ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ) 19 ΜΑΡΤΙΟΥ 2023

Ἀριθμός 12

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

19 Μαρτίου 2023

«κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας» (Ἑβρ. 4, 14)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Ἀδελφοί, ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. 15 οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. 16 προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν.
ΠΑΣ γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, 2 μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· 3 καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. 4 καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών. 5 οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· 6 καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Αὐτὴν τὴν θεόπνευστη συμβουλὴ ἀπευθύνει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στοὺς ἐξ Ἑβραίων Χριστιανοὺς στὴν ὁμώνυμη ἐπιστολή του.  Τοὺς ὑπενθυμίζει πὼς τώρα πιὰ ὡς Χριστιανοὶ δὲν ἔχουν ἕνα συνηθισμένο Ἀρχιερέα ὅπως πρὶν, ἄνθρωπο δηλαδὴ ἀτελῆ, ἀδύνατο ἢ ἀκόμα καὶ ἐμπαθῆ, ἄδικο, ἁμαρτωλό, ὅπως ἦταν ἐκεῖνοι οἱ θλιβεροὶ Ἀρχιερεῖς των, ὁ Ἄννας καὶ ὁ Καϊάφας, ποὺ δίκασαν καὶ καταδίκασαν τὸν Ἀθῶο.

Τώρα ἔχουν «Ἀρχιερέα μέγα», Ἀρχιερέα ποὺ προσέφερε θυσία ὄχι ἁπλῶς ζῶα, πρόβατα καὶ τράγους, ἀλλὰ τὸ ἴδιο τὸ πάντιμο Σῶμά Του, «εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς»· ὄχι στὸ θυσιαστήριο τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, ἀλλὰ ἐπάνω στὸ θυσιαστήριο τοῦ Σταυροῦ. Ἀκόμα, ἔχουν Ἀρχιερέα «διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς», ποὺ πέρασε τοὺς οὐρανοὺς καὶ βρίσκεται ἔνδοξος  δίπλα στὸν πατρικὸ θρόνο, μεσιτεύοντας γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Σὲ ποιὸν Ἀρχιερέα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐπιδαψιλεύτηκε ποτὲ παρόμοια τιμή; Αὐτὸς ὁ μέγας Μωυσῆς ἐταλαιπωρεῖτο ἐπὶ σαράντα χρόνια μέσα στὴν ἔρημο καὶ τελικὰ δὲν ἀξιώθηκε νὰ ἀπολαύσει τὴν παμπόθητη γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Τέλος, οἱ Ἑβραῖοι Χριστιανοὶ δὲν ἔχουν πιὰ Ἀρχιερέα συνηθισμένο ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν Θεάνθρωπο «Ἰησοῦν, τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ».

Γι’ αὐτὸ καὶ καταλήγει ὁ Ἀπόστολος «ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας». Ποτὲ ἂς μὴ λησμονήσουμε τὴν καλὴ ὁμολογία (Α΄ Τιμ. 6, 12) ποὺ δώσαμε τὴν ὥρα τοῦ βαπτίσματος μέσῳ τοῦ ἀναδόχου μας, τὴν ὁμολογία ὅτι ἀπὸ καρδίας πιστεύουμε στὸν Ἰησοῦ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι, γιὰ πάντα θὰ μένουμε κοντά Του, τηρώντας πρόθυμα τὶς Ἅγιες ἐντολές Του. Οὔτε ὁ χρόνος οὔτε οἱ δυσκολίες, οἱ πειρασμοί, οἱ διωγμοὶ δὲν πρέπει νὰ σταθοῦν ἐμπόδιο στὴν παντοτινή μας πίστη, ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη στὸν λατρευτό μας Χριστό.

Αὐτὰ ἔγραψε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, κατ’ ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Ἀπόστολος στοὺς ὁμοεθνεῖς του, οἱ ὁποῖοι ἀπετέλεσαν τὰ πρῶτα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ὁποῖοι μέσα ἀπὸ τὴν πικρὴ δοκιμασία τῶν διωγμῶν, ἄρχισαν ἐπικίνδυνα νὰ νοσταλγοῦν τὴν παλαιά τους λατρεία στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος, μὲ τὸν Ἀρχιερέα, τὶς ἑορτές τους, τὶς θυσίες τους κ.λ.π.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Ἀρχιερεὺς ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀλήθεια ποὺ ἐξαίρεται στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ὑπαγορεύει καὶ τὸ χρέος μας ἀπέναντι στὸν Κύριο μας. Ποιὸ εἶναι αὐτὸ τὸ χρέος; «Κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας», διακηρύσσει ὁ Ἀπόστολος. Νὰ κρατοῦμε στέρεα τὴν πίστη ποὺ ὁμολογοῦμε. Ἀλλὰ τὶ σημαίνει πρακτικά στὴν καθημερινή μας ζωὴ κρατῶ σταθερὰ τὴν πίστη ποὺ ὁμολογῶ στὸν Ἰησοῦ ὡς Λυτρωτῆ;

Πρῶτον, ὅτι δὲν ἐπαισχυνόμαστε γιὰ τὴν πίστη μας πρὸς τὸν Χριστό. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε πιὸ ἁπλά, δὲν ντρεπόμαστε ποὺ εἴμαστε Χριστιανοί. Καὶ φυσικὰ δὲν κρυβόμαστε ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Γιατὶ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι πολλοὶ ντρέπονται καὶ διστάζουν νὰ ὁμολογήσουν πὼς εἶναι Χριστιανοί. Ὁ Κύριός μας, ὅμως, μᾶς προειδοποιεῖ: «ὃς ἂν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους, τοῦτον ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ» (Λουκ. 9, 26). Δεύτερον, ὅτι δὲν ἀρνούμαστε τὸν Χριστό. Τὸ δεύτερο τοῦτο εἶναι βαρύτερο ἀπὸ τὸ πρῶτο. Πόσοι καὶ πόσοι, ποὺ εἴμαστε βαπτισμένοι καὶ λεγόμαστε Χριστιανοὶ, δὲν ἀρνούμαστε  καθημερινὰ τὸν Χριστό; Δὲν Τὸν προδίδουμε; Δὲν βλαστημοῦμε τὸ ὄνομά Του καὶ δὲν καταπατοῦμε τὸ Εὐαγγέλιό Του; Ἀρνούμαστε τὸν Θεό, τὸν Σωτῆρα μας γιὰ νὰ ἀρέσουμε στοὺς ἀνθρώπους. Ἔτσι λησμονοῦμε τὸν φοβερὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἀναφέρεται σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι θὰ Τὸν ἀρνηθοῦν: «ὅστις ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 10, 33).

Παραμερίζοντας τὴν ντροπὴ καὶ ἀποκλείοντας τὴν ἄρνηση, οἱ Χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας. Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως εἶναι ἡ διατράνωση τῆς ἐλπίδας μας· τῆς βεβαιότητάς μας ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Κύριος καὶ Σωτήρας μας. Εἶναι πράξη ἀγάπης καὶ ἔκφραση χριστιανικῆς εὐθύνης. Ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας ὄχι ἀπὸ διάθεση καυχήσεως ἢ ἐγωιστικῆς ἀποδείξεως, ἀλλὰ ἀπὸ πραγματικὴ ἀγάπη καὶ ἀφοσίωση στὸν Χριστό. Καὶ ἡ ὁμολογία αὐτὴ δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνεται τόσο μὲ τὰ χείλη μας -μὲ τὰ λόγια- ὅσο προπάντων μὲ τὰ ἔργα μας· τὴν συνεπῆ χριστιανικὴ ζωή μας. «οὐ πᾶς ὀ λέγων μοι Κύριε, Κύριε», τονίζει ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7, 21). Πόσοι δὲν ἐνεργοῦν μὲ ὁδηγὸ μόνο τὸ μυαλό τους ἢ τὴν πεῖρα τους, ἀδιαφορώντας προκλητικὰ γιὰ τὴν θεία Σοφία! Πόσοι Χριστιανοὶ δὲν βάζουν πάνω ἀπὸ τὴν αἰώνια διδασκαλία Του φιλοσοφίες καὶ ἰδεολογίες, πρόσκαιρα ἀνθρώπινα κατασκευάσματα! Καὶ πόσοι ἀκόμη δὲν καταφεύγουν καὶ σὲ ἄλλες θρησκεῖες, κυρίως ἀνατολικές, ἢ καὶ σὲ δοξασίες ποὺ εἶναι ἄσχετες μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση, ἀναζητώντας τὴν ψυχική τους λύτρωση!

Ἡ σοφία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας θὰ μᾶς καθοδηγήσει καὶ πάλι.

Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος: «Ὅσοι ἀρνοῦνται τὸν Κύριο ἐδῶ στὴν γῆ βλάπτονται καὶ στὸν οὐρανό. Ἐδῶ μὲν διότι ζοῦν μὲ πονηρὴ συνείδηση καὶ ἐὰν δὲν πεθαίνουν ἀκόμη, πάντως θὰ πεθάνουν καὶ ἐκεῖ, διότι θὰ ὑπομείνουν τὴν χειρότερη τιμωρία. Ἐκεῖνοι, ὅμως, ποὺ δὲν ἀρνοῦνται τὸν Ἰησοῦ, καὶ στὴν παροῦσα καὶ στὴν αἰώνια ζωὴ κερδίζουν, διότι ἐδῶ στὴν γῆ ὁ θάνατός τους παρέχει ὠφέλεια καὶ ἀναδεικνύονται πιὸ ἔνδοξοι ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ στὸν οὐρανὸ ἀπολαμβάνουν τὰ ἄρρητα ἀγαθὰ καὶ θεωροῦνται μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ».

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ὑμνῶ, δοξάζω, εὐλογῶ καὶ μεγαλύνω Θεὸ ἀγαθό, ἅγιο καὶ δίκαιο. Θεὸ φιλάνθρωπο προσκυνῶ καὶ λατρεύω. Θεὸν Ἐσταυρωμένον διὰ τὴν ἰδικήν μου σωτηρίαν. Αὐτὸν τὸν Θεόν, τὴν πηγὴν τῆς ἀγάπης, ἀγαπῶ καὶ ποθῶ διακαῶς. Ὅταν ἀπευθύνομαι πρὸς τὸν Θεὸ ἡ ψυχή μου εἰρηνεύει. Ὁμολογῶ ἕνα Θεὸ Τρισήλιο, τὴν Τρισυπόστατη Θεότητα. Κηρύττω μία Θεότητα ἄναρχο, ἁπλῆ, ὑπερούσιον καὶ ἀμέριστον, ποὺ εἶναι συγχρόνως Μονάδα καὶ Τριάδα. Αὐτὰ ὁμολογῶ καὶ πιστεύω καὶ κηρύττω καὶ δοξάζω. Ὅποιος δὲν ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε καὶ εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ ἔγινε τέλειος ἄνθρωπος μένοντας Θεός, εἶναι ἀντίχριστος».

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ὁμολόγησε ὅτι ὅποιος δὲν ἀκολουθεῖ τὸ φῶς Του βαδίζει στὸ σκοτάδι. ‘‘Αὐτὸς ποὺ βαδίζει στὸ σκοτάδι δὲν ξέρει ποῦ πηγαίνει’’ (Ἰω. 12, 35). Ἀποφάσισε στὸ ἑξῆς νὰ μὴ δεχθεῖς ἄλλον ὁδηγὸ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ παρακάλεσε τὸν Χριστό, ἐπειδὴ Αὐτὸς εἶναι Κύριος καὶ Δεσπότης τῶν καρδιῶν, νὰ σοῦ δώσει μιὰ καρδιὰ εὐπειθῆ καὶ ὑπάκουη, γιὰ νὰ ἀγαπήσεις καὶ νὰ ὑπακούσεις τὴν διδασκαλία Του, καὶ μιὰ καρδιὰ ἀνδρεία, γιὰ νὰ κάνεις ἐκεῖνα ποὺ σὲ διδάσκει».

Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς: «Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὁ Χριστὸς εἶναι πανταχοῦ παρών. Αὐτὸς εἶναι τὰ πάντα ἐν πᾶσι εἰς κάθε ἕνα ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται καὶ σώζεται».

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὁ Χῖος, ἀπευθυνόμενος στὶς μοναχὲς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς του: «Χαρμόσυνο εἶναι αὐτὸ γιὰ μένα, ἀδελφές, καὶ εὐχάριστο σὲ αὐτὲς τὶς ὕστερες ἡμέρες μου ποὺ ζῶ ἐν ἀμελείᾳ καὶ ὀκνηρίᾳ καὶ ἡ λύπη δὲν φεύγει ἀπὸ τὴν καρδιά μου οὔτε στιγμή. Ἀλλὰ καὶ ἐγώ, ὅταν ἤμουν σὰν καὶ σᾶς, αὐτὰς τὰς ἡμέρας ἦταν τὸ τραγούδι μου. Ἡ Ἁγία Τεσσαρακοστὴ ἦταν τὸ γλέντι μου· ἡ διασκέδασίς μου ἦταν αὐτὲς οἱ ἡμέρες, νὰ τιμωρῶ τὸ σῶμά μου μὲ κόπους καὶ μόχθους καὶ ἀγῶνας πολλοὺς. Καὶ ξεύρετε πιὸ ἦταν τὸ πιὸ ὡραῖο τραγούδι ποὺ ἔψαλλα αὐτὰς τὰς ἡμέρας καὶ μὲ εὔφραινε καὶ μὲ ἐγλύκαινε τὸ πιὸ πολύ; Τὸ "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με". Δὲν ἤξευρα τίποτα ἄλλο. Αὐτὸ μόνον ἐγνώριζα καὶ αὐτὸ ἐγνώριζα ὡς ἀμαθὴς καὶ ἀπαίδευτος εἰς τὸν Θεόν, ἀλλὰ μὲ θερμότητα καὶ ἁπλότητα. Αὐτὸ θέλω καὶ γιὰ σᾶς. Νὰ τὸ λέτε μέσα ἀπὸ τὰ φύλλα τῆς καρδιᾶς σας, γιὰ νὰ ἀντηχεῖ καὶ νὰ φέρνει σὲ συμπάθεια τὰ σπλάχνα τοῦ Οὐρανίου Πατρός».

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Αὐγουστῖνος Καντιώτης:  «Μὴ δειλιάσεις! Κι ἂν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ εἶναι γύρω σου περιφρονοῦν, εἰρωνεύονται καὶ χλευάζουν τὴν πίστη σου, κι ἂν προσπαθοῦν μὲ χίλια δυὸ σατανικὰ μέσα νὰ σὲ κλονίσουν καὶ νὰ σὲ τραβήξουν μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό, σὺ μὴ κλονισθεῖς. Μεῖνε ἀκλόνητος καὶ θαρραλέος σὰν τὸν βράχο, ποὺ, ἐνῶ ἀπ’ ὅλες τὶς μεριὲς τὸν χτυποῦν τὰ κύματα, αὐτὸς παραμένει ἀκλόνητος. Βράχος νὰ εἶναι ἡ πίστη σου στὸν Χριστό, ἡ ὀρθόδοξη πίστη. Μὲ τὰ λόγια, μὲ τὰ ἔργα, μὲ τὴν χριστιανική σου ζωή, νὰ ὁμολογεῖς μέσα στὸν ἄπιστο καὶ ἄθεο κόσμο, ὅτι ἡ πίστη σου στὸν Χριστὸ εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ πίστις. Τότε γίνεσαι καὶ σὺ ἕνας μικρὸς Παῦλος , ἕνας μάρτυρας καὶ ὁμολογητὴς τοῦ Χριστοῦ».

Ὁ ἀείμνηστος Ἁγιορείτης μοναχός π. Μωυσῆς: «Κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, δὲν σωζόμαστε μόνο ἁπλὰ μὲ τὴν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν  μέθεξη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου  στὴν προσωπική μας ζωὴ καὶ τότε κυρίως λεγόμαστε καὶ εἴμαστε πνευματικοὶ ἄνθρωποι».

Ἀδελφοί μου,

Ὁ Τίμιος Σταυρὸς προβάλλεται σήμερα ἐνώπιόν μας γιὰ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸ πνευματικό μας στάδιο. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου ποὺ σήμερα προσκυνοῦμε, εἶναι ὁ θρόνος Του. Ὁ θρόνος τοῦ Μεγάλου καὶ Αἰωνίου Ἀρχιερέως. Τὸ σύμβολο τῆς ὑπέρτατης  θυσίας ποὺ Ἐκεῖνος προσέφερε γιὰ τὴν σωτηρία μας. Προσκυνώντας τον ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Λυτρωτής μας. Παράλληλα, ζώντας ὡς Χριστιανοὶ τὴν σταυρωμένη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ -γιατὶ αὐτὸ σημαίνει ὁ λόγος Του ὁ καθένας νὰ σηκώνει τὸν σταυρό του καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσει (Μάρκ. 8, 34) - ὁμολογοῦμε ἔτσι τὴν πίστη, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀφοσίωσή μας σὲ Ἐκεῖνον. Δηλαδή, «κρατοῦμεν τῆς ὁμολογίας».

Εἴθε νὰ ἐνστερνισθοῦμε τὴν ἱερὴ αὐτὴ προτροπὴ ποὺ ἀπευθύνει σήμερα πρὸς ὅλους μας ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: νὰ ὁμολογοῦμε μὲ χαρά, μὲ καύχηση, μὲ ὑπερηφάνεια τὴν πίστη μας στὸν παμπόθητο Κύριό μας.

Ἡ μυρίπνοη αὔρα τοῦ φλογεροῦ ποιητῆ Βερίτη ἰδιαίτερα θὰ εὐωδιάσει στὴν ψυχή μας:

«Σὲ πιστεύω! Κι ὅλα Ἐσὺ Λόγε μὲ μαθαίνεις

καὶ τὴν γνώση μέσα μου θαυμαστὰ πληθαίνεις.

Εἶσαι Ἐσὺ ποὺ βρίσκεσαι πάντα στὸ πλευρό μου

Πλάστης μου, Πατέρας μου, φίλος μου, ἀδελφός μου.

Καὶ μοῦ στέλνεις Ἥλιε μου, χρώματα καὶ φῶτα

καὶ μὲ κάνεις λαμπερὸ καὶ ἄσπιλο σὰν πρῶτα». ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ 2023

Ἀριθμός 11

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

12 Μαρτίου 2023

«πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» (Ἑβρ. 2, 3)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κατ΄ ἀρχάς͵ Κύριε͵ τὴν γῆν ἐθεμελίωσας͵ καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται͵ σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται͵ καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς͵ ὡς ἱμάτιον καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν. Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέν ποτε͵ Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; Οὐχὶ πάντες εἰσὶν λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως προσέχειν ἡμᾶς τοῖς ἀκουσθεῖσιν͵ μήποτε παραρυῶμεν. Εἰ γὰρ ὁ δι΄ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος͵ καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν͵ πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; Ἥτις͵ ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου͵ ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Αὐτὸ τὸ ἐρώτημα μᾶς ἀπευθύνει σήμερα στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Πῶς ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἐρωτᾶ, θὰ γλυτώσουμε τὴν θεία τιμωρία, ὅταν ἀμελοῦμε μιὰ τόσο μεγάλη σωτηρία. Καθὼς γνωρίζουμε, οἱ Ἑβραῖοι, πρὸ Χριστοῦ, εἶχαν παραλάβει τὸν θεῖο λόγο δι’ ἀγγέλων. Παρόλ' αὐτὰ συχνὰ τὸν παρέβαιναν καὶ, ἀντὶ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, λάτρευαν τὰ εἴδωλα ἢ λησμονοῦσαν τὶς θεόσδοτες ἠθικὲς ἀρχές τους καὶ παραδίδονταν στὴν ἀκολασία καὶ στὴν ἠθικὴ ἐξαχρείωση καὶ κάθε φορὰ ποὺ συνέβαινε αὐτὸ ἐτιμωροῦντο. Ἂς θυμηθοῦμε τὴν περίπτωση τῆς ὀλιγοπιστίας καὶ τῆς ἀχαριστίας τους, ὅταν ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ξαναφτιάξουν εἴδωλα καὶ νὰ τὰ προσκυνοῦν, ξεχνώντας τὶς ἄπειρες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρὸς αὐτούς. Τότε «ἀπέστειλεν Κύριος πρὸς τὸν λαόν του ὄφεις τοὺς θανατοῦντας καὶ ἔδακνον τὸν λαὸν καὶ ἀπέθανεν λαὸς πολὺς υἱῶν Ἰσραήλ». (Ἀριθ. 21,5)

Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ἄλλα παρόμοια εἶχε κατὰ νοῦ ὀ Ἀπόστολος Παῦλος, ὥστε νὰ καταλήξει στὸ συμπέρασμα ὅτι, ἐὰν οἱ Ἑβραῖοι πλήρωσαν τὴν ἀνυπακοή τους στὸν Θεό τόσο ἀκριβὰ, μὲ ἀρρώστιες καὶ θανάτους, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ πῶς θὰ ἀποφύγουμε τὴν  θεία τιμωρία γιὰ τὴν ἀνυπακοή μας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Ἐκείνους τοὺς δίδαξαν οἱ Προφῆτες, ἐμᾶς μᾶς ἐδίδαξε τὴν ἀλήθεια ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος. Καὶ ἔπαθε καὶ σταυρώθηκε γιὰ ἐμᾶς: «λούσαντι ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ» (Ἀποκ. 1, 5). 

«καὶ ἐγένετο τοῖς ὑπακούουσιν αὐτῷ πᾶσιν αἴτιος σωτηρίας αἰωνίου» (Ἑβρ. 5, 9). Ὅταν μιλᾶμε γιὰ σωτηρία ἐννοοῦμε τὴν διάσωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ μὲ τὴν ἁμαρτία ἡ εἰκόνα αὐτὴ ἀμαυρώθηκε καὶ χρειάσθηκε νὰ ἔρθει ὀ Χριστὸς στὴν γῆ γιὰ νὰ τὴν καθαρίσει καὶ νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο στὴν τελειοποίησή του. Σωτηρία εἶναι ἡ διάσωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καὶ ἡ ἕνωσή του μὲ τὸν Θεό. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ κατὰ χάριν θέωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Τίποτε δὲν εἶναι στὸν Θεὸ τόσο περιζήτητο καὶ περισπούδαστο ὅσο ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γράφει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «οὐδὲν γὰρ οὕτω Θεῷ περισπούδαστον ὡς ψυχῆς σωτηρία».

Θέλουμε ἐμεῖς καὶ ποθοῦμε τὸν Θεὸ γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς χαρίζει τὴν σωτηρία μας. Ἡ τρυφὴ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἐπιθυμίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ παραβολὴ τοῦ οἰκοδεσπότου μὲ τοὺς ἐργάτες τοῦ ἀμπελῶνος εἶναι χαρακτηριστική. Ἔδωσε σὲ ὅλους ἀπὸ ἕνα δηνάριο, «ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἐσχάτων ἕως τῶν πρώτων» (Ματθ. 20, 8). Ἔλαβαν ὅλοι τὸ δηνάριο τῆς σωτηρίας, καὶ οἱ τῆς ἑνδεκάτης καὶ οἱ τῆς πρώτης». Κατὰ τὸν Ἅγιο Θεοφύλακτο, «δηνάριο εἶναι ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἀναμορφώνει τὸν ἄνθρωπο στὸ κατ’ εἰκόνα καὶ τὸν κάνει θείας φύσεως κοινωνό». Μὲ τὴν παραβολὴ αὐτὴ μᾶς διδάσκει ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε, ἀλλὰ νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος μας στὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία μας, ἔστω κι ἂν ἤλθαμε κοντά Του τὴν τελευταία ὥρα.

Γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου ὁ Θεὸς προσφέρει τὸν Μονογενῆ Υἱό Του. Ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε πόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο. Ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σώσει τὸν κόσμο. Σταυρώθηκε γιὰ νὰ συντρίψει τὸν θάνατο καὶ νὰ νικήσει τὴν ἁμαρτία.  Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς κατ’ οὐσίαν ἡ σωτηρία εἶναι χάρισμα Θεοῦ‧ «ἄρα οὖν οὐ τοῦ θέλοντος οὐδὲ τοῦ τρέχοντος, ἀλλὰ τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ» (Ρωμ. 9, 16). Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι κάτι ποὺ ἀποκτήσαμε ἐξαιτίας τῶν καλῶν μας ἔργων, ἀλλὰ χάρισμα τοῦ Θεοῦ. Ἁπλῶς, γιὰ νὰ τιμήσει ὁ Θεὸς τὸ ἀνθρώπινο γένος, ζητάει τὴν θέληση καὶ τὰ καλά μας ἔργα. Αὐτὸς ποὺ ἔδωσε τὸ Τίμιο Αἷμά Του γιὰ τὸν ἄνθρωπο, Αὐτὸς θὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ θὰ σωθοῦμε. Γενικὰ, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, πὼς ἡ σωτηρία μας ἐπιτυγχάνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία», καθὼς ὁμολόγησε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου (Πράξ. 4, 12).

Πῶς, λοιπόν, ἀγνοώντας ὅλα αὐτά, σύμφωνα μὲ τὴν συλλογιστικὴ τοῦ μακαρίου Παύλου, πῶς παραμελώντας τὴν σωτηρία ποὺ μᾶς προσέφερε Αὐτὸς ὁ Ἴδιος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, πῶς περιφρονώντας τὸ ἔργο τοῦ Θεανθρώπου, ἡ περιφρόνησή μας αὐτὴ καὶ ἀμέλεια θὰ μείνει χωρὶς συνέπειες; Εὔλογοι καὶ ἀξιοπρόσεκτοι οἱ προβληματισμοὶ τοῦ θείου Παύλου, ἀδελφοί μου, καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀπασχολήσουν καὶ ἐμᾶς κατὰ τὴν περίοδο μάλιστα τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τὴν περίοδο ποὺ καλούμαστε σὲ πιὸ ἔντονο πνευματικὸ ἀγῶνα, σὲ αὐτοεξέταση, σὲ μετάνοια, σὲ ἐξομολόγηση τῶν πεπραγμένων μας.

Ἡ πεφωτισμένη διὰ τῆς θείας χάριτος διάνοια τῶν θείων Πατέρων θὰ μᾶς διαφωτίσει:

Ὁ Μ. Βασίλειος: «Τὸ κακὸ καὶ ἡ ἁμαρτία ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν δική μας προαίρεση. Ὅταν μᾶς περιτριγυρίζει ἡ φωτιὰ τοῦ κακοῦ ἢ τὰ λιοντάρια τῆς ἁμαρτίας, νὰ ἐλπίζουμε στὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ἡ θεία βοήθεια ἀπὸ τὴν μιὰ καὶ ἡ θέλησή μας ἀπὸ τὴν ἄλλη φέρνουν τὴν νίκη κατὰ τοῦ πονηροῦ».

Ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Μὴ εἴπῃς‧ ἔκλεψα, ἐφόνευσα, ἐπόρνευσα καὶ οὐ δέχεταί με ὁ Θεός. Μηδὲν τούτων εἴπῃς‧ δέχεται γὰρ πάντας, ὡς τὸν λῃστήν ὡς τὸν τελώνην καὶ ὡς τὴν πόρνην‧ μόνον μὴ ἀπογνῶμεν, παρακαλῶ, μὴ ραθυμήσωμεν. Κρούσωμεν διὰ μετανοίας καὶ εἴπωμεν. Ἄνοιξον ἡμῖν, Κύριε, τοῖς ἀναξίοις καὶ ἁμαρτωλοῖς‧ διὰ τὸ ὄνομά Σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀποστραφῇς ἡμᾶς, ἀλλὰ δυσωπήθητι καὶ μὴ στερήσῃς ἡμᾶς τῆς βασιλείας Σου. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς τῶν ἀπηλπισμένων καὶ σωτηρία πάντων τῶν καταφευγόντων εἰς Σέ. Ἡ θεία χάρις», λέγει ὁ χρυσὸς ἐπίσκοπος, «αὕτη ἡ δρόσος τοῦ Πνεύματος, αὐτὴ ἡ ἐνισχυτικὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἀνακουφίζει στὸν πνευματικό μας ἀγῶνα. Ὁμοίως καὶ ἡ συμβολὴ τῆς Κυρίας Θεοτόκου, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἁγίων καὶ τῶν ἱερῶν τους λειψάνων».

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ θεία φιλανθρωπία εἶναι ἄπειρη καὶ πλούσια ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ἐν τούτοις ἡ σωτηρία εἶναι ἀδύνατη χωρὶς τὴν συγκατάθεση καὶ τὴν συνεργασία τοῦ ἀνθρώπου. Πρῶτος αὐτὸς ὀφείλει νὰ συναισθανθεῖ ὅτι ἁμάρτησε‧ νὰ μεταμεληθεῖ, νὰ έπιθυμήσει καὶ νὰ ἐπιζητήσει τὴν σωτηρία του καὶ ἔτσι ἡ Χάρη νὰ τὸν ἐπιβραβεύσει μὲ αὐτήν. Διότι ἡ συναίσθηση καὶ ἡ μεταμέλεια, ὁ πόθος τῆς σωτηρίας καὶ ἡ ἀναζήτησή της εἶναι σημεῖο ἀποστροφῆς τῆς ἁμαρτίας καὶ διάθεσης ἀσκήσεως στὴν ἀρετή. Εἶναι, κατὰ κάποιο τρόπο, ἐπίκληση τῆς θείας εὐσπλαγχνίας, ἡ ὁποία βιάζεται νὰ ἐλεήσει τὸν περιπλανημένο».

Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ρῶσος, ὁ ἰατρός: «"εἶπεν ὁ Κύριος‧ ἀμὴν λέγω ὑμῖν‧ ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς’" (Ἰω. 6,53). Ποιὰ ζωή;», θὰ πεῖ ὁ Ἅγιος. «Τὴν ζωὴ τὴν αἰώνια. Δὲν θὰ ἔχετε ζωὴ αἰώνια, δὲν θὰ γίνετε κοινωνοὶ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν θὰ σωθεῖ ἡ ψυχή σας. Μπορεῖ νὰ ὑπάρχει κάτι πιὸ ξεκάθαρο ἀπὸ αὐτὸν τὸν λόγο; Ἂν δὲν πιστεύουμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας στὸν Θεό, ἂν δὲν βαφτιζόμαστε, ἂν δὲν κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τότε γιὰ ἐμᾶς σωτηρία δὲν ὑπάρχει».

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ἀπευθυνόμενος στὶς μοναχὲς ἔλεγε: «Φύγετε, λοιπόν, ἀδελφὲς ἀπὸ τὰ πάθη, διότι ὁ Νυμφίος σας δὲν τὰ δέχεται αὐτά. Ἐκεῖνος ἀγαπᾶ τὸν ἀγῶνα. Δὲν βλέπει ὅμως τὰ ἔξω‧ εἶναι καρδιογνώστης‧ γνωρίζει μέσα τὴν καρδιά καὶ τὴν ὀρέγεται νὰ εἶναι ἁπλῆ καὶ ταπεινή. Ὅλα τὰ οὐράνια καὶ τὰ ἐπίγεια εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν Του. Πουθενὰ ὅμως ἀλλοῦ δὲν ἀναπαύεται νὰ κατοικήσει παρὰ μόνον εἰς τὴν καρδίαν σας. Ἐκεῖ θέλει νὰ ἔχει τὸν θρόνον Του. Πρέπει ὅμως νὰ Τοῦ τὴν ἑτοιμάσετε διὰ νὰ ἔλθη. Ὅταν ταπεινώσετε τὸν ἑαυτό σας, ὅταν ταπεινώσετε τὸ φρόνημά σας…τότε θὰ ἀπολαύσετε τὸν Νυμφίον σας μέσα εἰς τὴν καρδίαν σας καὶ θὰ Τὸν ἀκούσετε νὰ σᾶς φωνάζει: "ἐγώ εἰμι ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή"».

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος: «Μὲ τὴν ἐξομολόγηση φεύγει ἡ ἐνοχὴ καὶ ἔρχεται ἡ χάρη μέσα μας. Ἡ ἁμαρτία κάνει τὸν ἄνθρωπο πολὺ μπερδεμένο ψυχικά. Τὸ μπέρδεμα αὐτὸ φεύγει μόνο μὲ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, μόνο μὲ τὴν μετάνοια. Ὅταν ἐξομολογεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἡ Χάρη τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὰ ψυχικὰ τραύματα, τὸν ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ κακὸ ποὺ ἔχει συσσωρευτεῖ μέσα του. Ὁ Θεὸς ὅλα τὰ συγχωρεῖ μὲ τὴν ἐξομολόγηση».

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος: «Οἱ δοκιμασίες ποὺ μᾶς ἔρχονται εἶναι μερικὲς φορὲς ἡ ἀντιβίωση ποὺ δίνει ὁ Θεὸς γιὰ τὶς ἀρρώστιες τῆς ψυχῆς μας καὶ πολὺ μᾶς βοηθοῦν πνευματικά. Γι’ αὐτὸ σὲ κάθε δοκιμασία νὰ λέμε: Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γιατὶ αὐτὸ χρειαζόταν γιὰ τὴν σωτηρία μου».

Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: «Ἡ σωτηρία δὲν εἶναι ἄλλο εἰμὴ ἡ ζωὴ ἐν τῷ Σωτῆρι καὶ δι’ Αὐτοῦ. Εἶναι ἡ ζωὴ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Τοῦτο εἶναι ἕνας συνεχὴς ἀγών. Κατ’ αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος ζῆ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ὁλόκληρον τὴν ζωὴν τοῦ Σωτῆρος ὡς ἰδική του, τῇ βοηθείᾳ τῶν Ἁγίων Μυστηρίων καὶ τῶν ἁγίων ἀρετῶν, ἀπὸ τῆς πνευματικῆς του γεννήσεως μέχρι τῆς ἀναλήψεώς του».

Χριστιανοί μου!

Οἱ ἀνησυχίες τοῦ θείου Παύλου ποὺ ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα πρέπει νὰ μᾶς θέσουν σὲ ἐγρήγορση, Γιὰ τὴν σωτηρία μας ὁ Θεὸς ἀπαιτεῖ τὴν ἔνταση τοῦ ἀγῶνα μας καὶ ὄχι τὸ πλῆθος τῶν καλῶν ἔργων μας. Ὁπωσδήποτε θὰ τὰ λάβει ὑπόψη Του καὶ αὐτά, ἀλλὰ εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη στὴν καρδιά μας νὰ βάλουμε στὴν πρώτη γραμμὴ τὸν Χριστό. Νὰ προηγεῖται τὸ θέλημά Του στὶς ἐνέργειές μας. Νὰ δείξουμε ἀνεπιφύλακτη ἐμπιστοσύνη στὸ πρόσωπό Του. Νὰ μὴ λιποψυχήσουμε στὸν ἀγῶνα μας. Νὰ παραδράμουμε τὶς φωνὲς τοῦ κόσμου γιὰ καλοπέραση καὶ ἁμαρτωλὴ ἄνεση. Νὰ εἰσέλθουμε διὰ τῆς στενῆς πύλης ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅσος κόπος κι ἂν χρειάζεται, νὰ τὸν καταβάλλουμε γιὰ νὰ σωθοῦμε. Νὰ ἀποκτήσουμε "νοῦν Χριστοῦ”, ὥστε νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν σωτηρία.  Τὸν τρόπο γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε αὐτὸ μᾶς τὸν ὑποδεικνύουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας μὲ τὴν μεγαλειώδη διδασκαλία τους. Ὁ Χριστός, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, μᾶς χάρισε τὴν σωτηρία. Ἂς Τὸν εὐγνωμονοῦμε νύχτα - μέρα.

Τὸ γλυκόηχο τραγούδι τοῦ ποιητῆ Βερίτη ἂς ἠχήσει στὶς ψυχές μας καὶ πάλι:

«Ὤ, δὲν εἴμαστε μόνο σάρκα καὶ αἷμα

γιὰ τὴν πρόσκαιρη καὶ μάταιη ζωή.

Δὲν μᾶς ἔπλασεν ἡ τύχη μας καὶ μοίρα

καὶ τοῦ κάθε ψευτονοῦ ἡ συμβουλή.

Μᾶς συνέχει τοῦ Θεοῦ ἡ παρουσία

καὶ ἡ ψυχή μας περιμένει…

  τὴν καινούργια προσδοκία».  Ἀμήν!   

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ & ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ ΧΙΟΥ 

 

 

ΨΗΦΙΣΜΑ

ΘΕΜΑ: Εκδημία  Πρεσβυτέρας Κωνσταντίνας  Φιλιππάκη

Συζύγου του εφημερίου της Παναγίας Λατομίτισσας 

πατρός Βασιλείου Φιλιππάκη

 

     Εν Χίω σήμερον την 8ην του μηνός Μαρτίου του έτους 2023 ημέρα Tετάρτη και ώρα 11ην πρωινή, συνήλθον εκτάκτως εις συνεδρία τα Μέλη του Φιλοπτώχου Ταμείου  του  Ιερού Ναού Παναγίας Λατομίτισσας κατόπιν  προσκλήσεως της  Αντιπροέδρου Μαρίας Πετρή. 

             Μετά την γενομένη προσευχή  και διαπιστωθείσης απαρτίας, τον  λόγο λαβών η Αντιπρόεδρος αναγγέλλει την εις Κύριον εκδημίαν εις την άνω Ιερουσαλήμ, εις την θριαμβεύουσαν εκκλησίαν, της αειμνήστου  Πρεσβυτέρας Κωνσταντίνας Φιλιππάκη συζύγου του εφημερίου του Ιερού Ναού  Παναγίας Λατομίτισσας π. Βασιλείου Φιλιππάκη.

 

            Στη συνέχεια η Αντιπρόεδρος αναφέρθηκε στην προσωπικότητα της αειμνήστου  πρεσβυτέρας η οποία ήταν πάντα παρούσα σε όλη την δραστηριότητα της ενορίας.  Διεκρίνετο   για την ειλικρίνειά της, για το ήθος της, την  ταπεινότητά της,  την  ευλάβειά της,  άνθρωπος της προσφοράς, παράλληλα δυναμική πρεσβυτέρα και η καλύτερη σύμβουλος που είχε ο σεβαστός  της σύζυγος.

Το Συμβούλιο αφού εξέφρασε τη λύπη του για την εκδημία της  αειμνήστου πρεσβυτέρας ομόφωνα απεφάσισε όπως:

1) Παραστεί σύσσωμο στην εξόδιο ακολουθία που θα ψαλλεί στον  κεντρικό Ναό της ενορίας της  Παναγίας Λατομίτισσας.

2) Εις μνήμην της να προσφέρουν τα μέλη του συμβουλίου ένα  χρηματικό ποσό

    σε άπορες οικογένειες.

3) Να δοθεί αντίγραφο του Ψηφίσματος στην τεθλιμμένη οικογένεια.

4) Το παρόν ψήφισμα να αναρτηθεί στο διαδίκτυο του  Ιερού Ναού www.kimisilatomitissaxiou.blogspot.gr

5) Να αναγνωσθεί το παρόν ψήφισμα στο τέλος της εξοδίου ακολουθίας.

6) Τέλος  το ανωτέρω Ψήφισμα να δημοσιευθεί στον Χιακό τύπο.

Μη υπάρχοντος ετέρου θέματος λύεται η συνεδρίαση και υπογράφεται το παρόν ως έπεται.

 

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ  ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΥ

 ΤΑΜΕΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΑΣ

 

 

 

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ & ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ ΧΙΟΥ

 

ΨΗΦΙΣΜΑ

ΘΕΜΑ: Εκδημία  Πρεσβυτέρας Κωνσταντίνας  Φιλιππάκη

Συζύγου του εφημερίου του Ιερού Ναού  Παναγίας Λατομίτισσας

π. Βασιλείου Φιλιππάκη

 

     Εν Χίω σήμερον την 8ην του μηνός Μαρτίου του έτους 2023 ημέρα Tετάρτη και ώρα 12ην πρωινή, συνήλθον εκτάκτως εις συνεδρία τα Μέλη τoυ Εκκλησιαστικού  Συμβουλίου του  Ιερού Ναού Παναγίας Λατομίτισσας .

             Μετά την γενομένη προσευχή  και διαπιστωθείσης απαρτίας ο Αντιπρόεδρος  κ. Γεώργιος  Σβίνος  αναγγέλλει την εις Κύριον εκδημία  εις την άνω Ιερουσαλήμ, εις την θριαμβεύουσαν εκκλησίαν, της αειμνήστου  Πρεσβυτέρας Κωνσταντίνας Φιλιππάκη συζύγου του εφημερίου του Ιερού Ναού Παναγίας Λατομίτισσας π. Βασιλείου Φιλιππάκη.

            Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην προσωπικότητα της αειμνήστου πρεσβυτέρας  η οποία ήταν πάντα παρούσα σε όλη την δραστηριότητα της ενορίας μας.  Διεκρίνετο   για την ειλικρίνειά της, για το ήθος της, την  ταπεινότητά της,  την  ευλάβειά της,  άνθρωπος της προσφοράς, παράλληλα δυναμική πρεσβυτέρα και  η καλύτερη σύμβουλος που είχε ο σεβαστός της σύζυγος.

Το Συμβούλιο αφού εξέφρασε τη λύπη του για την εκδημία της αειμνήστου  πρεσβυτέρας ομόφωνα απεφάσισε όπως:

1) Παραστεί σύσσωμο στην εξόδιο ακολουθία που θα ψαλλεί στον Κεντρικό Ιερό Ναό της  ενορίας της Παναγίας Λατομίτισσας.

2) Εις μνήμην της να προσφέρουν τα μέλη του συμβουλίου ένα χρηματικό ποσό σε άπορες οικογένειες.

3) Να δοθεί αντίγραφο του ψηφίσματος στην τεθλιμμένη οικογένεια.

4) Να αναγνωσθεί το παρόν ψήφισμα στο τέλος της εξοδίου ακολουθίας της.

5) Το παρόν ψήφισμα να αναρτηθεί στο διαδίκτυο του  Ιερού Ναού www.kimisilatomitissaxiou.blogspot.gr

6) Τέλος  το ανωτέρω ψήφισμα να δημοσιευθεί στον Χιακό τύπο.

Μη υπάρχοντος ετέρου θέματος λύεται η συνεδρίαση και υπογράφεται το παρόν ως έπεται.

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ:

 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΒΙΝΟΣ, ΑΡΓΥΡΩ ΣΕΖΕΝΙΑ,

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ, ΚΩΝ/ΝΟΣ ΒΑΠΟΡΑΚΗΣ

 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Α' ΝΗΣΤΕΙΩΝ) ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 05 ΜΑΡΤΙΟΥ 2023

Ἀριθμός 10

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

5 Μαρτίου 2023

«διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο…» (Ἑβρ. 11, 33)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

24 Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, 25 μᾶλλον ἑλόμενος συγκα­κουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, 26 μείζονα πλοῦτον ἡγησά­μενος τῶν Αἰγύπτου θησαυ­ρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν.

32 Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, 33 οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰρ­γάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέ­τυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφρα­ξαν στόματα λεόντων, 34 ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμ­βολὰς ἔκλιναν ἀλλο­τρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπα­νίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύ­χω­σιν· 36 ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔ­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­τι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθη­σαν, ἐπειράσθη­σαν, ἐν φό­νῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερού­μενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 39 Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, 40 τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Τῆς σημερινῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὸ κύριο θέμα εἶναι ἡ δύναμη τῆς πίστεως στὸν Θεό, ὅπως ἔλαμψε στὴν ζωὴ μεγάλων καὶ ἐπιφανῶν ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Κυριολεκτικὰ ἐδῶ ἔχουμε τὸν ὕμνο τῆς πίστεως! Ἀρχίζει δὲ ἡ περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ μὲ τὸν μέγα Μωυσῆ, τὸν πνευματικὸ ἡγέτη τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Μωυσῆς εἶναι φωτεινὸ παράδειγμα πίστεως, διότι, ἂν καὶ μποροῦσε μέσα στὸ παλάτι τοῦ Φαραὼ νὰ ἀπολαμβάνει ὅλου τοῦ κόσμου τὰ ἀγαθά, πλούτη, ἀνέσεις, χλιδὴ καὶ ἡδονές, προτίμησε νὰ ὑποφέρει καὶ νὰ συγκακουχεῖται μὲ τὸν ὑπόδουλο λαό του. Στὴν συνέχεια ὁ Ἀπόστολος ὑπενθυμίζει τὰ κατορθώματα τῆς πίστεως ἄλλων σπουδαίων ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀναφέρει περιληπτικὰ τὶς ἡρωικὲς καὶ ἀξιοθαύμαστες πράξεις ποὺ πραγματοποιήθηκαν ὄχι μὲ τὴν εὐστροφία τοῦ πνεύματος ἢ τὴν ρώμη τοῦ σώματος ἢ τὴν ἀνεπτυγμένη πολεμικὴ τέχνη, ἀλλὰ μὲ τὴν μυστικὴ δύναμη τῆς πίστεως. Μνημονεύει τὸν Γεδεών, τὸν Βαράκ, τὸν Σαμψών, τὸν Ἰεφθάε, τὸν Δαυίδ, τὸν Σαμουήλ, τοὺς Προφῆτες. Μὲ λίγα λόγια, ὁ Ἀπόστολος τοῦ Θεοῦ ἀνασύρει ἀπὸ τὸ παρελθὸν καὶ μᾶς παρουσιάζει ὑπέροχες θρησκευτικὲς φυσιογνωμίες, ποὺ μεγαλούργησαν μὲ τὴν γρανιτένια  πίστη τους. Τὸν Δαυὶδ ποὺ νίκησε τὸν Γολιάθ καὶ κυβέρνησε τὸν λαό του μὲ δικαιοσύνη. Τὸν Δανιήλ ποὺ εὑρέθη ἀβλαβὴς μέσα στὸν λάκκο τῶν λεόντων καὶ τοὺς Τρεῖς Παῖδες ποὺ ἔμειναν ἀνέγγιχτοι ἀπὸ τὶς οὐρανομήκεις φλόγες τῆς καιομένης καμίνου ἀπολαμβάνοντας οὐράνια δροσιά. Τοὺς Προφῆτες, ποὺ παρὰ τοὺς μυρίους κινδύνους ποὺ ἀντιμετώπισαν ἐκήρυτταν τοῦ Θεοῦ τὸ θέλημα στοὺς δύστροπους συμπατριῶτες τους.

Θὰ προσθέσει ἀκόμη ὁ Ἀπόστολος πόσοι ἄλλοι πιστοὶ ἄνθρωποι τοῦ Ἰσραὴλ ἀνεδείχθησαν μὲ τὴν ἀκαταμάχητη δύναμη τῆς πίστεως ἀνώτεροι  «ἐμπαιγμῶν, μαστίγων, δεσμῶν καὶ φυλακῆς». Πραγματικὰ ὑπέροχοι ἄνθρωποι, μπροστὰ στοὺς ὁποίους ὀφείλουμε νὰ ὑποκλιθοῦμε μὲ σεβασμό, ἀφοῦ ὅλος ὁ κόσμος μὲ ὅλα του τὰ ἀγαθὰ δὲν εἶναι ἰσάξιός τους! «ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος». Καὶ τελειώνει ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ μὲ τὴν παρατήρηση ὅτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης δὲν ἀπήλαυσαν ἀκόμα τὴν δόξα τοῦ Παραδείσου ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός, διότι περιμένουν καὶ ἐμᾶς, τοὺς νέους μάρτυρες τῆς πίστεως τῆς Καινῆς Διαθήκης, «ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσιν».

Τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὅπου τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἐκθειάζει τὸ μεγαλεῖο τῆς πίστεως ἀνθρώπων στὰ χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, κρίθηκε κατ’ ἐξοχὴν κατάλληλο γιὰ τὴν σημερινὴ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Σήμερα δὲν τιμᾶμε μόνο τοὺς γνωστοὺς καὶ ἄγνωστους ὑπερασπιστὲς τῶν Ἁγίων εἰκόνων, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἔζησαν μὲ συνέπεια σύμφωνα μὲ τὴν πίστη τους στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ πρὸ πάντων ὅσους ἀγωνίστηκαν μὲ τὸν λόγο ἢ καὶ μὲ τὸ αἷμα τους ἀκόμη, γιὰ νά φθάσει μέχρι τὶς ἡμέρες μας ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καθαρὴ ἀπὸ αἱρετικὲς ἐπιδράσεις.

«ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. 11, 1). Ἔτσι ὁρίζει τὴν πίστη ὁ μακάριος Παῦλος. Ἡ πίστη εἶναι μιὰ ἐσωτερικὴ σιγουριὰ γι’ αὐτὰ ποὺ ἐλπίζουμε, μιὰ βεβαιότητα γι’ αὐτὰ ποὺ δὲν βλέπουμε. Ἡ πίστη εἶναι δωρεὰ καὶ χάρισμα. Εἶναι φῶς οὐράνιο καὶ θεϊκὸ ποὺ ἁπλώνει μέσα στὰ ἀνθρώπινα βάθη ὁ τῶν ὅλων Θεός. Εἶναι καρπὸς ὑψηλοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος, γέννημα βαθιᾶς ἐσωτερικῆς πείρας. Εἶναι μιὰ αἴσθηση τῆς ψυχῆς ποὺ μᾶς δίνεται ἄνωθεν καὶ μὲ αὐτὴν μποροῦμε νὰ ψηλαφοῦμε πραγματικότητες ἀπρόσιτες στὴν λογικὴ καὶ τὶς φυσικές μας αἰσθήσεις. Πίστη γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ τὸ Εὐαγγέλιό Του.

Ἡ χριστιανική μας πίστη εἶναι δύναμη. Περίτρανη ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς ἀλήθειας εἶναι ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ. Τὰ ὅσα πραγματοποίησαν μένουν ἀνεξήγητα καὶ ἀκατανόητα, ἂν δὲν λάβουμε ὑπόψη μας τὴν δύναμη ποὺ τοὺς ἔδινε ἡ φλογερή τους πίστη στὸν Θεό. Ἐὰν στὴν περίοδο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀρκοῦσε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ Τὸν ἀγαπήσουν οἱ ἄνθρωποι αὐτῆς τῆς ἐποχῆς, πολὺ περισσότερο στὴν Καινὴ Διαθήκη ποὺ ἔχουμε παρόντα τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος «μὲ ἕναν ἀπερίγραπτο τρόπο προετοιμάζει καὶ πλάθει τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νὰ σωθοῦν», γράφει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας.

Ὅλα αὐτὰ τὰ ἱερὰ πρόσωπα, γιὰ τὰ ὁποῖα καυχᾶται σήμερα ἡ Ὀρθοδοξη Ἐκκλησία καὶ τὰ τιμᾶ, ἀγαποῦσαν τὸν Δεσπότη Χριστὸ καὶ         γι’ αὐτὸ ἐδέχοντο τὰ «ὑπὲρ τοῦ Δεσπότου πάθη», τὶς κακουχίες καὶ ὅλα τὰ μαρτύρια μὲ προθυμία καὶ αὐτὰ τοὺς προξενοῦσαν χαρά, τονίζει ὁ                 ἱ. Χρυσόστομος. Τὴν εἰκόνα τοῦ λατρευτοῦ τους Θεοῦ, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἀγάπησαν μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς τους. Εἷχαν ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη στὸ θεῖο πρόσωπό Του. Δὲν ὑπολόγιζαν τὰ παθήματα, ἀρκεῖ νὰ διατηρηθεῖ ἀνόθευτη ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου καὶ νὰ μὴ μωμηθεῖ καὶ κατηγορηθεῖ ἡ Ἐκκλησία Του.

Ἂς εἰσέλθουμε στὸν εὐώδη ἀγρὸ τῶν θείων Πατέρων μας, γιὰ νὰ δρέψουμε τὰ ἄνθη τῆς διδασκαλίας τους.

Ὁ ἱ. Χρυσόστομος γράφει: «Πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18). Εὐκολώτερο εἶναι νὰ ἀφανισθεῖ ὁ οὐρανὸς καὶ νὰ διαλυθεῖ ἡ γῆ, παρὰ νὰ πάθει κάτι ἡ Ἐκκλησία. Περνᾶ θύελλες ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ δὲν καταποντίζεται. Κλυδωνίζεται, ἀλλὰ δὲν βυθίζεται. Δέχεται βέλη, ἀλλὰ δὲν τραυματίζεται. Πόσοι ἐξαρχῆς δὲν πολέμησαν τὴνἘκκλησία; Ἐσίγασαν καὶ παραδίδονται στὴν λήθη, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία ἀνθεῖ.  Ποιὸς Κλαύδιος; Ποιὸς Νέρων; Ἡ Ἐκκλησία λάμπει πιὸ πολὺ κι ἀπὸ τὸν ἥλιο».

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐπισημαίνει: «Ἡ ἀγαθὴ καρδιὰ βλέπει τὸν Θεὸ καὶ Τὸν ἀνακαλύπτει ἐκεῖ ποὺ ἡ δόλια καρδιὰ δὲν μπορεῖ νὰ Τὸν δεῖ, ἀκόμα κι ἂν φαινόταν. Ἡ πονηρὴ καρδιὰ καὶ ἡ διεφθαρμένη ψυχὴ γεννοῦν τὴν ἀπιστία. Ἐνῶ ἡ ἄδολη καὶ καλοπροαίρετη καρδιὰ παντοῦ ἀνακαλύπτει τὸν Θεὸ καὶ ἀδίστακτα πιστεύει σὲ Αὐτόν. Ποῦ βλέπει τὸν Θεὸ ὁ καλοπροαίρετος; Τὸν βλέπει στὴν φύση. Ἀκόμη Τὸν βλέπει στὸν κόσμο τῆς χάριτος τῆς Ἐκκλησίας. Τὸν βλέπει στὰ μυστήρια, στὸ ὕψος τῆς θεολογίας, στὴν ἀλήθεια τῆς διδασκαλίας, στὶς ἐντολὲς τοῦ νόμου, στὰ κατορθώματα τῶν Ἁγίων, σὲ κάθε ἔργο ἀγαθό‧  καὶ ἔτσι πραγματοποιεῖται ὁ μακαρισμός: «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».

Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς τονίζει: «Ἡ πρώτη μεταξὺ τῶν ἀσκήσεων τῶν ἀρετῶν εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς πίστεως. Δι’ αὐτῆς τῆς ἀσκήσεως πρέπει νὰ περάσει καὶ συνεχῶς νὰ περνᾶ ἡ ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας. Νὰ παραδοθῇ δηλαδὴ ἡ ψυχὴ αὕτη εἰς τὸν Χριστὸν ἄνευ ἐπιφυλάξεων καὶ συμβιβασμῶν, νὰ ἐμβαθύνει μέχρι τὰ ἀνθρώπινα βάθη. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀρετὴ οἰκουμενικὴ καὶ καθολική, τριαδική‧ καὶ ὅτι τὸ νὰ πιστεύει κανεὶς εἰς τὸν Χριστὸν σημαίνει νὰ ὑπηρετεῖ τὸν Χριστὸν εἰς ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς του».

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος διδάσκει: «Οἱ Ἅγιοι Πατέρες πῶς ἔκαμαν ἐκείνους τοὺς φοβεροὺς ἀγῶνας, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι; Διότι ἦσαν θωρακισμένοι μὲ τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν‧ ἦσαν πεπυρωμένοι ἀπὸ τὸν θεῖον ἔρωτα… Ἀλλὰ μήπως ὁ Θεὸς ἄλλαξε τώρα; Δὲν ἄλλαξε ὁ Θεός‧ ἀλλὰ ἡμεῖς ἀντὶ τὴν ἀκλόνητον πίστιν καὶ τὴν θερμὴν ἀγάπην ποὺ εἶχον πρὸς τὸν Θεὸν ἐκεῖνοι, ἀντὶ τὴν ἀπάρνησιν τοῦ ἑαυτοῦ των καὶ τὰς ἄλλας ἀρετὰς ποὺ εἶχον ἐκεῖνοι, ἡμεῖς ἔχομεν τὴν φιλαυτίαν, τὴν φιληδονίαν, τὸν θυμόν, τὴν ὀργήν, εἴμεθα ψυχροὶ πρὸς τὴν ἀρετὴν καὶ πάντοτε ὁ νοῦς μας εἶναι πρὸς τὸ κακόν. Μήπως ὁ Θεὸς δὲν θέλει νὰ μᾶς βοηθήσει; Θέλει καὶ τὸ ἐπιθυμεῖ. Ἐμεῖς περιφρονοῦμε τὴν βοήθειάν Του καὶ Ἐκεῖνος βλέπει ἀπὸ μακριὰ καὶ δὲν μᾶς βοηθεῖ».

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὑπογραμμίζει: «Νὰ πιαστεῖτε ἀπὸ τὴν κολώνα τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ κρατεῖστε ἀπὸ ἐκεῖ, ἀπὸ τὴν πίστη σας, ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία. Ἀλλὰ νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε, διότι ὅλα εἶναι στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστὸς δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει ὅ,τι καὶ ἂν γίνει. Τόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀγάπη Του».

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἀναφωνεῖ: «Μεγάλο πρᾶγμα ἡ πίστη! Στὸν Χριστὸ εἶπαν οἱ Ἀπόστολοι: ‘‘πρόσθες ἡμῖν πίστιν’’ (Λουκ. 17, 5). Γιὰ νὰ αὐξηθεῖ ἡ πίστη στὸν Θεὸ ὅλα βοηθοῦν‧ καὶ τὰ λουλούδια καὶ τὰ ἀστέρια καὶ οἱ κεραυνοὶ ἀκόμα. Ὅλοι τὰ βλέπουμε αὐτά, ἀλλὰ ὅλοι δὲν βοηθούμαστε, διότι δεχόμαστε τὰ «τηλεγραφήματα», τοὺς λογισμοὺς ποὺ μᾶς φέρνει ὁ πειρασμός. π.χ. ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ ἁλάτι, θὰ βρωμοῦσε ἡ θάλασσα. Ὅποιος ὅμως τὸ ἐξετάζει στὸ ἐργαστήριό του χωρὶς πίστη δὲν βοηθιέται, γιατὶ δὲν καθάρισε ἡ καρδιά του ἀπὸ τὰ ἅλατα».

Ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἐκήρυττε: «Ἡ ἀνάμνησις τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν περιστατικῶν σκοπὸ ἔχει νὰ πείσει τὸν ἄνθρωπο πὼς πιὸ πάνω καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὶς δικές του δυνάμεις ὑπάρχει μία ἄλλη, τεράστια σὲ δυνατότητες δύναμις, ἡ πίστις, ποὺ ἀληθινὰ θαυματουργεῖ στὴν ζωή. Καὶ εἶναι αὐτὸ μιὰ τρανὴ ἀλήθεια βγαλμένη μέσα ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ πράγματα, ποὺ ἐπιβεβαιώνεται τόσο ἀπὸ προσωπικὲς ἐμπειρίες ὅσο καὶ ἀπὸ πρόσφατες ἱστορικὲς μνῆμες».

Χριστιανοί μου!

Ἡ πίστη ἀπαιτεῖ καὶ θυσίες. Πιστεύω σημαίνει μάχομαι γι’ αὐτὸ ποὺ πιστεύω. Καὶ ὁ πιστὸς ἄνθρωπος εἶναι μαχητὴς στὸν ἀγῶνα ποὺ ἐμπνέει ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπισημαίνει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν γράφει στὸν μαθητή του Τιμόθεο: «Σὺ δέ,  ὦ ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ,… ἀγωνίζου τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως». Ἡ πίστη εἶναι γνήσια ὅταν συνδυάζεται ἀπαραίτητα καὶ μὲ τὴν ζωή μας, ὅταν ἐμπνέει τὰ ἔργα μας, ὅταν μετουσιώνεται σὲ καθημερινὴ χριστιανικὴ μαρτυρία. ’Ορθὴ καὶ ζωντανὴ πίστη δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει χωρὶς καὶ τὴν ὀρθὴ πράξη, τὴν γνήσια εὐαγγελικὴ ζωή. Ἀδιαφιλονίκητη ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς ἀλήθειας ἀποτελεῖ ἡ ζωὴ τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, «οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο…».

Δόξα, λοιπόν, καὶ τιμὴ στοὺς μάρτυρες τῆς πίστεώς μας, παλαιότερους καὶ νεώτερους, Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Ἀλλὰ δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη σὲ ὅσους καὶ σήμερα ἀγωνίζονται τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως. Ἡ τελικὴ νίκη εἶναι δική τους. «Αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν» (Α΄ Ἰω. 5, 4).

Ἀδελφοί μου,

Σήμερα ποὺ γιορτάζουμε τὸν θρίαμβο τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἂς παραδειγματισθοῦμε ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες τους καὶ ἂς τοὺς μιμηθοῦμε, γιὰ νὰ ὠφεληθοῦμε πνευματικά.

Ὁ συμπατριώτης μας Γ. Βερίτης θὰ παιανίσει καὶ πάλι μὲ τὴν γλυκόηχη λύρα του:

«Σὲ Σένα ὑψώνω τὴν ψυχή μου, ὦ Φῶς μου!

-παρακαλῶ Σε, Πλαστουργὲ τοῦ κόσμου.

Δίνε μου ἀγάπη φλογερὴ καὶ πίστη,

χτίσε βωμό Σου στὴν καρδιά μου ὦ Κτίστη!

Καὶ ἄγρυπνα μάτια γιὰ νὰ βλέπω δός μου

τὸν κόσμο γύρω καὶ τὸν κόσμο ἐντός μου». ΑΜΗΝ!

   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου