ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 46
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΛΟΥΚΑ
22-11-2026
Συνεχίζεται, ἀδελφοί μου, ἡ ἀναφορά μας
στά ἑπτά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ὁ ἀριθμός ἑπτά (7).
α) Στήν Παλαιά Διαθήκη: Ὁ ἀριθμός ἑπτά χρησιμοποιεῖται πολλές
φορές. Ἑπτά (6+1) εἶναι οἱ ἡμέρες τῆς Δημιουργίας (Γένεσις Α’).
«Ὁ δέ Θεός εὐλόγησε τήν ἡμέραν τήν ἑβδόμην» (Γεν. 2,3). Τό Ἰωβηλαῖο
ἔτος ἀκολουθοῦσε τά «ἑπτά ἔτη ἑπτάκις σύν ἕνα» (Δευτ. 25,8). Ἑπτά ἦταν
τά ἔτη τῆς εὐφορίας καί ἑπτά τῆς ἀφορίας. Ἑπτά οἱ παχιές ἀγελάδες καί
ἑπτά οἱ ἀδύνατες. Ἡ ἀκοίμητη κανδήλα στό Ναό τοῦ Σολομώντα ἦταν
«ἑπτάφωτος» (Ἔξοδ. 25,37). Τό καμίνι γιά τούς τρεῖς παῖδες «ἐξεκαύθη
ὑπέρ τό πρότερον ἑπταπλασίως» (Δαν. 3,19).
β) Στήν Καινή Διαθήκη: Ἡ χρήση τοῦ ἀριθμοῦ ἑπτά εἶναι καί ἐδῶ
συχνή: «ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά» ἀναφέρει ὁ Ματθαῖος (18,22). «Ἦσαν
ἑπτά ἀδελφοί» ἀναφέρουν οἱ Εὐαγγελιστές (Μαθ. 22,25), (Μάρκ. 12,20),
(Λουκ. 20,29). Ἐπίσης, ἀναφέρεται: «ἐκβεβλήκει ἑπτά δαιμόνια» ἐκ τοῦ
Εὐαγγελίου τοῦ Μάρκου καί τοῦ Λουκᾶ (Μάρκ. 16,9), (Λουκ. 8,2).
Ἡ Ἀποκάλυψη ὁμιλεῖ γιά τίς ἑπτά Ἐκκλησίες (1,4), γιά τίς ἑπτά χρυσές
λυχνίες (1,12), γιά τούς ἑπτά ἀστέρας (3,1), γιά τίς ἑπτά σφραγῖδες (5,5),
γιά τούς ἑπτά ἀγγέλους (8,2), γιά τίς ἑπτά σάλπιγγες (8,6), γιά τίς ἑπτά
φιάλες (16,1), γιά τίς ἑπτά πληγές (21,9).
γ) Στούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας: Οἱ Πατέρες σχολιάζουν στά
κείμενά τους τόν ἀριθμό ἑπτά. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολογος γράφει:
«Οἱ ἑβδομάδες τῶν ἡμερῶν γεννοῦν τήν Πεντηκοστήν, οἱ δέ ἑβδομάδες
τῶν ἐτῶν, τό Ἰωβηλαῖο. Ἔτσι ὁ ἀριθμός ἑπτά τιμώμενος, τήν τιμήν τῆς
Πεντηκοστῆς προσέφερε» (PG36, σελ.432). Σέ ἄλλο του λόγο γράφει:
«Οὗτος (ὁ ἀριθμός) μυστικώτατος ἀριθμῶν ἐστί»(PG 36, σελ. 513).
Σύμφωνα μέ τόν ἱερό Χρυσόστομο ὁ ἀριθμός ἑπτά «εἶναι σημαντικός
λογῳ ἀναφορᾶς σέ πλῆθος γεγονότων συμβολικῆς σημασίας» (PG 52,
σελ. 827). Ὁ Ἐπιφάνιος Κύπρου γράφει: «Ἑπτά διάκονοι παρά τῶν
μαθητῶν εἰς διακονίαν τῶν Χριστιανῶν ἐξελέχθησαν. Καί συντόμως
εἰπεῖν οὗτος ὁ ἀριθμός ἐπαινετός καί θαυμάσιος. Ἔστω ὅτι αὐτός ἄνωθεν
ὁ Δεσπότης ἐγγράφως βοᾶ: Τίμα τήν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου καί ἁγίασον
αὐτήν· ὅτι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπό πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ ὁ Θεός, ὧν
ἤρξατο ἀποποιῆσαι» (PG43, σελ. 513). Ἐδῶ πρέπει νά διευκρινίσουμε ὅτι ἡ
πρώτη ἡμέρα τῆς Δημιουργίας ἦταν Κυριακή. Ὁ Ἀναστάσιος Ἀντιοχείας
γράφει: «Ὁ ἀριθμός ἑπτά λέγεται παρθένος, ὅπως ἀκριβῶς ἡ ἑβδόμη
ἡμέρα εἶναι ἁγία, γιατί ἔχουμε κατάπαυση ἀπό κάθε ἐργασία
λόγῳ λατρείας» (PG89, σελ.1368). Ὁ Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως
ἐπεξηγῶντας γιατί κατά τήν ἀναστάσιμη περίοδο μέχρι τῆς Πεντηκοστῆς
δέν γονατίζουμε γράφει: Μετά ἀπό τό Ἅγιον Πάσχα ἡ Διακαινήσιμος
κρατᾶ ἑπτά ἡμέρες. Τό ἑπτάκις τώρα ἑπτά, μᾶς κάνει σαράντα ἐννέα καί
ἡ Κυριακή πενήντα» (PG 98,σελ. 392).
Πρωτυπώσεις Προφητῶν καί ὑπαινιγμοί ἀληθείας:
α) Τά ἀρχέγονα ὕδατα καί ὁ κατακλυσμός. Ὁ πρῶτος τύπος τοῦ
βαπτίσματος εἶναι ἐκεῖνος τῶν ἀρχεγόνων ὑδάτων. Ὁ Τερτυλλιανός
γράφει: «Τό πρωτόγονο νερό γέννησε τή ζωή, γιά νά μήν ἐκπλήσσεται
κανείς, πού στό βάπτισμα τό νερό εἶναι ἱκανό νά ζωογονεῖ». Ὁ Κλήμης
ὁ Ἀλεξανδρεύς γράφει: «Ἡ νέα κτίση, ἀναγέννηση, γίνεται μέ τό νερό
καί τό Πνεῦμα. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω ἀπό τό νερό»
(Γένεσ. 1,2). Καί ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων σημειώνει: «Εἶναι μεγάλο
πρᾶγμα τό ὕδωρ. Τό ὕδωρ εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ κόσμου καί ὁ Ἰορδάνης τοῦ
Εὐαγγελίου» (PG 33. σελ. 433A). Ὁ κατακλυσμός (Γένεσ. 7,6) προβάλλει
ὡς τύπος τοῦ βαπτίσματος. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος δέχεται τό βάπτισμα,
ὡς ἀντίτυπο τοῦ κατακλυσμοῦ, γιατί, ὅπως ἡ ἁμαρτωλή ἀνθρωπότητα
ἐπί Νῶε (Γενεσ. 6,12) εἶχε καταστραφεῖ, ἔτσι στό βάπτισμα ὁ παλαιός
ἄνθρωπος ἐξαφανίζεται στό μυστήριο τοῦ νεροῦ καί ἐκεῖνος πού
«ἀναδύεται» ἀπό τά νερά τῆς κολυμβήθρας ἀνήκει στή νέα δημιουργία
(Α΄Πέτρ. 3,20-21). Ὁ φιλόσοφος καί μάρτυρας Ἰουστῖνος γράφει:
«Στόν κατακλυσμό διενεργεῖται τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ
ἀνθρώπου». Ὁ Τερτυλλιανός δέχεται τήν κιβωτό ὡς εἰκόνα τῆς
Ἐκκλησίας. «Ὅποιος δέν ὑπῆρξε στήν κιβωτό, δέν εἶναι στήν Ἐκκλησία»
(PG1, σελ. 696). Ὁ Ἅγιος Κυπριανός τονίζει: «Ἄν κάποιος μπόρεσε νά
σωθεῖ ἔξω ἀπό τήν κιβωτό τοῦ Νῶε, ἔχει σωθεῖ καί αὐτός πού εἶναι ἔξω
ἀπό τήν Ἐκκλησία» (6 G.S.E.L. 214). Καί ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων εἶδε τόν
κατακλυσμό, ὡς τύπο τοῦ βαπτίσματος τοῦ Χριστοῦ (PG 33,982). Ὁ ἱερός
Χρυσόστομος σημειώνει: «Ἡ ἀφήγηση τοῦ κατακλυσμοῦ εἶναι ἕνα
μυστήριο καί οἱ λεπτομέρειές του ἕνας τύπος τῶν πραγμάτων πού
ἔρχονται. Ἡ κιβωτός εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ὁ Νῶε ὁ Χριστός, ἡ περιστερά τό
Ἅγιο Πνεῦμα, ὁ κλάδος τῆς ἐλαίας ἡ θεία φιλανθρωπία» καί καταλήγει ὁ
χρυσός ἐπίσκοπος: «Ἔλαβε ἡ κιβωτός τά ἄλογα καί ἔσωσεν τά ἄλογα·
ἔλαβε ἡ Ἐκκλησία ἀλόγους ἀνθρώπους καί οὐ σώζει μόνον, ἀλλά καί
μεταβάλλει» (PG 48.1037). Ὁ δέ Δίδυμος ὁ Ἀλεξανδρεύς διατυπώνει τήν
ἄποψη ὅτι: «τά νερά ἀπό καταβολῆς κόσμου ἁγιάστηκαν ἀπό τό Ἅγιο
Πνεῦμα καί προδιατύπωσαν «ἐν οἰκονομίᾳ» τήν σωτηρία μας ἀπό τό
βάπτισμα» (PG 39,692).
β) Ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θάλασσας. Ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς
θάλασσας εἶναι τύπος τοῦ βαπτίσματος. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει:
«Οἱ πατέρες ἡμῶν πάντες ὑπό τήν νεφέλην ἦσαν καί πάντες εἰς τόν
Μωϋσῆν ἐβαπτίσαντο ἐν τῇ νεφέλῃ καί ἐν τῇ θαλάσσῃ...Ταῦτα δέ τύποι
ἡμῶν ἐγεννήθησαν» (Α΄Κορ. 10,2-6). Ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπεξηγεῖ:
«Ἐκείνη ἡ θάλασσα ἔπνιξε τόν ἐχθρόν. Ὁ ἰσραηλιτικός λαός διάβηκε
ἐκεῖνο τό πέρασμα σῶος, καί ἐμεῖς σάν ἄλλοι νεκροί βγαίνομε ζωντανοί
ἀπό τό νερό τοῦ βαπτίσματος «διά τῆς χάριτος πιστεύοντες σωθῆναι»
(Πράξ. 15,11) (ΕΠΕ 10,361). Ὁ Γρηγόριος Νύσσης ἐπεξηγεῖ: «Ἡ διάβασις
τῆς Ἐρυθρᾶς Θάλασσας ἦταν δι’ἔργων προφητεία τοῦ μυστηρίου τοῦ
βαπτίσματος». Ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς δέχεται πώς καί ἡ φωτεινή
στήλη τῆς ἐρήμου ἦταν τύπος τοῦ βαπτίσματος, γιατί τό ἅγιο βάπτισμα
εἶναι φωτισμός, θεῖο φῶς.
Σύν Θεῷ, θά συνεχίσουμε τήν ἀναφορά μας στό ἅγιο βάπτισμα,
στό ἑπόμενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ! Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

























