ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (25.08.2024)

Ἀριθμός 34
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
25 Αὐγούστου 2024

«Κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου
καί ῥύστης μου» (Ψαλμ.17,3).

Ὁ Προφητάναξ Δαβίδ, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἔχει πεποίθηση γιά τήν σωτηρία του, γιατί γνωρίζει ἀπό τήν προηγούμενη ζωή του ὅτι ὅσες φορές παρεκάλεσε τόν Κύριο ἐσώθη. Γι’αὐτό ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς του ἀναφωνεῖ: Κύριε, πάντοτε σέ ἀγαπῶ, διότι Σύ εἶσαι ἡ δύναμίς μου. Σύ εἶσαι τό ἀσάλευτο θεμέλιο πάνω στό ὁποῖο ἀκλόνητος ἔχω στερεωθεῖ. Εἶσαι τό ὀχυρό καταφύγιο καί ὁ Σωτήρας μου. Ὁ Θεός εἶναι ὁ βοηθός μου καί σέ Αὐτόν ἐγώ θά ἐλπίζω πάντοτε. Αὐτός εἶναι ὁ ὑπερασπιστής μου, ἡ μεγάλη μου δύναμη, ἡ ὁποία, σάν ἀκατανίκητη παράταξη, ἐξασφαλίζει τήν σωτηρία μου. Αὐτός εἶναι ὁ ταχύς προστάτης μου σέ κάθε περίσταση (Ψαλμ. 17,2-3).

Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ὁ ὁποῖος πρίν λίγο γεμᾶτος πίστη περπατοῦσε ἄφοβα, ἐπιβεβαιώνοντας τόν χαρακτῆρα του, ἐπάνω στά ἀφρισμένα κύματα τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, ἀρχίζει τώρα σιγά-σιγά νά βυθίζεται στό νερό, νά χάνεται στήν ὑδάτινη ἄβυσσο. Ὁ δυνατός ἄνεμος τόν κλόνισε καί τοῦ ἀφαίρεσε ξαφνικά τήν ἀρχική, δυνατή του πίστη. Ἀλλά νά, πού ὁ Κύριος τήν ὥρα τῆς φοβερῆς ἀγωνίας του βρίσκεται πάλι κοντά του. Ἁπλώνει τώρα τό πανάγιο χέρι Του καί τόν πιάνει καί τόν στηρίζει καί τόν σώζει ἀπό τόν βέβαιο πνιγμό. Συγχρόνως τόν ἐπιπλήττει ἐλαφρά: ὀλιγόπιστε, τοῦ λέγει, γιατί δειλίασες; Ἔτσι τοῦ ἀναπτερώνει τό ἠθικό καί τόν σώζει ἀπό τήν ἀπελπισία.

Πολλά τά ἐμπόδια πού ἀντιμετωπίζουμε ἐμεῖς μέσα στή ζωή μας. Πολλές οἱ δυσκολίες πού συναντοῦμε σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τοῦ καθημερινοῦ βίου μας. Πολλές οἱ θλίψεις καί οἱ πικρίες πού δοκιμάζουμε συχνά ἀπό διάφορες αἰτίες. Καί ὅλα αὐτά μᾶς γεμίζουν ἀπαισιοδοξία. Ὅμως, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Λυτρωτής μας «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13,8). Δέν παύει νά παρακολουθεῖ τήν ζωή μας καί νά εἶναι ἀοράτως παρών στίς δοκιμασίες μας. Ἡ ζωή μας εἶναι δικό Του δῶρο. Αὐτός εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς «ἐν αὐτῷ ζωή ἦν» (Ἰω. 1,4) καί «ὁ κόσμος δι’αὐτοῦ ἐγένετο» (1,10) θά μᾶς διδάξει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης.

Ἄλλοτε ἀποσύρεται ἀπό τήν ζωή μας, ἀναστέλλει τή Χάρη Του καί μᾶς ἀφήνει νά δοκιμασθοῦμε, ὥστε ἔτσι νά καταλάβουμε καί τήν ἀδυναμία μας καί νά ἐκφρασθεῖ καί ἡ ἐλευθερία μας. Ἄλλοτε ὁ Χριστός ἔρχεται μέσα στά κύματα τῆς ζωῆς μας, στούς πειρασμούς πού μᾶς βασανίζουν καί μᾶς ζητᾶ νά βγοῦμε ἀπό τό πλοῖο τῆς ζωῆς μας, νά βγοῦμε δηλαδή ἀπό τήν φιλαυτία καί τόν ἐγωϊσμό μας καί νά βαδίσουμε πάνω στά κύματα, γιατί ἐκεῖ θά δοκιμασθεῖ ἡ πίστη μας. Ὅμως, ἐμεῖς ὀλιγοπιστοῦμε. Καί ἄλλοτε ὁ Χριστός εἰσέρχεται μέσα στό πλοῖο τῆς ζωῆς μας καί τότε ἔρχεται μεγάλη γαλήνη καί εἰρήνη. Ἄλλοτε ἀπογοητευόμαστε ἀπό τήν φαινομενική ἀπομάκρυνση τοῦ Χριστοῦ καί χάνουμε τό θάρρος μας ἤ στρεφόμαστε ἐναντίον Του, χωρίς νά καταλαβαίνουμε τή σημασία αὐτῆς τῆς παιδαγωγικῆς ἐνέργειας τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλοτε, ἐνῶ Ἐκεῖνος μᾶς καλεῖ νά βγοῦμε ἀπό τόν ἑαυτό μας, ἀπό τά πάθη μας καί νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τήν δουλεία τους, ἐμεῖς δυσανασχετοῦμε καί διαμαρτυρόμαστε. Λέμε: «Γιατί, Θεέ, μᾶς ἐνοχλεῖς; Ἄφησέ μας στή ἡσυχία μας. Δέν θέλουμε νά σέ ἀκολουθήσουμε.

Καί ἄλλοτε Τόν ἀφήνουμε νά ἔλθει μέσα στό πλοῖο τῆς ζωῆς μας καί τῆς οἰκογένειάς μας, ὁπότε δοκιμάζουμε τήν εὐεργετική παρουσία Του. Κάθε συνάντηση μαζί Του, ἑπομένως, πρέπει νά ἔχει τό στοιχεῖο τοῦ συντονισμοῦ. Διαφορετικά ὁ Θεός θά θεωρεῖται ἀπροσπέλαστος καί ἄγνωστος!

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης θά πεῖ χαρακτηριστικά:Ὅταν μέσα σου νιώθεις ἕνα πλάκωμα νά ἐπιμένει καί τήν ὀλιγοπιστία νά σέ τυραννᾶ, νά ξέρεις ὅτι στήν καρδιά σου ἔχει θρονισθεῖ ὁ ἐχθρός – διάβολος καί περιπαίζει τήν ἄγνοιά σου, τήν ἀδυναμία καί τήν ἀστάθειά σου στή πίστη. Πρέπει ἀμέσως νά καταδικάσεις αὐτή σου τήν ἀφροσύνη καί τήν ὀλιγοπιστία σου. Τότε ὁ Κύριος θά σέ ἐλεήσει καί θά εἰρηνεύσεις.

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης ἔλεγε: Δέν πρέπει παιδιά μου νά ἔχει κανείς ἀμφιβολίες, οὔτε δυσπιστίες. Νά ἔχετε πίστη Θεοῦ, ὡς κόκκον συνάπεως, καί ὅ,τι ζητήσετε ὁ Θεός θά σᾶς τό δώσει.

Ὁ Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής θά πεῖ: Χωρίς τό θέλημα τοῦ Κυρίου, μήτε ἀσθενοῦμε, μήτε ἀποθνήσκουμε. Φῦγε, λοιπόν, μακράν ἀφ’ ἡμῶν ὀλιγοπιστία.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, μέ τό δικό του γλαφυρό τρόπο, λέγει: Βλέπεις, ὅταν δέν βρέχει, δέν λένε: «θά κάνουμε προσευχή», ἀλλά «θά κάνουμε γεώτρηση». Καί τό κακό εἶναι ὅτι μέ αὐτά τά μέσα πού ὑπάρχουν, ὄχι μόνον οἱ ἄπιστοι σκέφτονται ἔτσι, ἀλλά ἀκόμη καί οἱ πιστοί ἀρχίζουν νά ξεχνοῦν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Τό καλό εἶναι πού μᾶς ἀνέχεται ὁ Θεός. Ἀλλά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ οὔτε κἄν τήν καταλαβαίνουν οἱ ἄνθρωποι.

Καί ὁ μακάριος Δαβίδ καί πάλι θά ἀναφωνήσει: Γιατί εἶσαι περίλυπη, ὦ ψυχή μου; καί γιατί μέ τούς στεναγμούς σου μέ συνταράσσεις; Ἔλπισον εἰς τόν Θεόν (Ψαλμ. 41,6).

Χριστιανοί μου,
ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας μᾶς προεῖπε: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε (Ἰω. 16,33). Αὐτό τό διαβεβαιώνει καί ἀπό προσωπική του πεῖρα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄Τιμ. 3,12). Ἡ θλίψη πού ὑποφέρουμε ὡς χριστιανοί μᾶς ἀναδεικνύει κοινωνούς τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ. Καί ὁ διωγμός πού δοκιμάζουμε ἀποτελεῖ τό ἐχέγγυο γνησιότητάς μας ὡς μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Στόν παρόντα κόσμο δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος πού δέν πόνεσε. Οὔτε καί ἀληθινός χριστιανός πού δέν δοκιμάστηκε στό καμίνι τῶν ποικίλων πειρασμῶν. Ἡ θλίψη εἶναι ὁ κλῆρος τοῦ ἀνθρώπου. Καί ὁ διωγμός τό τίμημα τῆς εὐσέβειας.

Ἀδελφοί μου,
ἄς ὁμολογήσουμε σήμερα καί ἐμεῖς ὅτι ὁ Λυτρωτής καί ρύστης μας εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἐλεήμων καί συμπαθής Σωτήρας μας. Δέν ἔσωσε μόνο τόν Ἀπόστολο Πέτρο στή θάλασσα τῆς Γαλιλαίας. Καί ἐμᾶς μᾶς σώζει, καθώς πλέοντες σέ αὐτή τή θάλασσα τοῦ βίου συναντοῦμε τρικυμίες καί θύελλες καί καταποντισμούς. Ἄς αὐξάνει ἡ ἀγάπη μας πρός τόν λατρευτό μας Κύριο καί μαζί μέ τόν Δαβίδ ἄς ἀναφωνήσουμε: «Εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί μή ἐπιλανθάνου πάσας τάς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ...τόν λυτρούμενον ἐκ φθορᾶς τήν ζωήν σου, τόν στεφανοῦντα σε ἐν ἐλέει καί οἰκτιρμοῖς» (Ψαλμ. 102, 2.4). ΑΜΗΝ!      Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

ΠΕΜΠΤΗ 15  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2024

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΑ

 

 «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

 

 

 

Με λαμπρότητα και ευλάβεια τελέστηκε η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Παναγίας Λατομιτίσσης. 

Πλήθος κόσμου  προσήλθε καθ όλη την διάρκεια της ημέρας να προσευχηθεί. 

 

 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (18.08.2024)

Ἀριθμός 33
ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
18 Αὐγούστου 2024

«ἰδού ἐγώ ὕω ὑμῖν ἄρτους ἐκ τοῦ οὐρανοῦ»
(Ἔξ. 16,4).

Στό Βιβλίο τῆς Ἐξόδου, ἀγαπητοί ἀδελφοί, διαβάζουμε: Εἶπε ὁ Κύριος στόν Μωϋσή ̇ ἰδού ἐγώ θά βρέξω ἄρτους ἀπό τόν οὐρανό καί θά βγεῖ ὁ λαός καί θά τό συλλέξει. Αὐτό εἶναι τό μεγάλο θαῦμα τοῦ μάννα, πού ἔκαμε ὁ Θεός στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅταν οἱ Ἰσραηλίτες περιπλανήθηκαν στήν ἔρημο πρίν φτάσουν στή Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας.

Στήν Καινή Διαθήκη ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς τρέφει καί πάλι τό λαό του μέ τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων. Τήν ἱστορικότητα αὐτή τήν περιγράφουν ὅλοι οἱ Εὐαγγελιστές (Ματθ. 14,13), (Μάρκ. 6,30), (Λουκ. 9,10), (Ἰω. 6,1).

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας συνδυάζει τό πολύ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού ἀκολούθησαν τόν Κύριο μέ τή διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης ἀπό τούς Ἰσραηλίτες καί τήν ἐγκατάστασή τους στήν ἔρημο τοῦ Σινᾶ. Ἡ Ἐρυθρά θάλασσα εἶναι τύπος τῆς λίμνης τῆς Τιβεριάδος, ὁ ἔρημος τόπος εἶναι ἡ ἔρημος τοῦ Σινᾶ καί οἱ Ἰσραηλίτες ὁ ὄχλος πού ἀκολουθεῖ τόν Ἰησοῦ. Ἐπίσης, τυπολογικά, φαίνεται νά συνδέει καί ὁ Ὠριγένης τά δώδεκα κοφίνια τῶν περισσευμάτων μέ τό ψαλμικό (80,7), τό ὁποῖο ἀναφέρεται στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τούς Ἰσραηλίτες, ὅταν ἐγκατέλειψαν τήν Αἴγυπτο. Ἀλλά καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος συσχετίζει τό θαῦμα μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ νά δημιουργήσει τή βλάστηση στή γῆ (Γεν. 1,11) καί τίς ζωντανές ὑπάρξεις στή θάλασσα (Γεν. 1,20).

Ἄς ἐξετάσουμε τά μηνύματα πού ἀπορρέουν ἀπό τή σημερινή εὐαγγελική περικοπή.

Πρῶτον: Ὁ Χριστός εἶναι ἡ εὐλογία παντός ἀγαθοῦ εἶναι ὁ τρέφων, ὁ πληθύνων, ὁ συντηρῶν καί διακυβερνῶν τά σύμπαντα. Αὐτό τό Δεσποτικό Γεῦμα μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ ἱερέας στήν ἀρτοκλασία. Τό θεμέλιο τῆς ζωῆς μας εἶναι ὁ Χριστός. Ἐάν ἡ εὐλογία Του καί ἡ χάρη Του διαποτίζουν τήν ζωή μας, τότε εἴμαστε οἱ πλέον πλούσιοι ἄνθρωποι «οἱ μηδέν ἔχοντες καί τά πάντα κατέχοντες» κατά τόν Παῦλο (Β΄Κορ. 6,10). Ὁ Χριστός, ὅμως, ζητᾶ καί τή δική μας προσφορά καί τή συνέργειά μας. Γι’αὐτό καί ἡ ἐλάχιστη προσφορά τῶν μαθητῶν, οἱ πέντε ἄρτοι, εὐλογεῖται ἀπό τόν Χριστό καί αὐξάνεται. Τά ἔργα τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς ἀγάπης μας πρός τούς ἀδελφούς μας εὐλογοῦνται ἀπό τόν Κύριο. «Μετρῶ τά βήματά σου» εἶπε ὁ Ἄγγελος Κυρίου σέ ἕναν ἀσκητή τοῦ Γεροντικοῦ «πού κάνεις γιά νά ἀνακουφίσεις τόν ἀδελφό σου». Ὁ Θεός μετράει καί τίς δικές μας προθέσεις καί πράξεις καί βλέπει τούς δικούς μας διαλογισμούς καί ἀνάλογα μᾶς στέλνει τή Χάρη Του, πού τόσο ἔχουμε ἀνάγκη. «Ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετε» μᾶς προτρέπει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Γαλ. 6,2).

Δεύτερον: Σέ αὐτό τό θαῦμα παρατηροῦμε καί κάτι πολύ σπουδαῖο. Βλέπουμε τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ὁ Χριστός «ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς» (Ἰω. 3,13), μᾶς χαρίζει καθημερινά ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει στόν κόσμο, τό Σῶμά Του καί τό Αἷμά Του. Μᾶς προσφέρει τόν Ἑαυτό Του, προκειμένου νά ζήσουμε καί νά μήν πεθάνουμε ἀπό τήν φθοροποιό ἁμαρτία καί μᾶς διαβεβαιώνει: «ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ἰω. 6,14). Εἶναι «ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος καί διαδιδόμενος» γιά νά γίνει ἡ ζωή μας ἄφθαρτη καί αἰώνια μέσα στήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Τρίτον: «δότε ὑμεῖς φαγεῖν» παραγγέλει ὁ Κύριος πρός τούς Ἀποστόλους. Αὐτό εἶναι τό μεγαλύτερο φιλανθρωπικό καί κοινωνικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή καί οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ διάδοχοι τους ἡ Ἐκκλησία. Ἡ κεφαλή δίνει ἐντολή στήν Ἐκκλησία γιά νά παρέχει στά μέλη της πνευματική καί ὑλική τροφή, γιά διακονία καί ἔργο, ὥστε ἔτσι καί μέ τέτοιο τρόπο νά διαδοθεῖ εὐρέως τό κήρυγμα τῆς σωτηρίας πού προσφέρει ὁ Χριστός στόν ἄνθρωπο. Ἑπομένως, ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ κόσμου πραγματοποιεῖται στήν Θεία Εὐχαριστία.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ἀναφωνεῖ: Ὁ θησαυρός μας εἶναι ὁ Χριστός̇ καί ὁ Χριστός δέν ἀγοράζεται μέ χρήματα ̇ πρέπει νά δώσωμεν πολύτιμα μαργαριτάρια̇ τά μάτια μας, τά χέρια μας, τά πόδια μας, τά ἀφτιά μας, τόν νοῦν μας, τήν καρδιά μας, τά πάντα νά τά ἀφιερώσωμεν εἰς τόν Χριστόν. ... Ἄν ἀξιωθοῦμε, ὅμως, καμμιά φορά καί τόν ἀποκτήσωμεν χρειάζεται νά ἔχωμεν μεγάλην προσοχήν διά νά μή μᾶς τόν κλέψουν οἱ κλέπται, οἱ δαίμονες.

Ὁ πατήρ Γεώργιος Φλωρόφσκυ σημειώνει: Ὁ Χριστός βλέπει στήν ἔρημο τούς ἀνθρώπους πού πεινοῦν γιά ζωή, γιά ἀλήθεια, γιά κοινωνία μέ τό Θεό καί τούς χορταίνει ὄχι μόνο μέ τή διδαχή Του, ἀλλά κυρίως μέ τό πρόσωπό Του, μέ τήν παρουσία Του. Δέν περιφρονεῖ, ὅμως, καί τίς ὑλικές ἀνάγκες τοῦ κόσμου. Ἡ Ἐκκλησία καλεῖται μέ τόν λόγο, μέ τά βιώματα τῶν Ἁγίων, μέ τήν ζωή στήν ὁποία καλεῖ τόν ἄνθρωπο νά πορευτεῖ, νά δείξει «οὐκ ἐπ’ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος», καί ἀπό κεῖ καί πέρα, ἀφοῦ χορτάσει πνευματικά τόν ἄνθρωπο, νά τόν βοηθήσει καί στό ὑλικό κομάτι τῆς ζωῆς.

Χριστιανοί μου,
μόνον ὁ Κύριος μπορεῖ νά ἐνσταλάξει στήν ἔρημο τῆς ψυχῆς μας τό πολύτιμο ἐκεῖνο μάννα πού θά τήν στηρίξει καί θά τήν ἀνυψώσει. «Μακάριοι οἱ πεινῶντες, ὅτι αὐτοί χορτασθήσονται» (Λουκ. 6,21) μᾶς παραγγέλει. Ἀρκεῖ καί ἐμεῖς νά προσέλθουμε κοντά Του, ὅπως ἔπραξαν τά πεινασμένα τότε πλήθη. Νά Τοῦ ζητήσουμε νά τραβήξει τήν καρδιά μας ἀπό τά πρόσκαιρα ἀγαθά καί νά ἐμφυτεύσει μέσα μας τήν εὐλογημένη πεῖνα καί δίψα γι’ Αὐτόν.

Ἀδελφοί μου,
μεγάλο τό σημερινό θαῦμα. Ἀλλά ἀκόμη μεγαλύτερο τό θαῦμα πού τελεῖται στίς ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Διότι στό πρῶτο μοιράστηκε «βρῶσις ἀπολλυμένη», ἐνῶ στό δεύτερο μοιράζεται «βρῶσις ἡ μένουσα εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ἰω. 6,27). Ὁ Χριστός μᾶς προσκαλεῖ ὅλους στό εὐχαριστιακό Του δεῖπνο, στό μυστικό Δεῖπνο. Σ’ αὐτό συνηγορεῖ καί ὁ ποιητής Γ. Βερίτης: «Τίς πέντε πού μοῦ χάρισες αἰσθήσεις ἁγίασέ μου, νά βλέπω τ’ ἄχραντό Σου φῶς μέ μάτι ἁγνό καί καθαρό, τόν ἀγγελοτραγούδιστο τρισάγιον ὕμνο νά χαρῶ, κι’ ὅμοιο μέ τόν προφήτη Σου, στά χείλη μου, ὤ Χριστέ μου, νά παίρνω τοῦ φρικτοῦ βωμοῦ τόν ἄνθρακα τόν ἱερό!» ΑΜΗΝ! 

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ  

ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2024

 

Η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου εορτάζεται στην Λατομίτισσα  με ιδιαίτερο σεβασμό, δέος και κατάνυξη, μιας και αποτελεί ένα σημαντικό προσκύνημα, προς την ιερή και θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Λατομίτισσας. 

 

«Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

 

     Tην Τετάρτη 14 Αυγούστου 2024 τελέστηκε  με λαμπρότητα ο Πανηγυρικός Εσπερινός με τον εφημέριο του Ιερού Ναού Σωτήρος Χριστού Λειβαδίων π. Κωνσταντίνο Βιττάκη και τον εφημέριο της  Παναγίας Λατομιτίσσης Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο  Ν. Φιλιππάκη.

 Περί το τέλος του Εσπερινού εψάλλησαν τα Εγκώμια της Θεοτόκου.

Πλήθος κόσμου προσήλθε να ασπασθεί την θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου.

 

 

 

 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (11.08.2024)

 

Ἀριθμός 32
ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
11 Αὐγούστου 2024

«Οἱ κωφοί, ἀκούσατε, καί οἱ τυφλοί,
ἀναβλέψατε ἰδεῖν» (Ἠσαΐου 42,18)

Ἀπό τό βάθος τῶν αἰώνων, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὁ Προφήτης Ἠσαΐας βροντοφωνάζει: «Οἱ κωφοί ἀκούσατε καί οἱ τυφλοί ξαναδῆτε γιά νά γνωρίσετε» καί «νά ὑμνήσετε τόν Κύριο μέ καινούργιο ὕμνο» (42,10). «Πνεῦμα Κυρίου μέ ἔχρισε νά προαναγγείλω αὐτά» (61,1). Στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπάρχουν ἀρκετές περικοπές πού ἀναφέρονται σέ θαύματα καί ἔγιναν ἀπό τόν Θεό μέσῳ τῶν Προφητῶν γιά νά φανερωθεῖ ἡ δόξα καί ἡ δύναμή Του. Ἄς θυμηθοῦμε μερικά ἀπό αὐτά: Τό ραβδί μετατρέπεται σέ φίδι μέ τή προσευχή τοῦ Μωϋσῆ (Ἐξ. 4, 2-5). Ἡ Ἐρυθρά θάλασσα χωρίζεται στά δύο γιά νά περάσει ὁ Ἰσραηλιτικός λαός (Ἐξ. 14,21). Ὁ Θεός στέλνει τό μάννα (Ἐξ. 16,15). Ὁ ἥλιος καί ἡ σελήνη σταματοῦν (Ἰησ. Ναυῆ 10,13). Ἡ ἀνάσταση τοῦ γιοῦ τῆς χήρας ἀπό τόν Προφήτη Ἠλία (Γ. Βασ. 12,5). Οἱ Σύροι τυφλώνονται καί ξαναβλέπουν μέ τήν προσευχή τοῦ Προφήτη Ἐλισσαίου (Δ΄Βασ. 6,18) καί πολλά ἄλλα.

Καί ἦλθε ἡ Καινή Διαθήκη μέ τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Σωτήρας Χριστός ἑρμηνεύοντας τήν προφητεία τοῦ Ἠσαΐου (61,1) θά πεῖ: «Πνεῦμα Kυρίου μένει καί ἐπαναπαύεται εἰς ἐμέ τόν Μεσσίαν. Μέ ἔστειλε νά κηρύξω ἄφεσιν καί ἐλευθερίαν εἰς τούς δούλους καί αἰχμαλώτους τῆς ἁμαρτίας καί νά χαρίσω ἀνάβλεψιν εἰς ἐκείνους, πού ἔχουν τυφλωμένον τόν νοῦν ἀπό τόν σκοτισμόν τῶν παθῶν» (Λουκ. 4, 18) [Μετάφραση Τρεμπέλα].

Γιά τούς Εὐαγγελιστές ὅλες οἱ θεραπεῖες πού ἐπραγματοποίησε ὁ Ἰησοῦς ἰσοδυναμοῦν μέ τήν ἀπαλλαγή ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα, γιατί ἦταν κοινή πεποίθηση ὅτι κάθε ἀρρώστια ἦταν δίκαιη τιμωρία τοῦ Θεοῦ γιά ἁμαρτίες τοῦ πάσχοντος ἤ τῶν γονέων του. Οἱ θεραπεῖες στήν Καινή Διαθήκη εἶναι ἑπομένως γεγονότα ἄφεσης ἁμαρτιῶν καί ἀπελευθέρωσης ἀπό τίς συνέπειες τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος.

Τά θαύματα τοῦ Κυρίου ἀποδεικνύουν τήν θεότητά Του, διότι εἶναι πολλά καί ποικίλα. Στό ἱερό Εὐαγγέλιο ἀναφέρονται τριάντα θαύματα. Ὀ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης μᾶς πληροφορεῖ ὅτι εἶναι καί πολλά ἄλλα «ἅ οὐκ ἐστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ» (20,30). Ὁ Κύριος ἔκαμε θαύματα σέ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν προσβληθεῖ ἀπό δαιμόνια, ἀπό ἀνίατες ἀσθένειες. Θαύματα ἀναστάσεως νεκρῶν. Καί ὅπως λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, «ὄχι μόνο δαιμόνια ἔβγαλε, ἀλλά καί λεπρούς ἐκαθάρισε, καί νεκρούς ἀνέστησε, καί τήν θάλασσα ἐγαλήνευσε, καί ἁμαρτήματα συνεχώρει». Ἄλλοτε ὁ Κύριος μέ ἕνα λόγο Του ἔκαμε τό θαῦμα, ὅπως μέ τόν δοῦλον τοῦ ἑκατοντάρχου καί μάλιστα ἀπό μακριά (Ματθ. 8,5). Ἄλλοτε μέ ἕνα ἁπλό ἄγγιγμα τοῦ χεριοῦ Του, ὅπως μέ τούς τυφλούς τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς (Ματθ. 9, 27-35). Καί γινόταν ταχύτατα, ἀκαριαία. «Ἐγώ σέ διατάσσω» ἔλεγε στά ἀκάθαρτα πνεύματα «θέλω καθαρίσθητι» εἶπε στόν λεπρό (Ματθ. 8,3). «Λάζαρε δεῦρο ἔξω» εἶπε στόν Λάζαρο (Ἰω. 11,43). Καί μέ τούς λόγους Αὐτοῦ γινόταν τό θαῦμα. Καί ἡ θάλασσα γαλήνευσε ἀμέσως μέ τήν προσταγή Του (Μάρκ.4,39). Μόνο ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ τά κάνει ὅλα αὐτά. Τά θαύματα τοῦ Κυρίου εἶναι θαύματα ἀγάπης καί εὐεργεσίας πρός τούς ἀνθρώπους. Θαύματα πού φανερώνουν τήν μεγάλη ἀλήθεια, ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστιν» (Α΄ Ἰω. 4,8), ὅπως τόν πολλαπλασιασμό τῶν πέντε ἄρτων, τόν ἔκαμε, διότι «ἐσπλαχνίσθη τούς ὄχλους» (Ματθ.14,13). Τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ἐνεργεῖ καί γιά τίς δύο ἀδελφές του, ἀλλά καί «διά τόν ὄχλον...ἵνα πιστεύσωσιν» (Ἰω. 11,42). Δέν θαυματουργεῖ ὁ Κύριος γιά νά κάμει ἐντύπωση, νά καταπλήξει τούς ἀνθρώπους.

Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε ὅτι μετά τό θαῦμα «ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων̇ ὁρᾶτε μηδείς γινωσκέτω». Μέ αὐστηρότητα παραγγέλει στούς τυφλούς νά μήν ἀνακοινώσουν τό γεγονός, ἀκριβῶς γιά νά ἀποφύγει κάθε ἐπίδειξη. Ἄφηνε μόνα, ἀφ’ ἑαυτοῦ, τά μοναδικά ἔργα Του νά μιλήσουν γιά τήν θεανδρική Του προσωπικότητα. Γι’αὐτό καί ὅταν κάποτε μερικοί φανατικοί Ἰουδαῖοι εἶχαν ἄσχημο σκοπό, Τόν ἀκοῦνε νά ἀπαντάει: «Ἐάν δέν πιστεύετε αὐτά πού σᾶς λέγω, πιστεύετε ἀπό τά ἴδια μου τά ἔργα» (Ἰω. 10,38).

Χριστιανοί μου,
αὐτές τίς ἡμέρες, μέ ἱερή κατάνυξη καί δέος, ψάλλουμε τίς Παρακλήσεις πρός τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας. Τήν ἔχουσαν «τά δευτερεῖα τῆς Τριάδος, τήν μετά Θεόν Θεόν» κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό. Ὁλόκληρη ἡ ζωή τῆς Παναγίας μας εἶναι μιά δοξολογία πρός τόν Υἱόν καί Θεόν Της. «Ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός» ἀναφωνεῖ. Ἑτοιμαζόμαστε νά ἑορτάσουμε τήν Ἁγία Της Κοίμηση καί τήν εἰς οὐρανούς Θεία Μετάστασή Της. Ἐκείνη, ἡ Ἄσπιλος καί Ἀμόλυντος, εὑρίσκεται πάντοτε στή γῆ, κατά τούς Ἁγίους μας, καί ἀκούει καί συντρέχει καί ἐπιτελεῖ τά θαυμάσιά Της σέ ὅσους τήν ἐπικαλοῦνται μέ πίστη. Τά πολλά ἀφιερώματα, μέ τά ὁποῖα εἶναι κατάφορτες οἱ ἱερές θεομητορικές εἰκόνες της, μαρτυροῦν τή λαϊκή εὐγνωμοσύνη στό Πρόσωπό Της.

Καί στούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει δώσει ὁ Θεός τή Χάρη Του καί θαυματουργοῦν, ὅταν τούς ἐπικαλούμαστε στίς δύσκολες στιγμές μας.

Ἀδελφοί μου,
τό ὄνομα Ἰησοῦς σημαίνει σωτηρία. Εἶναι ὁ Σωτήρας μας, εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ μυριόλεκτη ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια ἡ ὑπογεγραμμένη μέ τό αἷμα τῶν ἑκατομμυρίων ἁγίων μαρτύρων καί τά δάκρυα τῶν ἀναρίθμητων ὁσίων πατέρων καί μητέρων. Τά θαύματα τοῦ Κυρίου μας εἶναι οἱ ἡλιαχτίδες τῆς δόξας Του, πού φωτίζουν καί καλυτερεύουν τήν ζωή μας καί, κατά συνέπεια, τήν κοινωνία μας. Ἐξ ἄλλου κατέχουν καί μιά ἐσχατολική σημασία, μιά πρόγευση γιά τό πῶς θά εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὅταν φθάσει στόν ὁριστικό του προορισμό, ὅταν δηλαδή ὁ Θεός «θά ἐξαλείψει κάθε δάκρυ ἀπό τά μάτια τους καί ὁ θάνατος πιά δέν θά ὑπάρχει, οὔτε πένθος, οὔτε κραυγή, οὔτε πόνος πιά δέν θά ὑπάρχει, διότι τά παλιά πέρασαν» (Ἀποκ. 21,4). Εἴθε νά ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς χαρᾶς. ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ (04.08.2024)

Ἀριθμός 31
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ
04 Αὐγούστου 2024

«Ἵνα δέ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει...
ἐπί τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας» (Ματθ. 9,6).

Ἡ ὑψοποιός ταπείνωσις, ἀγαπητοί ἀδελφοί, διακατεῖχε τίς καρδιές τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἄξια λόγου εἶναι ἡ ταπείνωση τοῦ Μωϋσῆ (Ἐξ. 3,11 καί 4,10), τοῦ Δαβίδ (Α΄ Παραλ. 29,14), τοῦ Ἰώβ 40,4 καί 42,6). Καί ὁ Προφήτης Ἠσαΐας, πρίν ἀπό αἰῶνες, προαναγγέλει τήν ἄκρα ταπείνωση τοῦ Μεσσία λέγοντας: «καταφρονημένος ἀπό τούς ἀνθρώπους καί ἀπορριμένος» (53,3), καί «τραυματίσθηκε γιά τίς ἁμαρτίες μας» (στίχ. 5). Καί ἦλθεν ἡ Καινή Διαθήκη καί ὁ «ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων...» σύμφωνα μέ τόν Ἀπόστολο (Φιλιπ. 2,6) πόσο ἐταπείνωσεν ἑαυτόν...! Μέχρι τά πόδια τῶν μαθητῶν Του ἔσκυψε καί ἔπλυνε κατά τόν Μυστικό Δεῖπνο (καί αὐτοῦ τοῦ προδότου Ἰούδα), «ταπείνωσιν ἡμᾶς διδάσκων ἀρίστην». Γι’ αὐτό χριστιανός καί ταυτόχρονα ὑπερήφανος καί ἐγωϊστής δέν νοεῖται.

Ἀλλά σέ κάποια στιγμή ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔπρεπε νά δείξει καί τή δύναμή Του. Δηλαδή τή θεϊκή Του φύση, ὥστε οἱ σύγχρονοί Του ξεπερνώντας τό σκάνδαλο τῆς ταπεινῆς ἐξωτερικῆς Του ἐμφάνισης, νά τόν προσκυνήσουν ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ, Σωτήρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου. Ὅσοι βέβαια ἦσαν ἄνθρωποι καλῆς προαιρέσεως. Αὐτό βλέπουμε καί στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Δίδασκε μέσα σ’ ἕνα σπίτι στήν Καπερναούμ. Παρόντες καί οἱ γραμματεῖς. Αὐτοί, δύσπιστοι καί κακεντρεχεῖς, μικρόψυχοι καί ἐγωπαθεῖς πάντοτε, δέν ἐνδιαφέρονται νά μαζέψουν εὐλαβικά στή μνήμη καί τή καρδιά τους τά χρυσᾶ καί ἀτίμητα λόγια Του. Γι’ αὐτό βλέπουμε σήμερα νά Τόν κατακρίνουν μέσα τους, διότι συγχώρησε τίς ἁμαρτίες τοῦ παραλυτικοῦ. Καί ἐνῶ γίνονται ξαφνικά φανερές οἱ κακές σκέψεις τους, τότε ἀκριβῶς ὁ ταπεινός Ἰησοῦς δείχνει τήν ἐξουσία Του, καί φανερώνει τό μεγαλεῖό Του. Ἐξουσία καί μεγαλεῖο ἀληθινά, ξένα τοῦ κόσμου τούτου! «Ἵνα δέ εἰδῆτε, τούς λέγει, σέ ἔντονο ὕφος, ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου». Μπορεῖ νά πῆρε τήν ταπεινή μορφή τοῦ δούλου, τοῦ χοϊκοῦ πλάσματος, ἀφήνοντας τή δόξα τοῦ οὐρανοῦ καί τούς ἁγίους ἀγγέλους, ἀλλά ἡ θεϊκή ἐξουσία Του παραμένει ἡ ἴδια. Καί μετά τή θεϊκή Συγκατάβαση εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁμοούσιος καί ὁμόθρονος τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, κάτοχος ἰσότιμος ὅλης τῆς Θείας οὐσίας, ἔχοντας ἐκ τούτου ὅλα τά θεϊκά ἰδιώματα. Παντοδυναμία, πανσοφία, πανταχοῦ παρουσία κ.λ.π. Κρυμμένα, ὅμως, κατά κάποιο τρόπο, μυστηριώδη βέβαια καί ἄγνωστο σέ ἐμᾶς, κάτω ἀπό τό ἔνδυμα τῆς ταπεινῆς ἀνθρώπινης φύσεως.

Γι’ αὐτό ὡς Θεός Παντοδύναμος, πού ἦταν μαζί καί ἄνθρωπος, διατάζει τόν παραλυτικό νά σηκωθεῖ: «ἐγερθείς ἆρόν σου τήν κλίνην καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκόν σου». Ἡ φωνή ἡ ἀνθρώπινη, ἀλλά γεμάτη ἀπό Θεϊκή Δύναμη, ἐξαφάνισε τά ἀνθρώπινα δεδομένα καί ὁ παραλυτικός «ἐγερθείς ἀπῆλθεν εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ». Ποῦ εἶναι οἱ αἱρετικοί καί κάθε λογῆς ἄπιστοι, πού θεωροῦν ἁπλόν ἄνθρωπο, ἔστω σοφό καί τέλειο ἄνθρωπο, τόν Βασιλέα τῆς Δόξης Ἰησοῦ Χριστό;

Ἀλλά γιά αὐτή τήν «ὑπερβάλλουσα» ταπείνωσή Του ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀμείφθηκε καί ὡς ἄνθρωπος. Μάλιστα! Ἄς θυμηθοῦμε τί εἶπε στούς ἁγίους μαθητές Του, ὅταν τούς ἀποχαιρετοῦσε, πρίν νά ἀναληφθεῖ στούς οὐρανούς: «Ἐδόθη μοι, εἶπε, πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καί ἐπί γῆς» (Ματθ. 28,18). Καί ὅτι ὅσα ἔχει ὁ Πατέρας μου εἶναι καί ἰδικά μου «τά ἐμά πάντα σά ἐστι καί τά σά ἐμά» (Ἰω. 17,10). Ἀλλά βέβαια λέγοντας στούς μαθητές Του, ὅτι τώρα μετά τήν Ἀνάσταση Του, ἔλαβε ἐξουσία, μαρτυρεῖ περίτρανα τήν ἄφραστη ἀμοιβή Του γιά τήν μοναδική ταπείνωσή Του.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σχολιάζει:Ἔλαβε τώρα ἐξουσία ἀπό τόν Πατέρα, διότι καταδέχθηκε καί ἔγινε πρός χάριν μας ἄνθρωπος ταπεινός, διότι ὁ Δεσπότης τῶν ἁπάντων ἔγινε δοῦλος.

Ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος δίδασκε: Ὁ ταπεινός δέχεται συνεχῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἐξευτέλισε τόν ἁμαρτωλό ἑαυτό σου, καί θά δεῖς μέσα σου τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Γιατί ὅπου βλαστάνει ἡ ταπείνωση, ἐκεῖ ἀφθονεῖ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ἔλεγε στίς Νύμφες τοῦ Χριστοῦ: Τά ταπεινά ὀρέγεται ἡ Θεότης.

Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ ἀναφωνεῖ: Ὦ! ἡ κατά Χριστόν ταπείνωση! Ὅποιος σέ δοκίμασε, ὁρμᾶ πρός τόν Θεό ἀκόρεστα ἡμέρα καί νύχτα.

Χριστιανοί μου,
ὁ Προαιώνιος Λόγος, ὁ Παλαιός τῶν Ἡμερῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μόνο στούς ταπεινούς δίνει χάρη καί αὐτούς εὐλογεῖ καί ἐπισκέπτεται, καί κατοικεῖ ἐντός τῆς ψυχῆς τους. Μᾶς τό λέει ὁ Προφήτης Ἠσαΐας: «Διότι οὕτω λέγει ὁ Ὕψιστος καί ὁ Ὑπέρτατος, ὁ κατοικών τήν αἰωνιότητα, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα εἶναι Ἅγιος. Ἐγώ κατοικῶ ἐν ὑψηλοῖς καί μετά τοῦ συντετριμμένου τήν καρδίαν, καί τοῦ ταπεινοῦ τό πνεῦμα, διά νά ζωοποιῶ τό πνεῦμα τῶν ταπεινῶν, καί νά ζωοποιῶ τήν καρδίαν τῶν συντετριμμένων» (57,15). Καί ὁ ἐνσαρκωθείς Κύριος τῆς Καινῆς Διαθήκης διαλαλεῖ: «Μάθετε ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29) καί «χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. 15,5).

Ἀδελφοί μου,
ὁ Λυτρωτής ἐρχόμενος στή γῆ, “Θεός ὤν προαιώνιος”, ἐφόρεσε τή στολή τῆς ἀνθρωπότητος πού εἶναι ἡ ὑψοποιός ταπείνωση. Τόση ἀπροσμέτρητη καί ἀνυπολόγιστη ἀξία ἔχει αὐτή ἡ ὑψίστη ἀρετή, ὥστε στή δόξα τήν προαιώνια τοῦ Χριστοῦ νά προστίθεται καί ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεώς Του. Τό ταπεινό μας φρόνημα καί ἡ κάθαρση τῆς καρδιᾶς μας, διά τῆς μετανοίας, εἶναι ἡ προϋπόθεση γιά νά μεταμορφωθοῦμε καί ἐμεῖς μαζί μέ τόν Κύριό μας καί νά ἀντικρύσουμε τό ἄρρητο φῶς τῆς θείας δόξης Του νά ἀπαστράπτει μέσα μας συνῳδά μέ τόν χριστιανικό ὕμνο τοῦ ποιητῆ: Στῆς δόξας τῆς ὑπέρτατης ντυμένος τή νεφέλη, φθάνει ὥς ἐμᾶς καί στίς καρδιές θρόνο νά στήσει θέλει. Ἀμήν!       Πηγή: Ιερά  Μητρόπολη Χίου