ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ 

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

 κ. ΜΑΡΚΟΥ

 

 Ἀδελφοί μου,

 Ὁ χρόνος, τόν ὁποῖο βιώνουμε, ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἀρχή, δηλαδή αἰτιώδη ἔναρξη, καί δέν εἶναι «ἄναρχος». Ἐπίσης εἶναι πεπερασμένος καί ἔχει ὅρια, δέν εἶναι οὔτε ἄπειρος οὔτε αἰώνιος («οὐκ ἀΐδιος»). Ὁ χρόνος ξεκινᾶ μέ τή Δημιουργία καί πορεύεται μαζί μέ τόν ἄνθρωπο καί ὁλόκληρη τήν κτίση σέ ἕνα σκοπό, στή «συντέλεια τῶν αἰώνων», δηλαδή στήν ὁλοκλήρωσή τους στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ἡ καινή κτίση, πού ἀποτελεῖ τήν προσμονή τῶν πιστῶν καί εἶναι ἑτοιμασμένη «ἀπό καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. 25, 34), βρίσκεται ἤδη παροῦσα «ἐν μυστηρίῳ» στήν Ἐκκλησία. Δέν εἶναι σωστό νά τήν νιώθουμε ἀπομακρυσμένη σ’ ἔνα ἀπροσδιόριστο τέλος τοῦ κόσμου, γιατί ἔτσι ἡ πίστη μας καί ἡ προσδοκία της «ζωῆς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» ἀτονοῦν καί δέν νιώθουμε τήν πληρότητα τῶν λέξεων «Ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου».

Στήν Ἐκκλησία καί τήν Θεολογία μας ὁ χρόνος αὐτός δέν εἶναι κάτι τελείως διακριτό ἀπό ἐκεῖνον τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, ἀλλά περικλείει τήν προτύπωση καί τήν πρόγευσή του. Μέ τόν Χριστό ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀρχίζει ἐντός τῆς ἱστορίας καί τό ἔσχατον     προσφέρεται      στό     παρόν,   μέ     τήν    προοπτική    τῆς «αἰωνιότητος». Αὐτό φανερώνει καί ἡ δοξολογική ἀναφορά μέ τήν ὁποία ἀρχίζει κάθε Θεία Λειτουργία: «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Τό χρονικό κορυφώνεται στό αἰώνιο ἤδη ἐδῶ καί τώρα, μέ τήν Ἐκκλησία μας νά γίνεται ὁ μαζί μέ ἐμᾶς καί «ὅλῳ τῷ κόσμῳ συμπαρεκτεινόμενος» Χριστός στόν χρόνο καί τήν ἱστορία. Ὁ χρόνος, πού ἔλαβε τήν ἀρχή ἀπό τόν Δημιουργό Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἁγιάζεται, καί βρίσκει τό τέλος καί τό πλήρωμά του στόν ἴδιο ὡς σαρκωθέντα Χριστό, τόν «Ἐμμανουήλ» «Θεόν μεθ’ ἡμῶν» καί «πάλιν ἐρχόμενον». Στό Πρόσωπό Του, ὁ «παλαιός τῶν ἡμερῶν» γίνεται «νέος τῶν ἐσχάτων χρόνων», καί ὁ προαιώνιος καί ὑπεράχρονος Θεός Λόγος, ἀπαρχή τῆς καινῆς κτίσεως.

Αὐτήν τήν γεμάτη Χριστό διάσταση τοῦ Χρόνου εὔχομαι νά ζήσουμε ὅλοι μας.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2013

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ  ΜΑΡΚΟΣ

ΓΡΑΠΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ἀριθμός 12

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2012

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ 

 (Ματθ. β΄ 13-23)

«Ποῦ ἐστιν ὁ τεχθείς Βασιλεύς τῶν Ἰουδαίων;»

Εἶναι γνωστόν εἰς ὅλους μας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὅτι ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος μας, τήν ὁποία μέ θρησκευτική μεγαλοπρέπεια καί εὐλαβική κατάνυξη ἑορτάσαμε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, σάν τό μεγαλύτερο γεγονός τῆς ἀνθρωπίνης Ἱστορίας, ἔγινε τό μεγάλο ὁρόσημο στήν Ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Τήν ἐχώρισε σέ δύο μεγάλες περιόδους. Τήν «πρό Χριστοῦ» καί τήν «μετά Χριστόν» ἐποχή. Μά εἶναι ἐπίσης γνωστό, πῶς τό θεῖον Βρέφος διῂρησε τόν κόσμο, ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς Γεννήσεως σέ δύο ἀντιμαχόμενα στρατόπεδα. Καί τά δύο ζητοῦν τό Χριστό. Καί τά δύο ἀναζητοῦν τό νεογέννητο Βρέφος. Ὅμως ὁ ۠σκοπός τῆς ἀναζητήσεως στίς δύο αὐτές παρατάξεις εἶναι τόσο διαφορετικός, τόσο ἀντίθετος.

Α΄. Τότε, Τόν ἀναζήτησαν οἱ ποιμένες τῆς Βηθλεέμ, συνεπαρμένοι ἀπό τήν οὐράνια δοξολογία τῶν ἀγγέλων: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ». Ἦρθαν στή φάτνη, γιά νά δοῦν τό θαῦμα καί νά κηρύξουν, πρῶτοι αὐτοί Ἀπόστολοι τό κοσμοσωτήριο γεγονός. Ἔπειτα Τόν ἀνεζήτησαν οἱ σοφοί Μάγοι. Θαμπωμένοι ἀπό τοῦ ἀσυνήθιστου ἀστεριοῦ τήν πρωτοφανῆ λάμψη, ποτισμένοι ἀπό τήν σοφία τῆς Ἀνατολῆς, γιά τόν ἐρχομό τοῦ Μεγάλου Βασιλιᾶ τῆς ἀνθρωπότητας. Γι’αὐτό καί φτάνουν ταπεινοί προσκυνητές τοῦ θείου Βρέφους. Καί δωρητές: «Καί ἀνοίξαντες τούς θησαυρούς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσόν καί λίβανον καί σμύρναν» (Ματθ. Β΄ 11). Μά κι ἕνας ἀκόμη Τόν ἀνεζήτησεν ۠ ὁ Ἡρώδης, ὁ Βασιλιᾶς τῆς Ἰουδαίας. Πόσο διαφορετική ὅμως εἶναι αὐτή ἡ ἀναζήτηση! Μέ ταραχή, μέ ἀγωνία, μέ μῖσος ἐναντίον τοῦ νεογέννητου Βασιλιᾶ, πού ἀκόμη δέν Τόν γνωρίζει, ζητεῖ πληροφορίες, ἐρευνᾶ «ποῦ ὁ Χριστός γεννᾶται». Τί διαφορά στό σκοπό! Οἱ ποιμένες Τόν ἀναζητοῦν, γιά νά Τόν δοξάσουν. Οἱ Μάγοι Τόν ἀναζητοῦν, γιά νά Τόν προσκυνήσουν καί ὁ Ἠρώδης Τόν ἀναζητεῖ, γιά νά Τόν φονεύσῃ.

Β΄. Ἀλλ’ ὅμως, ἀδελφοί μου, καί σήμερα, ὕστερα, ἀπό δύο χιλιάδων ἐτῶν χριστιανική ζωή, μήπως δέν συμβαίνει τό ἴδιο; Μήπως καί σήμερα, τόσοι καί τόσοι ἄνθρωποι δέν ἀναζητοῦν τόν Χριστό; Μά ἔχουν ὅλοι αὐτοί τόν ἴδιο σκοπό; τόν ἴδιο πόθο; Δυστυχῶς, ὄχι. Ὑπάρχουν βέβαια καί σήμερα – καί ἀλλοίμονον ἄν δέν ὑπῆρχαν - ἄνθρωποι ἁπλοϊκοί καί εὐσεβεῖς, σάν ἐκείνους τούς εὐλογημένους ποιμένες, πού μέ λαχτάρα ἀναζητοῦν, γιά νά δοξολογήσουν τόν Σωτῆρα τους. Ὅπως ὑπάρχουν καί ἄλλοι σοφοί πολλοί, πού ἡ πλατειά καί βαθειά των σοφία, δέν τούς ἐμποδίζει νά γίνουν ταπεινοί προσκυνητές τῆς Μεγάλης καί Τέλειας Σοφίας. Καί γονατίζουν μπροστά στό Χριστό, σάν τούς Μάγους, γιά νά ζητήσουν μέ ταπείνωση τόν θεῖον φωτισμόν καί τήν θεϊκή δύναμη. Μά ὑπάρχουν, δυστυχῶς, καί οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, πού ζητοῦν τόν Χριστόν, γιά νά Τόν φονεύσουν. Εἶναι οἱ σημερινοί Ἡρώδηδες, πού κομπάζοντας, γιατί ἔτυχε νά βρεθοῦν σέ μιά θέση, ἤ γιατί κατάφεραν νά γεμίσουν τό κεφάλι τους μέ μερικές γνώσεις, ἐπιζήμιες, πολλές φορές, γιά τήν ἀνθρωπότητα καί πού ἡ ψυχή τους κρατεῖται μακρυά ἀπό τόν Χριστόν, ἤ καί παραδομένη στό Σατανᾶ, προσπαθοῦν νά εὕρουν «τό παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό». (Ματθ. 2, 13).

Ἀδελφοί μου! Ὁ Χριστός «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» πάντοτε. Ὅσοι Τόν ζητοῦν, γιά νά σωθοῦν, εἶναι κερδισμένοι καί εὐτυχισμένοι. Ὅσοι Τόν ζητοῦν, γιά νά Τόν φονεύσουν, εἶναι - ἀλλοίμονον – καταδικασμένοι εἰς ἀφανισμόν. Ἡ Ἱστορία αὐτό μᾶς διδάσκει. Ἡ πεῖρα τό ἐπιβεβαιώνει. Καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τό τονίζει: «Οἱ μακρύνοντες ἑαυτούς ἀπό σοῦ, ἀπολοῦνται». «Αὐτοί συνεποδίσθησαν καί ἔπεσον». Ὁ Κύριος μένει εἰς τόν αἰῶνα. Ἄς προσευχηθοῦμε, λοιπόν, στόν νεογέννητο Σωτῆρα μας ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας καί μέ ὅλη τή δύναμη τῆς χριστιανικῆς μας καρδιᾶς: Κύριε, ὁδήγησε σταθερά τά βήματά μας στό ταπεινό σπήλαιο, γιά νά Σέ δοξάσωμε μαζί μέ τούς ἀγγέλους, νά Σέ ὑμνήσωμε μέ τούς Ποιμένες καί νά Σέ προσκυνήσωμε μέ τούς σοφούς Μάγους. Καί φώτισε τίς διάνοιες τῶν ἀνθρώπων, πού ζοῦν μακρυά ἀπό Σένα, χωρίς Ἐσένα, καί πού ὁ Σατανᾶς καί τό κακό τούς παρέσυρε στό σκοτάδι καί Σέ πολεμοῦν. «Μή στήσῃς αὐτοῖς τήν ἁμαρτίαν ταύτην», ἀλλά στεῖλε στό δρόμο τους ἕνα καινούργιο ἀστέρι, λαμπερό καί φεγγοβόλο, πού θά τούς ὁδηγήσῃ, γιά νά βροῦν καί αὐτοί τή Βηθλεέμ τοῦ οὐρανοῦ. Ἀμήν!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Η ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ  ΕΠΙ ΤΗ ΣΥΝΑΞΗ

ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ  

 ΤΗΣ  ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ 

Με  λαμπρότητα και εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια τελέσθηκαν οι ιερές ακολουθίες  στην ενορία μας,   ανήμερα και την ημέρα των Χριστουγέννων,  καθώς και  ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Θεία Λειτουργία  την Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012, εορτή της Υπεραγίας Θεοτόκου της Οδηγητρίας.

Η εικόνα της Παναγίας η οποία δεσπόζει εδώ και πολλά - πολλά χρόνια εντός του Ιερού μας Ναού είναι ολοφάνερη και θαυματουργή. Κόσμος πολύς προσήλθε την Τετάρτη το πρωί να λειτουργηθεί και να προσευχηθεί στην Υπεραγία Θεοτόκο.

Εις την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία συμμετείχε και  ο Ιεροδιάκονος της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου Δημήτριος Μαστρογιαννάκης, έψαλλαν και οι μαθητές  της Βυζαντινής μουσικής του Κουκουναρείου Πνευματικού Κέντρου της ενορίας μας υπό την διεύθυνση  του Χοράρχου  τους και Πρωτοψάλτη του Ιερού μας Ναού κ. Θεοδώρου Κουτσούδη.

Ο εφημέριος του Ιερού μας Ναού Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Ν. Φιλιππάκης φροντίζοντας τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια, λειτούργησε με ευλάβεια και κατάνυξη  όλες αυτές τις εορταστικές ημέρες των εορτών.

 Με την καθοδήγηση και την επίβλεψη του π. Βασιλείου όλα προετοιμάστηκαν  όσο το δυνατόν καλύτερα εντός και εκτός του Ιερού μας Ναού. Η καθαριότητα, ο στολισμός,  το αμέριστο ενδιαφέρον του για την εκκλησία μας, δίνει την απαιτούμενη ζωντάνια  που χρειάζεται κάθε ενορία.

Στην ομιλία του  ο π. Βασίλειος απευθυνόμενος  στο εκκλησίασμα  τόνισε ότι θα πρέπει όλοι μας να βρισκόμαστε  κάτω από τη σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου για να μας βοηθάει και να μας σκεπάζει αυτές τις δύσκολες ημέρες που διανύομε. Μας ευχήθηκε και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και υγιείς να ξαναεορτάσομε, προσκαλώντας όλους να παραβρεθούν  και να συμμετάσχουν εις την λατρευτικήν σύναξη  της 1^ης Ιανουαρίου 2013  επί τη εορτή  της περιτομής του Ιησού Χριστού,  και του Αγίου Βασιλείου, όπου στο τέλος της Θείας Λειτουργίας θα ευλογήσει και θα κόψει την καθιερωμένη  Βασιλόπιττα.

 Την Θεία Λειτουργία έκλεισε ο ιερέας μαζί με τον διάκονο ψέλνοντας τα ωραιότατα μεγαλυνάρια  της Υπεραγίας Θεοτόκου της Οδηγητρίας προστάτιδα του Ιερού μας Ναού κάνοντας το εκκλησίασμα να συγκινηθεί και να δακρύσει.

«Ηκουσας Παρθένε εν Βηθλεέμ ύμνον των Αγγέλων και ποιμένων μακαρισμόν νύν εν Λατομίω των Ορθοδόξων αίνον ούς άγεις προς τον πλάστην ως Οδηγήτρια.

Αλαλα τα χείλη των ασεβών την μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν την ιστοριθείσα υπό του αποστόλου Λουκά ιεροτάτου την Οδηγήτριαν».

Την εορτή τίμησαν με την παρουσία τους πολλοί επιστήμονες, ιατροί, επιχειρηματίες, καθηγητές, επώνυμοι και ανώνυμοι και  πλήθος κόσμου.

Ένα ωραιότατο και πλούσιο κέρασμα με ζεστό καφεδάκι απόλαυσαν όλοι οι πιστοί με διάφορα γλυκίσματα στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο. Η περιποίηση, η ζεστασιά και η φιλοξενία είναι το προτέρημα που έχει η ενορία μας. Και του χρόνου με υγεία.

ΓΡΑΠΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ἀριθμός 11

Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012

ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

 (Ματθ. α΄ 1-25)

«Ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει...»

Τό λόγια αὐτά, παρμένα ἀπό τό Βιβλίο τοῦ Ἡσαΐου, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος σήμερα, γιά νά μᾶς δείξῃ, πώς ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία αὐτή μέ τή Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Ἐπί τέλους! Ἔρχεται ἡ προσδοκία τῶν Ἐθνῶν. Ἔρχεται ὁ Μέγας ἀναμενόμενος. Ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ὁ Λυτρωτής, ὁ Χριστός. Ἔρχεται σ’ἕνα κόσμο ἀγνώριστο ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἀλήθεια!... Πῶς ἦταν ὁ κόσμος πρό τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Χριστοῦ, καί πῶς ἔγινε μετά ἀπό τήν κοσμοσωτήρια Γέννηση!...

Α΄. Μέσα στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ, μέσα στόν Παράδεισο, ἔζησε τό πρῶτο ἀνθρώπινο ζευγάρι. Ὅμως ἡ παρακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀπεμάκρυνε τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν πηγή τῆς εὐτυχίας καί σιγά – σιγά τόν ἔρριξε στό σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας καί τῆς ἠθικῆς διαφθορᾶς. Οἱ λαοί, ἀνάλογα μέ τήν ψυχοσύνθεσή τους καί τίς συνήθειές τους, ἀνάλογα ἀκόμη μέ τούς πόθους τους καί τίς ἐπιδιώξεις τους, ζητοῦσαν τή λύτρωση, πού ὅμως δέν φαινόταν πουθενά. Οὔτε στίς τελετές τῶν Ρωμαίων, οὔτε στά Μυστήρια τῶν Αἰγυπτίων καί τῶν Ἑλλήνων, οὔτε ἀκόμη καί στίς θυσίες τῶν Ἑβραίων, πού εἶχαν καταντήσει τυπικές καί ἀνούσιες. Βαρετές, ἀκόμη καί στόν ἴδιο τόν Θεό, πού μηνοῦσε θεόπρεπα, μέ τό στόμα τοῦ Προφήτου Ἀμώς: «Μεμίσηκα, ἀπῶσμαι ἑορτάς ὑμῶν καί οὐ μή ὀσφρανθῶ θυσίας ἐν ταῖς πανηγύρεσιν ὑμῶν»(Ἁμ. 5, 21).

Β΄. Αὐτή ἦταν ἡ τραγική κατάσταση τῆς ἀνθρωπότητας. Καί μέσα σ’ αὐτό τό σκοτάδι καί τό χάος, μέσα σ’αὐτήν τήν ἀποπνικτική, γιά τή ψυχή, ἀτμόσφαιρα ἔρχεται ὁ Λυτρωτής. Δοξολογοῦν οἱ Ἄγγελοι, χαίρονται τά πνεύματα τῶν δικαίων, ἀπό τόν Ἀδάμ καί τούς Πατριάρχες μέχρι τά ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων, πού πέθαναν, στό διάστημα τῶν αἰώνων, μέ τή λαχτάρα τῆς σωτηρίας, πού μόνο σάν ὄνειρο μποροῦσαν νά φανταστοῦν. «Ἴδε ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου (Ἰωάνν. 1, 21) βροντοφωνεῖ ὁ Πρόδρομος στίς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνη, τοῦ ἱεροῦ πιά γιά τούς χριστιανούς ποταμοῦ. «Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις»(Τίτ. 2, 11). Καί μόνον οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τῆς γῆς, δυστυχῶς, δέν μπόρεσαν νά καταλάβουν καλά, ποιόν Μεγάλον Ἐπισκέπτη ἐφιλοξένησε ὁ πλανήτης μας. Ἀπ’ αὐτή τή στιγμή ὁ Σατανᾶς μέ ὅλη τή μυσαρή ἀκολουθία του, μέ ὅλα τά λυσσασμένα ὄργανά του, βρυχᾶται, «ὡς λέων ὀρυόμενος» ζητῶντας νά καταστρέψῃ τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Κτυπημένος, γιατί κλονίσθηκε ἡ λατρεία του, λυσσασμένος, γιατί δέν τοῦ ἔμεινε πιά καιρός, γιά νά ὁλοκληρώσῃ τό καταχθόνιο ἔργο του, κυνηγᾶ τόν Ἰησοῦ ἀπό τή φτωχική φάτνη τῆς Βηθλεέμ, ὡς τό κενό μνημεῖο τῆς Ἀναστάσεως. Καί ἔπειτα τούς Ἀποστόλους, τούς Ἁγίους καί τούς πιστούς. Ὅμως ἡ δύναμή του πιά ἐξουδετερώνεται. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἱδρύεται πάνω στή γῆ μας. Καί ὁ κάθε ἄνθρωπος ἀπαλλαγμένος ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας, προσφέρει τήν ψυχή του στόν Ἰησοῦ, ἐξαγνισμένη καί φωτισμένη καί Ἐκεῖνος τοῦ χαρίζει τήν εἰρήνη καί τή χαρά.

Ἀδελφοί μου! Σέ δύο ἡμέρες ὁλόκληρη ἡ χριστιανοσύνη θά γιορτάσῃ τά Γενέθλια τοῦ Θεανθρώπου. Τά δῶρα θά πηγαίνουν καί θά ἔρχωνται. Οἱ εὐχετήριες κάρτες θ’ ἀνταλλάσονται, γιά νά στείλουν καί νά φέρουν εὐχές. Οἱ χαρούμενες Χριστουγεννιάτικες ἐκδηλώσεις, θά σκορπίσουν τό γέλιο, ἴσως καί τή χαρά. Μέ τό ἰδιαίτερο στόλισμα, πού μέ γοῦστο καί φροντίδα θά προσπαθήσουν οἱ χριστιανοί νά στολίσουν τά σπίτια τους, τά καταστήματα, τίς πλατεῖες καί τούς δρόμους ἀκόμη, θά δοθῇ ἐξωτερικά, ἕνα ἑορταστικό χρῶμα γύρω μας. Καλά, βέβαια, καί εὐλογημένα ὅλ’ αὐτά. Ὅμως στό βάθος, ὅλης αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως, τί ὑπάρχει; Μήπως χάρη σ’ αὐτά θά γεννηθῇ ὁ Χριστός μας; Ἤ μήπως ἡ φάτνη τῆς καρδιᾶς μας καί τό σπήλαιο τῆς ψυχῆς μας θά μείνουν ἄδεια, γιατί θά λείπῃ ἀπ’ αὐτά ἡ φλόγα τῆς πίστεως, ἡ θαλπωρή τῆς ἀγάπης καί ἡ ζεστασιά τῆς καλωσύνης καί τῆς καταλλαγῆς μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους;

Ἄς εὐχηθοῦμε τό θεῖον Βρέφος νά βρῆ καθαρό καί εὐπρεπισμένο τό σταῦλο τῆς ψυχῆς τοῦ κάθε χριστιανοῦ, νά γεννηθῇ μέσα μας καί νά μᾶς ἀναγεννήσῃ μέ τή χάρη καί τήν εὐλογία Του. Γένοιτο!

 Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΕΟΡΤΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΑΟΙΔΗΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ 

ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

ΚΥΡΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  Δ’ (1979 – 2011)

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ν. ΦΙΛΙΠΠΑΚΗ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΙΟΥ  ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Δ’

          Τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012 εορτή του Αγίου Διονυσίου ο εν Αιγίνης, ετελέσθη Ιερό Μνημόσυνο  εις ανάμνηση της εορτής του αοιδίμου Μητροπολίτου Χίου κυρού  ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ Δ’, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου Ψαρών και Οινουσσών κ. ΜΑΡΚΟΥ, πλαισιωμένος  από  ιερείς και διακόνους.

        Παραθέτομε κατωτέρω  την ομιλία  του εφημερίου μας π. Βασιλείου  Ν. Φιλιππάκη.

«Δίκαιοι είς τον αιώνα ζώσι

και εν Κυρίω ο μισθός αυτών»

                                                                  (Σ. Σολομώντος)

Σεβασμιώτατε πάτερ και Δέσποτα.

       Όταν εκφωνεί κανείς επιμνημόσυνο λόγο κινδυνεύει να υπερβάλει και να αποδίδει στον κοιμηθέντα  αρετές και προτερήματα περισσότερα από όσα είχε.

         Στην περίπτωση του αειμνήστου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κυρού ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ του Δ., πνευματικού μας πατέρα, συμβαίνει το αντίθετο. Όσα εγκωμιαστικά  και να αναφέρουμε  θα είναι κατώτερα της πραγματικότητας. Όπως σημειώνει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον Επιτάφιο λόγο του στην αδελφή του Γοργονία, «Δεν κατέχομαι από τον φόβο αυτό, μήπως  προσπεράσω την αλήθεια. Το αντίθετο φοβούμαι, μήπως υστερήσω της αλήθειας.

        Η στιγμή αυτή,  κατά την οποία συγκεντρωμένοι στον πάνσεπτο τούτο,  ιστορικό και μεγαλόπρεπο Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Θεού, τελούμε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας  εις τιμή και μνήμη  του μακαριστού επισκόπου μας, είναι ιερή και συνάμα γεμάτη συγκίνηση και πόνο.  Για όλους μας,  προπαντός όμως για τον ιερό κλήρο  και τον πιστό λαό της Μητροπόλεώς μας.

        Ιερή  λέγω, γιατί συγκεντρωμένοι γύρω από την Αγία Τράπεζα, όλοι εμείς παρακαλούμε «τον Θεόν των πνευμάτων και πάσης σαρκός», για τον κυρό  Ιεράρχη μας, να τον αναδείξει πολίτη  της επουράνιας Βασιλείας Του, δίνοντάς του συγχώρηση για ότι ως άνθρωπος με ατέλειες αμάρτησε στην επίγεια ζωή του.

       Είναι όμως και ώρα γεμάτη  από συγκίνηση και πόνο, για τον προσωρινό χωρισμό του πνευματικού μας πατέρα από τα πνευματικά  του   παιδιά.

Ο χωρισμός αυτός έστω και προσωρινός, είναι   πικρός  και   προκαλεί   λύπη.

     Αυτός όμως που γλυκαίνει  τον πόνο μας είναι η ελπίδα στο Χριστό και στην παντοτεινή ζωή,  που εκείνος  μας  χαρίζει, όπως τονίζει ο Αγιος  Γρηγόριος ο Θεολόγος στο λόγο του στο Μέγα Αθανάσιο, λέγοντας,  «Θεώ γαρ ζώσι πάντες οι κατά Θεόν ζήσαντες» (εξακολουθούν  να ζουν ενώπιον του Θεού όποιοι έζησαν κατά το θέλημά Του, ακόμη και αν φύγουν από την ζωή).

        Σήμερα που τελούμε το μνημόσυνό του, μπορούμε να υπερτονίσουμε ότι «και το όνομα αυτού ζή και τον έπαινον αυτού  εξαγγέλλει η Εκκλησία».

        Η κοίμησή του συνέβαλε να συνειδητοποιήσουμε την αξία του επισκόπου, που είχαμε, τις πολλές και μεγάλες αρετές του, την πολύτιμη πολυχρόνια ποιμαντική  του   προσφορά.

        Πράγματι το όνομά του «ζη», βρίσκεται καθημερινά στα χείλη όλων μας, και αυτό αποτελεί ένα αδιάκοπο εκκλησιαστικό μνημόσυνο, από την μια πλευρά  του  εκκλησιαστικού   πληρώματος  της εκκλησιαστικής   περιοχής μας και από την άλλη,  όλων εκείνων τους οποίους   ο αοίδιμος  γέροντας υπηρέτησε και συνδέθηκε  στενά   μαζί τους. 

      Στο πρόσωπό του, εφαρμόζονται   περίτρανα  τα λόγια  του   Σοφού Σειράχ, «εν συντελεία ανθρώπου, αποκάλυψις έργων και ζωής» (11,37) δηλαδή όταν τελειώσει η επίγεια ζωή του ανθρώπου, θα γίνει αποκάλυψη και φανέρωση των έργων του).  Η φανέρωση τόσο των έργων του όσο και της ζωής του, που είναι  ευχάριστα στον Θεό υπηρετούν το πνευματικό οικοδόμημα της Εκκλησίας Του.

         Υπήρξε  ο σήμερα  μνημονευόμενος   όντως  Επίσκοπος  του Θεού, πράος και συγκαταβατικός, ωφέλιμος  σε πολλούς, Χριστοκεντρικός στην πίστη και τη ζωή,  ιεροπρεπής, με ήθος αυστηρό και ακέραιο. Το εκκλησιαστικό του φρόνημα εξόχως ανεπτυγμένο, ταπεινός, ευλαβής, δίκαιος, φιλόθεος και φιλάνθρωπος. Ειρηνικός  και ειρηνοποιός, ομολογητής, αγωνιστής αλλά και μαχητικός όταν κινδύνευε η πίστη μας. Φορέας και μεταφορέας πολλών χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, εσωτερικών και εξωτερικών. Είχε το χάρισμα της ησυχίας, το οποίο καλλιεργούσε με επιμέλεια.

     Χωρίς να συμβιβάζεται  σε  θέματα πίστεως και πνευματικής ζωής κατόρθωνε να πλησιάζει το ιδεώδες του Αποστόλου Παύλου, που μας διδάσκει «ει δυνατόν μετά πάντων ανθρώπων ειρηνεύεται»(Ρωμ. 12,18). Όσο εξαρτάται από σάς να έχετε ειρηνικές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους).

    Ήταν σοβαρός   ιερουργός  του Ευαγγελίου και της ευχαριστιακής σύναξης, και χαρισματούχος λειτουργός, προικισμένος  με το εξόχως πλούσιο φωνητικό και μουσικό του τάλαντο.

       Στους Ιερούς Ναούς που περιόδευε, στις τρείς και παραπάνω  δεκαετίες της διακονίας του, χωρίς να κάνει παρατηρήσεις, επέβαλλε την ιεροπρέπεια και την δική του παρουσία.

       Οντως  ήταν κληρικός με την σύνεση των Αγίων και την σωφροσύνη των δικαίων. Κατά το μακροχρόνιο διάστημα, που   κρατούσε  το πηδάλιο της πνευματικής διακυβέρνησης της επισκοπής του, αποδείχθηκε σοφός  οιακοστρόφος.

    Η διοίκηση που είναι έργο επίμοχθο και λεπτό, έρχεται να αποκαλύψει συνήθως και τον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση  εκείνου που την ασκεί. Και είναι αλήθεια, ότι ο αοίδιμος εδώ έδειξε ένα πλούτο αρετών που στόλιζαν την προσωπικότητά του.

   Ιδιαίτερα στις  σχέσεις  του  με τους Ιερείς και τους συνεργάτες του, υπήρξε και πατέρας και αδελφός.

        Ακόμη ήτο συμπαραστάτης στους πόνους, θλίψεις, θανάτους , αλλά και στις χαρές. Βρισκόταν  παρών και ευλογούσε και αγίαζε με την αρχιερατική του χάρη.

       Ενίσχυε τους πιστούς, στήριζε   τους  αρρώστους,  βοηθούσε  τα ορφανά, ελεούσε τους πτωχούς,  προσευχόταν για όλους, και ήταν πολύ κοντά στα μαθητικά νειάτα,  θεωρητικά και πρακτικά.

         Του χρωστάμε πολλά, οι περισσότεροι ιερείς της Μητροπολεώς μας, την ιερωσύνη μας,  και το πλήρωμα της εκκλησίας μας τη σχέση του με τα μυστήρια της Εκκλησίας του Χριστού.

 Πραγματικά του ταιριάζουν τα λόγια του Θεοδώρου του Στουδίτη.  Η κοίμηση των φιλαρέτων ανδρών είναι το τέλος των λυπηρών, αλλά και η αρχή των αγαθών.

       Αξιοσέβαστε πατέρα και  γέροντά μας,                                                                                                                                                                                

Κλήρος και λαός  με πρωτοστάτη και πρωτοπόρο το νέο Επίσκοπό μας, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. ΜΑΡΚΟ, πνευματικό σου παιδί, Επίσκοπο έμπειρο και σεμνό που γνωρίζουμε όλοι μας ότι τον αγαπούσες και ότι όταν περιστάσεις  δύσκολες το κάλεσαν  έγινε άγγελος φτερωτός και έτρεξε να σου συμπαρασταθεί, τελούμε σήμερα το εόρτιο  μνημόσυνό σου.

Αυτή την ώρα, κατά τον Αγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, μας εποπτεύεις  άνωθεν και εμείς παρακαλούμε  τον Πανοικτίρμονα Κύριο να σε αναπαύσει εν ειρήνη έχοντας τον Χριστό που αγάπησες φως και χαρά και να σου ανοίξει τις πύλες του Παραδείσου.

       Δεν θα λησμονήσουμε ούτε την πνευματική σου κληρονομιά   που μας   άφησες, ούτε το γλυκύ και χαριτωμένο σου πρόσωπο.

           Τα πνευματικά σου αναστήματα, καθώς θα διαπλέουμε το πέλαγος  της ζωής , που είναι πολυκύμαντο και ταραχώδες, θα αντλούμε από τη σεβαστή σου   μορφή έμπνευση και παρηγοριά.

      Παράλληλα σου υποσχόμαστε πως δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

       Η μνήμη σου  θα παραμένει αιώνια  στις   καρδιές μας.

      Θα θυμούμαστε  πάντοτε την σεβάσμια μορφή σου, τα λόγια σου, την αγάπη σου, την πατρική σου στοργή, τους κόπους και τους μόχθους σου, καθώς και την μαρτυρία της ζωής σου κοντά στο Θεό.

       Σε παρακαλούμε τώρα που λειτουργείς στο υπερουράνιο και νοερό θυσιαστήριο του Θεού, να προσεύχεσαι για όλους μας και ιδιαίτερα για τον επάξιο διάδοχό σου στο πηδάλιο της ακριτικής μαρτυρικής και αγιοτόκου νήσου, της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.

      

Σεβασμιώτατε,

Ας παρακαλέσουμε το Δεσπότη μας Χριστό να τον δοξάσει περίλαμπρα στο επουράνιό Του θυσιαστήριο και ο Κύριός μας με τις πρεσβείες της Κυρίας Θεοτόκου και των Αγίων Πάντων να μας αξιώσει να συναντηθούμε στο ατελεύτητο πανηγύρι της Βασιλείας Του.

       Ας μας σκεπάζει γέροντά μας όλους η ευλογία σου και ας μας εμπνέει το υψηλό υπόδειγμά σου.

     Ο Διονύσιος δεν θα μας ξεχάσει.  Ας μην τον ξεχάσουμε και εμείς.                                                                      

                                                                                                                                                                           

                                                                       +ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ν. ΦΙΛΙΠΠΑΚΗΣ

Εν Χίω τη 17^ηνΔεκεμβρίου 2012