ΚΥΡΙΑΚΗ  ΒΑΪΩΝ ΠΡΩΪ

 

 «ΩΣΑΝΝΑ, ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ

 Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΥΡΙΟΥ»

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

 

Είναι η Κυριακή προ του Πάσχα, και ονομάζεται έτσι επειδή συνδέεται με την ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα, κατά την οποία ο λαός τον υποδέχθηκε με επευφημίες και με "βαΐα των φοινίκων".

 

Aπό την Κυριακή των Βαϊων αρχίζει ουσιαστικά η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών.

 

 

Με ευλαβική κατάνυξη εορτάσαμε φέτος στην ενορία μας την  Κυριακή των Βαΐων 17 Απριλίου  2022.   

 

 Ο εφημέριος του Ιερού Ναού πατήρ Βασίλειος Φιλιππάκης τέλεσε την Θεία Λειτουργία με κατάνυξη και ιδιαίτερη συγκίνηση.

Πολύς κόσμος προσήλθε να προσευχηθεί και  να προσκυνήσει  την Βαϊοφόρο εικόνα του Ιησού όπου ξεκίνησε την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα.

 

Τηρήθηκαν όπως πάντα όλα τα μέτρα προστασίας  πρόληψης κατά της διασποράς του κορωνοϊου COVID 19.

 

   Προς το τέλος της Ιεράς Θείας Λειτουργίας ο εφημέριος μας ανακοίνωσε το πρόγραμμα της Μεγάλης Εβδομάδος και τόνισε ότι όλοι μας θα πρέπει πρώτα τα εξομολογηθούμε  και να κοινωνίσομε με φόβο Θεού και αγάπη.  

 

      Προς αποφυγή εξάπλωσης της πανδημίας όλο  το εκκλησίασμα παρέμεινε στην θέση του και ο εφημέριος  πρόσφερε στον καθένα  τον σταυρό για ευλογία.

Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά. Καλή και ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα.

 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022 (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ)

ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ἀριθμός 16

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

“ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν αὐτῷ” (Ἰω. 12, 1-18)

17 Ἀπριλίου 2022

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν͵ ὅπου ἦν Λάζαρος͵ ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν Ἰησοῦς. Ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ͵ καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει͵ ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. Ἡ οὖν Μαριὰμ λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου ἤλειψεν τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξεν ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου. Λέγει δὲ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης εἷς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ͵ ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· Διὰ τί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; εἶπεν δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ ἀλλ΄ ὅτι κλέπτης ἦν καὶ τὸ γλωσσόκομον ἔχων τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν. Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς͵ Ἄφες αὐτήν͵ ἵνα εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τηρήσῃ αὐτό· τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ΄ ἑαυτῶν͵ ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. Ἔγνω οὖν ὁ ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστιν͵ καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον ἀλλ΄ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. Ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν͵ὅτι πολλοὶ δι΄ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν. Τῇ ἐπαύριον ὁ ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν͵ ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα͵ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ͵ καὶ ἐκραύγαζον. Ὡσαννά· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι κυρίου͵ καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. Εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ΄ αὐτό͵ καθώς ἐστιν γεγραμμένον· Μὴ φοβοῦ͵ θυγάτηρ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται͵ καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου. Ταῦτα οὐκ ἔγνωσαν αὐτοῦ οἱ μαθηταὶ τὸ πρῶτον͵ ἀλλ΄ ὅτε ἐδοξάσθη Ἰησοῦς τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ΄ αὐτῷ γεγραμμένα καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ΄ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. Διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ὁ Κύριος γνωρίζει ὅτι ἔρχεται τὸ Πάθος Του. Ἡ θυσία Του γίνεται μὲ τὴν δική Του θέληση, γιὰ νὰ λυτρωθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Τὸ θεῖο πάθος εἶναι προμήνυμα τοῦ μεγαλείου καὶ τῆς δόξας Του, διότι τὸν θάνατό Του ἀμέσως διαδέχθηκε ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του, μὲ τὴν ὁποία πατήθηκε ἡ δύναμη τοῦ ἐχθροῦ, τοῦ σατανᾶ, νεκρώθηκε ὁ ᾍδης, νικήθηκε ὁ θάνατος καὶ ἄνοιξε ὁ δρόμος ποὺ θὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο στὴν αἰώνια ζωή, στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ εἴδαμε τὴν Μαρία, τὴν ἀδελφὴ τοῦ ἀναστημένου Λαζάρου, νὰ παίρνει πολυτίμητο μῦρο καὶ νὰ ἀλείφει τὰ πόδια τοῦ Κυρίου. Οἱ ἀρετές μας καὶ ὁ ἀγώνας  μας γιὰ τὴν ἀπόκτησή τους ἂς πάρουν τὴν θέση τοῦ μύρου. Ἀκούσαμε τὸν Κύριό μας νὰ λέει διὰ τοῦ προφήτου: “Μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδού, ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται, καθήμενος ἐπὶ πώλου ὄνου”. Τὰ βαΐα τῶν φοινίκων εἶναι οἱ ἀρετές μας καὶ μὲ αὐτὲς θὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν ἐρχόμενο πρὸς τὸ Πάθος Κύριο καὶ Σωτήρα μας.

Ἀρετὲς στὴν Ὀρθοδοξία ὀνομάζονται οἱ ἀξίες ποὺ μὲ πράξεις καὶ ἐνέργειες πρέπει νὰ ἀκολουθεῖ κάθε πιστὸς, μὲ στόχο τὴν σωτηρία του, καὶ εἶναι βασισμένες στὸ εὐαγγελικὸ παράγγελμα: “ἔσεσθε ὑμεῖς τέλειοι, ὅπως ὁ πατὴρ ἡμῶν τέλειός ἐστιν ἐν τοῖς οὐρανοῖς” ( Ματθ. 5, 48). Ἡ ἀρετὴ εἶναι καρπὸς καὶ συνέπεια τῆς ἁγιοπνευματικῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ, ἀλλὰ καὶ δωρεὰ τῆς θείας Χάρης γιὰ τὸν ἀγωνιζόμενο.

Ἤδη στὴν Παλαιὰ Διαθήκη γίνεται ἀναφορὰ στὶς ἀρετές. Ὡς μεγίστη ἐμφανίζεται ἡ ταπεινὴ ὑποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Στὴν Σοφία Σολομώντα ἐξαίρεται ἡ δικαιοσύνη, ἡ σωφροσύνη, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ φρόνηση, ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό.

Στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀναφέρονται πλήθη ἀρετῶν. Ὁ Παῦλος τονίζει πὼς οἱ τρεῖς μεγάλες ἀρετὲς εἶναι ἡ πίστη, ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ ἀγάπη, μετὰ ἡ εὐσέβεια, ἡ δικαιοσύνη, ἡ διάκριση, ἡ νηστεία, ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ πραότητα, ἡ προσευχὴ κ. ἄ.

Ἂς δοῦμε τὶ μᾶς λέγουν οἱ θεῖοι Πατέρες γιὰ τὴν εὐλογημένη ἀρετή.

• Ὁ Μέγας Βασίλειος: “Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀρετὴ εἶναι τραχὺς καὶ δυσκολοπερπατημένος, ἀνηφορικὸς καὶ γεμᾶτος ἀπὸ ἱδρώτα καὶ κόπο. Ἡ παρουσία ἔργων δικαίων εἶναι γιὰ τὸν Θεὸ μεγάλη φωνή”.
• Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: “Ὁ ἐνάρετος βίος μπορεῖ νὰ φράξει καὶ αὐτὸ τὸ στόμα τοῦ διαβόλου. Ἡ ἀρετὴ κάνει τὸν ἄνθρωπο ἄγγελο, κάνει τὴν ψυχή του νὰ φτερουγίζει στὸν οὐρανό. Τὸ στόμα τῆς ἀρετῆς εἶναι ἡ σοφία καὶ ἡ σύνεση. Καρδιά της εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς Γραφῆς καὶ ἡ διαφύλαξη τῶν σωτήριων δογμάτων, ἡ φιλανθρωπία καὶ ἡ χρηστότητα. Ὑπάρχουν στὴν ἀρετὴ χέρια καὶ πόδια καὶ αὐτὰ εἶναι ἡ  ἀνάδειξη τῶν ἀγαθῶν ἔργων. Ψυχὴ τῆς ἀρετῆς εἶναι ἡ εὐσέβεια καὶ διαμάντι της ἡ ἀνδρεία”.
• Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: “Τὸ πιὸ θεϊκὸ πρᾶγμα ποὺ διαθέτει ὁ ἄνθρωπος εἶναι νὰ εὐεργετεῖ. Μπορεῖς νὰ γίνεις Θεός, χωρὶς νὰ κοπιάσεις καθόλου.Μὴ χάσεις αὐτὴν τὴν εὐκαιρία τῆς θεώσεως”.
• Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: “Ἀδελφέ, μὴν προδώσεις τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς σου, ἀλλὰ νὰ ἐπιδοθεῖς μὲ περισσότερο ζῆλο καὶ ἀνδρεία στὴν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν”.
• Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης: “Ὅπως ὁ ἥλιος μὲ τὸ φῶς του δείχνει τὸν χρυσὸ ποὺ λάμπει, ἔτσι καὶ ἡ ἀρετὴ φανερώνει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Μὴ λυπήσεις τὴν ψυχή σου μὲ ἔργα ἁμαρτίας, ἀλλὰ εὐχαρίστησέ την μὲ ἔργα ἀρετῆς”.
• Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: “Ἀρετή, μὲ ποιὰ λόγια νὰ σὲ ἐγκωμιάσω; Ἐσὺ εἶσαι ἡ συνεργὸς δύναμη τοῦ Θεοῦ. Σὲ σένα βρίσκεται ὅλη ἡ ὀμορφιὰ καὶ τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς. Σὲ σένα ἡ ὑγεία τοῦ σώματος. Σὲ σένα ἡ καθαρότητα τοῦ πνεύματος. Ἐσὺ εἶσαι τὸ ἀπόκτημα τὸ καλό, τὸ ἀναγκαῖο καὶ τὸ χρήσιμο. Διατηρεῖς σεμνοὺς αὐτοὺς ποὺ σὲ κατέχουν, στολίζεις ὅσους σὲ ἀπέκτησαν. Ἐσὺ καὶ στὶς θλίψεις ἀναδεικνύεσαι λαμπρότερη καὶ στὶς δοκιμασίες σεμνότερη. Στὶς ταπεινώσεις εὐγενέστερη καὶ στὴν φτώχεια τιμιώτερη. Ἐσὺ ἀνεβάζεις αὐτὸν ποὺ ἀγωνίζεται γιὰ σένα καὶ τὸν κάνεις οὐρανοπολίτη. Ἐσὺ εἶσαι τὸ μεγάλο ὅπλο τῶν ἀνθρώπων, ἐφ' ὅσον πάντα ἀγωνίζεσαι μὲ ὅλη σου τὴν ψυχὴ γιὰ τὸ ἀγαθὸ καὶ τὸ δίκαιο. Ἀληθινὰ ἀποκαλύφθηκες στὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ἐξωραΐσεις τὴν εἰκόνα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός του καὶ νὰ ἀφαιρέσεις τὴν ἀσχήμια τῆς κακίας του. Ἐσὺ στολίζεις τὴν κεφαλὴ τῶν φίλων σου μὲ ἀμάραντα  στεφάνια καὶ μὲ δόξα καὶ τιμὴ ποὺ τοὺς καθιστᾶ ἀθάνατους  καὶ φίλους τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι ὅσοι σὲ ἀγάπησαν. Σὲ  ὕμνησαν οἱ ποιητές. Σὲ ἐγκωμίασαν οἱ φιλόσοφοι, σὲ κατασπάσθηκαν οἱ Ἅγιοι, σὲ τίμησε ἡ ἀνθρωπότητα ὅλων τῶν αἰώνων, Ἡ ὡραιότητά σου μαρτυρεῖ τὴν θεία καταγωγή σου”.
• Ὁ ἀββάς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος: “Ἔλεγξε μὲ τὴν δύναμη τῶν ἀρετῶν σου τοὺς φιλονικοῦντας μαζί σου... καὶ ἀποστόμωσέ τους μὲ τὴν πραότητα καὶ τὴν γαλήνη τῶν χειλέων σου, στοὺς δὲ ἀναίσχυντους κατὰ τὶς αἰσθήσεις μὲ τὴν συστολὴ τῶν ματιῶν  σου καὶ τὴν ἐνάρετη συμπεριφορά σου'.
• Ὁ ἅγιος Ἄνθιμος ὁ Χῖος: “Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀρετή, δὲν ἀναπαύεται ποτέ, ἐνῶ ἐκεῖνος ποὺ τὴν ἔχει, ὅπου καὶ νὰ πάει ἔχει μαζί του τὸν Θεό. Ἡ καρδιά του εἶναι παράδεισος. Οἱ ἀγωνιστές, οἱ ὑπομονετικοί, οἱ ταπεινοί, οἱ μακρόθυμοι, ἐκεῖνοι ποὺ ἐργάζονται τὶς ἀρετές, ἐκεῖνοι θὰ πᾶνε στὸν παράδεισο”. Ἀπευθυνόμενος ὁ Ἅγιος Γέροντας πρὸς τὶς νύμφες τοῦ Χριστοῦ, τοὺς ἔλεγε: “Γιὰ νὰ ἀνέβουμε στὸ ὑψηλὸ βουνὸ καὶ νὰ φθάσουμε στὴν κορυφή, χρειάζεται νὰ κάνουμε φτερά. Καὶ ποιὰ εἶναι τὰ φτερά; Εἶναι οἱ ἀρετές. Φροντίσετε, λοιπόν, νὰ τὶς ἀποκτήσετε μὲ καλὰ καὶ ὠφέλιμα, τὶς ἀρετές, γιὰ νὰ ἀνεβεῖτε στὰ ὑψηλά”.
• Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: “Τὰ παραδείγματα τῶν Ἁγίων, οἱ προσευχές μας καὶ ἡ μελέτη τῆς ζωῆς καὶ τοῦ Πάθους τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀπαραίτητα καὶ ἀναγκαῖα σὲ κάθε πνευματικὴ γύμναση τῶν ἀρετῶν”.
• Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: “Ἂν ἐργάζεσαι τὴν ἀρετή, θὰ πληρωθεῖς ἀπὸ τὸν Χριστό. Θὰ λαμπικάρεσαι, θὰ ἀγάλλεσαι. Τὶ ἔκανε ὁ Χριστὸς γιὰ μᾶς; Τὶ κάνουμε ἐμεῖς γιὰ τὸν Χριστό;” Ρωτήθηκε ὁ ἅγιος, ὅταν κανεὶς συναναστρέφεται μὲ ἐναρέτους ἀνθρώπους, ἂν βοηθιέται. “Καὶ βέβαια  βοηθιέται”, ἀπάντησε. “Ἂν πᾶς σὲ ἕνα κελὶ ποὺ τὸ θυμιάζουν συνέχεια, ὅταν βγεῖς, θὰ μυρίζεις θυμίαμα. Ἂν πᾶς σὲ ἕνα  στάβλο, θὰ πάρεις τὴν μυρωδιὰ τοῦ στάβλου. Πρέπει νὰ προσέχει κανεὶς νὰ μὴν ἀποκτήσει κακὲς συνήθειες, γιατὶ μετὰ χρειάζεται πολλὴ ταπείνωση καὶ θέληση γιὰ νὰ τὶς ἀποβάλει. Ἔλεγε ὁ παπα - Τύχων ὁ Ρῶσος (πνευματικὸς τοῦ  ὁσίου Παϊσίου): “Καλὴ συνήθεια, παιδί μου, ἀρετή κακὴ συνήθεια, πάθη”. Στὴν οἰκογένεια πρέπει ὁ ἕνας νὰ  ταπεινώνεται στὸν ἄλλο, νὰ μιμεῖται τὶς ἀρετές του, ἀλλὰ  καὶ νὰ ἀνέχεται τὶς ἰδιοτροπίες του. Στὸ σπίτι πρέπει νὰ ὑπάρχουν οἱ ἀρετὲς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης· τὸ παιδὶ ἂν ἐφοδιαστεῖ μὲ αὐτές, καὶ ἂν ξεφύγει, θὰ δεῖ ὅτι δὲν βρίσκει   ἀλλοῦ ἀγάπη, ἀλλὰ ὑποκρισία, καὶ θὰ γυρίσει πίσω. Ὁ Θεός,  γιὰ νὰ ἀσκήσουμε τὶς ἀρετές, ἐπέτρεψε νὰ ὑπάρχουν οἱ ἄρρωστοι, οἱ φτωχοὶ κ.λ.π. Ὅποιος ἔχει τὴν πνευματικὴ  ὀμορφιὰ ποὺ δίνει ἡ ἀρετή, λάμπει ἀπὸ τὴν θεία Χάρη”.

“Γέροντα, πῶς θὰ σωθῶ;” Καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: “Μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση, αὐτὲς τὶς δύο σημαντικὲς ἀρετές· καὶ ὁπωσδήποτε ἡ διάκριση καί, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, αὐτὴ εἶναι “μείζων πασῶν τῶν ἀρετῶν”. Ἡ διάκριση εἶναι ἡ κορώνα, τὸ στεφάνι τῶν ἀρετῶν. “Διάκριση”,  λέγει ὁ Ἅγιος Παΐσιος, “εἶναι ἡ πνευματικὴ ὅραση. Τὴν ἔχει ἐκεῖνος  ποὺ ἔχει ἐξαγνισμένο νοῦ· γι' αὐτὸ ἔχει καὶ πνευματικὴ διαύγεια  καὶ θεῖο φωτισμό”. ”Γέροντα, πῶς ἀνοίγουν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς;”, ρώτησε ἕνας προσκυνητὴς τὸν Ἅγιο. Καὶ ἡ ἀπάντησή του: “Ὅταν πετάξουμε ἀπὸ πάνω μας τὴν λάσπη τῆς ἁμαρτίας, ἀμέσως ἔρχεται   ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ”.

Ἀδελφοί μου,

Ἀκούσαμε μὲ προσοχὴ τοὺς Ἅγιους Πατέρες μας, πόσο εὐφραίνονται, ὅταν μιλοῦν γι' αὐτὸ τὸ μεγάλο ὄνομα τῆς ἀρετῆς. Κι ἐμεῖς πρέπει νὰ ξεκινήσουμε αὐτὴ τὴν ἱερὴ ἄθληση γιὰ τὴν ἀπόκτησή της. Εἶναι δύσκολος αὐτὸς ὁ ἀγώνας, ἀλλὰ τὸν θέλει καὶ  τὸν ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς “ὁ ἐρχόμενος πρὸς τὸ ἑκούσιον πάθος” Κύριος    καὶ Θεός μας.

Ἡ σεβαστή μας μητέρα. ἡ Χιακὴ Ἐκκλησία, προβάλλει ὡς ἀπαύγασμα τῶν ἀρετῶν τὴν Παναγία, τοὺς Ὁσίους καὶ τοὺς Μάρτυρές της, αὐτὰ τὰ ἔνδοξα καμάρια της. Σήμερα, τὰ φιλότιμα παιδιὰ τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ἑτοιμασμένα τὰ βαΐα τῶν φοινίκων, τὶς ἀρετές τους, καὶ μὲ αὐτὲς θὰ Τὸν ράνουν. Ἂς τοὺς μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς κι ἂς ἀγωνισθοῦμε γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε αὐτὲς τὶς ζωογόνες ἀρετές, τὶς πολύτιμες βιταμίνες ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἡ ψυχή μας. Ἂς ἀναφωνήσουμε ταπεινὰ τὸ “ὠσαννά”, αὐτὴν τὴν οὐράνια δοξολογία στὸν ἐράσμιο τῶν καρδιῶν μας, στὰ Ἄχραντα Πάθη Του. Τὸ γνωρίζουμε ὅτι οἱ ἁμαρτίες μας Τὸν ὁδήγησαν στὴν  σταυρική Του θυσία.

Ἄς στολισθοῦμε μὲ τὰ μύρα τῶν ἀρετῶν μας, γιὰ νὰ συμβασιλεύσουμε μαζί του. Συνοδοιπόρος μας θὰ εἶναι καὶ πάλι ὁ ἀγαπημένος μας ποιητής, ὁ Γ. Βερίτης:

“Νὰ φέγγετε στὰ τρίσβαθά μου

σὰν τὸ καντήλι στὸ βωμό,

γιὰ νὰ κρατῶ τὰ βήματά μου

μακριὰ ἀπ'τὸ χάος καὶ τὸν γκρεμό.

Καὶ ὅθε περνῶ τοῦ βίου τὶς στράτες,

ὀλίγη ζωή μου εἴτε πολλή,

νὰ εὐφραίνω ὁλοῦθε τοὺς διαβάτες

μὲ τὴν γλυκιὰ μοσχοβολή”.

Ἀδελφοί μου,

Ψυχωφελῆ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ Καλὴ Ἀνάσταση!  ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022 (Ε' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ)

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

“ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος”   (Μάρκ. 1. 4)

10 Ἀπριλίου 2022

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητάς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν͵ ὅτι΄ Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα͵ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσιν καὶ τοῖς γραμματεῦσιν͵ καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἀποκτενοῦσιν͵ καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀναστήσεται. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες αὐτῷ͵ Διδάσκαλε͵ θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμέν σε ποιήσῃς ἡμῖν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς͵ Τί θέλετέ [με] ποιήσω ὑμῖν; οἱ δὲ εἶπαν αὐτῷ͵ Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς σου ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ ἀριστερῶν καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς͵ Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω͵ ἢ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ͵ Δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς͵ Τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε͵ τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου ἢ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι͵ ἀλλ΄ οἷς ἡτοίμασται. Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Καὶ προσκαλεσάμενος αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς͵ Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. Οὐχ οὕτως δέ ἐστιν ἐν ὑμῖν· ἀλλ΄ ὃς ἂν θέλῃ μέγας γενέσθαι ἐν ὑμῖν͵ ἔσται ὑμῶν διάκονος͵ καὶ ὃς ἂν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος͵ ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθεν διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ὁ Κύριος ἔχει στραμμένο τὸ βλέμμα πρὸς τὸ Πάθος, πρὸς τὴν ὑπέρτατη αὐτὴν θυσία. Στὸ ὕψιστο σημεῖο τῆς προσφορᾶς Του πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡ δόξα συμβαδίζει μὲ τὴν θυσία. Ὅσο προσφέρει, τόσο δοξάζεται. “Ὅποιος θέλει νὰ γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας, νὰ εἶναι ὑπηρέτης σας”, ἀκούσαμε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο· καὶ “ὅποιος θέλει νὰ γίνει πρῶτος, νὰ γίνει δοῦλος ὅλων, ταπεινός”. Μᾶς τὸ λέει ξεκάθαρα ὁ θεῖος Λόγος Του: “ὅσοι θέλουν νὰ δοξασθοῦν πρέπει πρῶτα νὰ ταπεινωθοῦν, νὰ ἁγιασθοῦν καὶ νὰ θυσιασθοῦν”.  Καὶ διδάσκει ἔτσι ὅλους μας, ὅτι ὁ δρόμος πρὸς τὴν ἀληθινὴ δόξα ξεκινάει ἀπὸ τὰ ἀνηφορικὰ μονοπάτια τῆς ταπείνωσης, τῆς ἀγάπης, τῆς θυσίας. “Ὅποιος ταπεινώνεται γιὰ χάρη τῶν ἄλλων καὶ θυσιάζεται, θὰ ἀνυψωθεῖ” (Λουκ. 18, 14). Αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος, γιατὶ ἔχει στὴν καρδιά του τὴν σωτήρια θυσία τοῦ Κυρίου, ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν του. Καὶ εἶναι πρόθυμος νὰ διακονήσει ἀθόρυβα τὸν συνάνθρωπό του. Ἀντιλαμβάνεται τὸ ὑπέρτατο αὐτὸ καθῆκον του. Θυσιάζεται μὲ κόπους καὶ θυσίες γιὰ τὸν ἀδελφό του, ἔστω κι ἂν πληρώνεται μὲ ἀχαριστία. Ἔχει στὸ νοῦ του τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου: “ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχήν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν”. Ἀληθινὰ μεγάλος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ καταδυναστεύει καὶ ἐξουσιάζει, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ, καὶ ἡ ἀγάπη του αὐτὴ τὸν κάνει νὰ ταπεινώνεται καὶ νὰ γίνεται ὑπηρέτης τῶν ἄλλων. Καὶ πρῶτος δὲν γίνεται αὐτὸς ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ ἕναν ἄκρατο ἐγωισμὸ καὶ τὴν μανία τῆς φιλοδοξίας, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ στὸ ὄνομα τῆς ἀγάπης καταδέχεται νὰ γίνεται δοῦλος τῶν ἄλλων. Νὰ θυσιάζεται γιὰ τοὺς ἄλλους. Νὰ προσφέρει τὰ πάντα γιὰ χάρη τῶν ἄλλων.

Ἀδελφοί μου,

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας θὰ μᾶς φωτίσουν καὶ πάλι μὲ τὶς σοφὲς διδασκαλίες τους γι' αὐτὴν τὴν θυσία τῆς ἀγάπης μας πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας, τὴν ὁποία καὶ ἐπιβάλλεται νὰ κάνουμε γιὰ χάρη τους.

• Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: “Δὲν ἔλαβες ἐντολὴ νὰ κατηγορεῖς τὸν τεμπέλη οὔτε νὰ ἐλέγχεις τὴν κακία, ἀλλὰ νὰ ἀνακουφίζεις τὴν πτωχεία, νὰ ἰατρεύεις τὴν συμφορά, νὰ ἁπλώνεις τὸ χέρι σου καὶ νὰ σηκώνεις ἐκείνους ποὺ ἔχουν πέσει. Ὁ γνήσιος Χριστιανὸς γίνεται πατέρας γιὰ τοὺς ἀδυνάτους, ὀφθαλμὸς γιὰ τοὺς τυφλούς,πόδια γιὰ τοὺς χωλούς, ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή (Πράξ. 20, 31). Τὰ δάκρυα καὶ ἡ λύπη τῆς θυσίας γιὰ τὴν ἀγάπη εἶναι γλυκύτερα ἀπὸ κάθε γέλιο, ἀπὸ κάθε χαρά”.
• Ὁ Μέγας Βασίλειος: “Ὅπως ὁ Θεὸς παρέχει φῶς σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἔτσι καὶ οἱ μιμητὲς τοῦ Θεοῦ ἂς ἀκτινοβολοῦν μὲ τὴν ἀγάπη”.
• Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: “Ἀπόκτησε μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπό σου τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὅσο ἔχεις ἀκόμα καιρό”.
• Ὁ ἅγιος Νεκτάριος: “Ὁ Θεὸς δὲν γίνεται Θεὸς ὅλων, ἀλλὰ αὐτῶν ποὺ ἔχουν ἐξοικειωθεῖ μαζί Του μὲ τὴν ἀγάπη. Διότι ἡ ἀγάπη εἶναι σύνδεσμος τελειώσεως καὶ δημιουργὸς κάθε ἀρετῆς. Ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ἀνθρώπινα λόγια, ἀλλὰ φροντίδα φανερὴ μὲ ἔργα. Ὅπως Ἐκεῖνος θυσίασε τὴν ζωή Του γιὰ μᾶς, ἔτσι κι ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ διαθέσουμε τὴν ζωή μας ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μας. Ἡ ἀγάπη σκεπάζει πολλὲς ἁμαρτίες. Θὰ μᾶς ὁπλίσει μὲ παρρησία τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως”.
• Ἂς δοῦμε καὶ τὶς μεγάλες θυσίες τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου τῆς Χίου: “Μὲ ἔκαψαν οἱ δαίμονες καὶ μὲ ἐβασάνισαν. Ἐβασάνισα, ὅμως κι ἐγὼ τὸν ἑαυτό μου σκληρά ἀνάπαυση δὲν ἔδωσα σὲ τοῦτο τὸ σῶμα στιγμή”. Ὤ, καὶ αὐτὴ ἡ θυσιαστική του ἀγάπη πρὸς τὴν Κυρία Θεοτόκο! Θὰ τῆς πεῖ: “Γνωρίζεις πολὺ καλὰ ὅτι ἐγὼ δὲν ἔβγαλα ποτὲ τὸ βλέμμα μου ἀπὸ πάνω Σου, ἀπὸ Ἐσένα καὶ τὸν Υἱό Σου. Ὅπως καὶ σὺ δὲν μὲ ἄφησες ποτέ· καὶ διὰ τῆς χάριτός Σου δὲν ἔκαμα ὅλα αὐτά; Πρωὶ βράδυ Σὲ δοξολογοῦμε. Ἀπόλαυση καὶ χαρὰ καὶ ἡδονὴ γιὰ μᾶς εἶσαι Ἐσύ. Ἐγὼ τριάντα χρόνια σὰν τὸ πιστό Σου σκυλὶ ἔμενα ἐδῶ, ἔξω τῆς θύρας, καὶ ἐφύλαγα τὶς Νύμφες τοῦ Υἱοῦ Σου. Τώρα ποὺ φεύγω θὰ τὶς φυλάττεις Ἐσύ. Δὲν Σοῦ ζήτησα ποτὲ τίποτα καὶ νὰ μὴ μοῦ τὸ δώσεις.Κάθε πονεμένη ψυχὴ ποὺ ἔρχεται ἐδῶ νὰ τὴν παρηγορεῖς”.
• Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἰδιαίτερα εὐαισθητοποιημένος στὴν ἀγωγὴ τῶν νέων, ὑπογραμμίζει: “Ὁ Χριστὸς μᾶς εἶπε :”ἀγαπᾶτε ἀλλήλους” ( Ἰω. 13, 14). Ἡ ἀγάπη χρειάζεται θυσίες. Θυσίες πολλὲς τῶν γονέων γιὰ τὰ παιδιά τους. Σήμερα τοὺς δίνουν λανθασμένη ἀγωγή, τοὺς τρέφουν τὴν κενοδοξία μὲ τὰ καλοπιάσματα καὶ τοὺς ἐπαίνους. Ἔτσι τὰ θωρακίζουν μὲ τὸν ἐγωισμό. Ξεχνοῦν τὴν ἱερὴ ἀποστολὴ τους σὰν γονεῖς πρέπει νὰ διαπαιδαγωγήσουν τὰ παιδιά τους μὲ τὶς “χριστιανικὲς ἀρετὲς καὶ μὲ πολλὴ προσευχή, γιὰ νὰ μὴν κλαῖνε αὔριο”.
• Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης ἦταν ἄνθρωπος ἀσθενικὸς καί, ὅπως ἔλεγε ὁ ἴδιος, ἡ καρδιά του ἦταν περιβόλι. Θλιβόταν γιὰ τὸν πόνο τῶν ἄλλων καὶ ἀδιαφοροῦσε γιὰ τὸν δικό του. Ὅταν τελείωνε ἡ Θεία Λειτουργία, ἔκανε δύο ὧρες γιὰ νὰ διανύσει μιὰ ἀπόσταση τριάντα μέτρων ἀπὸ τὸν Ναὸ στὴν τραπεζαρία, γιατὶ κυριολεκτικὰ τὸν πολιορκοῦσε ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων. Μὲ ὅλους συνέπασχε καὶ θυσιαζόταν μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς αὐτούς.
• Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε: “Πικρὸ τὸ στόμα μου ἀπὸ τὸν πόνο τῶν ἀδελφῶν. Μέσα μου, ὅμως, νοιώθω παρηγοριά. Ἂν φύγω, εἶναι σὰν νὰ φεύγω ἀπὸ τὴν πρώτη γραμμή, σὰν νὰ ὀπισθοχωρῶ. Αὐτὸ τὸ θεωρῶ προδοσία”. Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: “Ἂν πονᾶς ἕναν ταλαίπωρο καὶ τὸν βοηθᾶς, σκέψου, ἂν ἦταν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, τὶ θυσία θὰ ἔκανες! Ἔτσι δίνει κανεὶς ἐξετάσεις. Στὸν πλησίον του βλέπει ὁ ἄνθρωπος τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ λέει: “αὐτὸ ποὺ κάνετε σὲ ἕνα ταλαίπωρο ἄνθρωπο εἶναι σὰν νὰ τὸ κάνετε σὲ μένα” (Ματθ. 25, 40) . Καὶ οἱ δάσκαλοι πρέπει νὰ ἔχουν πνεῦμα θυσίας, γιὰ νὰ διαμορφώσουν χαρακτῆρες παιδιῶν. Τέτοια κληρονομιὰ ποὺ μᾶς ἔχει ἀφήσει ὁ Χριστός, δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ τὴν ἐξαφανίσουμε. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, τὶ τράβηξαν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὶ θυσίες ἔκαναν! Ἀλλὰ καὶ οἱ ἐθνομάρτυρες καὶ οἱ ἥρωες τῆς Πατρίδας μας τὶ ὑπέφεραν, γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς σήμερα ἐλεύθεροι! Ὤ χαρά! Αὐτὴν τὴν χαρὰ τῆς θυσίας δὲν τὴν γεύονται σήμερα οἱ ἄνθρωποι, γι' αὐτὸ εἶναι βασανισμένοι. Δὲν ἔχουν ἰδανικὰ μέσα τους, βαριοῦνται ποὺ ζοῦν. Ἡ λεβεντιά, ἡ αὐταπάρνηση, ἡ ἀγάπη εἶναι κινητήρια δύναμη στὸν ἄνθρωπο. Ἂν δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ δύναμη, οἱ ἄνθρωποι δὲν χαίρονται, εἶναι βασανισμένοι. Ὁ Θεὸς θὰ  συγκινηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχοντιὰ τῆς θυσίας μας πρὸς τὸν συνάνθρωπό μας. Αὐτὸ σπανίζει σήμερα, γιατὶ μπῆκε ἡ φιλαυτία καὶ τὸ συμφέρον. Ἀκόμα καὶ στοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους ὑπάρχει τὸ πνεῦμα τῆς ἀδιαφορίας!” . Γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ κάνουν γιόγκα ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε, ὅτι ἀποβλέπουν στὸ νὰ γίνουν ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τοὺς συνανθρώπους τους. “Ἂς ὑποθέσουμε”, συνεχίζει ὁ Ἅγιος, “ὅτι ἕνας βρίσκεται στὴν ἀκροθαλασσιὰ καὶ κάνει αὐτοσυγκέντρωση. Τὴν ἴδια στιγμὴ στὴν θάλασσα κινδυνεύει  ἕνας ἄνθρωπος. Δὲν θὰ κουνηθεῖ ἀπὸ τὴν θέση του, γιὰ νὰ μὴν στερηθεῖ τὴν ἡδονὴ ποὺ νοιώθει. Ἂν ἦταν ἕνας ὀρθόδοξος μοναχός, θὰ ἄφηνε τὸ κομποσκοίνι του καὶ θὰ ἔπεφτε στὴν θάλασσα νὰ σώσει τὸν ἀδελφὸ ποὺ κινδύνευε”. Καὶ συμπεραίνει: “Γιὰ νὰ ἔχεις ἐπαφὴ μὲ τὸν Χριστό, πρέπει νὰ ἀναπαύεται ὁ Χριστὸς μὲ ὅλη τὴν ζωή σου. Καὶ ὁ Χριστὸς ἀναπαύεται, ὅταν ἀναπαύεις τὸν πλησίον σου, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια. Γι' αὐτὸ καὶ τονίζει τὴν πνευματικὴ ἀρχοντιά, τὴν θυσία. Γιατὶ ἂν κάποιος κάνει πνευματικὰ καὶ δὲν προσέχει στὰ ἄλλα, στὴν θυσία κ.λ.π., ἀχρηστεύονται καὶ αὐτὰ τὰ πνευματικὰ ποὺ κάνει”.

Εὐσεβὲς ἐκκλησίασμα,

Ἀκούσαμε σήμερα στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μας: Γιὰ νὰ γίνουμε μεγάλοι στὰ μάτια Του, πρέπει νὰ ἐπιδείξουμε πνεῦμα θυσίας καὶ ἀγάπης στὸν ἀδελφό μας. Ὅπως ὁ Κύριος θυσιάστηκε γιὰ μᾶς, ἔτσι κι ἐμεῖς πρέπει νὰ θυσιαστοῦμε γιὰ τοὺς ἀναγκεμένους ἀδελφούς μας.  Θὰ δείξουμε  τὴν συμπάθειά μας, τὴν καλωσύνη μας, γιὰ νὰ γεμίσει ὀμορφιὰ καὶ νόημα ἡ ζωή μας. Μᾶς τὸ ἐπιβεβαίωσαν, ὅπως εἴδαμε, καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας. Ἡ ἀποστολή μας ὡς Χριστιανοὶ εἶναι ἱερὴ καὶ ἀπαραίτητη. Ἂς γίνουμε οἱ σωτήριοι ἄγγελοι τῶν ἀδελφῶν μας,ἀπὸ τὸ στόμα μας νὰ βγεῖ γλυκὸς λόγος, ἀλλὰ κυρίως, ἀπὸ τὴν καρδιὰ καὶ τὶς πράξεις μας νὰ δείχνουμε ἀγάπη. Κάθε σταλαγματιὰ τοῦ ἱδρώτα μας γιὰ τὴν διακονία τῶν ἀδελφῶν μας , θὰ καταστεῖ ἕνα ὑπέροχο διαμάντι καὶ σὰν εὐῶδες θυμίαμα θὰ ἀνέβει στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου μας. Θὰ γεμίσουμε τὴν βίβλο τῆς ζωῆς μας κι ὅταν τὸ ἀνοίξει ὁ δίκαιος Κριτὴς τὴν ὥρα τῆς ἀπολογίας μας, θὰ μᾶς δώσει χαρά.

Ἀδελφοί μου!

Εἶδες τὸν ἀδελφό σου;  Εἶδες Κύριο τὸν Θεό σου!  Αὐτὴ ἡ θυσία τῆς ἀγάπης μας γιὰ τὸν ἀδελφό μας θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν θέωση. Θὰ μᾶς τὸ βεβαιώσει καὶ ὁ γλυκόηχος παιάνας τοῦ Γ. Βερίτη:

“Ψυχὲς ἁγνίζεις καὶ ψυχὲς λυτρώνεις

μ' ἀνθοὺς καὶ κρίνα τὴν ζωή μας στρώνεις.

Ὡς καὶ τὴν φύση τὴν φθαρτὴ ἀφθαρτίζεις

καί, παίρνοντάς μας μέσα στὸ φῶς ποὺ ὁρίζεις,

στὴ δόξα καὶ στὴν θέωση μᾶς ὑψώνεις”. Γένοιτο!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 03 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022 (Δ' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΤΟΥ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ)

ΚΥΡΙΑΚΗ  Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

“ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ” (Μαρκ. 9, 29)

3 Ἀπριλίου 2022

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ λέγων· Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε, ἔχοντα πνεῦμα ἄλαλον. Καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. ῾Ο δὲ ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· ῏Ω γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ῞Εως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; Φέρετε αὐτὸν πρός με. Καὶ ἤνεγκαν αὐτὸν πρὸς αὐτόν. Καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο ἀφρίζων. Καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ῾Ο δὲ εἶπε· Παιδιόθεν. Καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε καὶ εἰς ὕδατα, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ᾿ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ᾿ ἡμᾶς.

῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. Καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. Ιδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος, ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. Καὶ κρᾶξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτὸν ἐξῆλθε, καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. Καὶ εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτὸν κατ᾿ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ. ἐδίδασκε γὰρ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Χριστιανικὴ ζωὴ σημαίνει ἄσκηση. Ἡ νηστεία εἶναι μιὰ εὐλογημένη προσπάθεια ποὺ κάνουμε ἐμεῖς, τὰ πιστὰ παιδιὰ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τηρώντας τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς παραδόσεις της. Αὐτὴ εἶναι μιὰ μεγάλη ἀρετή, ἡ ὁποία μᾶς βοηθάει στὸν ἀγώνα μας ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ διαβόλου.

Ἡ πρώτη ἐντολὴ ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς εἶναι αὐτὴ τῆς νηστείας ἀπὸ συγκεκριμένη τροφὴ καὶ ἡ παράβασή της ἔφερε τὴν ἔξωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν παράδεισο. Οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὑπογραμμίζουν τὸ ἀληθινό της νόημα. Στὴν νηστεία ἀναφέρεται καὶ ὁ Κύριός μας. Τονίζει τὴν μεγάλη της ἀξία. Ἀπορρίπτει τὴν ὑποκριτικὴ ἄσκησή της, μᾶς λέγει νὰ τὴν κάνουμε μὲ σωστὸ τρόπο, γιατὶ ὅσοι νηστεύουν λάθος, “ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν” (Ματθ. 6. 16). Ὅσα ὁ Κύριος ἐδίδαξε μὲ τὸν λόγο Του, τὰ ἐπισφράγισε μὲ τὸ παράδειγμά Του, “νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα” (Ματθ. 4, 2), προτοῦ ἀρχίσει τὸ δημόσιο ἔργο Του.

Τὴν ἀνάλυση τοῦ θέματος περὶ νηστείας θὰ κάνουν οἱ θεοφώτιστοι Ἅγιοι Πατέρες μας, γιὰ νὰ ἀγγίξουν περισσότερο τὶς καρδιές μας μὲ τὸν ἁγιοπνευματικό τους λόγο. Θὰ τὴν ὀνομάσουν “παθοκτόνον” καὶ “φάρμακον παθῶν καθαρτήριον”.

• Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολή του (5, 24) τὴν ὀνομάζει “νέκρωσιν” καὶ “σταύρωσιν” τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος καὶ τῶν ἐμπαθῶν ἐπιθυμιῶν.
• Ὁ Μέγας Βασίλειος ὁρίζει τὴν νηστεία ὡς καταστολὴ τῶν παθῶν, ὅταν λέγει: “Μὴ περιορίζεις τὴν νηστεία μόνο στὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὰ φαγητά λύσε κάθε σύνδεσμο μὲ τὴν ἀδικία· μὴ λυπεῖς τὸν πλησίον σου· συγχώρεσέ του τὰ ἁμαρτήματα. Δὲν τρῶς κρέας, ἀλλὰ τρῶς τὸν ἀδελφό σου· ἀπέχεις ἀπὸ τὸ κρέας, ἀλλὰ δὲν συγκρατεῖσαι καὶ βρίζεις. Ἡ νηστεία σωφρονίζει τὸν νέο, κάνει σεμνὸ τὸν γέροντα. Εἶναι τὸ καλύτερο στόλισμα γιὰ τὶς γυναῖκες , τὸ χαλινάρι τῶν νέων, ὁ φύλακας τῆς συζυγίας. Νηστεία εἶναι ἡ ὁμοίωση μὲ τοὺς ἀγγέλους, εἶναι ἡ μητέρα τῆς ὑγείας, ἀσφαλὴς σύντροφος τοῦ σώματος, ὅπλο γι' αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ ἀριστεύσουν. Ἀποκρούει τοὺς πειρασμούς, ἐνισχύει τὴν εὐσέβεια, συμπορεύεται μὲ τὴν ἐγρήγορση. Ἡ νηστεία”, λέγει ὁ ἱερὸς Πατήρ, “στὸν παράδεισο νομοθετήθηκε καὶ εἶναι συνομήλικη μὲ τὴν ἀνθρωπότητα”.
• Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει μὲ τὸν δικό του γλαφυρὸ τρόπο: “Ἡ νηστεία εἶναι χάρισμα Θεοῦ, συνάδελφος τῆς προσευχῆς. Ἂν δὲν συνοδεύεται μὲ τὴν ἐλεημοσύνη, δὲν ἀνεβαίνει στὸν οὐρανό. Ἀπομακρύνει τὸν ὕπνο καὶ εἰσάγει τὸν ὕμνο. Ἡ νηστεία εἶναι αὐτὴ ποὺ δροσίζει καὶ μᾶς προετοιμάζει νὰ γευθοῦμε ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ἀθανασίας”. Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: “Μὴ δυσανασχετεῖς, ἀγαπητέ, μὲ τὴν νηστεία, τὴν μητέρα τῶν ἀρετῶν, τὴν σύντροφο τῶν Ἁγίων, τὸν ἐχθρὸ τοῦ διαβόλου, τὴν φίλη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐξαιτίας της μᾶς ἀποφεύγουν οἱ ἡδονές, ὑπαναχωροῦν οἱ δαίμονες, νεκρώνεται ἡ ἐπιθυμία καὶ οἱ ἀρετὲς ζοῦν καὶ λάμπουν μέσα μας. Διότι, τὶ ἄλλο εἶναι ἡ νηστεία παρὰ στεφάνι ἀγώνων καὶ ὁδὸς σωτηρίας. Διότι ἡ νηστεία μεταφέρει ἀπὸ τὴν δουλεία στὴν ἐλευθερία, ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῶν παθῶν στὴν αἰώνια πατρίδα γιατρεύει τὰ τραύματα τῆς ψυχῆς, ξανανιώνει τὴν ταλαιπωρημένη ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες ψυχή. Καὶ ἔρχεται ὁ θεῖος λόγος τοῦ Σωτῆρος νὰ συμπληρώσει: “Στὴ νηστεία νίψε τὸ πρόσωπό σου, περιποιήσου το, λάμψε μὲ τὶς ἀρετές, γιὰ νὰ φαίνεσαι σὲ μένα μόνο ὅτι νηστεύεις. Ἐγὼ βλέπω τὸ ἐν τῷ κρυπτῷ” (Ματθ. 6.17). Ἡ νηστεία καὶ ἡ προσευχὴ ἀνέβασε τὸν Ἠλία καὶ τὸν Μωυσῆ στοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ δοῦν τὴν ἀθέατη δόξα. Ἡ νηστεία διεφύλαξε τὸν Δανιὴλ ἀβλαβῆ ἀπὸ τὰ λιοντάρια. Ἂς ἀγαπήσουμε τὴν νηστεία”, καταλήγει ὁ χρυσορρήμων Ἰωάννης, “γιατὶ εἶναι ἡ μητέρα τῆς σωφροσύνης καὶ πηγὴ κάθε φιλοσοφίας”.
• Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης σημειώνει: “Νηστεία εἶναι ἡ κοινὴ εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, ὁ ἀτάραχος βίος, ὁ σταθερὸς τρόπος ζωῆς αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς εὐφραίνει τὸν Θεὸ καὶ λυπεῖ τὸν ἐχθρό”.
• Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος παρομοιάζει τὴν νηστεία μὲ τὸν ἥλιο: “Ὅπως ὁ ἥλιος σιγά -σιγά διαλύει τὴν ὀμίχλη, ἔτσι καὶ αὐτή, ἡ νηστεία, ἀπομακρύνει καὶ διαλύει τὸν ζόφο τῆς ψυχῆς”.
• Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος, ἀπευθυνόμενος στὶς ἱερὲς μονάστριες τῆς Παναγίας Βοηθείας διδάσκει: “Ἡ νηστεία εἶναι μία μεγάλη ἐνίσχυσις γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὸ πρῶτο θεμέλιο ποὺ θὰ βάλεις γιὰ νὰ ἀσκήσεις ἀρετὴ εἶναι ἡ νηστεία πρῶτα θὰ στενώσει ἡ κοιλία καὶ ἔπειτα θὰ ἐπιχειρήσεις νὰ κάμεις ἀρετή. Πολλὲς ἀδελφὲς ἔρχονται καὶ μοῦ λέγουν: νὰ μὴ φάγω σήμερα; Νὰ τρώγω μιὰ φορὰ τὴν ἡμέρα; Ναί, καλὰ εἶναι καὶ αὐτά! Ἀλλὰ μὴ νομίσεις ὅτι τρομάζει ὁ Σατανᾶς, ὅτι κάμνεις κανένα καλό. Ἂν ἔχεις ἐλεύθερη τὴν γλῶσσα σου, ἔχεις ἀνοικτὴ τὴν ἀκοή σου, τοὺς ὀφθαλμούς σου ἕτοιμους νὰ περιεργάζονται τὸν πλησίον σου καὶ εἶσαι ὅλο θυμό, ὅλο κακία, ὅλο πονηρία καὶ δὲν σκιρτᾶ ἡ καρδιά σου διὰ τὴν ἀγάπη τοῦ ἀδελφοῦ σου, πές μου τὶ κέρδος ἔχεις ἀπ' αὐτὴν τὴν νηστεία ποὺ ἔκαμες;”
• Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Μακάριος, ὁ ἐπίσκοπος Κορίνθου, ὁ ὁποῖος μόνασε κι ἐδίδαξε στὴν ἱερά μας Νῆσο, αὐτὴν τὴν νηστεία εἶχε σὰν θώρακα καὶ ἐνίσχυση ὡς ἀλείπτης/καθηγητὴς τῶν Νεομαρτύρων κατὰ τὴν προετοιμασία τους γιὰ τὸ μαρτύριο.
• Μὲ αὐτὴν τὴν ἀρετὴ καθόπλιζε τὰ πνευματικά του τέκνα καὶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης.“Νὰ νηστεύετε”, ἔλεγε, “μὲ καθαρὴ καρδιά, γιατὶ αὐτὸ κατατροπώνει τοὺς δαίμονες” .
• Τὸ ἱερὸ στόμα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου μᾶς διδάσκει: “Ὅσοι ἀγωνίζονται ἐγωιστικὰ μὲ νηστεῖες, ταλαιπωροῦνται χωρὶς ψυχικὴ ὠφέλεια, γιατὶ δέρουν ἀέρα καὶ ὄχι δαίμονες. Ἀντὶ νὰ διώξουν πειρασμοὺς δέχονται περισσότερους. Μὲ τὴν νηστεία ὁ ἄνθρωπος δείχνει τὴν προαίρεσή του. Κάνει ἀπὸ φιλότιμο μιὰ ἄσκηση καὶ ὁ Θεὸς βοηθάει. Νοιώθει ἀνώτερη χαρὰ μέσα του. Ἂν ἔχει κανεὶς ἁπλότητα καὶ ταπείνωση, δέχεται τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, νηστεύει ταπεινά, καὶ τρέφεται θεϊκά. Τότε ἔχει θεϊκὴ δύναμη καὶ πολλὴ ἀντοχὴ στὶς μεγάλες νηστεῖες. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν νηστεία γίνεται ἀρνί. Ὅταν γίνεται θηρίο, σημαίνει ὅτι ἡ ἄσκηση αὐτὴ γίνεται ἀπὸ ἐγωισμὸ καὶ γι' αὐτὸ δὲν δέχεται θεία βοήθεια. Ἂν δὲν φτάσει κανεὶς ὅ,τι κάνει νὰ τὸ κάνει ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπό του, κάνει σπατάλη. Ἂν θέλεις νὰ νοιώσεις λίγο τὴν ἄσκηση, μιὰ ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ νηστέψεις σαράντα μέρες ὅπως ὁ Χριστός, νήστεψε κι ἐσὺ μιὰ Τετάρτη ποὺ Τὸν πρόδωσαν καὶ μιὰ Παρασκευή ποὺ Τὸν σταύρωσαν. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν ἁγία ἄσκηση χαίρεται ποὺ ζεῖ, γιατὶ θὰ πάει κοντὰ στὸν Κύριο καὶ θὰ Τὸν δοξολογεῖ καὶ πάλι. Ἡ ψυχή του θὰ  ὁδεύει πρὸς τὰ ἄνω, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται ἀπὸ “διόδια” καὶ τελώνια”. Καὶ καταλήγει ὁ Ἅγιος Γέροντας: “Ἂς ἀξιοποιήσουμε ὅσο μποροῦμε τὸ πνευματικὸ αὐτὸ στάδιο τῆς Σαρακοστῆς μὲ τὶς πολλὲς προσπάθειες καὶ δυνατότητες ποὺ μᾶς δίνονται, γιὰ νὰ πλησιάσουμε περισσότερο στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό, γιὰ νὰ βοηθηθοῦμε ἀπὸ Αὐτὸν καὶ νὰ χαροῦμε τὴν Ἁγία Ἀνάσταση, ἀλλοιωμένοι πνευματικά”.

Ἀδελφοί μου,

Γιὰ νὰ ἐμπεδώσουμε τὸ βαθύτερο νόημα τῆς νηστείας, ἂς ἀκούσουμε τὶ μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία μας  Ἑκκλησία διὰ τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου: ὅταν, ψυχή μου, νηστεύεις ἀπὸ φαγητά, ἀλλὰ δὲν καθαρίζεσαι ἀπὸ τὰ πάθη, δὲν σταματᾶς τὴν ἁμαρτία. Ἄδικα χαίρεσαι ποὺ δὲν τρῶς. Διότι, ἂν ἡ νηστεία σου δὲν γίνεται ἀφορμὴ γιὰ τὴν διόρθωσή σου, σὰν ψεύτικη μισεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ γίνεται ὅμοια μὲ τὴν νηστεία ποὺ κάνουν οἱ κάκιστοι δαίμονες, οἱ ὁποῖοι ποτέ τους δὲν τρώγουν. Μή, λοιπόν, ἁμαρτάνεις καὶ προσβάλεις τὴν νηστεία, ἀλλὰ μένε ἀκίνητη στὶς ἄτοπες ὁρμές”.

Πολυσέβαστο ἐκκλησίασμα,

Ἡ νηστεία εἶναι μία μεγάλη ἀρετὴ ποὺ μᾶς βάζει στὸν Παράδεισο. Παλιά, οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γιαγιάδες μας εἶχαν αὐτὸν τὸν πόθο καὶ ἔλεγαν ὅταν ἔπιναν κρασὶ στὸ τραπέζι: “Ἄντε, καλὸ παράδεισο!” Νὰ λαχταροῦμε τὸν Παράδεισο, νὰ εἴμαστε συντροφιὰ μὲ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία, τοὺς  Ἁγίους καὶ τοὺς Ἀγγέλους .  Αὐτὴ τὴν χαρὰ θὰ τὴν ἔχουμε αἰώνια. Αὐτὸ θὰ μᾶς πεῖ μὲ τὸν δικό του τρόπο καὶ ὁ συμπατριώτης μας, Χριστιανὸς ποιητὴς Γ. Βερίτης:

“Στῆς χάρης Σου ἄμποτε τὸν ἥλιο

πόθος ἱερὸς νὰ μὲ κρατεῖ

καὶ νά 'μαι πάντοτε στὸ Βασίλειο

τῶν ἐκλεκτῶν Σου,ὤ, Λυτρωτή!

Μὰ στῆς ἀβύσσου τὸ σκοτάδι  

ἄστραψε ξάφνου χρυσῆ αὐγή.

Κάποιο ἁπαλὸ μὲ ἀγγίζει χάδι.

Ἀγαπημένε, ἤσουν Ἐσύ”

 Ναί, ἀδελφοί μου!

Ὁ ἐράσμιος τῶν καρδιῶν μας θὰ μᾶς ἀγγίξει μὲ τὴν Χάρη Του, γιατὶ εἴμαστε τὰ καλὰ καὶ φιλότιμα παιδιά Του. Ἀπὸ τὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ δεχθήκαμε τὸ σωτήριο μήνυμά Του: “Θὰ μᾶς σώσει μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν νηστεία”, μᾶς εἶπε.

Ἐμεῖς, ἂς ἀφήσουμε τὴν εὔκολη νηστεία τῆς ἀρεσκείας μας καὶ ἂς τηρήσουμε τὴν δύσκολη νηστεία ποὺ θέλει ὁ Κύριός μας. Αὐτὴν μᾶς ὑπαγορεύουν, ὅπως εἴδαμε καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας μὲ τὶς σοφὲς διδαχές τους.

Εἴθε νὰ μᾶς ἀξιώσει ἡ Χάρη Του νὰ διαπλεύσουμε μὲ εἰρήνη τὸ πέλαγος τῆς ἁγίας νηστείας καὶ νὰ φτάσουμε νὰ ἑορτάσουμε τὴν Ἁγία Ἀνάσταση, τὸ Πάσχα Χριστοῦ τὸ σωτήριο. ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

 

 

 

        H τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται  Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και εορτάζεται  κάθε χρόνο 28 ημέρες  πριν το Άγιο Πάσχα.

           Εορτάστηκε φέτος με την δύναμη του Θεού, στην Παναγία τη Λατομίτισσα, η μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης.  Οι πιστοί με κατάνυξη  προσκύνησαν τον Τίμιον και Ζωηφόρον Σταυρόν  του Κυρίου μας τηρώντας με κάθε τρόπο όλα τα μέτρα προστασίας του κορονωϊου.

        Ο εφημέριος  του Ιερού Ναού π. Βασίλειος Ν. Φιλιππάκης, με ευλάβεια    περιέφερε τον Τίμιο Σταυρό  με μια σεμνή πομπή  στο κέντρο του Ναού   καθώς και μέρος του Τιμίου Ξύλου,  ψέλνοντας με συγκίνηση  το Απολυτίκιο «Σώσον Κύριε τον λαό σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου…..»   θυμιάζοντας    πέριξ του τετραποδίου  σταυροειδώς τον ευπρεπισμένο με λουλούδια και δεντρολίβανα  Τίμιον Σταυρό και το Τίμιο Ξύλο και  τέλος   αφού προσκύνησε  έψαλλε  με κατάνυξη «Τον  Σταυρόν  σου  προσκυνούμεν  Δέσποτα και την Αγίαν σου Ανάστασιν δοξάζομεν». 

Η σημερινή ημέρα, μας υπενθυμίζει  το σκοπό της βαθύτερης και εντατικότερης εκκλησιαστικής ζωής κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής.

         Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί μία προετοιμασία για τη Μεγάλη Εβδομάδα, τότε που η Εκκλησία θα ανακαλέσει στη μνήμη της τον πόνο, τη σταύρωση και το θάνατο του Ιησού Χριστού πάνω στο σταυρό.

                 Ολοι οι πιστοί ασπάστηκαν τον Σταυρό και πήραν το δεντρολίβανο διακοσμημένο  για ευλογία φεύγοντας από την εκκλησία το οποίο θα φυλάσσουν στο εικονοστάσι των σπιτιών τους, όπως τα άνθη του Επιταφίου.

 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022 (ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Ἀριθμός 13
27 Μαρτίου 2022

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ
“ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν
καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι”
(Μάρκ. 11, 34)

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ πίστη μας, ἡ δύναμίς μας καὶ ἡ δόξα μας. “Σταυρὸς ἀγγέλων ἡ δόξα καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα”, ψάλλει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία• καὶ εἶναι δόξα, γιατὶ ὁ Χριστὸς πάνω στὸν Σταυρό νίκησε τὴν ἁμαρτία, νίκησε τὸν διάβολο, νίκησε καὶ αὐτὸν τὸν θάνατο.

“Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς πάρει τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθεῖ”. Δυνατὴ αὐτὴ ἡ προσταγὴ τοῦ Κυρίου μας, χωρὶς ἐξαναγκασμοὺς καὶ εἶναι γιὰ ἀνθρώπους μὲ μεγάλη ψυχή. Εἶναι γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανούς. Πρέπει νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὸν κακό μας ἑαυτό, τὰ πάθη, τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες μας, καὶ πάνω ἀπ' ὅλα τὸν ἐγωισμό μας. Εἶναι δύσκολο, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος γιὰ νὰ ἔχουμε συμπαραστάτη τὸν Κύριο στὸν ἀγώνα μας αὐτό. Καὶ, ὅπως Ἐκεῖνος ποτὲ δὲν ἀρνήθηκε τὸν Σταυρό Του καὶ βίωνε τὸν πόνο τῆς ταπεινώσεως, ἔτσι κι ἐμεῖς θὰ πρέπει νὰ πάρουμε στοὺς ὤμους μας τὸν δικό μας σταυρό. Μᾶς τὸ λέει ἡ Ἐκκλησία μας: “οἱ νομίμως ἀθλοῦντες νομίμως στεφανοῦνται”. Αὐτὸς ποὺ ἔγινε ἴδιος μὲ μᾶς, γνωρίζει τὶς ἀδυναμίες ἀλλὰ καὶ τὶς δυνάμεις μας πολὺ καλά.

“καὶ ἀκολουθείτω μοι”. Θὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε. Ἐκεῖνος πάει μπροστὰ καὶ μᾶς περιμένει. Βλέπει τὸν σταυρὸ ποὺ σηκώνουμε στὸ καθῆκον τῆς οἰκογενείας μας, στὴν ὁμολογία τῆς πίστης, στὴν ὑπομονὴ τοῦ πόνου καὶ τῶν ποικίλων πειρασμῶν καὶ θλίψεων. Ἐκεῖνος εἶναι τὸ κατάρτι μας, ποὺ ὅσο τὸ κρατᾶμε ὄρθιο, μποροῦμε νὰ πλεύσουμε ἄφοβα καὶ χαρούμενα τῆς ζωῆς μας τὴν θάλασσα.

Ἀδελφοί μου,

Σὰν διψασμένα ἐλάφια ἂς τρέξουμε καὶ πάλι στὶς ζωηφόρες πηγὲς τῶν θείων Πατέρων μας καὶ ἂς ξεδιψάσουμε ἀπὸ τὶς θεόπνευστες διδαχές τους. Τὸ ἔχουμε μεγάλη ἀνάγκη στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ ζοῦμε.

• Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος αὐτὸν τὸν ζωηφόρο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου εἶδε στὸν οὐρανὸ νὰ ἀπαστράπτει μὲ τὶς λέξεις: “Ἐν τούτῳ νίκα” γιὰ τὴν δική του ἐνίσχυση.

• Πολλοὶ μάρτυρες ἐπάνω στὸν σταυρὸ ἐμαρτύρησαν, μιμούμενοι τὸν Δεσπότη Χριστό.

• Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς πρῶτα ἔστηνε σταυρὸ καὶ μετὰ ἐδίδασκε τοὺς πιστούς.

• Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει: “τὸ σιτάρι ὅταν σπέρνεται τότε δοξάζεται, δηλαδὴ καρποφορεῖ. Καὶ ὁ Σταυρὸς ὅταν ματώθηκε ἀπὸ τὸ Πανάγιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τότε ἔγινε ἔνδοξο ξύλο, ἀνθοφόρο καὶ καρποφόρο”. “Ὁ Σταυρὸς τὴν γῆν οὐρανὸν ἐποίησε τοῖς ἀνθρώποις, τοῖς ἀγγέλοις ἀνέμιξεν, τῆς ἁμαρτίας τὴν δύναμιν ἠφάνισε”. “Σταυρὸς τὸ τοῦ Πατρὸς θεῖον θέλημα, ἡ τοῦ Υἱοῦ δόξα, τὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀγαλλίαμα”. Τὸ τοῦ Παύλου καύχημα, τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα”. Ἀλλὰ καὶ τὸν σταυρὸ ποὺ κάνουμε μὲ τὸ χέρι μας εἶναι μιὰ μικρὴ προσευχή, μικρὴ ἡ κίνησις, μεγάλη ἡ δύναμις• ὅταν μετανοεῖς καὶ κοινωνεῖς, καμμία μαγικὴ δύναμις δὲν μπορεῖ νὰ σὲ βλάψει, θὰ συμπληρώσει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

• Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολή του γράφει: “Ὅσοι εἶναι τοῦ Χριστοῦ σταύρωσαν τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό τους μαζὶ μὲ τὰ πάθη τους”.

• Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων γράφει: ”Σφράγιζε τὸ μέτωπό σου μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, γιὰ νὰ τὸ δοῦν οἱ δαίμονες καὶ νὰ φύγουν τρομοκρατημένοι”.

• Ὁ Ἅγιος Γερμανὸς Κωνσταντινουπόλεως γράφει: “Ὁ Δεσπότης Χριστὸς δὲν ἀνέβηκε στὸν Σταυρὸ γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ προσηλώσει στὸ ξύλο τὸ χειρόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ νὰ σβήσει τὰ παλαιὰ ὀφειλήματά μας μὲ τὸ πανυπέρτιμον Αἷμά Του. Αὐτὸν τὸν ζωηφόρο Σταυρὸ ἔχοντες ὡς πηδάλιο, νὰ Τὸν προσκυνοῦμε• καὶ δὲν θὰ φοβηθοῦμε τὰ κύματα τῶν δοκιμασιῶν”.

• Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος διδάσκει: “Ἀληθινὰ μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐλπίζει στὸν Θεό. Ὁ Θεὸς εἶναι πάντα βοηθός του καὶ δὲν φοβᾶται ὅ,τι κακὸ κι ἂν τοῦ προξενήσει ἄνθρωπος. Τὸ καύχημά του εἶναι ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου. Αὐτὸν ἐπικαλεῖται. Ἀπὸ τὶ νὰ φοβηθεῖ; Ἂν τὸν καταδιώξουν πονηροὶ δὲν φοβᾶται, γιατὶ ξέρει ὅτι εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Κυρίου. Στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς δὲν παραιτεῖται, ἀλλὰ ἐλπίζει, διότι ἐκεῖ ποὺ τὰ πράγματα φαίνονται ἀδύνατα, ὁ Θεὸς φανερώνει τὴν διέξοδο. Μέσῳ τῆς πίστης προσδοκᾶ καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς δικαιοσύνης. Ζεῖ ἔχοντας θάρρος στὴν ἀγαθή του συνείδηση, ἐμφανίζεται μὲ τὴν παρρησία γιοῦ ἀπέναντι στὸν οὐράνιο Πατέρα του καὶ Τὸν ἐπικαλεῖται στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς”.

• Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης διδάσκει: “Πρέπει νὰ γνωρίζεις ὅτι χωρὶς σταυρὸ δὲν πρόκειται νὰ σωθεῖς. Δηλαδή, χωρὶς νὰ νικήσεις τὸν ἑαυτό σου, χωρὶς νὰ ὑποτάξεις τὰ πάθη σου, χωρὶς νὰ δεχθεῖς πειρασμοὺς καὶ θλίψεις, δὲν σοῦ δίνεται στέφανος καὶ βραβεῖο. Ἂν σοῦ ἔλθει ὁ ἀληθινὸς Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ κάποια δοκιμασία, νὰ γνωρίζεις ὅτι γίνεσαι κοινωνὸς τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου. Θὰ ἀκούσεις, ὅμως, τὴν φωνή Του νὰ σοῦ φωνάζει: “ἐν τούτῳ τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε• ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον”.

• Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης προτρέπει τὰ πνευματικά του τέκνα: “Κάνω τὸν σταυρό μου, φύλακα ἄγγελο ἔχω στὸ πλευρό μου. Μὴ φοβάστε! Ἄλλωστε γιὰ ἀγώνα ἤλθαμε, γιατὶ λέγει ὁ Χριστὸς, λάβετε τὸν σταυρό σας καὶ ἀκολουθήστε με”.

• Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὁ Χῖος ὑπογραμμίζει: “Αὐτὸς εἶναι ὁ σταυρὸς ποῦ πρέπει νὰ σηκώνουμε:μέσα στὶς θλίψεις, τὶς στενοχὠριες, τοὺς κόπους, τοὺς μόχθους, τὰ βάσανα, τὶς τρικυμίες τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι ὁ μόνος βοηθός μας!”

• Ὁ Ἅγιος Πορφύριος προσθέτει: “Νὰ ἀγαπᾶς τοὺς πειρασμοὺς ποὺ ἔρχονται στὴν ζωή σου. Δὲν θὰ ταράζεσαι οὔτε θὰ θλίβεσαι. Ὁ Χριστὸς σοῦ τοὺς στέλνει γιὰ νὰ δοκιμάσει τὴν ὑπομονή σου καὶ τὴν ἀγάπη σου πρὸς Αὐτόν”.

• Ὁ Ἅγιος Παΐσιος διδάσκει: “Ἡ σταύρωση προηγεῖται ἀπὸ τὴν ἀνάσταση καὶ φέρνει νίκη. Ὁ Σταυρὸς φέρνει δόξα καὶ ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς γλυκαίνει τὶς πίκρες τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ σταυρωμένος ἄνθρωπος μιμεῖται τὸν Ἰησοῦ. Ἐκεῖνος σηκώνει τὸ βάρος τῶν σταυρῶν ὅλου τοῦ κόσμου καὶ μᾶς ἐλαφρύνει μὲ τὴν βοήθειά Του καὶ τὴν γλυκιά Του παρηγοριά. Ὁ καλὸς Θεὸς οἰκονομάει γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο σταυρὸ ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντοχή του, ὄχι γιὰ νὰ βασανιστεῖ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀνέβει ἀπὸ τὸν σταυρὸ στὸν οὐρανό – γιατὶ στὴν οὐσία ὁ Σταυρὸς εἶναι σκάλα πρὸς τὸν οὐρανό. Ἂν καταλάβουμε τὶ θησαυρὸ ἀποταμιεύουμε ἀπὸ τὸν πόνο τῶν δοκιμασιῶν μας, δὲν θὰ γογγύζουμε, ἀλλὰ θὰ δοξάζουμε τὸν Θεό, ὁπότε καὶ σὲ τούτη τὴν ζωὴ θὰ χαιρόμαστε καὶ στὴν ἄλλη, τὴν αἰώνια, θὰ ἔχουμε νὰ λάβουμε καὶ σύνταξη καὶ “ἐφάπαξ”. Εἶναι μακάριος αὐτὸς ποὺ βασανίζεται ἐδῶ, γιατὶ ὅσο πιὸ πολὺ παιδεύεται σ' αὐτὴν τὴν ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται στὴν ἄλλη, ἐπειδὴ ξοφλᾶ ἁμαρτίες. Σὲ κάθε δοκιμασία νὰ λέμε: Σ' εὐχαριστῶ, Θεέ μου! Αὐτὸ χρειαζόταν γιὰ τὴν σωτηρία μου!”

Σὲ ἄλλα πνευματικά του παιδιὰ ὁ ἅγιος Γέροντας ἔλεγε: “ἀφήνει ὁ Θεὸς τὸν διάβολο νὰ παλέψει μαζί μας. Χωρὶς πάλη δὲν γίνεται χωριό• ἂν δὲν μᾶς πείραζε, θὰ νομίζαμε ὅτι γίναμε ἅγιοι. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν πάλη ξεσκονίζεται ἀπὸ τὰ πάθη ἡ σκοτισμένη ψυχή μας”. Σὲ μιὰ πονεμένη μάνα ποὺ ἔχασε τὸ μικρό της παιδάκι, ἔλεγε: “Τὸ παιδί σου, ἐπειδὴ δὲν γνώρισε ἁμαρτίες ἐδῶ, εἶναι ἀγγελάκι ἐπάνω. Ὅταν ἐσὺ μὲ τὸ καλὸ πᾶς στὴν αἰώνια πατρίδα, θὰ ἀκούσεις τὸ παιδί σου νὰ φωνάζει στὸν Χριστό μας: “Κύριε, σὲ παρακαλῶ, ἄφησε καὶ τὴν μαμά μου νὰ περάσει στὴν βασιλεία Σου!” Καὶ Ἐκεῖνος δὲν θὰ τοῦ πεῖ ὄχι.

• Ὁ ἀγαπημένος μας Γ. Βερίτης μᾶς παρηγορεῖ γράφοντας:

“Σφίξε τὸν σταυρὸ ποὺ σοῦ χάρισα.
Τοῦτο τὸ ἀγώνισμα ποὺ σοῦ' δωκα
μὴ τ' ἀποστέρξεις.
Πρῶτος ἀνέβηκα ἐγὼ τὸν ἀνήφορο
αὐτὸν ποὺ θὰ τρέξεις.
Θάρρος, παιδί μου•
περπάτα καὶ κράτα με•
ἀντάμα θὰ πᾶμε.
Ἄγνωστη νά 'ναι καὶ ξένη στὰ χείλη σου
ἡ λέξη “φοβᾶμαι”

Ἀδελφοί μου,

Θέλουμε νὰ σωθοῦμε; Πρέπει νὰ ἀνορθώσουμε τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μέσα στὶς καρδιές μας! Μᾶς τὸν προβάλλει σήμερα ἡ Μητέρα μας, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, στὸ μέσο τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, γιὰ νὰ μᾶς δώσει δύναμη καὶ κουράγιο στὶς ποικίλες ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς μας. Αὐτὸς εἶναι τὸ χρυσὸ καὶ πανάκριβο μαργαριτάρι μας. Αὐτὸς εἶναι τὸ φρούριο, ἡ ὀμορφιὰ καὶ ἡ σκέπη μας. Αὐτὸς εἶναι ἡ δόξα τῶν Μαρτύρων τῆς ἁγίας πίστης μας, ἡ ὡραιότητα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ εὐπρέπεια τῶν ἱερέων μας, ἡ σκάλα τῆς σωτηρίας μας, τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο μας. Ἀστράφτει καὶ λάμπει σήμερα, ὑψούμενος γιὰ νὰ μᾶς ἀνυψώσει. Ἂς τοῦ ἐναποθέσουμε εὐλαβικὰ τὰ δάκρυα τῶν δοκιμασιῶν μας κι ἂς τοῦ γλυκοψάλλουμε μὲ κατάνυξη καὶ φιλότιμο ἱερό, μπροστὰ στὴν Ἐσταυρωμένη Του ἀγάπη τὸν υἱικό μας ὕμνο:

Ὤ, τρισμακάριστε Σταυρὲ καὶ πανσεβάσμιε, Ἐσένα προσκυνοῦμε, Ἐσένα μεγαλύνουμε καὶ χαιρόμαστε ποὺ Σὲ βλέπουμε ὑψωμένο. Ἀλλὰ σὰν ὅπλο ἀπροσμάχητο, φύλαγε καὶ σκέπαζέ μας μὲ τὴν χάρη Σου, ὅλους ἐμᾶς ποὺ Σοῦ φωνάζουμε: Χαῖρε ξύλο μακάριο!

Κύριε, τὸν Σταυρό Σου προσκυνοῦμε καὶ τὴν Ἁγία Σου Ἀνάσταση ὑμνοῦμε καὶ δοξάζουμε. Κύριε, Σὺ εἶσαι ἡ μοναδική μας ἀγάπη. ΑΜΗΝ!         Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου