ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 33
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
23-08-2026

Ἄς ἐξετάσουμε λεπτομερῶς στή σημερινή μας ἀναφορά, ἀδελφοί
μου, καί ὁρισμένες παραστάσεις ζώων καί πτηνῶν καί ἄς δοῦμε τί
συμβολίζουν στήν χριστιανική μας λατρεία.
Ο ΑΜΝΟΣ (ΤΟ ΑΡΝΙ). Ὁ ἀμνός συμβολίζει τήν εὐγένεια, τήν
νεανική ἀθωότητα, τήν πραότητα, τήν ἁγνότητα. Ὁ ἀμνός μαζί μέ τό
λιοντάρι ἀπεικονίζουν τήν παραδεισένια κατάσταση. Στήν Παλαιά
Διαθήκη ὁ ἀμνός προσφέρονταν θυσία στόν Θεό «ἀμνόν ἄμωμον εἰς
ὁλοκαύτωμα» (Λευϊτ. 12,6). Στόν χριστιανισμό, ὁ ἀμνός εἶναι τό σύμβολο
τοῦ «ἐσφαγμενου Ἀρνίου» στήν Ἀποκάλυψη (Ἀποκ. 5,6) καί τοῦ Ἀμνοῦ
τοῦ Θεοῦ πού σηκώνει τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἠσαΐας
(53,7). Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος δείχνοντας μέ τό δάκτυλό του τόν Κύριο
στούς μαθητές του λέγει: «Ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν
τοῦ κόσμου» (Ἰω. 1,29). Σύμφωνα μέ τούς ἱερούς ἑρμηνευτές ἔχομε
τέσσερις ἑρμηνεῖες ὡς πρός τήν ἀκριβή ἔννοια τοῦ ἀμνοῦ: 1) Ἡ
ἐξιλαστήρια θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 2) Ὁ πασχάλιος χαρακτήρας τοῦ
σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 3) Ἡ ἀνεξικακία «τοῦ πάσχοντος
παιδός τοῦ Θεοῦ», σύμφωνα μέ τόν Ἠσαΐα (53,7), καί 4) τό βασιλικό
ἀξίωμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ὡς νέος ἀμνός (κριός) τέθηκε
ἐπικεφαλῆς τῆς ποίμνης του, τήν ὁποία ὁδηγεῖ στήν σωτηρία. Καί οἱ
Ἀπόστολοι συμβολίζονται ὡς ἀμνοί, ἀφοῦ ὁ Κύριος τούς εἶχε παρομοιάσει
μέ πρόβατα μέσα σέ λύκους (Ματθ. 10,16). Ὑπάρχει καί ἡ παράσταση,
ὅπου ζωγραφίζονται στά δεξιά τοῦ Χριστοῦ πρόβατα καί στά ἀριστερά
ἐρίφια, σύμβολο τῆς μέλλουσας κρίσης τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀμνός
χρησιμοποιεῖται ἐκτεταμένα στόν συμβολισμό τῆς χριστιανικῆς τέχνης.
Ὁ Χριστός βαστάζων ἕνα ἀμνό εἶναι ὁ Καλός Ποιμήν, πού φροντίζει τό
ποίμνιό Του καί διασώζει τό χαμένο πρόβατο πού ἔχει ξεστρατίσει,
δηλαδή τόν ἁμαρτωλό ἤ πού ὁδηγεῖ τό ποίμνιό Του. Ὁ ἀμνός μέ τό
σταυρό ἀπεικονίζει τήν Σταύρωση, μέ τήν σημαία τήν Ἀνάσταση. Τό
ἀρνίον τῆς Ἀποκαλύψεως (Ἀποκ. 5, 1-2) μέ τό βιβλίο καί ἑπτά σφραγῖδες
εἶναι ὁ Χριστός, ὡς Κριτής στήν Δευτέρα Παρουσία. Μέ ἑπτά μάτια καί
κέρατα (Ἀποκ. 5,6) φανερώνει τά ἑπτά δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἀμνός τῆς Θείας Λειτουργίας καί Εὐχαριστίας, πού
προσφέρεται στούς πιστούς μέ τήν Θεία Κοινωνία, γιά νά γίνουν μέτοχοι
αἰώνιας ζωῆς. Ὁ Ἐπιφάνιος Κύπρου γράφει: «Ἀμνός ὁ Χριστός, διά τό
ἄκακον καί τό δι’ αὐτοῦ τήν ἁμαρτίαν ἠφανίσθαι».
Ο ΛΕΩΝ (ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ). Στήν Ἁγία Γραφή ὁ βασιλιᾶς τῶν ζώων
μνημονεύεται 150 περίπου φορές, κάποτε γίνεται λόγος καί γιά τούς
σκύμνους του, δηλαδή τά μικρά λιονταράκια. Τό λιοντάρι εἶναι σύμβολο
τοῦ Χριστοῦ, ὡς τοῦ Βασιλέως τοῦ σύμπαντος. Ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ
προφήτευσε τόν Κύριο «σκύμνον λέοντος Ἰούδα» (Γενέσ. 49,9). Τό
λιοντάρι ὑποτίθεται ὅτι κοιμᾶται μέ τά μάτια ἀνοιχτά, γι’αὐτό καί
ἀπεικονίζει τήν ἐπαγρύπνηση, τήν πνευματική προσοχή καί τή δύναμη,
ἀλλά καί ὁ Θεάνθρωπος, μετά τήν Σταύρωση, κλεισμένος στόν τάφο,
δέν ὑπέστη φθορά καί ἀλλοίωση. Τό λιοντάρι θεωρεῖται ἔμβλημα τοῦ
Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, ἐπειδή τό Εὐαγγέλιό του τονίζει τήν Βασιλεία καί
τό μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ. Τό λιοντάρι ἐμφανίζεται καί ὡς σύμβολο τῶν
δυνάμεων τοῦ κακοῦ, «λέων ὠρυόμενος» (Α΄ Πέτρ. 5,8) σέ ἀντίθεση πρός
τόν Καλό Ποιμένα. Στίς τοιχογραφίες τῶν κατακομβῶν ἡ ἱστορία τοῦ
Δανιήλ στόν λάκκο τῶν λεόντων, συμβολίζει τόν Θεό, πού λυτρώνει τόν
λαό του. Τό μεγαλοπρεπές ἔμβλημα τοῦ λιονταριοῦ ἀπαντᾶ μέχρι
σήμερα στήν γλυπτική τέχνη, ὅπου λιοντάρια λαξευμένα, ἄγρυπνα
ὑπάρχουν ἀπό τό ἕνα καί τό ἄλλο μέρος τοῦ Δεσποτικοῦ θρόνου, ὅπως
παλιότερα κύκλωναν 12 λέοντες, πού περιφρουροῦσαν τόν θρόνο τοῦ
ἐνδόξου βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ Σολομῶντα (Γ΄ Βασιλ. 10, 19 -20).
Ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ. Στό χριστιανισμό ὁ βάτραχος εἶναι σύμβολο
ἀδιάκοπου ἀγῶνα καί πνευματικῆς κατάρτισης τοῦ πιστοῦ ἀνθρώπου
ἀπό τά γήινα πρός τά οὐράνια. Ὁ συμβολισμός αὐτός ὀφείλεται στίς
πολλές, συνεχεῖς καί ἀδιάκοπες σωματικές μεταμορφώσεις πού
ὑφίσταται τό ζῶο αὐτό, μέχρι τῆς τελικῆς καί ὁριστικῆς του ἀνάπτυξης
καί σωματικῆς του διάπλασης. Τόν βάτραχο τόν συναντᾶμε νά στολίζει
τίς χριστιανικές λυχνίες, γιά νά ἀνυψώνει σέ μεγαλύτερη ἐλπίδα τόν νοῦ
τῶν χριστιανῶν ἀνθρώπων, πού, κλεισμένοι στή λίμνη τοῦ παρόντος
κόσμου, ἀγωνίζονται γιά τήν ἀνύψωση καί τελειότητα, γράφει ὁ
π. Κων. Καλλίνικος.
Η ΕΛΑΦΟΣ (ΤΟ ΕΛΑΦΙ). Στόν χριστιανισμό εἶναι σύμβολο
εὐσέβειας, θρησκευτικοῦ ζήλου, τῆς ψυχῆς πού ποθεῖ τόν Θεό. «Ἐδίψησεν
ἡ ψυχή μου πρός τόν Θεόν τόν ζῶντα» (Ψαλμ. 41,3). Τό σύμβολο αὐτό
εἶναι ἀπό τόν (41,2) Ψαλμό, ὅπου ὁ ψαλμῳδός ἀναφέρει: «ὅν τρόπον
ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου
πρός σέ ὁ Θεός». Τό ἐλάφι καθώς βόσκει, μαζί μέ τό χορτάρι τρώγει καί
μερικά μικρά ἐρπετά (μικρά φιδάκια). Τό γεγονός αὐτό ἀφ’ ἑνός πικραίνει
τό στόμα του καί ἀφ’ ἑτέρου τοῦ προξενεῖ μεγάλη δίψα. Γιά τόν λόγο αὐτό
τρέχει γρήγορα στήν πηγή, γιά νά ξεπικράνει τό στόμα του καί νά σβήσει
τή δίψα του. Ἡ παράσταση πού ἐμφανίζει τό ἐλάφι νά πίνει νερό ἀπό τίς
πηγές, συμβολίζει τούς χριστιανούς πού προέρχονται ἀπό τά ἔθνη καί
σπεύδουν πρός τά νάματα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἐάν δέ δίπλα στό ἐλάφι
ὑπάρχει καί τό Ἅγιο Ποτήριο, τότε εἰκονίζεται ἡ δίψα τοῦ πιστοῦ πρός τήν
Θεία Μετάληψη. Ἡ ἁμαρτία ὁμοιάζει μέ φίδι πού πικραίνει τήν ζωή τοῦ
ἀνθρώπου. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ μόνη πηγή πού γλυκαίνει καί σβήνει τήν
δίψα αὐτή. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος γράφει: «Ἔλαφος διψαλέον γίνεται καί
ἀπό τῆς φύσεως καί ἀπό τούς ὄφεις κατεσθίειν. Καί σύ τοίνυν τοῦτο
ποίησον. Τόν νοητόν ὄφιν κατάφαγε καί δυνήσῃ διψᾶν τόν τοῦ Θεοῦ
πόθον».
Η ΚΑΜΗΛΟΣ (Η ΚΑΜΗΛΑ). Εἶναι σύμβολο ἐγκράτειας,
βασιλικῆς ἐξουσίας, μεγαλείου, ὑπακοῆς, σθένους... Συνδέεται μέ τούς
μάγους καί τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή, πού ντυνόταν μέ ἔνδυμα ἀπό
τρίχες καμήλου (Μαρκ. 1,6). Ἐπίσης ἡ κάμηλος, ἀφοῦ γονατίζει γιά νά
δεχθεῖ τό φορτίο της, ἀπεικονίζει τήν ταπεινότητα καί τήν εὐπείθεια. Ἡ
καμήλα εἶναι ζῶο μεγάλης ἀντοχῆς καί καρτερίας μέσα στίς ἐρήμους καί
στά πολυήμερα ταξίδια. Γιά τό λόγο αὐτό θεωρήθηκε ἀπό τούς
χριστιανούς τῆς Ἀνατολῆς, ὡς σύμβολο τῶν προσκυνητῶν, οἱ ὁποῖοι
ἀναλαμβάνουν κοπιώδεις πεζοπορίες, προκειμένου νά ἐπισκεφθοῦν τούς
Ἅγιους Τόπους, «ὅπου ἔστησαν οἱ πόδες τοῦ Λυτρωτοῦ» ἤ διάφορες Μονές
στά ὄρη. Ἐπίσης, τό ζῶο αὐτό τονίζει ὅτι κάθε πιστός, πρέπει νά
στολίζεται μέ τίς ἀρετές τῆς καρτερίας, τῆς ὑπομονῆς καί τῆς ἀντοχῆς.
ΤΑ ΠΤΗΝΑ (ΠΟΥΛΙΑ). Πτηνά βρέθηκαν ζωγραφισμένα σέ
τοιχογραφίες καί σαρκοφάγους, μέ κλῶνο δάφνης στό ράμφος καί τά
πτερά ἀνοικτά, ἕτοιμα γιά πέταγμα πρός τά ἄνω. Τά πτηνά εἶναι
σύμβολο τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία πτερουγίζει γύρω ἀπό τόν θρόνο τοῦ Θεοῦ
καί τῆς ὁποίας τό πολίτευμα ὑπάρχει στόν οὐρανό. Τά σύμβολα αὐτά
συμβάλλουν πρός τήν ἀνάταση τοῦ ἀνθρώπου γενικά. Ἄλλα σύμβολα
παριστάνουν πτηνά ἐγκλωβισμένα σέ κλουβιά, σύμβολο τῆς ψυχῆς πού
βρίσκεται παγιδευμένη στά γήινα ἤ πίνουν νερό ἀπό πηγές, σύμβολο τοῦ
«ὕδατος τοῦ ζῶντος», τοῦ Εὐαγγελίου καί τοῦ δροσισμοῦ τῆς ψυχῆς ἤ τῆς
συμμετοχῆς στήν Θεία Εὐχαριστία ἤ καί ἄλλων τύπων καί ἐννοιῶν,
βαθύτερων ἀληθειῶν τῆς πίστεως καί ἀποκαλύψεων.
Στήν ἑπόμενη ἀναφορά μας θά γίνει λόγος γιά ὁρισμένα ἀπό αὐτά.             Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 32
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
16-08-2026

Συνεχίζουμε, ἀδελφοί μου, τήν ἀναφορά μας στά ἱερά σύμβολα:
ΟΙ ΠΟΤΑΜΟΙ. Στόν χριστιανισμό ὑπάρχει παράσταση τεσσάρων
ποταμῶν, πού πηγάζουν ἀπό πέτρα. Ἐπάνω της τά ἀρχαιότερα χρόνια
ὑπῆρχε τό Ἀρνίο, ἀργότερα δέ ὁ Χριστός. Ἡ παράσταση αὐτή συμβολίζει
τούς τέσσερις ποταμούς τῆς Ἐδέμ ἤ τά τέσσαρα Εὐαγγέλια, στά ὁποῖα
οἱ χριστιανικές ψυχές, ὡς ἄλλα ἐλάφια, σβήνουν τήν πνευματική τους
δίψα.
ΤΟ ΥΔΩΡ (ΝΕΡΟ). Στόν χριστιανισμό ἔχει ἰδιαίτερη σημασία καί
συμβολισμό. Ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων γράφει τά ἑξῆς: «Εἶναι μεγάλο
πράγμα τό ὕδωρ, καί ἀπό τά τέσσερα αἰσθητά στοιχεῖα τοῦ κόσμου τό
πιό ὡραῖο. Ὁ οὐρανός εἶναι ἡ κατοικία τῶν ἀγγέλων, ἀλλά οἱ οὐρανοί
ἔγιναν ἀπό τό νερό· ἡ γῆ εἶναι ἡ πατρίδα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἡ γῆ
βγῆκε ἀπό τά ὕδατα καί πρίν τήν δημιουργία τῶν νοητῶν πραγμάτων, σέ
ἕξι ἡμέρες τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ πλανιόταν πάνω στά ὕδατα. Τό ὕδωρ
εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ κόσμου, καί ὁ Ἰορδάνης τοῦ Εὐαγγελίου». Τό νερό
συμβολίζει τήν ζωογόνο δύναμη μέ τήν ὁποία ὁ Θεός δημιούργησε τόν
κόσμο, συμβολίζει τήν ἀναγέννηση, τόν καθαρισμό, τήν καθαγίαση
(Γέν. 1,2). Ὁ «ποταμός» πού μεταβάλλει τή γῆ σέ περιβόλι (παράδεισο),
εἶναι σύμβολο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ζωογονεῖ τόν κόσμο καί τούς
ἀνθρώπους (Γεν. 2,10-11). Ἔξω ἀπό τόν παράδεισο ἡ γῆ εἶναι ἔρημη,
ἄγονη καί ἄνυδρη. Ὁ ἄνθρωπος μακριά ἀπό τόν Θεό εἶναι
καταδικασμένος σέ θάνατο καί δίψα (Ψαλμ. 142,6). Γι’αὐτό καί σάν τό
διψασμένο ἐλάφι ἀναζητεῖ τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν Θεό (Ψαλμ. 41,2).
Ὁ Χριστός παρομοίασε τόν ἑαυτό του μέ «ὕδωρ ζῶν» καί «πηγήν
ὕδατος» καί ἐκεῖνος πού θά δεχθεῖ αὐτό τό «ὕδωρ» δέν θά διψάσει ποτέ
στόν αἰῶνα (Ἰω. 4, 10-14). Γι’αὐτό καί μιά πηγή ὕδατος ὑποδηλώνει τόν
Χριστό, σάν τήν πηγή τῆς ζωῆς. Ἐπίσης, Ζωοδόχος Πηγή χαρακτηρίζεται
καί ὑμνεῖται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί ἡ Θεοτόκος Μαρία.
Ὁ συμβολισμός τοῦ νεροῦ ἐκφράζεται ἀπόλυτα στό Ἅγιο Βάπτισμα. Εἶναι
λουτρό πού καθαρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν μολυσμό τῆς ἁμαρτίας
(Α΄Κορ. 6,11). Τό Βάπτισμα εἶναι ἀρχή νέας ζωῆς, «λουτροῦ
παλιγγενεσίας» (Τίτ. 3,5). Ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς λέγει: «Ἡ νέα κτίση,
ἀναγέννηση, γίνεται μέ τό νερό καί τό πνεῦμα, ὅπως καί ἡ γέννηση τοῦ
σύμπαντος. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐφέρετο πάνω ἀπό τό νερό».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό νερό τοῦ Βαπτίσματος προσδίδει καί ἄλλο
συμβολισμό. Ὁ ἄνθρωπος, λέγει, πού βυθίζεται στό νερό, πνίγεται καί
πεθαίνει. Ἐκεῖνος, ὅμως, πού ἀναδύεται ἀπό τό νερό, ἐπανέρχεται στήν
ζωή. Ὁ ἄνθρωπος μέ τήν κατάδυση στό νερό τοῦ Βαπτίσματος,
συμμετέχει στό θάνατο καί τήν ταφή τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν, ὅμως,
ἀναδύεται, ἀπό τά νερά τῆς κολυμβήθρας, συμμετέχει στήν Ἀνάστασή
Του (Ρωμ. 6, 3-11).
ΤΑ ΑΝΘΗ. «Ἄν ὁ Παράδεισος εἶναι κῆπος νοητός, τά ἄνθη εἶναι αἱ
νοηταί τοῦ Παραδείσου χαραί καί ἀπολαύσεις. Διά τοῦτο καί ἐν πληθύι
καταστέφουσι τούς τάφους τῶν μαρτύρων, ἀλλαχοῦ μεμονωμένα,
ἀλλαχοῦ εἰς στεφάνους καί ἀνθοδέσμας συνηνωμένα», σημειώνει
ὁ π. Κων. Καλλίνικος στό βιβλίο του «Ὁ Χριστιανικός Ναός καί τά
τελούμενα ἐν αὐτῷ».
Εἰδικότερα ἡ δάφνη εἶναι τό ἔμβλημα τῆς μαρτυρικῆς δόξας, τό
δέ κρίνο τῆς παρθενικῆς ἁγνότητας.
Τό ρόδο (τριαντάφυλλο) ὁ βασιλιάς τῶν λουλουδιῶν, διακόσμησε
τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πού πῆρε τήν ὀνομασία «Ρόδον τό ἀμάραντον,
χαῖρε ἡ μόνη βλαστήσασα» δηλαδή χαῖρε, σύ πού βλάστησες τό θεῖο
τριαντάφυλλο, τό ὁποῖο δέν μαραίνεται ποτέ, δηλαδή τόν Κύριό μας.
ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ. Στήν χριστιανική ἐποχή ὁ συμβολισμός τοῦ στεφανιοῦ
ἔχει βιβλικές καταβολές. Στήν Παλαιά Διαθήκη μνημονεύεται ὡς σημεῖο
εὐτυχίας και χαρᾶς (Γέν. 4,57), νίκης (Σοφ. Σολομ. 2,8 καί 4,2), καί ὡς
κόσμημα (Ἰουδίθ 3,7). Στήν Καινή Διαθήκη χαρακτηρίζεται ἀπό τόν
Ἀπόστολο Παῦλο ὡς στεφάνι δόξας (Πράξ. 14,13), στεφάνι νίκης
(Φιλιπ. 4,1), στεφάνι καύχησης (Α΄Θεσσαλ. 2,19), στεφάνι δικαιοσύνης
(Β΄Τιμ. 4,8) καί στεφάνι ζωῆς (Ἀποκ. 2,10). Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
συνάπτει συμβολικά τό στεφάνι μέ τόν Χριστό (Migne PG 62). Ὁ ἱερός
Αὐγουστῖνος γράφει ὅτι οἱ ἡρωϊκές πράξεις τοῦ χριστιανικοῦ βίου
ὁλοκληρώνονται μέ τό στεφάνι ἀναγνώρισης καί τιμῆς, ἐκ μέρους τοῦ
Θεοῦ (PL, 40). Ἡ συμβολική σημασία τοῦ ἀκάνθινου στεφάνου τοῦ
Χριστοῦ, κατά τόν σταυρικό θάνατό Του ἐπισφραγίζεται ἀπό τήν ἔννοια
μεταβολῆς του σέ ἄνθινο στεφάνι πού τοῦ προσφέρουν οἱ πιστοί.
Ὁ Ἀστέριος Ἀμασείας (PG,40) καί ὁ Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης (PG,78)
γράφουν ὅτι στεφανῖτες εἶναι ἐκεῖνοι πού διάγουν βίο ἀρετῆς,
ἀγωνιζόμενοι κατά τῆς ἁμαρτίας. Τό στεφάνι εἶναι ἡ προῖκα καί ὁ
πλοῦτος τοῦ Θεοῦ πού δωρίζει στόν ἄνθρωπο. Τό στεφάνι τῆς βασιλείας,
τῆς ὑπομονῆς, τῆς ἐλπίδας, τῆς νίκης, προβάλλονται γιά μίμηση ἀπό τούς
χριστιανούς. Γι’αὐτό καί βλέπουμε τούς Ἁγίους Μάρτυρες στίς εἰκόνες
τους νά στεφανοφοροῦνται ἀπό τόν Δεσπότη Χριστό.
Ο ΟΦΙΣ (ΤΟ ΦΙΔΙ). Στούς Ἑβραίους τό φίδι εἶναι τό κακό, ὁ
πειρασμός, ἡ ἁμαρτία, οἱ ψυχές τῶν καταδικασμένων. Στόν Χριστιανισμό
εἶναι ὁ σατανᾶς, ὁ πειρασμός, ὁ ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καί ὁ παράγοντας τῆς
πτώσης τῶν πρωτοπλάστων. «Δέν θά πεθάνετε, γιατί ὁ Θεός γνωρίζει ὅτι,
ὅταν φᾶτε, θά ἀνοιχθοῦν τά μάτια σας καί θά εἴσαστε σάν τόν Θεό»
(Γέν. 3, 4-5). Εἶναι ἀνθρωποκτόνος, «ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ’ἀρχῆς
καί ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἔστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ» (Ἰω. 8,44).
Τό φίδι τυλιγμένο στή βάση τοῦ Σταυροῦ, συμβολίζει τόν πειρασμό.
Αὐτός ὁ συμβολισμός συμβολίζει τόν θρίαμβο τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μέ
τή σταυρική Του θυσία κατετρόπωσε τόν σατανᾶ καί τίς δυνάμεις τοῦ
σκότους. Ἡ Θεοτόκος Μαρία συντρίβει τό κεφάλι τοῦ ὄφεως τῆς Εὔας,
ἀντί νά ὑποκύψει σ’αὐτόν (Πρωτευαγγέλιο). «Καί ἔχθραν θήσω ἀνά
μέσον σοῦ καί ἀνά μέσον τῆς γυναικός, καί ἀνά μέσον τοῦ σπέρματός
σου καί ἀνά μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός (ὁ Κύριος) σοῦ τηρήσει
(θά συντρίψει) τήν κεφαλήν καί σύ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν» (Γέν. 3,15).
Στήν παράσταση δύο φιδιῶν, πού ἀνάμεσά τους ἔχουν τόν Σταυρό –
αὐτό τό βλέπουμε στήν ποιμαντορική ράβδο τοῦ Ἐπισκόπου, ἔχομε τό
συμβολισμό τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ κατά τοῦ κακοῦ καί τήν κατανίκηση
τοῦ διαβόλου. Εἰκονίζεται, ὅμως, καί ὡς χάλκινο φίδι, τό ὁποῖο ὁ
Μωϋσῆς ὕψωσε στήν ἔρημο. Ἐδῶ βεβαιώνεται ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ
γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου, σύμφωνα μέ τό λόγιο: «Καί καθώς Μωϋσῆς
ὕψωσε τόν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τόν Υἱόν τοῦ
ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται ἀλλ’ ἔχει ζωήν
αἰώνιον» (Ἰω. 3,14-15). Ὅμως, ὁ Κύριος λέγει: «Γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς
οἱ ὄφεις» (Ματθ. 10,16), προκειμένου νά τονισθεῖ ἡ προσοχή πού
ἀπαιτεῖται γιά νά ἀποφύγει ὁ χριστιανός τίς παγίδες τοῦ διαβόλου.
Ἡ Ἁγία Γραφή ἀναφέρει ὅτι ὁ Χριστός θά συντρίψει «τόν ἀρχαῖον ὄφιν
(τόν διάβολον) κτυπῶντας τον στό κεφάλι πού σημαίνει τήν ὁριστική
ἐξολόθρευση τοῦ διαβόλου: «Καί ἐβλήθη ὁ δράκων ὁ μέγας, ὁ ὄφις ὁ
ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος διάβολος καί ὁ σατανᾶς, ὁ πλανῶν τήν
οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τήν γῆν, καί οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ
ἐβλήθησαν» (Ἀποκ. 12,9-10).
Θά συνεχίσωμεν, ὅμως, σύν Θεῷ, στό ἑπόμενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου 

 

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ

 ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ  ΧΙΟΥ

     Σάββατο 15^ην Αυγούστου 2026 εορτάσαμε με λαμπρότητα στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Λατομιτίσσης Χίου.

Eίναι το καλοκαιρινό Πανηγύρι του καλοκαιριού.

Ο εφημέριος  του  Ιερού Ναού π. Βασίλειος Φιλιππάκης τέλεσε με ευλάβεια την Θεία Λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας.

Φέτος δύο ενορίτες μας στόλισαν τον Ιερό Ναό με τεράστιους βασιλικούς  όπως επιβάλει η παράδοση στην Παναγία Λατομίτισσα.

Με συγκίνηση ο εφημέριος ψέλνοντας «Αλαλα τα χείλη των ασεβών….» κρατώντας την εικόνα της Παναγίας την οποία τοποθέτησε στον προαύλιο χώρο του Ναού και όλος ο κόσμος την ασπάστηκε με ευλάβεια.

Αθρόα ήταν φέτος  η προσέλευση των πιστών.

Το Εσπέρας του Σαββάτου και ώραν 7.30 μ.μ. θα ψαλή ο Μεθεόρτιος Εσπερινός και η Ιερά Παράκλησις της Παναγίας.

    Την 16^ην Αυγούστου, ημέραν Κυριακήν θα τελεσθή Πανηγυρική Θεία Λειτουργία εις τον ως άνω Ιερό Ναό προς τιμήν του Οσίου Πατρός ημών Αρσενίου του εν Πάρω, θα εκτεθή δε εις προσκύνησιν τεμάχιον του Ιερού Λειψάνου του Αγίου.

Προσκαλούνται οι φιλέορτοι Χριστιανοί όπως προσέλθουν κατά τας Ιεράς Ακολουθίας εις συμπροσευχήν.

 

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 31
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
09-08-2026
Συνεχίζεται, ἀδελφοί μου, ἡ ἀναφορά μας γιά τά ἱερά σύμβολα
τῆς Ἐκκλησίας μας.

Η ΕΛΑΙΑ (Ή ΕΛΙΑ) Στόν χριστιανισμό «ἡ ἐλαία διά τόν καρπόν
τοῦ ἐλαίου, τήν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ μηνύει», σημειώνει ὁ ἱερός
Χρυσόστομος. Ἡ ἐλιά εἶναι σύμβολο ἀθανασίας ὡς δένδρο ἀειθαλές.
Τό κλαδί τῆς ἐλιᾶς ἦταν πάντοτε σύμβολο εἰρήνης. Περιστέρι μέ
κλάδο ἐλιᾶς στό ράμφος εἰκονίζει τήν θεία εὐσπλαχνία καί τήν
εἰρήνη μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς, ὅπως συνέβη στόν κατακλυσμό τοῦ
Νῶε. Ἡ καρποφορία τῆς ἐλιᾶς συμβολίζει τίς πλούσιες εὐλογίες τοῦ
Θεοῦ στή ζωή τῶν πιστῶν. «Ἐγώ δέ ὡσεί ἐλαία κατάκαρπος ἐν τῷ
οἴκῳ τοῦ Θεοῦ ἤλπισα ἐπί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἰς τόν αἰῶνα καί εἰς
τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος», ἀναφωνεῖ ὁ Δαβίδ στόν ψαλμό του (51,10).
Ἡ πολύκαρπος ἐλιά συμβολίζει, εἰδικώτερα, τήν χριστιανή μητέρα,
πού μέ τούς καρπούς τῆς ἀγάπης της, τά παιδιά της, πλουτίζει τό
σπίτι της. «Ἡ γυνή σου ὡς ἄμπελος εὐθυνοῦσα ἐν ταῖς κλίτεσι τῆς
οἰκίας σου· οἱ υἱοί ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν κύκλῳ τῆς τραπέζης σου»
(Ψαλμ. 127,3). Τό περιστέρι μέ τό κλαδί ἐλιᾶς στό ράμφος του
ἀπεικονίζει καί τίς ψυχές τῶν πιστῶν, πού ἀποχωροῦν ἐν εἰρήνῃ.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παρομοιάζει τόν μή χριστιανό ἄνθρωπο,
μέ ἄγρια ἐλιά «ἀγριέλαιον», ἐνῶ τήν Ἐκκλησία μέ «καλλιέλαιον».
Ἡ «ἀγριέλαιος», ὅταν ἐμβολιασθεῖ μέ «καλλιέλαιον» τότε ἀποκτᾶ τίς
ἰδιότητες τῆς «καλλιελαίου» καί γίνεται ἥμερο δένδρο, γιατί
«δυνατός γάρ ὁ Θεός ἐστι πάλιν ἐγκεντρίσαι αὐτόν» (Ρωμ. 11,16-24).
Η ΦΟΙΝΙΚΙΑ. Ὁ συμβολισμός τῆς φοινικιᾶς εἶναι
ἀξιοσημείωτος. Συμβολίζει τήν ἀγαλλίαση, τήν δικαιοσύνη, τήν
φήμη, ἐπειδή ἀναπτύσσεται πάντα ὄρθια, τήν εὐλογία, τόν θρίαμβο
καί τήν νίκη. Οἱ κλάδοι τοῦ φοίνικα, κοινῶς βάγια, ἦταν σύμβολο
νίκης καί μέ αὐτούς στεφάνωσαν τούς νικητές. Ὁ Πλούταρχος
ἀναφέρει ὅτι «ἡ φοινικιά ποτέ δέν ρίχνει τό φύλλωμά της, εἶναι
πάντα στολισμένη μέ τό ἴδιο πράσινο. Αὐτή τήν δύναμη τοῦ δένδρου
οἱ ἄνθρωποι τήν θεωροῦν σύμφωνη καί κατάλληλη, γιά νά
ἀντιπροσωπεύει τήν νίκη». Τό ᾎσμα Ἀσμάτων στήν Παλαιά
Διαθήκη παρατηρεῖ: «Τό παράστημα σου εἶναι σάν τήν φοινικιά, τά
στήθη σου σάν τσαμπιό» (7,8). Στούς Ἑβραίους εἶναι σύμβολο τοῦ
δικαίου ἀνθρώπου καί ἔμβλημα τῆς Ἰουδαίας μετά τήν Ἔξοδο. Στόν
χριστιανισμό συμβολίζει τούς δικαίους πού θά «ἀνθίσουν σάν
φοίνικες». Πάνω στόν τάφο τοῦ μάρτυρα συμβολίζει τόν θρίαμβο.
Οἱ χριστιανοί συνοδεύουν τούς νεκρούς τους μέ κλάδους φοινίκων,
ψάλλοντες τόν στίχο τοῦ Ψαλμοῦ: «Δίκαιος ὡς φοίνιξ ἀνθίσει»
(Ψαλμ. 91,13), γιατί ἦταν σύμβολο νίκης καί θριάμβου κατά τοῦ
θανάτου, ἀλλά καί σύμβολο πίστεως στήν ἀθανασία. Ὁ κορμός τοῦ
φοίνικα εἶναι στενός, γυμνός, περιορισμένος καί συμπιεζόμενος ἀπό
τόν φλοιό. Ἀντίθετα ἡ κορυφή εἶναι καταστολισμένη ἀπό καρπούς
καί ἐλεύθερη νά ἀνεμίζει στούς ἀνέμους. Ἔτσι καί ἡ ζωή τοῦ δικαίου
ἀνθρώπου ἀρχίζει πάνω στή γῆ μέ ταπεινώσεις καί στερήσεις,
κορυφώνεται δέ στούς οὐρανούς μακάρια καί εὐτυχισμένη.
Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου ἀναφέρει πώς «ὁ λευκοχειμονών ὄχλος»
δηλαδή ὁ ἀσπροφορεμένος ὄχλος πού στέκεται μπροστά στόν Θρόνο
τοῦ Ἀρνίου, φέρει στά χέρια του φοίνικες (Ἀποκ. 7,9). Ὁ ὄχλος τῶν
Ἰουδαίων, ὅταν ὁ Κύριος θριαμβευτικά εἰσῆλθε στά Ἱεροσόλυμα
κατά τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, τόν ὑποδέχθηκε μέ κλάδους φοινίκων
λέγοντας: «Ὠσαννά εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Kυρίου,
ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰω. 12,13-14).
Ο ΣΙΤΟΣ (ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ). Στούς ἀρχαίους Ἕλληνες καί Ρωμαίους
ὁ σῖτος ἦταν σύμβολο γονιμότητας, ἀφθονίας, ζωῆς. Ὁ καρπός τῶν
δημητριακῶν ἦταν τό κεντρικό σύμβολο τῶν Ἐλευσινίων μυστηρίων.
Στήν Ἁγία Γραφή γίνεται πολύς λόγος γιά τό σιτάρι. Στήν Παλαιά
Διαθήκη ἄλλοτε μέν ὀνομάζεται πυρός: «Ἐπορεύθη δέ Ρουβήμ ἐν
ἡμέρᾳ θερισμοῦ πυρῶν» (Γεν. 30,14), ἄλλοτε δέ σῖτος, «καί Γεδεών ὁ
υἱός αὐτοῦ ραβδίζων σῖτον ἐν λινῷ» (Κριτ. 6,11). Στήν Καινή Διαθήκη
ὀνομάζεται σῖτος: «σύ δέ πόσον ὀφείλεις; ὁ δέ εἶπεν· ἑκατόν κόρους
σίτου» (Λουκ. 16,7). Στήν Καινή Διαθήκη ὁ ὅρος αὐτός ἔχει
μεταφορική καί συμβολική σημασία γιά τόν Κύριο. Ὁ Ἰωάννης ὁ
Βαπτιστής λέγει γιά τόν Κύριο: «οὗ τό πτύον ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ καί
διακαθαριεῖ τήν ἅλωνα αὐτοῦ, καί συνάξει τόν σῖτον αὐτοῦ εἰς τήν
ἀποθήκην, τό δέ ἄχυρον κατακαύσει πυρί ἀσβέστῳ» (Ματθ. 3,12).
Αὐτός δέ ὁ Κύριος λέγει: «Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή ὁ κόκκος τοῦ
σίτου πεσών εἰς τήν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτός μόνος μένει» (Ἰω. 12,24).
Εἰκόνες τόσο ἀπό τή σπορά, ὅσο καί τό θερισμό τοῦ σιταριοῦ
δανείστηκε ὁ Κύριος, προκειμένου νά διδάξει τήν παραβολή τοῦ
Σπορέως (Λουκ. 8,5), νά τονίσει τή συμβολική ἔννοια τοῦ
σπειρόμενου λόγου τοῦ Θεοῦ στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων καί νά
διαβεβαιώσει τούς μαθητές του, ὅτι ὁ κόσμος εἶναι ἤδη ἕτοιμος νά
δεχθεῖ τήν σωτηρία του: «...Ἐπάρατε τούς ὀφθαλμούς ὑμῶν καί
θεάσασθε τάς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσί πρός θερισμόν ἤδη» (Ἰω. 4,35).
Στήν λειτουργική πράξη τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ σῖτος ἔχει ἐξαιρετική
θέση καί σημασία. Πρῶτα - πρῶτα τό σιτάρι εἶναι σύμβολο τοῦ
Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ὁ Χριστός παρομοίασε τόν λόγο Του
μέ κόκκο σιταριοῦ. Ὁ γεωργός σπέρνει τό σιτάρι στήν ἀγκαλιά τῆς
γῆς καί τρόπον τινά πεθαίνει. Μέ τόν θάνατο, ὅμως, αὐτό ἀρχίζει
μιά διαδικασία ζωῆς. Τήν λειτουργική αὐτή διαδικασία τοῦ σπόρου
χρησιμοποίησε ὁ Κύριος στόν συμβολισμό τοῦ θείου Πάθους Του καί
τῆς Ἀναστάσεώς Του (Ἰω. 12,24). Ἀπό τό σιτάρι παρασκευάζεται τό
ψωμί, πού γίνεται ὁ Ἄρτος τῆς θείας Εὐχαριστίας, τό Σῶμα τοῦ
Κυρίου, «ἡ τροφή τοῦ παντός κόσμου». Τό σιτάρι συμβολίζει τήν
Ἐκκλησία! Ὅπως τό σιτάρι, πού εἶναι ἁπλωμένο στό χωράφι,
συγκεντρώνεται καί γίνεται ἕνα ψωμί, ἔτσι καί οἱ πιστοί
διασκορπισμένοι σέ διάφορα μέρη, συγκεντρώνονται σ’ ἕνα τόπο,
στόν Ναό (ἰδιαίτερα τήν Κυριακή), καί συγκροτοῦν ἕνα σῶμα, τό
σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀνάμεσα στόν Χριστό, πού εἶναι ὁ «κόκκος»
καί ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς, καί τούς πιστούς, τούς κόκκους τοῦ σιταριοῦ,
πού συγκροτοῦν τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὑπάρχει μιά στενή
λειτουργική καί σωτήρια σχέση, σχέση ζωῆς καί ἀνάστασης. Ἐπίσης,
βρασμένο σιτάρι χρησιμοποιεῖται στά μνημόσυνα τῶν κεκοιμημένων
ἀδελφῶν μας. Ὅπως τό σιτάρι, ὅταν φυτεύεται στή γῆ, δέν πεθαίνει
ἀλλά ἀπό αὐτό δημιουργεῖται ὁ νέος καρπός, ἔτσι καί τό σῶμα τοῦ
τεθνεῶτος ἀνθρώπου εἰσέρχεται στή γῆ. Ἐξ ἄλλου ἀπό αὐτή ἔχει
πλασθεῖ καί ἀναμένει τήν ἀνάστασή Του ἀπό τόν Κύριο στή Δευτέρα
Παρουσία.
Θά συνεχίσουμε ὅμως, σύν Θεῷ, στό ἑπόμενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ!  

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου