παλαιά
Διαθήκη ὁ ἀμνός προσφέρονταν θυσία στόν Θεό «ἀμνόν ἄμωμον εἰς
ὁλοκαύτωμα» (Λευϊτ. 12,6). Στόν χριστιανισμό, ὁ ἀμνός εἶναι τό σύμβολο
τοῦ «ἐσφαγμενου Ἀρνίου» στήν Ἀποκάλυψη (Ἀποκ. 5,6) καί τοῦ Ἀμνοῦ
τοῦ Θεοῦ πού σηκώνει τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἠσαΐας
(53,7). Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος δείχνοντας μέ τό δάκτυλό του τόν Κύριο
στούς μαθητές του λέγει: «Ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν
τοῦ κόσμου» (Ἰω. 1,29). Σύμφωνα μέ τούς ἱερούς ἑρμηνευτές ἔχομε
τέσσερις ἑρμηνεῖες ὡς πρός τήν ἀκριβή ἔννοια τοῦ ἀμνοῦ: 1) Ἡ
ἐξιλαστήρια θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 2) Ὁ πασχάλιος χαρακτήρας τοῦ
σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 3) Ἡ ἀνεξικακία «τοῦ πάσχοντος
παιδός τοῦ Θεοῦ», σύμφωνα μέ τόν Ἠσαΐα (53,7), καί 4) τό βασιλικό
ἀξίωμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ὡς νέος ἀμνός (κριός) τέθηκε
ἐπικεφαλῆς τῆς ποίμνης του, τήν ὁποία ὁδηγεῖ στήν σωτηρία. Καί οἱ
Ἀπόστολοι συμβολίζονται ὡς ἀμνοί, ἀφοῦ ὁ Κύριος τούς εἶχε παρομοιάσει
μέ πρόβατα μέσα σέ λύκους (Ματθ. 10,16). Ὑπάρχει καί ἡ παράσταση,
ὅπου ζωγραφίζονται στά δεξιά τοῦ Χριστοῦ πρόβατα καί στά ἀριστερά
ἐρίφια, σύμβολο τῆς μέλλουσας κρίσης τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀμνός
χρησιμοποιεῖται ἐκτεταμένα στόν συμβολισμό τῆς χριστιανικῆς τέχνης.
Ὁ Χριστός βαστάζων ἕνα ἀμνό εἶναι ὁ Καλός Ποιμήν, πού φροντίζει τό
ποίμνιό Του καί διασώζει τό χαμένο πρόβατο πού ἔχει ξεστρατίσει,
δηλαδή τόν ἁμαρτωλό ἤ πού ὁδηγεῖ τό ποίμνιό Του. Ὁ ἀμνός μέ τό
σταυρό ἀπεικονίζει τήν Σταύρωση, μέ τήν σημαία τήν Ἀνάσταση. Τό
ἀρνίον τῆς Ἀποκαλύψεως (Ἀποκ. 5, 1-2) μέ τό βιβλίο καί ἑπτά σφραγῖδες
εἶναι ὁ Χριστός, ὡς Κριτής στήν Δευτέρα Παρουσία. Μέ ἑπτά μάτια καί
κέρατα (Ἀποκ. 5,6) φανερώνει τά ἑπτά δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἀμνός τῆς Θείας Λειτουργίας καί Εὐχαριστίας, πού
προσφέρεται στούς πιστούς μέ τήν Θεία Κοινωνία, γιά νά γίνουν μέτοχοι
αἰώνιας ζωῆς. Ὁ Ἐπιφάνιος Κύπρου γράφει: «Ἀμνός ὁ Χριστός, διά τό
ἄκακον καί τό δι’ αὐτοῦ τήν ἁμαρτίαν ἠφανίσθαι».
Ο ΛΕΩΝ (ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ). Στήν Ἁγία Γραφή ὁ βασιλιᾶς τῶν ζώων
μνημονεύεται 150 περίπου φορές, κάποτε γίνεται λόγος καί γιά τούς
σκύμνους του, δηλαδή τά μικρά λιονταράκια. Τό λιοντάρι εἶναι σύμβολο
τοῦ Χριστοῦ, ὡς τοῦ Βασιλέως τοῦ σύμπαντος. Ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ
προφήτευσε τόν Κύριο «σκύμνον λέοντος Ἰούδα» (Γενέσ. 49,9). Τό
λιοντάρι ὑποτίθεται ὅτι κοιμᾶται μέ τά μάτια ἀνοιχτά, γι’αὐτό καί
ἀπεικονίζει τήν ἐπαγρύπνηση, τήν πνευματική προσοχή καί τή δύναμη,
ἀλλά καί ὁ Θεάνθρωπος, μετά τήν Σταύρωση, κλεισμένος στόν τάφο,
δέν ὑπέστη φθορά καί ἀλλοίωση. Τό λιοντάρι θεωρεῖται ἔμβλημα τοῦ
Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, ἐπειδή τό Εὐαγγέλιό του τονίζει τήν Βασιλεία καί
τό μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ. Τό λιοντάρι ἐμφανίζεται καί ὡς σύμβολο τῶν
δυνάμεων τοῦ κακοῦ, «λέων ὠρυόμενος» (Α΄ Πέτρ. 5,8) σέ ἀντίθεση πρός
τόν Καλό Ποιμένα. Στίς τοιχογραφίες τῶν κατακομβῶν ἡ ἱστορία τοῦ
Δανιήλ στόν λάκκο τῶν λεόντων, συμβολίζει τόν Θεό, πού λυτρώνει τόν
λαό του. Τό μεγαλοπρεπές ἔμβλημα τοῦ λιονταριοῦ ἀπαντᾶ μέχρι
σήμερα στήν γλυπτική τέχνη, ὅπου λιοντάρια λαξευμένα, ἄγρυπνα
ὑπάρχουν ἀπό τό ἕνα καί τό ἄλλο μέρος τοῦ Δεσποτικοῦ θρόνου, ὅπως
παλιότερα κύκλωναν 12 λέοντες, πού περιφρουροῦσαν τόν θρόνο τοῦ
ἐνδόξου βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ Σολομῶντα (Γ΄ Βασιλ. 10, 19 -20).
Ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ. Στό χριστιανισμό ὁ βάτραχος εἶναι σύμβολο
ἀδιάκοπου ἀγῶνα καί πνευματικῆς κατάρτισης τοῦ πιστοῦ ἀνθρώπου
ἀπό τά γήινα πρός τά οὐράνια. Ὁ συμβολισμός αὐτός ὀφείλεται στίς
πολλές, συνεχεῖς καί ἀδιάκοπες σωματικές μεταμορφώσεις πού
ὑφίσταται τό ζῶο αὐτό, μέχρι τῆς τελικῆς καί ὁριστικῆς του ἀνάπτυξης
καί σωματικῆς του διάπλασης. Τόν βάτραχο τόν συναντᾶμε νά στολίζει
τίς χριστιανικές λυχνίες, γιά νά ἀνυψώνει σέ μεγαλύτερη ἐλπίδα τόν νοῦ
τῶν χριστιανῶν ἀνθρώπων, πού, κλεισμένοι στή λίμνη τοῦ παρόντος
κόσμου, ἀγωνίζονται γιά τήν ἀνύψωση καί τελειότητα, γράφει ὁ
π. Κων. Καλλίνικος.
Η ΕΛΑΦΟΣ (ΤΟ ΕΛΑΦΙ). Στόν χριστιανισμό εἶναι σύμβολο
εὐσέβειας, θρησκευτικοῦ ζήλου, τῆς ψυχῆς πού ποθεῖ τόν Θεό. «Ἐδίψησεν
ἡ ψυχή μου πρός τόν Θεόν τόν ζῶντα» (Ψαλμ. 41,3). Τό σύμβολο αὐτό
εἶναι ἀπό τόν (41,2) Ψαλμό, ὅπου ὁ ψαλμῳδός ἀναφέρει: «ὅν τρόπον
ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου
πρός σέ ὁ Θεός». Τό ἐλάφι καθώς βόσκει, μαζί μέ τό χορτάρι τρώγει καί
μερικά μικρά ἐρπετά (μικρά φιδάκια). Τό γεγονός αὐτό ἀφ’ ἑνός πικραίνει
τό στόμα του καί ἀφ’ ἑτέρου τοῦ προξενεῖ μεγάλη δίψα. Γιά τόν λόγο αὐτό
τρέχει γρήγορα στήν πηγή, γιά νά ξεπικράνει τό στόμα του καί νά σβήσει
τή δίψα του. Ἡ παράσταση πού ἐμφανίζει τό ἐλάφι νά πίνει νερό ἀπό τίς
πηγές, συμβολίζει τούς χριστιανούς πού προέρχονται ἀπό τά ἔθνη καί
σπεύδουν πρός τά νάματα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἐάν δέ δίπλα στό ἐλάφι
ὑπάρχει καί τό Ἅγιο Ποτήριο, τότε εἰκονίζεται ἡ δίψα τοῦ πιστοῦ πρός τήν
Θεία Μετάληψη. Ἡ ἁμαρτία ὁμοιάζει μέ φίδι πού πικραίνει τήν ζωή τοῦ
ἀνθρώπου. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ μόνη πηγή πού γλυκαίνει καί σβήνει τήν
δίψα αὐτή. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος γράφει: «Ἔλαφος διψαλέον γίνεται καί
ἀπό τῆς φύσεως καί ἀπό τούς ὄφεις κατεσθίειν. Καί σύ τοίνυν τοῦτο
ποίησον. Τόν νοητόν ὄφιν κατάφαγε καί δυνήσῃ διψᾶν τόν τοῦ Θεοῦ
πόθον».
Η ΚΑΜΗΛΟΣ (Η ΚΑΜΗΛΑ). Εἶναι σύμβολο ἐγκράτειας,
βασιλικῆς ἐξουσίας, μεγαλείου, ὑπακοῆς, σθένους... Συνδέεται μέ τούς
μάγους καί τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή, πού ντυνόταν μέ ἔνδυμα ἀπό
τρίχες καμήλου (Μαρκ. 1,6). Ἐπίσης ἡ κάμηλος, ἀφοῦ γονατίζει γιά νά
δεχθεῖ τό φορτίο της, ἀπεικονίζει τήν ταπεινότητα καί τήν εὐπείθεια. Ἡ
καμήλα εἶναι ζῶο μεγάλης ἀντοχῆς καί καρτερίας μέσα στίς ἐρήμους καί
στά πολυήμερα ταξίδια. Γιά τό λόγο αὐτό θεωρήθηκε ἀπό τούς
χριστιανούς τῆς Ἀνατολῆς, ὡς σύμβολο τῶν προσκυνητῶν, οἱ ὁποῖοι
ἀναλαμβάνουν κοπιώδεις πεζοπορίες, προκειμένου νά ἐπισκεφθοῦν τούς
Ἅγιους Τόπους, «ὅπου ἔστησαν οἱ πόδες τοῦ Λυτρωτοῦ» ἤ διάφορες Μονές
στά ὄρη. Ἐπίσης, τό ζῶο αὐτό τονίζει ὅτι κάθε πιστός, πρέπει νά
στολίζεται μέ τίς ἀρετές τῆς καρτερίας, τῆς ὑπομονῆς καί τῆς ἀντοχῆς.
ΤΑ ΠΤΗΝΑ (ΠΟΥΛΙΑ). Πτηνά βρέθηκαν ζωγραφισμένα σέ
τοιχογραφίες καί σαρκοφάγους, μέ κλῶνο δάφνης στό ράμφος καί τά
πτερά ἀνοικτά, ἕτοιμα γιά πέταγμα πρός τά ἄνω. Τά πτηνά εἶναι
σύμβολο τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία πτερουγίζει γύρω ἀπό τόν θρόνο τοῦ Θεοῦ
καί τῆς ὁποίας τό πολίτευμα ὑπάρχει στόν οὐρανό. Τά σύμβολα αὐτά
συμβάλλουν πρός τήν ἀνάταση τοῦ ἀνθρώπου γενικά. Ἄλλα σύμβολα
παριστάνουν πτηνά ἐγκλωβισμένα σέ κλουβιά, σύμβολο τῆς ψυχῆς πού
βρίσκεται παγιδευμένη στά γήινα ἤ πίνουν νερό ἀπό πηγές, σύμβολο τοῦ
«ὕδατος τοῦ ζῶντος», τοῦ Εὐαγγελίου καί τοῦ δροσισμοῦ τῆς ψυχῆς ἤ τῆς
συμμετοχῆς στήν Θεία Εὐχαριστία ἤ καί ἄλλων τύπων καί ἐννοιῶν,
βαθύτερων ἀληθειῶν τῆς πίστεως καί ἀποκαλύψεων.
Στήν ἑπόμενη ἀναφορά μας θά γίνει λόγος γιά ὁρισμένα ἀπό αὐτά.             Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 32
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
16-08-2026

Συνεχίζουμε, ἀδελφοί μου, τήν ἀναφορά μας στά ἱερά σύμβολα:
ΟΙ ΠΟΤΑΜΟΙ. Στόν χριστιανισμό ὑπάρχει παράσταση τεσσάρων
ποταμῶν, πού πηγάζουν ἀπό πέτρα. Ἐπάνω της τά ἀρχαιότερα χρόνια
ὑπῆρχε τό Ἀρνίο, ἀργότερα δέ ὁ Χριστός. Ἡ παράσταση αὐτή συμβολίζει
τούς τέσσερις ποταμούς τῆς Ἐδέμ ἤ τά τέσσαρα Εὐαγγέλια, στά ὁποῖα
οἱ χριστιανικές ψυχές, ὡς ἄλλα ἐλάφια, σβήνουν τήν πνευματική τους
δίψα.
ΤΟ ΥΔΩΡ (ΝΕΡΟ). Στόν χριστιανισμό ἔχει ἰδιαίτερη σημασία καί
συμβολισμό. Ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων γράφει τά ἑξῆς: «Εἶναι μεγάλο
πράγμα τό ὕδωρ, καί ἀπό τά τέσσερα αἰσθητά στοιχεῖα τοῦ κόσμου τό
πιό ὡραῖο. Ὁ οὐρανός εἶναι ἡ κατοικία τῶν ἀγγέλων, ἀλλά οἱ οὐρανοί
ἔγιναν ἀπό τό νερό· ἡ γῆ εἶναι ἡ πατρίδα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἡ γῆ
βγῆκε ἀπό τά ὕδατα καί πρίν τήν δημιουργία τῶν νοητῶν πραγμάτων, σέ
ἕξι ἡμέρες τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πλανιόταν πάνω στά ὕδατα. Τό ὕδωρ
εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ κόσμου, καί ὁ Ἰορδάνης τοῦ Εὐαγγελίου». Τό νερό
συμβολίζει τήν ζωογόνο δύναμη μέ τήν ὁποία ὁ Θεός δημιούργησε τόν
κόσμο, συμβολίζει τήν ἀναγέννηση, τόν καθαρισμό, τήν καθαγίαση
(Γέν. 1,2). Ὁ «ποταμός» πού μεταβάλλει τή γῆ σέ περιβόλι (παράδεισο),
εἶναι σύμβολο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ζωογονεῖ τόν κόσμο καί τούς
ἀνθρώπους (Γεν. 2,10-11). Ἔξω ἀπό τόν παράδεισο ἡ γῆ εἶναι ἔρημη,
ἄγονη καί ἄνυδρη. Ὁ ἄνθρωπος μακριά ἀπό τόν Θεό εἶναι
καταδικασμένος σέ θάνατο καί δίψα (Ψαλμ. 142,6). Γι’αὐτό καί σάν τό
διψασμένο ἐλάφι ἀναζητεῖ τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν Θεό (Ψαλμ. 41,2).
Ὁ Χριστός παρομοίασε τόν ἑαυτό του μέ «ὕδωρ ζῶν» καί «πηγήν
ὕδατος» καί ἐκεῖνος πού θά δεχθεῖ αὐτό τό «ὕδωρ» δέν θά διψάσει ποτέ
στόν αἰῶνα (Ἰω. 4, 10-14). Γι’αὐτό καί μιά πηγή ὕδατος ὑποδηλώνει τόν
Χριστό, σάν τήν πηγή τῆς ζωῆς. Ἐπίσης, Ζωοδόχος Πηγή χαρακτηρίζεται
καί ὑμνεῖται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί ἡ Θεοτόκος Μαρία.
Ὁ συμβολισμός τοῦ νεροῦ ἐκφράζεται ἀπόλυτα στό Ἅγιο Βάπτισμα. Εἶναι
λουτρό πού καθαρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν μολυσμό τῆς ἁμαρτίας
(Α΄Κορ. 6,11). Τό Βάπτισμα εἶναι ἀρχή νέας ζωῆς, «λουτροῦ
παλιγγενεσίας» (Τίτ. 3,5). Ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς λέγει: «Ἡ νέα κτίση,
ἀναγέννηση, γίνεται μέ τό νερό καί τό πνεῦμα, ὅπως καί ἡ γέννηση τοῦ
σύμπαντος. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐφέρετο πάνω ἀπό τό νερό».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό νερό τοῦ Βαπτίσματος προσδίδει καί ἄλλο
συμβολισμό. Ὁ ἄνθρωπος, λέγει, πού βυθίζεται στό νερό, πνίγεται καί
πεθαίνει. Ἐκεῖνος, ὅμως, πού ἀναδύεται ἀπό τό νερό, ἐπανέρχεται στήν
ζωή. Ὁ ἄνθρωπος μέ τήν κατάδυση στό νερό τοῦ Βαπτίσματος,
συμμετέχει στό θάνατο καί τήν ταφή τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν, ὅμως,
ἀναδύεται, ἀπό τά νερά τῆς κολυμβήθρας, συμμετέχει στήν Ἀνάστασή
Του (Ρωμ. 6, 3-11).
ΤΑ ΑΝΘΗ. «Ἄν ὁ Παράδεισος εἶναι κῆπος νοητός, τά ἄνθη εἶναι αἱ
νοηταί τοῦ Παραδείσου χαραί καί ἀπολαύσεις. Διά τοῦτο καί ἐν πληθύι
καταστέφουσι τούς τάφους τῶν μαρτύρων, ἀλλαχοῦ μεμονωμένα,
ἀλλαχοῦ εἰς στεφάνους καί ἀνθοδέσμας συνηνωμένα», σημειώνει
ὁ π. Κων. Καλλίνικος στό βιβλίο του «Ὁ Χριστιανικός Ναός καί τά
τελούμενα ἐν αὐτῷ».
Εἰδικότερα ἡ δάφνη εἶναι τό ἔμβλημα τῆς μαρτυρικῆς δόξας, τό
δέ κρίνο τῆς παρθενικῆς ἁγνότητας.
Τό ρόδο (τριαντάφυλλο) ὁ βασιλιάς τῶν λουλουδιῶν, διακόσμησε
τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πού πῆρε τήν ὀνομασία «Ρόδον τό ἀμάραντον,
χαῖρε ἡ μόνη βλαστήσασα» δηλαδή χαῖρε, σύ πού βλάστησες τό θεῖο
τριαντάφυλλο, τό ὁποῖο δέν μαραίνεται ποτέ, δηλαδή τόν Κύριό μας.
ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ. Στήν χριστιανική ἐποχή ὁ συμβολισμός τοῦ στεφανιοῦ
ἔχει βιβλικές καταβολές. Στήν Παλαιά Διαθήκη μνημονεύεται ὡς σημεῖο
εὐτυχίας και χαρᾶς (Γέν. 4,57), νίκης (Σοφ. Σολομ. 2,8 καί 4,2), καί ὡς
κόσμημα (Ἰουδίθ 3,7). Στήν Καινή Διαθήκη χαρακτηρίζεται ἀπό τόν
Ἀπόστολο Παῦλο ὡς στεφάνι δόξας (Πράξ. 14,13), στεφάνι νίκης
(Φιλιπ. 4,1), στεφάνι καύχησης (Α΄Θεσσαλ. 2,19), στεφάνι δικαιοσύνης
(Β΄Τιμ. 4,8) καί στεφάνι ζωῆς (Ἀποκ. 2,10). Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
συνάπτει συμβολικά τό στεφάνι μέ τόν Χριστό (Migne PG 62). Ὁ ἱερός
Αὐγουστῖνος γράφει ὅτι οἱ ἡρωϊκές πράξεις τοῦ χριστιανικοῦ βίου
ὁλοκληρώνονται μέ τό στεφάνι ἀναγνώρισης καί τιμῆς, ἐκ μέρους τοῦ
Θεοῦ (PL, 40). Ἡ συμβολική σημασία τοῦ ἀκάνθινου στεφάνου τοῦ
Χριστοῦ, κατά τόν σταυρικό θάνατό Του ἐπισφραγίζεται ἀπό τήν ἔννοια
μεταβολῆς του σέ ἄνθινο στεφάνι πού τοῦ προσφέρουν οἱ πιστοί.
Ὁ Ἀστέριος Ἀμασείας (PG,40) καί ὁ Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης (PG,78)
γράφουν ὅτι στεφανῖτες εἶναι ἐκεῖνοι πού διάγουν βίο ἀρετῆς,
ἀγωνιζόμενοι κατά τῆς ἁμαρτίας. Τό στεφάνι εἶναι ἡ προῖκα καί ὁ
πλοῦτος τοῦ Θεοῦ πού δωρίζει στόν ἄνθρωπο. Τό στεφάνι τῆς βασιλείας,
τῆς ὑπομονῆς, τῆς ἐλπίδας, τῆς νίκης, προβάλλονται γιά μίμηση ἀπό τούς
χριστιανούς. Γι’αὐτό καί βλέπουμε τούς Ἁγίους Μάρτυρες στίς εἰκόνες
τους νά στεφανοφοροῦνται ἀπό τόν Δεσπότη Χριστό.
Ο ΟΦΙΣ (ΤΟ ΦΙΔΙ). Στούς Ἑβραίους τό φίδι εἶναι τό κακό, ὁ
πειρασμός, ἡ ἁμαρτία, οἱ ψυχές τῶν καταδικασμένων. Στόν Χριστιανισμό
εἶναι ὁ σατανᾶς, ὁ πειρασμός, ὁ ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καί ὁ παράγοντας τῆς
πτώσης τῶν πρωτοπλάστων. «Δέν θά πεθάνετε, γιατί ὁ Θεός γνωρίζει ὅτι,
ὅταν φᾶτε, θά ἀνοιχθοῦν τά μάτια σας καί θά εἴσαστε σάν τόν Θεό»
(Γέν. 3, 4-5). Εἶναι ἀνθρωποκτόνος, «ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ’ἀρχῆς
καί ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἔστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ» (Ἰω. 8,44).
Τό φίδι τυλιγμένο στή βάση τοῦ Σταυροῦ, συμβολίζει τόν πειρασμό.
Αὐτός ὁ συμβολισμός συμβολίζει τόν θρίαμβο τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μέ
τή σταυρική Του θυσία κατετρόπωσε τόν σατανᾶ καί τίς δυνάμεις τοῦ
σκότους. Ἡ Θεοτόκος Μαρία συντρίβει τό κεφάλι τοῦ ὄφεως τῆς Εὔας,
ἀντί νά ὑποκύψει σ’αὐτόν (Πρωτευαγγέλιο). «Καί ἔχθραν θήσω ἀνά
μέσον σοῦ καί ἀνά μέσον τῆς γυναικός, καί ἀνά μέσον τοῦ σπέρματός
σου καί ἀνά μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός (ὁ Κύριος) σοῦ τηρήσει
(θά συντρίψει) τήν κεφαλήν καί σύ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν» (Γέν. 3,15).
Στήν παράσταση δύο φιδιῶν, πού ἀνάμεσά τους ἔχουν τόν Σταυρό –
αὐτό τό βλέπουμε στήν ποιμαντορική ράβδο τοῦ Ἐπισκόπου, ἔχομε τό
συμβολισμό τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ κατά τοῦ κακοῦ καί τήν κατανίκηση
τοῦ διαβόλου. Εἰκονίζεται, ὅμως, καί ὡς χάλκινο φίδι, τό ὁποῖο ὁ
Μωϋσῆς ὕψωσε στήν ἔρημο. Ἐδῶ βεβαιώνεται ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ
γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου, σύμφωνα μέ τό λόγιο: «Καί καθώς Μωϋσῆς
ὕψωσε τόν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν Υἱόν τοῦ
ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται ἀλλ’ ἔχει ζωήν
αἰώνιον» (Ἰω. 3,14-15). Ὅμως, ὁ Κύριος λέγει: «Γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς
οἱ ὄφεις» (Ματθ. 10,16), προκειμένου νά τονισθεῖ ἡ προσοχή πού
ἀπαιτεῖται γιά νά ἀποφύγει ὁ χριστιανός τίς παγίδες τοῦ διαβόλου.
Ἡ Ἁγία Γραφή ἀναφέρει ὅτι ὁ Χριστός θά συντρίψει «τόν ἀρχαῖον ὄφιν
(τόν διάβολον) κτυπῶντας τον στό κεφάλι πού σημαίνει τήν ὁριστική
ἐξολόθρευση τοῦ διαβόλου: «Καί ἐβλήθη ὁ δράκων ὁ μέγας, ὁ ὄφις ὁ
ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος διάβολος καί ὁ σατανᾶς, ὁ πλανῶν τήν
οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τήν γῆν, καί οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ
ἐβλήθησαν» (Ἀποκ. 12,9-10).
Θά συνεχίσωμεν, ὅμως, σύν Θεῷ, στό ἑπόμενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου 

 

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ

 ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ  ΧΙΟΥ

     Σάββατο 15^ην Αυγούστου 2026 εορτάσαμε με λαμπρότητα στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Λατομιτίσσης Χίου.

Eίναι το καλοκαιρινό Πανηγύρι του καλοκαιριού.

Ο εφημέριος  του  Ιερού Ναού π. Βασίλειος Φιλιππάκης τέλεσε με ευλάβεια την Θεία Λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας.

Φέτος δύο ενορίτες μας στόλισαν τον Ιερό Ναό με τεράστιους βασιλικούς  όπως επιβάλει η παράδοση στην Παναγία Λατομίτισσα.

Με συγκίνηση ο εφημέριος ψέλνοντας «Αλαλα τα χείλη των ασεβών….» κρατώντας την εικόνα της Παναγίας την οποία τοποθέτησε στον προαύλιο χώρο του Ναού και όλος ο κόσμος την ασπάστηκε με ευλάβεια.

Αθρόα ήταν φέτος  η προσέλευση των πιστών.

Το Εσπέρας του Σαββάτου και ώραν 7.30 μ.μ. θα ψαλή ο Μεθεόρτιος Εσπερινός και η Ιερά Παράκλησις της Παναγίας.

    Την 16^ην Αυγούστου, ημέραν Κυριακήν θα τελεσθή Πανηγυρική Θεία Λειτουργία εις τον ως άνω Ιερό Ναό προς τιμήν του Οσίου Πατρός ημών Αρσενίου του εν Πάρω, θα εκτεθή δε εις προσκύνησιν τεμάχιον του Ιερού Λειψάνου του Αγίου.

Προσκαλούνται οι φιλέορτοι Χριστιανοί όπως προσέλθουν κατά τας Ιεράς Ακολουθίας εις συμπροσευχήν.