ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 811/250/12.03.2020 "ΠΕΡΙ ΝΕΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΤΗΣ Ι.Μ.Χ. ΩΣ ΜΕΤΡΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ"

Ἐν Χίῳ τῇ 12ῃ Μαρτίου 2020
Μνήμη Θεοφάνους τοῦ ὁμολογητοῦ

         Πρωτ. 811
Ἀριθμ.
         Διεκπ. 250

ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρός
Τούς διακονοῦντας
ἐν τοῖς Γραφείοις
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν
Παρ’ ἡμῖν

Διά τοῦ παρόντος, καί συμφώνως τῷ ὑπ’ ἀρ. 1293/511/12-3-2020 Συνοδικῷ Ἐγκυκλίῳ Σημειώματι καί εἰς τό πλαίσιον τῶν προληπτικῶν μέτρων, τά ὁποῖα ἔν τινι βαθμῷ ὑποχρεούμεθα να λάβωμεν, προκειμένου νά συμβάλλωμεν εἰς τήν κατά τό δυνατόν μικροτέραν μετάδοσιν τοῦ νέου covid-19, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι ἀπό σήμερον 12ην Μαρτίου ἕως τῆς 31ης Μαρτίου ἐ.ἔ. τά Γραφεῖα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν θά λειτουργοῦν πρός ἐξυπηρέτησιν τοῦ κοινοῦ τάς ἐργασίμους ἡμέρας ἀπό 10ης ἕως 11ης πρωϊνῆς καί μόνον κατόπιν τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας εἰς τά τηλέφωνα 2271044045, 2271043045 ἐσωτερικά 1, 2, 8, καί συγκεκριμένης ἐνημερώσεως διά τό θέμα, τό ὁποῖον θέλει διεκπεραιωθῆ.

 + Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ & ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ ΜΑΡΚΟΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ:
α. Ἱερούς Ναούς τῆς καθ'ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν.
β. Ὑπηρεσίας Περιφερειακῆς Ἑνότητος Χίου καί φορεῖς.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΜΕΤΡΟ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΟΝΟΪΟΝ

Ἐν Χίῳ τῇ 13^ῃ Μαρτίου 2020

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Φέρεται εἰς γνῶσιν τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν ὅτι, εἰς τό πλαίσιον τῶν προληπτικῶν μέτρων, τά ὁποῖα ἔν τινι βαθμῷ ὑποχρεούμεθα να λάβωμεν, προκειμένου νά συμβάλλωμεν εἰς τήν κατά τό δυνατόν μικροτέραν μετάδοσιν τοῦ νέου covid-19, μετά τήν τέλεσιν τῶν Ἱ. Μνημοσύνων κατά τήν περίοδον αὐτήν,  δέν θά ἀκολουθῆ δεξίωσις εἰς τάς Ἐνοριακάς αἰθούσας.

(ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ)

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ἀριθμός 11
ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
15 Μαρτίου 2020
(Μαρκ. β΄ 1-12)

Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ ἀφηγεῖται ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, τὸ ὁποῖο ὁδηγεῖ σὲ μία βαθιὰ καὶ σημαντικὴ ἀλήθεια, πὼς ἡ ἀσθένεια τοῦ σώματος συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ἀσθένεια τῆς ψυχῆς, ὁπότε τὸ πρῶτο καὶ κύριο ποὺ ἀπαιτεῖται εἶναι ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς.

Ὁ Χριστὸς βρισκόταν σ΄ἕνα σπίτι τῆς Καπερναούμ, ὅπου εἶχε συρρεύσει τόσο μεγάλο πλῆθος ἀνθρώπων, ὥστε δὲν χωροῦσε κανεὶς ἄλλος, οὔτε στὴν εἴσοδο. Ἡ φήμη τοῦ Χριστοῦ εἶναι φανερὸ ὅτι εἶχε ξυπνήσει χιλιάδες ψυχές, ποὺ ἔτρεχαν νὰ ἀκούσουν τὸν λόγό Του καὶ νὰ θεραπευτοῦν. Συμβαίνει, λοιπὸν, κάτι πρωτοφανές: τέσσερις ἄνδρες ποὺ βαστάζουν ἕναν παράλυτο ἄνθρωπο σὲ ἕνα φορητὸ κρεβάτι, ἀνεβαίνουν στὴ στέγη, ξηλώνουν τὰ κεραμίδια πάνω ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου ὑπολογίζουν ὅτι βρίσκεται ὁ Χριστὸς καὶ μὲ σκοινιὰ κατεβάζουν τὸν παράλυτο μπροστά Του. Φανταζόμαστε τὸν θόρυβο καὶ τὸν χαλασμὸ ποὺ ἐπικρατεῖ. Ἀνοίγει τὸ ταβάνι καὶ κατεβαίνει ἀπὸ ψηλὰ ἀερομεταφερόμενος ἕνας ἀνάπηρος, γιὰ νὰ βρεθεῖ μπροστὰ στὸ Χριστό. Ὁ Χριστός, βλέποντας τὴ λαχτάρα, τὸν πόθο καὶ τὴν πίστη τῶν φίλων τοῦ παραλύτου, ἐκφωνεῖ ἕναν ἐντελῶς ἀπροσδόκητο λόγο: «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου!». Θὰ περίμεναν ὅλοι νὰ πεῖ: «Σήκω καὶ περπάτα!», ὅπως εἶχε πεῖ κάποια ἄλλη φορᾶ. Τί ἄλλο περιμένει ἕνας παράλυτος νὰ ἀκούσει ἀπὸ τὸ Χριστό, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν τὸν λόγο; Ὁ παράλυτος θέλει νὰ περπατήσει! Ὅμως ὁ καρδιογνώστης Χριστός, «ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς» γνωρίζει ὅτι πρῶτα ἀπ΄ὅλα πρέπει νὰ δώσει στὸν ἀσθενῆ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Γνωρίζει ὅτι ἡ ἀδυναμία τοῦ σώματος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας, ὁπότε ἂν ἐξαλειφθεῖ τὸ αἴτιο, ἡ ἁμαρτία, θὰ ἐξαφανιστεῖ καὶ τὸ ἀποτέλεσμά της, ἡ σωματικὴ ἀσθένεια.

Ἀξίζει ἐδῶ νὰ ἐξετάσουμε σύντομα τί εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀστοχία, τὸ σφάλμα, ἡ παρέκκλιση ἀπὸ τὴν ὁδὸ τοῦ Θεοῦ. Ἁμαρτία εἶναι ἡ παραφθορὰ καὶ ἡ ἐξασθένηση τοῦ «κατ΄εἰκόνα» καὶ ἡ ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου νὰ φθάσει στὸ «καθ΄ὁμοίωσιν» . Εἶναι ἡ ὑποδούλωση στὴν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, κάτι ποὺ ἄρχισε ἀπὸ τὴν πτώση στὸν Κῆπο τῆς Ἐδὲμ μὲ τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων. Μὲ τὴν παρακοὴ αὐτὴ εἰσῆλθαν στὸν ἄνθρωπο τὰ πάθη, ἡ ἡδονή, ἡ φθορὰ καὶ ὁ θάνατος. Δημιουργήθηκε μέσα στὸν ἄνθρωπο μία ἔνοχη καὶ παρὰ φύσιν κατάσταση, ἀπὸ τὴν ὁποία ξεπηγάζουν ὅλες οἱ ἁμαρτωλὲς πράξεις, οἱ παραβάσεις καὶ οἱ παρακοὲς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἕνα δηλητηριασμένο γλύκισμα, στὴν ἀρχὴ εὔγευστο, εὐχάριστο,καὶ στὸ τέλος θανάσιμο. Γιατί πάντοτε οἱ συνέπειές της εἶναι τραγικές: « Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ σὲ προσωπικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο, ἡ πρόξενος τοῦ πόνου, τοῦ θανάτου καὶ τῆς κολάσεως, αὐτὴ ποὺ γεννᾶ τὶς ψυχικὲς καὶ τὶς σωματικὲς ἀσθένειες. Ὁ βασανισμὸς τῆς συνείδησης, οἱ διαταραχὲς τῆς προσωπικότητας ἀλλὰ καὶ σωματικὰ νοσήματα γεννῶνται ἀπὸ αὐτήν, σύμφωνα μὲ τὸ γνωστὸ τροπάριο: «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή».

Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἁμαρτωλὴ κατάσταση ὁ Παντογνώστης Χριστὸς διεῖδε μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ παραλύτου καὶ ὡς σοφὸς καὶ φιλάνθρωπος ἰατρὸς παρέχει τὸ πρῶτο καὶ σημαντικότερο φάρμακο, τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Μὲ τὸ ἄκουσμα αὐτῆς τῆς ἄφεσης, ἀρχίζουν οἱ κακεντρεχεῖς λογισμοὶ τῶν Γραμματέων: «Τί βλασφημίες λέγει αὐτός; Ποιὸς μπορεῖ νὰ συγχωρήσει ἁμαρτίες, παρὰ μόνον ὁ Θεός;». Οἱ τυφλωμένοι σοφοὶ τῶν Ἰουδαίων δὲν βλέπουν μπροστά τους τὸν Θεάνθρωπο, παρὰ μόνο ἕναν σπουδαῖο διδάσκαλο, κοινὸ ἄνθρωπο. Ἔχοντας διαγνώσει ὁ Χριστὸς τοὺς λογισμοὺς τους τοὺς ἐρωτά: « Τί εἶναι αὐτὰ πού περνοῦν ἀπὸ τὸ μυαλό σας; Τί εἶναι εὐκολότερο, νὰ πῶ στὸν παράλυτο «ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι» ἢ νὰ πῶ «σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα»; Ὁ Χριστὸς γνωρίζοντας ὅτι οἱ Γραμματεῖς θεωροῦν δυσκολότερη τὴ θεραπεία τοῦ παραλύτου ἀπὸ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, καθὼς τὸ πρῶτο τὸ θεωροῦν θαῦμα, ἐνῶ τὸ δεύτερο ἕναν ἁπλὸ λόγο, προβαίνει καὶ στὴν ἐκπλήρωση τοῦ θαύματος, γιὰ νὰ ἀποδείξει στοὺς μικρονόες καὶ φθονεροὺς ὅτι ἔχει πλήρη ἐξουσία καὶ ἐπὶ τῶν ψυχῶν καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων. Εἶναι βέβαιο δὲ ὅτι καὶ χωρὶς τὶς κακότροπες σκέψεις τῶν Γραμματέων ὁ Χριστὸς θὰ ἐπιτελοῦσε τὸ θαῦμα τῆς ἀνόρθωσης τοῦ σώματος τοῦ παραλύτου, ἔχοντας πρῶτα θεραπεύσει τὴν ψυχή του.

Καὶ ἐμεῖς, οἱ Χριστιανοὶ τοῦ σήμερα, εἴμαστε παράλυτοι, περισσότερο ἢ λιγότερο πάσχουμε ἀπὸ ποικίλα νοσήματα ψυχῆς καὶ σώματος, βλέπουμε μὲ δέος «τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων ἡμῖν δεινῶν», γι’ αὐτὸ τρέχουμε στὸ μέγιστο νοσοκομεῖο, τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία, ὅπου ἐκεῖ ὁ φιλεύσπλαγχνος Ἰατρός, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, μέσω τῶν ἱερέων Του ἐφαρμόζει τὴν κατάλληλη θεραπευτικὴ μέθοδο γιὰ τὸν καθένα μας καὶ χαρίζει δωρεὰν καὶ τὴν ἄφεση καὶ τὴν ἴαση. Ἰδιαίτερα κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὴν ὁποία διανύουμε, μὲ τὴ νηστεία, τὴν προσευχή, τὴ μετάνοια, τὴν ἐξομολόγηση, τὴν παρακολούθηση τῶν κατανυκτικῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν μᾶς δίνεται γιὰ ἄλλη μία φορὰ στὴ ζωή μας ἡ εὐκαιρία νὰ γιατρευτοῦμε: «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας!» Ἀμήν, γένοιτο!    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΤΟΥ  ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΙΟΥ  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

(10-3-2020)

Γιά  προληπτικούς  λόγους  καί μέ στόχο τή μείωση τῆς  ἐξάπλωσης τῆς νόσου τοῦ Κορωνοϊοῦ,  ἀναστέλλεται  ἀπό   αὔριο καί  ἐπί 14 ἡμέρες, ἡ λειτουργία   τοῦ Κουκουναρείου Πνευματικοῦ κέντρου.

     Ὁ  ὑπεύθυνος  τῆς λειτουργίας τοῦ

Κουκουναρείου Πνευματικοῦ Κέντρου

    Πρωτ. π.  Βασίλειος  Φιλιππάκης

8 MAΡTIOY 2020

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 

KAI TO

 ΠΑΝΕΝΟΡΙΑΚΟ ΜΝΗMΟΣΥΝΟ

"Τὴν ἄχραντον Εἰκόνα σου προσκυνοῦμεν Ἀγαθέ,

 αἰτούμενοι συγχώρησιν τῶν πταισμάτων ἡμῶν,

  Χριστὲ ὁ Θεός· βουλήσει γὰρ ηὐδόκησας σαρκὶ ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ,

 ἵνα ῥύσῃ οὓς ἔπλασας ἐκ τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ·

 ὅθεν εὐχαρίστως βοῶμέν σοι· Χαρᾶς ἐπλήρωσας τὰ πάντα, 

ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, παραγενόμενος εἰς τὸ σῶσαι τὸν Κόσμον."

 

 Η αγία αυτή ημέρα είναι ξεχωριστή, διότι παρά το κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, εορτάζει λαμπρά η Ορθοδοξία μας, η αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Ποιούμε ανάμνηση του κορυφαίου γεγονότος της εκκλησιαστικής μας ιστορίας, της αναστηλώσεως των ιερών εικόνων, το οποίο επισυνέβη το 843 μ.Χ. στο Βυζάντιο, χάρις στην αποφασιστική συμβολή της βασιλίσσης και μετέπειτα αγίας Θεοδώρας, συζύγου του αυτοκράτορα Θεοφίλου (840 - 843 μ.Χ.).

Οι Πατέρες όρισαν να εορτάζεται ο θρίαμβος του ορθοδόξου δόγματος την πρώτη Κυριακή των Νηστειών για να δείξει στους πιστούς πως ο πνευματικός μας αγώνας θα πρέπει να συνδυάζεται με την ορθή πίστη για να είναι πραγματικά αποτελεσματικός. Νηστεία και ασκητική ζωή έχουν και άλλες αιρέσεις ή θρησκείες, και μάλιστα με πολύ αυστηρότερους κανόνες άσκησης. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να σωθούν και να ενωθούν με το Θεό. Η σωτηρία είναι συνώνυμη με την αλήθεια, αντίθετα η πλάνη και το ψεύδος οδηγούν σε αδιέξοδα και εν τέλει στην απώλεια.

* * * * * * *

    Στην  ενορία  μας  έχει καθιερωθεί  εδώ και πολλά χρόνια την Κυριακή της Ορθοδοξίας,  να τελείται μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών  των διατελεσάντων Εφημερίων, Επιτρόπων, Ιεροψαλτών, Νεωκόρων, Κτητόρων, μεγάλων Ευεργετών, και Δωρητών και πάντων των διακονησάντων  του ως άνω Ιερού Ναού και των Ναϊδρίων  αυτού.

     Οι χοροί των ιεροψαλτών  με την καθοδήγηση του  χοράρχη κ. Θεόδωρου Κουτσούδη  έψαλλαν  μελωδικότατα και με κατάνυξη τα εξαίρετα τροπάρια  της ημέρας της Ορθοδοξίας.

Η σημερινή λαμπρή  εορτή  έκλεισε με την  περιφορά  των εικόνων  από τα μικρά παιδιά της  εκκλησίας μας  και με τον  ιερέα  να κρατά  με ευλάβεια και  συγκίνηση  την εικόνα  της  Δεήσεως  (Τρίπτυχο), διαβάζοντας τις περικοπές  του συνοδικού της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, ενώ  έψαλλε το Μέγα Προκείμενο   «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός υμών  ο ποιών θαυμάσια μόνος». Δεν υπήρχε  σήμερα πιστός εντός του ναού που να μην δακρύσει και να μην συγκινηθεί. Εορτάσθηκε ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας, η νίκη  της Ορθοδόξου χριστιανικής διδασκαλίας και πίστεως.

Μετά το τέλος της  Θείας Λειτουργίας ένα ζεστό καφέ  με  νηστίσιμα εδέσματα προσέφεραν στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  οι Κυρίες της Φιλοπτώχου που εδώ και αρκετά  χρόνια  προσφέρουν  αυτή την ημέρα. 

      Ευχόμεθα καλή  και ευλογημένη  Μεγάλη Τεσσαρακοστή να περάσομε και να αξιωθούμε να προσκυνήσομε τα φρικτά Πάθη του Κυρίου μας και την ζωηφόρο Ανάστασή του.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2020

Πρωτ. 709
Ἀριθμ.
Διεκπ. 226

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΡ. 41

Πρός
τόν Ἱερόν Κλῆρον
καί τόν εὐσεβῆ λαόν
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Ἀγαπητά μου παιδιά!

Ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας τελεῖ σέ ἀδιάσπαστη ἑνότητα πρός τήν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ὑπό τῆς Ἐκκλησίας κοινωνία τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ. Ἡ «δόξα», τό νόημα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ κατανοούμενη ἀπό Αὐτήν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Ἡ «δόξα» τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μετοχή ἀπό Αὐτήν τῆς θείας δόξης, γι’αὐτό καί ἡ δόξα αὐτή τῆς Ἐκκλησίας περί τοῦ Θεοῦ, εἶναι δόξα ἐκ τοῦ Θεοῦ, εἶναι δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ ὡς ὑποκειμενικό γεγονός τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι γίνονται κοινωνοί τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ὡς κατανόηση τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ «ἐνανθρώπηση» τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδή ἡ κοινωνία Θεοῦ καί ἀνθρώπων εἶναι κοινωνία ἐλευθέρων ὑποκειμένων, ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι «συνεργία». Ἡ συνεργία αὐτή συνιστᾶ τήν Ἐκκλησία.

Ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τήν μόνη δυνατή ὑπέρβαση τῆς σχετικότητος τῆς κατανοήσεως τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ, ἐφ’ὅσον ἡ κατανόηση τῆς Ἀποκαλύψεως ἀναγνωρίζεται ὡς συνεργία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ «ὑλική» κατανόηση τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ. Ἡ κατανόηση ἀπό τήν Ἐκκλησία εἶναι καθολική κατανόηση. Η καθολικότης τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ τήν ὑπέρβαση τῆς μεμονωμένης ὑποκειμενικότητος, ἡ ὁποία ὑπάρχει στήν κατανόηση τῆς Ἀποκαλύψεως ἐκ μέρους καθενός ἀπό τά ὑποκείμενα. Ἑπομένως Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ καθολικότης τῆς Ἐκκλησίας, καθολικότης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία Της.

Ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται μέ θεολογοῦσα νόηση σέ δογματικές διατυπώσεις. Δόγμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία Της ὡς φαινόμενο λόγου. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς πιστότητος τῆς Ἐκκλησίας στήν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία λαμβάνει, ἔχει καί ἐκφράζει τήν θεία δόξα. Ἐφ’ ὅσον τό δόγμα εἶναι ἔκφραση τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ, ἔχει προφανῶς δοξολογικό χαρακτῆρα, πού ἀπορρέει ἀπό τό ὑπαρξιακό γεγονός αὐτῆς τῆς κοινωνίας. Τό δόγμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό δόγμα «τῆς ἐν ἀληθείᾳ θεοσεβείας».

Ἡ ζωή ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, καθώς διέπεται ἀπό τήν ἰσχύ τοῦ δόγματος, εἶναι ζωή ἐν τῇ ἀληθείᾳ. Τό δόγμα καί τό ἦθος τῆς ὑπάρξεως μέσα στήν Ἐκκλησία ἀποτελοῦν ἑνότητα. Ἡ πίστη καί ἡ ἀγάπη ὑπάρχουν στήν φυσική τους κατάσταση μόνο ὅταν εἶναι ἑνωμένες.

Ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει χωρίς τήν Παράδοσή Της. Ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας συνεχίζει συμφώνως πρός τήν αὐτοσυνειδησία καί τήν μαρτυρία τῆς ὅλης Ἐκκλησίας τήν πρό αὐτῆς πατερική Παράδοση, τήν ὁποία ἰδιαιτέρως ἐξαίρει. Ἡ προγενεστέρα κάθε ἐποχῆς Παράδοση, ἐπί τά ἴχνη τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία βαδίζει, παρέχει τήν ἐγγύηση τῆς πιστότητος στήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ καθολικότης τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας ἐγγυᾶται τήν Ὀρθοδοξία, δηλαδή τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ πιστότης στήν Παράδοση καί ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν ἀδιάσπαστη ἑνότητα. Στό πλαίσιο αὐτῆς τῆς ἑνότητος ὁ πιστός πορεύεται στόν ἁγιασμό καί τήν σωτηρία του, πού εὔχομαι ὅλα τά μέλη τῆς τοπικῆς μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νά ἐπιτύχουμε.

Μέ πατρικές εὐχές

+Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ & ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ ΜΑΡΚΟΣ