ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Ἀριθμός 53

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ

(Ματθ. β΄ 13-23)

30 Δεκεμβρίου 2018

«Ἐγερθείς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον»

(Ματθ. β΄ 13).

Πολλὲς φορὲς, Χριστιανοί μου, βλέπουμε διάφορους πειρασμοὺς καὶ κινδύνους νὰ ἀπειλοῦν τὸν ἄνθρωπο καὶ διερωτόμαστε• δὲν θὰ μποροῦσε ὁ Παντοδύναμος καὶ Πάνσοφος Θεὸς νὰ τὰ προλάβει πρὶν νά γίνουν; Βλέπουμε κακοὺς ἀνθρώπους νὰ προοδεύουν, ἀδίστακτοι στὰ μοχθηρά τους ἔργα, νὰ καταδιώκουν τὸν δίκαιο καὶ λέμε, γιατί τοὺς ἀφήνει ὁ Θεὸς νὰ ἐνεργοῦν, κατὰ ἕνα τέτοιο τρόπο;

Ὁ ἐγκληματίας καὶ φαῦλος Ἡρώδης, ὅπως ἀκούσαμε στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννηση, εἶχε πάρει ἀπόφαση νὰ θανατώσει τὸν Ἰησοῦ, φοβούμενος τὴν ἐγκόσμια βασιλεία του. Ὁ Κύριος, ὅμως, διὰ τοῦ ἀγγέλου Του, λέει πρὸς τὸν δίκαιο Ἰωσήφ• «Ἐγερθείς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον».

Ὅταν ὁ δίκαιος καὶ πιστὸς Ἰωσήφ, ὁ προστάτης τῆς Παναγίας καὶ τοῦ μικροῦ Ἰησοῦ, ἄκουσε τὸ λόγο αὐτὸ τοῦ ἀγγέλου καὶ ἔλαβε τὴν ἐντολὴ αὐτή, θὰ ἦταν πολὺ φυσικὸ νὰ ἀρχίσει νὰ συλλογίζεται, πολὺ φυσιολογικὰ καὶ ἀνθρώπινα. Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα ζοῦμε μέσα σὲ ἕνα θαῦμα. Ἔβλεπε ὀφθαλμοφανῶς τὶς παρεμβάσεις τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του. Εἶχε καταπληκτικὲς ἀποκαλύψεις, ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, σχετικὰ μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ τὴν Μητέρα Του. Αὐτὸ τὸ Παιδὶ ἦταν «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου». Τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ, κατὰ ἕνα ὑπερφυσικό, μυστηριώδη καὶ ἀκατάληπτο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη διάνοια τρόπο, θὰ συνεργοῦσε στὴν ἐκ Παρθένου Γέννηση τοῦ Παιδιοῦ. Αὐτὸ, θὰ ὀνομαζόταν καὶ θὰ ἦταν «υἱὸς Θεοῦ», ὄχι ὅπως ὅλοι οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ μία ἰδιαίτερη σημασία. Θὰ ἔπαιρνε ἐπαξίως τὸ ὄνομα Ἰησοῦς, ποὺ σημαίνει «Θεὸς – Σωτήρ», ὅτι δηλαδὴ Αὐτὸς θὰ ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ὁ Θεὸς, ποὺ θὰ γινόταν Ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. «Αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν», εἶχε πεῖ ὁ ἄγγελος Κυρίου.

Καὶ τώρα, βλέπουμε τὸν Ἴδιο τὸν Ἰησοῦ νὰ ἔχει ἀνάγκη σωτηρίας ἀπὸ τὰ φονικὰ χέρια τοῦ Ἡρώδη. Ὁ Λυτρωτὴς ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ προστασία, γιὰ νὰ σωθεῖ ἀπὸ τὴ φονικὴ μανία τοῦ βασιλιᾶ Ἡρώδη. Ὁ ἄγγελος, λοιπὸν, διέτασσε τὸν Ἰωσὴφ νὰ πάρει τὸ Παιδὶ καὶ τὴν Μητέρα Του καὶ νὰ καταφύγει, γιὰ προστασία, στὴν Αἴγυπτο. Καὶ θὰ ἦταν πολὺ λογικὸ νὰ σκεφθεῖ: Δὲν μποροῦσε ἀμέσως ὁ Θεὸς νὰ ματαιώσει τὴν ἀνθρωποκτόνο βουλὴ τοῦ Ἡρώδη ἢ νὰ σώσει, μὲ ἕνα θαῦμα, τὸν Ἰησοῦ; Καί, κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, θὰ μποροῦσε ὁ Ἰωσὴφ νὰ πεῖ: «αἴνιγμα τὸ πράγμά ἐστιν• οὐ πρώην ἔλεγες, ὅτι σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ; Καὶ νῦν, οὐδὲ ἑαυτὸν σώζει, ἀλλὰ φυγῆς ἡμῖν χρεία καὶ ἀποδημίας καὶ μακρᾶς μεταστάσεως (ἐγκαταστάσεως σὲ ἄλλο τόπο). Ἐναντία τῇ ὑποσχέσει τὰ γινόμενα».

Ἀλλὰ, ὁ δίκαιος Ἰωσὴφ, τίποτε ἀπ’ αὐτὰ δὲν λέει καὶ δὲν σκέπτεται. Πειθαρχεῖ στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Ὑποβάλλεται σὲ κόπους καὶ ταλαιπωρίες, ἐφ’ ὅσον ἔτσι θὰ συνεργοῦσε κι αὐτός, κατὰ τὸ ἀνθρώπινο, στὴ σωτηρία τοῦ Νηπίου. Οὔτε κἄν ρωτᾶ τὸν ἄγγελο, πόσο καιρὸ θὰ παρέμενε στὴν Αἴγυπτο. Καὶ, ὅταν ἀργότερα, ἐπέστρεψε στὴν Παλαιστίνη, κατόπιν ὁράματος, δὲν ρώτησε σὲ ποιὰ περιοχὴ νὰ κατοικήσει. Μόνος του σκέπτεται καὶ ἀποφασίζει καὶ προτιμᾶ τὴν Ναζαρέτ, ὡς τὴν ἀσφαλέστερη πόλη, γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ. Βλέπουμε, ἐδῶ, τὴν θαυμαστὴ καὶ τιμητικὴ, γιὰ τὸν Ἰωσὴφ, συνεργασία τοῦ Θεοῦ μ’ αὐτόν. Ἐκεῖ, ποὺ εἶναι ἀνάγκη καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει ὁ ἄνθρωπος, ἐπεμβαίνει ὁ Θεός. Ἀφήνει, ὅμως, ὁ Θεὸς στὴν ἀνθρώπινη πρωτοβουλία καὶ ἐνέργεια, περιθώρια γιὰ ἔργα, ποὺ μπορεῖ νὰ τὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος.

Ὁ Θεὸς ἔχει δώσει στὸν ἄνθρωπο πολλὰ καὶ πολύτιμα πλεονεκτήματα, πνευματικά, νοητικὰ καὶ σωματικά. Χάρις στὴ λογική του ὁ ἄνθρωπος παρατηρεῖ, ἐρευνᾶ, συγκρίνει, συλλογίζεται, καταλήγει σὲ συμπεράσματα, ξεχωρίζει τὸ ψεύτικο ἀπὸ τὸ ἀληθινό, τὸ σωστὸ ἀπὸ τὸ ἀπρεπές, τὸ καθῆκον τοῦ τί πρέπει νὰ κάνει καὶ τί πρέπει νὰ ἀποφύγει. Χάρις στὴν ἐλευθερία τῆς βούλησης του, ἔχει τὴν δυνατότητα, μὲ ἐλευθερία καὶ ὑπευθυνότητα, νὰ ἐπιλέξει αὐτὸ, ποὺ πρέπει ἢ ὄχι. Καὶ μὲ τὴν ἱκανότητά του, γιὰ δράση, μπορεῖ νὰ προχωρήσει στὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ, ποὺ ἐπέλεξε.

Αὐτὰ, λοιπὸν, τὰ πολύτιμα πλεονεκτήματα, ποὺ ὁ Ἴδιος ὁ Θεὸς τὰ ἔδωσε, πρῶτος Αὐτὸς τὰ σέβεται καὶ δὲν θέλει νὰ τὰ παραβιάζει, ἀλλὰ θέλει καὶ ζητάει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὰ χρησιμοποιεῖ πάντοτε, γιὰ τὸ ἀγαθό. Βεβαίως, χάρις σ’ αὐτὰ, μπορεῖ πολλὰ καλὰ ἔργα νὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος, ὄχι ὅμως ὅλα. Ἀλλὰ ἐκεῖ, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ προχωρήσει μόνος – καὶ αὐτὸ συμβαίνει πολὺ συχνὰ – ἔρχεται ὁ Θεὸς βοηθός. Δὲν εἶπε, σταυρῶστε τὰ χέρια, διότι ἐγὼ θὰ κάνω τὰ πάντα, ἀλλὰ ὅτι κι ἐσεῖς, μὲ τὴν δική Μου βοήθεια «πάντα δύνασθε ποεῖν». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε, μὲ ταπείνωση, ὅτι εἶναι ἕνα τίποτε. Παράλληλα, ὅμως, διακήρυσσε: «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμούντί με Χριστῷ».

Αὐτὰ, ἀκριβῶς, μαρτυροῦν, ὅτι στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς, στὶς θλίψεις καὶ τὶς περιπέτειες, στοὺς πειρασμοὺς καὶ τοὺς κινδύνους, πρέπει νὰ ἐπιστρατεύει ὁ ἄνθρωπος καὶ τὶς δικές του πνευματικὲς δυνάμεις, ὥστε νὰ ἐξακριβώνει τί πρέπει νὰ κάνει καὶ νὰ προχωρήσει σ’ αὐτὸ, ποὺ πρέπει. Παράλληλα, εἶναι ὅμως ἀνάγκη, νὰ ἐπικαλεῖται, πάντοτε, τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ, τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Φίλος μας καὶ Συμπαραστάτης, σὲ κάθε βῆμα τῆς ζωῆς μας.

Ἔτσι τὸ καλό, εἴτε ἀποφυγὴ τοῦ κινδύνου εἶναι, εἴτε πραγματοποίηση τοῦ ἀγαθοῦ, θὰ εἶναι πάντοτε ἀποτέλεσμα δύο παραγόντων, τοῦ Θεοῦ κατὰ πρῶτο καὶ κύριο λόγο, καὶ τοῦ ἀνθρώπου δεύτερον.

Χριστιανοί μου. Ἐδῶ, ἀκριβῶς, ἔχει ἐφαρμογὴ ὁ θεόπνευστος λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου• «Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί». Εἴμαστε συνεργάτες τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὅμως μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἰσοτιμίας. Ἀλλὰ, ὅτι ὁ Θεὸς προσφέρει τὸ μέγιστο καὶ ἐμεῖς τὸ ἐλάχιστο. Αὐτὸ, ὅμως, τὸ ἐλάχιστο, εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ προσφέρομε.

Νά δώσει ὁ Θεός νά τό προσφέρουμε, καί κατά τόν χρόνο πού, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μετά ἀπό δύο ἡμέρες μᾶς ἔρχεται, ἀλλά καί πάντοτε. ΑΜΗΝ.     

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΡΙΤΗ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ

 ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

“Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει,

καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτω προσάγει.

Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι.

Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι.

Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον,

ὁ πρὸ αἰώνων Θεός!!!”

 

Την Θεία Λειτουργία  των Χριστουγέννων τέλεσε με ευλάβεια, κατάνυξη και μυσταγωγία ο εφημέριος του Ναού π. Βασίλειος Φιλιππάκης.

      Η εικόνα της Παναγίας, δεσπόζει εδώ και πάρα  πολλά χρόνια εντός του Ιερού Ναού είναι ολοφάνερη και θαυματουργή. Κόσμος πολύς προσήλθε την ημέρα των Χριστουγέννων από πολύ  πρωί να λειτουργηθεί και να προσκυνήσει  τη Γέννηση του Θεανθρώπου. Μεταξύ αυτών και όλοι οι ανιοδιοτελείς συνεργάτες – καθηγηταί που προσφέρουν τις γνώσεις τους εις τους μαθητάς καθημερινά στο Κουκουνάρειο  Πνευματικό Κέντρο της ενορίας μας.

     Εις την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία έψαλλαν και οι μαθητές  της Βυζαντινής μουσικής του Κουκουναρείου Πνευματικού Κέντρου, υπό την διεύθυνση  του Χοράρχου  τους και Πρωτοψάλτη του Ιερού Ναού κ. Θεοδώρου Κουτσούδη.

      Θα πρέπει να τονίσομε εδώ την αμέριστη φροντίδα που δείχνει ο εφημέριος του Ιερού Ναού Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Ν. Φιλιππάκης φροντίζοντας τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια.

 Με την καθοδήγηση και την επίβλεψή του, όλα προετοιμάστηκαν  όσο το δυνατόν καλύτερα εντός και εκτός του Ιερού Ναού. Η καθαριότητα, ο στολισμός και το ιδιαίτερο  ενδιαφέρον του για την εκκλησία μας, δίνει την απαιτούμενη ζωντάνια  που χρειάζεται κάθε ενορία.

      Αρκετές ημέρες πριν  γυναίκες της ενορίας με πρόγραμμα και με προθυμία βοήθησαν στον καθαρισμό, ευπρεπισμό και στολισμό του Ιερού Ναού.

Επίσης ο ιερέας μας τόνιζε καθημερινά καλά και ευλογημένα αυτά που προσφέρετε για τον Ιερό Ναό αλλά κυρίως να γνωρίζετε τούτο: δεν αρκούν  όλες αυτές οι προετοιμασίες και κυρίως ο χριστουγεννιάτικος  διάκοσμος  του σπιτιού μας  και οι προετοιμασίες για τα ρεβεγιόν  πρέπει με όλα αυτά να έχομε και στο μυαλό μας να καθαρίσομε τις ψυχές μας από τα καθημερινά αμαρτήματά μας, με το μυστήριο  της Ιεράς Εξομολογήσεως, κυρίως αυτές τις άγιες ημέρες. Για να προσέλθομε ψυχικά και σωματικά καθαρή την καρδία να συμμετέχομε των αχράντων μυστηρίων με φόβο Θεού.

      Ευχόμαστε και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και όπως μας είπε ο ιερέας την Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου εορτή της Υπεραγίας Θεοτόκου θα εορτασθεί με τις ευλογίες του Μητροπολίτου μας κ. Μάρκου. Προέτρεψε το εκκλησίασμα να προσέλθουν όλοι οι πιστοί για συμπροσευχή.

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΡ. 36

        Πρωτ. 2318

Ἀριθμ.

        Διεκπ. 1232

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΑΡ. 36

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον

καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

«καί σέ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν»

Χριστιανοί μου!

Ὁ θεόπνευστος προφήτης Ζαχαρίας στό ἱερό κείμενό του, ἀπό τά πλέον δύσληπτα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἰδιαιτέρως ἐξ αἰτίας τῶν συμβολικῶν καί συνεσκιασμένων λόγων του, ἀναφέρει τήν μεγάλη ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ∙ «ἰδού ἐγώ ἄγω τόν δοῦλόν μου Ἀνατολήν» (Ζαχ. γ΄, 8).

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας μέ ἁγιοπνευματικό λόγο θά ἑρμηνεύσει τήν θεόπνευστη προφητεία: «Ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι Θεός κατά τήν φύση Του καί ἐγενήθη ἀπό τόν Θεό Πατέρα καί ἔτσι ὑπάρχει ἐλεύθερος καί ἀνενδεής. Ἀλλά ἄδειασε τόν Ἑαυτό Του γιατί μόνος Του ἐμίκρυνε πρόσκαιρα τήν δόξα Του καί τό μεγαλεῖο τῆς θεότητός Του καί ἐκάθισε ἐκεῖ πού δέν ἦταν καί ἔγινε δοῦλος γιά χάρη τοῦ ἀνθρώπου, μολονότι εἶναι ὁ Κύριος καί Θεός τῶν πάντων». Καί συνεχίζει ὁ ἱερός πατήρ: «Ὁ Μεσσίας Χριστός ἦταν καί Ἀνατολή, δηλαδή Ἥλιος δικαιοσύνης. Διότι ἀνυψώθηκε καί ἅπλωσε λαμπρό τό Φῶς Του ἐκεῖ ὅπου ζούσαμε στό σκοτάδι, καί εὑρισκόμενους σέ νυχτιά καί ὕπνωση πνευματική ἀπό τίς κοσμικές εὐχαριστήσεις μέ σκοτεινό τόν νοῦν μας, μᾶς ἀφύπνησε σέ ἐγρήγορση πνευματική καί μᾶς ἐλάμπρυνε μέ τήν θεία Χάρη Του. Ὀνομάζεται, λοιπόν, Ἀνατολή γιατί Αὐτός εἶναι τό ἀληθινό Φῶς καί ἡ ἀνέσπερη ἡμέρα καί ἡ λάμψη πού ἀνατέλλει στό νοῦ μας καί φαιδρύνει τίς καρδιές μας».

Ἐπίσης, ὁ ἴδιος Προφήτης ἀναφερόμενος στήν συμβολική στέψη τοῦ ἀρχιερέως Ἰησοῦ, υἱοῦ τοῦ Ἰωσεδέκ καί προφητεύοντας τόν θρίαμβον τοῦ Μεσσίου Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος συνδυάζει στό πρόσωπό Του τό βασιλικό καί τό ἀρχιερατικό ἀξίωμα, λέγει: «ἰδού ἀνήρ, ἀνατολή ὄνομα αὐτῷ, καί ὑποκάτωθεν αὐτοῦ ἀνατελεῖ καί οἰκοδομήσει τόν οἶκον Κυρίου»(Ζαχ. στ΄, 12). Δηλαδή, ὅταν ἔλθει τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁ Θεός θά ἀναστήσει μέγα ἀρχιερέα καί τό ὄνομά του εἶναι Ἀνατολή, θά ἀνατείλει ἀπό τόν τόπο πού εὑρίσκεται καί θά ὑψωθεῖ. Τό Ἑβραϊκό κείμενο ἀντί τῆς λέξεως Ἀνατολη ἔχει τήν λέξη Βλαστός. Ὁ «Βλαστός» θά ξεφυτρώσει ἀπό τήν γῆ, ἀπό τήν ῥίζα τοῦ Δαβίδ, δεδομένης τῆς ἐννοιολογικῆς συναφείας τοῦ ἀνατέλλω καί ἀναθάλλω, δηλαδή ἀναβλαστάνω.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας καί πάλιν ἐπισημαίνει: «Ἰδού ἀνήρ, Ἀνατολή ὄνομα αὐτῷ∙ τό δέ, Ἀνατολή τῶν Ἑβραίων ἡ ἔκδοσις τῷ τοῦ βλαστήματος ὄνομα κατεσήμηνε». «Καί ὑποκάτωθεν αὐτοῦ ἀνατελεῖ, τοὐτέστιν, ἐκ τῆς ῥίζης αὐτοῦ ἀναφύσει». Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος πατήρ: «Κατάλαβε, λοιπόν, ὅτι αὐτός ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ἀνατολή, δηλαδή τό βλάστημα, γιά τό ὁποῖο μίλησε ὁ προφήτης Ἡσαΐας. Κι ἐμεῖς ἀνατείλαμε, ἀναβλαστήσαμε κάτω ἀπό Αὐτόν. Γιατί ὁ Χριστός ἔγινε ῥίζα τῆς ἀνθρωπότητος. Τήν πρώτη φορά ἐβλαστήσαμε ἀπό τόν Ἀδάμ στή φθορά καί στό θάνατο καί τήν δεύτερη φορά μέ τήν πίστη, ἀσυγκρίτως ἀνωτέρα, ἐβλαστήσαμεν ἀπό τόν Χριστό στή ζωή καί τήν ἀφθαρσία».

Ὅπως, λοιπόν, ὁ ἀρχιερεύς στήν Παλαιά Διαθήκη ἀνατέλλει ὡς ἐνεργό καί χρήσιμο ὄργανο στήν ἀνοικοδόμηση τοῦ Ναοῦ ἔτσι καί ὁ «ἀνήρ», ὁ μέγας Ἀρχιερεύς Χριστός, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα εἶναι «Ἀνατολή», θά εἶναι ὁ μοναδικός οἰκοδόμος τοῦ πνευματικοῦ ναοῦ, τοῦ πνευματικοῦ οἰκοδομήματος, τῆς Ἐκκλησίας: «καί οἰκοδομήσει τόν οἶκον Κυρίου». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «οἶκος πνευματικός» (Α΄Πέτρ. β΄, 5) «ναός ἅγιος» (Ἐφ. β΄, 21).

Λαμπρή προφητική ἀναφορά τῆς Μεσσιανικῆς αὐτῆς λέξεως «ἀνατολή» συναντᾶμε καί στόν προφήτη Ἱερεμία: «καί ἀναστήσω τῷ Δαυΐδ ἀνατολήν δικαίαν καί συνήσει καί ποιήσει κρίμα καί δικαιοσύνην ἐπί τῆς γῆς» (Ἱερ. κγ΄, 5). Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σημειώνει ὅτι ἡ ἀναφορά αὐτή λέγεται περί τοῦ Χριστοῦ «ἐγκεκρυμμένως».

Ἐπειδή λοιπόν ὁ Θεός εἶναι νοητόν Φῶς, καί ἥλιος δικαιοσύνης καί μέσα στήν Ἁγία Γραφή ὁ Χριστός ἔχει ὀνομασθεῖ Ἀνατολή, πρέπει νά ἀφιερώνουμε σ’Αὐτόν τήν ἀνατολή γιά τήν προσκύνησή μας, διότι κάθε ὡραῖο πρέπει νά τό ἀποδίδουμε στό Θεό ἀπό τόν Ὁποῖο προέρχεται κάθε ἀγαθό. Δέν προσκυνοῦμε πρός τήν ἀνατολή χωρίς λόγο καί κατά τύχη, ἀλλά ἐπειδή ἔχουμε κατασκευασθεῖ ἀπό ὁρατή καί ἀόρατη φύση, δηλαδή ἀπό νοητή καί αἰσθητή, προσφέρουμε καί στόν Δημιουργό διπλῆ καί τήν προσκύνηση, ὅπως ἀκριβῶς ψάλλουμε μέ τό νοῦ καί τά σωματικά χείλη, καί βαπτιζόμεθα «ὕδατί τε καί Πνεύματι» , καί ἑνωνόμεθα μέ τόν Κύριο μέ δύο τρόπους, δηλαδή μέ τό νά μετέχουμε στά μυστήρια καί στήν Χάρη τοῦ Πνεύματος (Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός).

Λέγει, λοιπόν, ὁ προφητάναξ Δαυΐδ: «Αἱ βασιλεῖαι τῆς γῆς, ἄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ Κυρίῳ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπί τόν οὐρανόν τοῦ οὐρανοῦ κατά ἀνατολάς»(Ψαλμ.66, 33-34). Καί ἀκόμη λέγει ἡ Ἁγία Γραφή: «Ἐφύτευσεν ὁ Θεός παράδεισον ἐν Ἐδέμ κατά ἀνατολάς, ἔνθα τόν ἄνθρωπον, ὅν ἔπλασεν, ἔθετο» (Γεν. 2, 8), τόν ὁποῖον ὅταν παρέβη τήν ἐντολή, τόν ἔδιωξε, καί τόν ἔφερε νά κατοικήσει «ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς» (Γεν. 3, 24), δηλαδή στά δυτικά. Προσκυνοῦμε, λοιπόν, τόν Θεό ἀναζητώντας τήν ἀρχαία πατρίδα μας καί ἀτενίζοντας πρός αὐτή. Ἀκόμη, καί ἡ σκηνή τοῦ Μωϋσέως εἶχε ἐστραμμένο τό καταπέτασμα (Ἔξοδ. 37, 5) καί τό ἱλαστήριο (Λευϊτ. 16, 14) πρός τήν ἀνατολή. Καί ἡ φυλή τοῦ Ἰούδα, τοῦ γιοῦ τοῦ Ἰακώβ, ἐπειδή ἦταν περισσότερο ἀξιοτίμητος, παρετάχθη πρός τά ἀνατολικά (Ἀριθμ. 2, 3). Ἀλλά καί στόν περίφημο ναό τοῦ Σολομῶντος ἡ πύλη (Ἰεζεκ. 8, 16) τοῦ Κυρίου εὑρίσκετο στά ἀνατολικά. Καί ὁ Κύριος ὅταν ἦταν στό Σταυρό ἔβλεπε πρός τά δυτικά∙ ἔτσι Τόν προσκυνοῦμε ἀτενίζοντας πρός Αὐτόν ἀνατολικά. Καί κατά τήν Ἀνάληψή Του ἐφέρετο ἐπάνω πρός τήν ἀνατολή∙ ἔτσι Τόν προσεκύνησαν οἱ ἀπόστολοι, ἔτσι θά ἔλθει, μέ ὅποιον τρόπο (Πράξ. 1, 11) Τόν εἶδαν νά κατευθύνεται στόν οὐρανό, ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε: «Ὥσπερ ἡ ἀστραπή ἐξέρχεται ἀπό ἀνατολῶν καί φαίνεται ἕως δυσμῶν, οὕτως ἔσται καί ἡ παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου»(Ματθ. 24, 27). Προσμένοντας Αὐτόν προσκυνοῦμεν πρός τά ἀνατολικά.

Χριστιανοί μου!

Μέσα στήν ἐρεβώδη νυχτιά τῆς μακράν ἀπό τόν Τριαδικό Θεό καί τήν Ἐκκλησία ἐποχῆς καί κοινωνίας μας προσδοκοῦμε τόν Γεννηθέντα Χριστό ὡς Ἀνατολή πού θά λαμπρύνει τόν κόσμο μας, προσκυνοῦμε τόν Γεννηθέντα Χριστό ὡς Ἀνατολή πού θά ἀναβλαστήσει τήν ζωή μας!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2018

Μέ πατρικές εὐχές

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ ΜΑΡΚΟΣ

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ
 ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ 
ΤΗΣ  ΕΝΟΡΙΑΣ  ΠΑΝΑΓΙΑΣ   ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ

         Κάθε χρόνο εδώ και πολλές δεκαετίες  ο Πρόεδρος και τα μέλη του Φιλοπτώχου Ταμείου της Παναγίας Λατομιτίσσης  συγκεντρώνονται στο γραφείο του Ναού προκειμένου να ασχοληθούν με θέματα που απασχολούν πολλούς συνανθρώπους μας.

       Δύσκολο το έργο της προσφοράς και δυστυχώς αυξάνονται όλο και περισσότερο οι ανάγκες για να επουλωθούν οι πληγές της φτώχειας, της  δυστυχίας, της αρρώστιας, της μοναξιάς.                   

         Η κοινωνία μας  είναι δυστυχώς γεμάτη από αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, για τους οποίους η εκκλησία μας πονά και νοιάζεται  τόσο κατά τις μεγάλες εορτές, όσο και καθ’ όλο το έτος προσφέροντάς τους οικονομική ενίσχυση όσο αυτό είναι δυνατόν.

        Η αξία του εθελοντισμού στη ζωή μας, καλλιεργείται από τις Θεϊκές εντολές, που τονίζουν σε όλους μας ότι οφείλουμε να αγαπάμε τον πλησίον μας.

          Καθημερινά πολλά και σοβαρά θέματα απασχολούν τους υπεύθυνους του Φιλοπτώχου Ταμείου μας που με πολύ αγάπη, εχεμύθεια και σοβαρότητα προσπαθούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα των αναξιοπαθούντων συμπολιτών μας.

       Ετσι λοιπόν  και φέτος  με την ευκαιρία της εορτής  των Χριστουγέννων, η ενορία μας, στάθηκε δίπλα  στους συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν οξύτατα βιοποριστικά προβλήματα.

     Σε μια εποχή απομόνωσης και ατομισμού, το αγκάλιασμα  της  φτώχειας,  της αγωνίας και  του πόνου του διπλανού μας είναι  υποχρεώσή μας.

     Ευχαριστούμε όλους, επώνυμους και ανώνυμους που έστω και από το υστέρημά τους, ενισχύουν το Ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο και τους ευχόμεθα ο Θεός να τους ανταμείβει δια πρεσβειών της Υπεραγίας  Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.

       Ευχόμαστε ολόψυχα η γέννηση του Θεανθρώπου να ζεστάνει την καρδιά όλων μας και να μας χαρίσει ελπίδα, φώτιση, υγεία και ο Νέος Χρόνος να φέρει την αγάπη και την ειρήνη σε όλο τον κόσμο.

Καλό και ευλογημένο Δωδεκαήμερο.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Ἀριθμός 51

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΛΟΥΚΑ (ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ)

(Λουκ. ιδ΄ 16-24, Ματθ. κβ΄ 14)

16 Δεκεμβρίου 2018

«ἄνθρωπός τις ἐποίησε δεῖπνον μέγα καί ἐκάλεσε πολλούς»
 (Λουκ. ιδ’ 16).

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Προπατόρων σήμερα, Χριστιανοί μου. Κάθε χρόνο, ἡ προτελευταία Κυριακὴ πρὶν τὴν μεγάλη Ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων, εἶναι ἡ Κυριακὴ τῶν Προπατόρων καὶ πάντοτε διαβάζεται ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Μεγάλο Δεῖπνο.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ὅλη αὐτὴ τὴν περίοδο, μὲ τοὺς ὕμνους, τὶς ἀποστολικὲς καὶ εὐαγγελικὲς περικοπές, μᾶς προετοιμάζει κατάλληλα νὰ ὑποδεχθοῦμε τὴν κατὰ σάρκα Γέννηση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καί σήμερα ἑορτάζει καὶ πανηγυρίζει τοὺς Προπάτορες τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Στὴν ἑορτὴ αὐτὴ προεξάρχει ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ, ὁ Γενάρχης τοῦ Χριστοῦ μας.

Ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου εἰκονίζει καθαρὰ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Δηλαδὴ, ἡ πρόσκληση νὰ συμμετάσχουν ὅλοι στὸ Μεγάλο Δεῖπνο εἶναι μία διαχρονικὴ πρόσκληση, γιὰ νὰ γίνουν Μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νὰ κοινωνήσουν τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πρόσκληση αὐτὴ ἀπευθύνεται καὶ στὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς, προσωπικὰ, καὶ συνεχίζεται μέσα στὴ Θεία Λειτουργία, «τὸ μυστήριο τῶν μυστηρίων». Αὐτὸ, ἀκριβῶς, τὸ μυστήριο ἀποτελεῖ τὴν οὐσία καὶ τὴν κορύφωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας.

Ὀνομάζεται Θεία Εὐχαριστία, γιατί ἐκφράζει τὴν εὐγνωμοσύνη τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὸν Θεό. Φανερώνει τὶς ἄπειρες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ, «τοῖς εἰς ἠμᾶς γεγενημένες» καὶ συγκεφαλαιώνει τὸ ἔργο τῆς πρόνοιάς Του, γιὰ τὸν κόσμο. Ὅλες οἱ ὑπόλοιπες ἀκολουθίες ἀποτελοῦν προπαρασκευὴ ἢ προέκταση τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ βρίσκει τὸν σωστὸ προσανατολισμό της σέ αὐτό τὸ Ἱερό Μυστήριο. Ὁ πιστὸς καλεῖται νὰ προσφέρει ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή του ὡς ζωντανὴ θυσία, εὐάρεστη στὸν Θεό• «Παρακαλῶ, οὖν, ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῶ, τὴν λογικὴν λατρείαν ὑμῶν».

«Ἑστιάτωρ» τοῦ Μεγάλου Δείπνου εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος «ποιεῖ» τὸ δεῖπνο. Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι τὸ Δεῖπνο τῆς Βασιλείας. Εἶναι τὸ μυστικὸ δεῖπνο, ποὺ συνεχίζεται καὶ θὰ συνεχίζεται στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Ὅπου κι ἂν τελεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας παρίσταται ὁ Χριστός. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ προσφέρων καὶ ὁ προσφερόμενος.

Εἶναι Μέγα τὸ Δεῖπνο τοῦ Κυρίου, διότι εἶναι μέγα αὐτὸ, ποὺ παρατίθεται, αὐτὸ ποὺ μᾶς προσφέρεται. Εἶναι τὸ Πανάγιο Σῶμα καὶ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Ἰησοῦ. Ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος τῆς Θεἰας Εὐχαριστίας μετὰ τὴ μεταβολὴ, ποὺ ἐνεργεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, «τοῦ σαρκοποιηθέντος Ἰησοῦ καὶ σάρκα καὶ αἷμα ἐδιδάχθημεν εἶναι». Καὶ ὁ Κύριος προσφέρει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμά Του, γιὰ νὰ ζήσει ὁ κόσμος. «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον». Μὲ τὴ συμμετοχή μας στὴ θεία Κοινωνία ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Χριστό. Μετέχουμε στὴ θεία ζωή. Ἀνατέλλει στὶς ψυχές μας ἡ μέλλουσα Βασιλεία. Τὸ «μέγα δεῖπνον» τῆς Βασιλείας δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὸν Εὐχαριστιακὸ δεῖπνο. Τὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ἀποτελεῖ τὴν τελικὴ καὶ πληρέστερη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴ θεία κοινωνία οἱ διασπαρμένοι ἄνθρωποι ἑνώνονται μὲ τὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους. Γίνονται Μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης, ἡ συμμετοχὴ στὴ θεία Εὐχαριστία ἐπισκιάζει κάθε κοινωνικές, συγγενικὲς οἱ ἄλλες σχέσεις τῶν πιστῶν, δημιουργώντας νέες σχέσεις πνευματικῆς φύσης, στὴν προοπτική τῆς αἰώνιας καὶ ἀληθινῆς ζωῆς.

Ἡ συμμετοχὴ στὴ θεία Εὐχαριστία εἶναι συμμετοχὴ στὴ ζωὴ τῶν Χαρισμάτων τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου ὁ λειτουργός τῆς ἀναίμακτης αὐτῆς θυσίας ζητάει ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ στείλει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς πιστοὺς καὶ, ἀκολούθως, στὰ Τίμια Δῶρα, «κατάπεμψον τὸ Πνεῦμα σου τὸ ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ προκείμενα δῶρα ταῦτα». Καὶ μὲ τὴν κοινωνία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ ὁμολογοῦμε τὴ μετοχή μας στὴ Χάρη αὐτή: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον». Στὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας προσφέρονται ὅλα τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὸ, προϋπόθεση τῆς συμμετοχῆς μας στὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία εἶναι ἡ ἀλληλοσυγχώρηση τῶν πιστῶν καί ἡ καταλλαγὴ μεταξύ τους.

Μὲ τὴ συμμετοχή μας στὴ θεία Εὐχαριστία ἡ ζωή μας, ἡ ζωὴ τοῦ κάθε πιστοῦ, ἑνώνεται μὲ τὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος προσφέρει τὸν ἑαυτό του στὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς ἔρχεται καὶ κατοικεῖ μέσα στὸν ἄνθρωπο. Αὐτὴ ἡ ἕνωση ἀναπτύσσεται καὶ ὑλοποιεῖται στὴν καθημερινὴ ζωή. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ τὸ φρόνημα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀγάπη.

Αὐτὲς οἱ δύο μεγάλες ἀρετές, ἡ ταπείνωση καὶ ἡ ἀγάπη, ἀποτελοῦν τὴ βασικὴ προϋπόθεση ἄξιας συμμετοχῆς στὴ θεία Εὐχαριστία. Ἡ ἀγάπη, ἰδιαίτερα, πρέπει νὰ συνοδεύει κάθε ἄνθρωπο, ὅταν προσέρχεται στὴ θεία κοινωνία. Ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος, προτρέπει τοὺς πιστοὺς νὰ ἐλέγχουν προηγουμένως στὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ ὕστερα νὰ προσέρχωνται στὴ θεία Κοινωνία• «ὁ γὰρ ἐσθίων καὶ πίνων ἀναξίως κρίμα ἐαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου». Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἐπαναλαμβανόμενο Μυστήριο, τὸ ὁποῖο τελεῖται καθημερινὰ «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἀνάπτυξη καὶ διατήρηση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἀπαραίτητη ἡ τακτικὴ συμμετοχή μας στὸ ἱερὸ αὐτὸ μυστήριο.

Σὲ κάθε θεία λειτουργία ὁ ἱερέας προσκαλεῖ ὅλους τους πιστοὺς νὰ προσέλθουν στὴ μετάληψη τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Δικαιολογοῦνται νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τὸ Μυστήριο μόνο ὅσοι ἔχουν κάποιο πνευματικὸ κώλυμμα ἢ ἐπιτίμιο ἀπὸ τὸν πνευματικό τους. Ἡ ἀδικαιολόγητη ἀποχὴ ἀπὸ τὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς ἀποτελεῖ σοβαρὴ παράλειψη στὴν πνευματικὴ ζωή. Εἶναι ὅμως καὶ προσβολὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ, σὰν τὸν οἰκοδεσπότη τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, παραθέτει, πλουσιοπάροχα, τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα Του κι ἐμεῖς ἀρνούμαστε. Ἡ θεία Εὐχαριστία δὲν εἶναι ὑπόθεση περιστασιακὴ, ποὺ νὰ καθορίζεται χρονικά. Τὶς μεγάλες ἑορτὲς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὰ Χριστούγεννα, ποὺ πλησιάζουν, πολλοὶ πιστοὶ προσέρχονται στὴ θεία Κοινωνία, συνήθως, χωρὶς πνευματικὴ προετοιμασία καὶ, ἴσως, μὲ τὴ διάθεση νὰ ἐκπληρώσουν, ἁπλὰ καὶ μόνο, ἕνα θρησκευτικὸ ἔθιμο. Ἡ θεία Κοινωνία δὲν εἶναι οὔτε ἕνα ἑορταστικὸ ἔθιμο, οὔτε μία εὐκαιριακὴ κατάσταση. Εἶναι τὸ ἀποκλειστικὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ὅπως ὁ ἀέρας καὶ ὁ ἥλιος. Κανένας δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ στερεῖ τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴ ζωογόνο ἐπενέργεια τοῦ ἀέρα καὶ τοῦ ἥλιου.

Πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν προσέρχονται στὴ θεία Κοινωνία, γιατί θεωροῦν τὸν ἑαυτὸ τοὺς ἀνάξιο. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ Κασσιανὸς, γράφει: «Δὲν πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε τὴ Θεία Κοινωνία, ἐπειδὴ θεωροῦμε τὸν ἑαυτὸ μας ἁμαρτωλό. Πρέπει νὰ προσερχώμαστε πολὺ πιὸ συχνὰ, γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τὴν καθαρότητα τοῦ Πνεύματος, ἀλλὰ μὲ τέτοια ταπείνωση καὶ πίστη, ποὺ νὰ θεωροῦμε τὸν ἑαυτὸ μας ἀνάξιο. Διότι ἡ ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι ἡ δική μας, εἶναι ποὺ μᾶς κάνει ἀξίους νὰ προσεγγίσουμε καὶ νὰ λάβουμε τὰ ἅγια Δῶρα». Ἕνας σύγχρονος Ἐπίσκοπος λέει, ὅτι ἡ θεία Κοινωνία δὲν εἶναι βραβεῖο ἁγιότητας, ἀλλὰ ἐφόδιο νὰ ἀγωνιστοῦμε καὶ νὰ κατακτήσουμε τὴν ἁγιότητα.

Χριστιανοί μου, Τὸ ὅτι ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου διαβάζεται στὴν Ἐκκλησία μας σήμερα, ἔχει τὴ σημασία της. Θὰ κληθοῦμε νὰ μετάσχουμε στὴ χαρὰ τῆς Γέννησης τοῦ Θεανθρώπου Σωτήρα μας καὶ, μέσω αὐτῆς, στὴν ἐσχατολογικὴ τοποθέτησή μας, στὴ βίωση, ἀπὸ τὸ τώρα, τῆς ζωῆς μας, στὸ δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ, ἂς καλλωπίσουμε τὸ σπίτι τῆς ψυχῆς μας θεόπρεπα καὶ μὲ τὴν ἱερὰ ἐξομολόγηση καὶ τὴ θεία Κοινωνία ὡς ἐφόδια, νὰ ὁδεύσουμε πρὸς τὸν Νυμφῶνα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ.    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Ἀριθμός 50

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιγ’ 10-17)

9 Δεκεμβρίου 2018 

«Ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ».

(Λουκ. ιγ’ 17).

Εἶναι παλιὰ ἡ ἀσθένεια, Χριστιανοί μου. Γιατί, μόνο σὰν ἀσθένεια μπορεῖ νὰ χαρακτηρίσει κανεὶς τὸ φαινόμενο αὐτό. Ὅταν κανεὶς πετυχαίνει κάτι στὴ ζωή του, ὅταν προοδεύει, φυσικὸ εἶναι νὰ χαροῦν καὶ ὅσοι τὸν γνωρίζουν. Ὅμως, δὲν συμβαίνει αὐτό μὲ ὅλους. Ὑπάρχουν μερικοὶ, ποὺ ὄχι μόνο δὲν χαίρονται, ἀλλὰ καὶ θλίβονται ἀπὸ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ἄλλου. Καὶ δὲν πρόκειται γιὰ ἄτομα, ποὺ θίγονται ἀπὸ ὅ,τι ἱκανοποίησε τὸν ἄλλο. Σ’ αὐτὸ, ἀκριβῶς, ἔγκειται ἡ ἀρρώστια, ἡ νοσηρὰ νοοτροπία καὶ συμπεριφορά. Δὲν εὐχαριστιοῦνται, γιατί δὲν μποροῦν νὰ βλέπουν τοὺς ἄλλους χαρούμενους. Θλίβονται, ὅταν δὲν εἶναι αὐτοὶ οἱ αἴτιοι μίας ἐπιτυχίας. Ἀπὸ ζήλεια; Κι ἀπὸ αὐτό. Μὰ καὶ ἀπὸ ἐγωισμὸ καὶ ἀσπλαχνία. Ἀπὸ διάθεση, νὰ μὴν νιώθουν κάποιον νὰ προάγεται ἢ νὰ προβάλλεται. Ἀπὸ ἐπιθυμία, νὰ μειώνεται ἡ σημασία τῶν ἔργων ὁποιουδήποτε ἄλλου καὶ νὰ ὑπερτιμᾶται κάθε δική τους ἐνέργεια.

Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν Ἀρχισυνάγωγο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο. Δεκαοχτὼ χρόνια ἔπασχε μία γυναίκα ἀπὸ κύφωση. Δὲν μποροῦσε, οὔτε λίγο, νὰ ὀρθώσει τὸ κορμί της. Δὲν ἦταν στόν Χριστό μας ἄγνωστη αὐτή ἡ γυναῖκα. Πήγαινε τακτικὰ στὴ Συναγωγή. Κάθε Σάββατο. Δὲν ἔνιωθε γι’ αὐτὴν τὸν παραμικρὸ οἶκτο. Ἂν, καὶ συχνὰ τὴν ἔβλεπε. Ἦρθε, ὅμως, στὴ Συναγωγὴ ὁ Κύριος. Εἶδε τὴν πάσχουσα αὐτὴ γυναίκα καὶ τὴν σπλαχνίστηκε. Τὴν θεράπευσε. Χαρὰ ἀπερίγραπτη, γιὰ τὴν ἴδια. Χαρὰ γιὰ ὅλους, ὅσοι παρακολούθησαν τὸ θαῦμα. Ἕνας μόνο ἀποτέλεσε ἐξαίρεση. Ὁ Ἀρχισυνάγωγος. Δυσφόρησε. Ἐπετίμησε τὸν ὄχλο, γιατί ἐρχόταν ἡμέρα Σαββάτου νὰ θεραπευθεῖ. Φοβήθηκε, μήπως παραβιαζόταν ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Ἀλλὰ ὁ Κύριος ἀποκάλυψε τὴν ψυχική του διαστροφή. Τὸν ἀποκάλεσε ὑποκριτή. Γιατί, πραγματικὰ, ὑποκριτικὸ ἦταν τὸ ἐνδιαφέρον του, γιὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Σαββάτου. Σκοπὸς του ἦταν νὰ μειώσει τὴν ἀξία τοῦ θαύματος. Νὰ παρουσιάσει καὶ τὸν Κύριο παραβάτη τοῦ Νόμου. Νὰ δημιουργήσει ἀμφιβολίες, μὲ ἔντεχνο, μάλιστα, τρόπο. Νὰ κλονίσει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν Κύριο. Νὰ τὸν ἀποσπάει ἀπό Αὐτόν.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀποκρουστικοὺς τύπους, ποὺ συναντᾶμε στὶς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ὁ ὑποκριτής. Καὶ, ἀνάμεσα στοὺς ὑποκριτὲς, ὁ περισσότερο ἀποκρουστικὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ φοράει τὸ ἔνδυμα τῆς εὐσεβείας. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἐχθρός του Θεοῦ, ἐκμεταλλευτὴς τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων. Καὶ, συνεχῶς, προσπαθεῖ, μὲ τὴν εὐσεβοφάνειά του, μὲ τὸ ψεύτικο ἐνδιαφέρον του, γιὰ τὸ θεῖο θέλημα, νὰ προβάλλει, συνεχῶς, τὸν ἑαυτό του. Φθονεῖ καὶ μισεῖ θανάσιμά τούς πραγματικοὺς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους καὶ προσπαθεῖ, συνεχῶς, ἐν ὀνόματι τῆς ὑποκριτικῆς εὐσέβειάς του, νὰ τοὺς διαβάλλει ὡς ἀσεβεῖς καὶ νὰ τοὺς ὑπονομεύει.

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ μας, οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες τοῦ Ἰσραήλ, ἰδιαίτερα οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, εἶχαν φθάσει στὸ ἀποκορύφωμα τῆς ὑποκρισίας. Γυμνοὶ ἀπὸ κάθε ἀρετή, χωρὶς φόβο Θεοῦ καὶ σεβασμὸ πρὸς τὸ θεῖο θέλημα, φιλοχρήματοι, φίλαυτοι καὶ διεστραμμένοι, ἐπινοητὲς τύπων καὶ καταλυτὲς τῆς οὐσίας, χωρὶς κανένα ἐνδιαφέρον, γιὰ τὴν ὑγιῆ θρησκευτικὴ μόρφωση τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖο ἐπιβάρυναν μὲ ἀνούσιους τύπους, μὲ «φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα». Τὰ ὅσα καλὰ ἔργα ἔκαναν ἦταν «πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις». Τὰ ἐνδύματά τους ἦταν προκλητικά. Τηροῦσαν μερικοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους, ἔκαναν καὶ καμιὰ καλὴ πράξη, ὅταν ἦταν σίγουροι, ὅτι τοὺς βλέπουν οἱ ἄλλοι καὶ προσπαθοῦσαν νὰ ἐμπνεύσουν καὶ νὰ ἐπιβάλλουν τὴν πεποίθηση, ὅτι αὐτοὶ καὶ μόνο, εἶναι οἱ ἐνάρετοι, οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ, οἱ ἄξιοι καὶ θεόσταλτοι θρησκευτικοὶ ἡγέτες τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ ἀπὸ τὸ σημεῖο, ποὺ περνοῦσαν ἐκεῖνοι, ἔπρεπε οἱ πάντες, νὰ παραμερίζουν, γιὰ νὰ μὴν ἔλθουν σὲ ἐπαφὴ μὲ ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ καὶ μολυνθεῖ ἡ ἁγιότητά τους.

Οἱ θρησκευτικοὶ αὐτοὶ ἡγέτες τοῦ Ἰσραήλ, ἔτσι ὅπως τοὺς περιγράψαμε, ἦταν φυσικὸ νὰ ἔχουν ἐχθρικὴ στάση κατὰ τοῦ Κυρίου. Καὶ, ἀργότερα, κατὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Τοὺς ἐνοχλοῦσε ἡ ἀπαστράπτουσα ἀρετὴ τοῦ Κυρίου. Ἡ ἀπόλυτη ἀναμαρτησία καὶ ἁγιότητά Του. Ἡ, κατὰ πάντα ἄμεπτη καὶ θεάρεστη συμπεριφορά Του, τὰ ἀναρίθμητα ἔργα ἀγάπης, ποὺ καθημερινὰ ἔκανε.

Ὅταν, κάποτε, τοὺς παρατηροῦσε, κατὰ πρόσωπο, τοὺς ρώτησε• «τὶς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας;» . Ἐκεῖνοι ἔσκυψαν ταπεινωμένοι τὸ κεφάλι τους, χωρὶς νὰ ἀπαντήσουν, γιατί δὲν εἶχαν τίποτε, τὸ πραγματικὸ, γιὰ νὰ κατηγορήσουν τὸν Κύριο. Ἰδιαιτέρως, μεταξύ τους, καὶ στὸ λαὸ, ἔλεγαν καὶ διέσπειραν πλῆθος συκοφαντιῶν ἐναντίον Του. Τὸν κατηγόρησαν, ὅτι δὲν τηρεῖ τὸ Σάββατο, Αὐτὸν, ὁ Ὁποῖος ἁγίαζε, μὲ πλῆθος ἀγαθῶν ἔργων, τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Τὸν κατηγοροῦσαν, ὅτι ἔχει δαιμόνιο, γι’ αὐτὸ μπορεῖ νὰ διώχνει τὰ δαιμόνια, Αὐτὸν, ὁ Ὁποῖος ἦρθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ καταλύσει, ὅπως καὶ πραγματικὰ κατέλυσε, τὴν ἐξουσία καὶ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου. Τὸν κατηγόρησαν, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλὸς, ἐπειδὴ συναναστρεφόταν ἁμαρτωλούς, Αὐτὸς, ὁ Ὁποῖος ἦρθε «ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός». Καὶ πόσες ἄλλες μοχθηρὲς συκοφαντίες δὲν εἶχε ἐπινοήσει ἡ ἐμπαθὴς καρδιά τους.

Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι, ὅτι ἡ μὲν ἁγιότητα τοῦ Κυρίου ἔμεινε ἀπρόσβλητη καὶ ἀνεπισκίαστη, ἐνῶ αὐτοὶ καταισχύνθηκαν καὶ συνετρίβησαν. Στὴν Ἱστορία ἔχουν μείνει ὡς τὸ πλέον ἀποκρουστικὸ παράδειγμα βδελυρῶν ἀνθρώπων, ὑποκριτῶν, ἐχθρῶν του Θεοῦ.

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος γράφει, ὅτι ὁ ὑποκριτὴς θέλει νὰ φαίνεται «ὡς εὐλαβής, θέλει καλεῖσθαι ἅγιος καὶ προσκυνεῖσθαι ὑπὸ πάντων• ὁρᾶς αὐτοῦ τὸ ἔξωθεν σχῆμα καὶ νομίζεις αὐτὸν κατὰ Θεὸν ποιεῖν τὰ πάντα, ἡ δὲ καρδιὰ αὐτοῦ φθόνου γέμει καὶ δολιότητος καὶ παντὸς εἴδους κακῶν».

Χριστιανοί μου. Οἱ μοχθηροὶ ὑποκριτὲς, καὶ ἂν ἀκόμη κατορθώνουν νὰ ἐξαπατοῦν τοὺς ἀφελεῖς καὶ νὰ δημιουργοῦν ζητήματα στοὺς εὐσεβεῖς, ὅμως δὲν διαφεύγουν τὸ ἄγρυπνο βλέμμα καὶ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. «Οἱ ἐχθροί τοῦ Θεοῦ ἀπολοῦνται», διαλαλεῖ ὁ ψαλμῳδός. Καὶ, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεὸ, λέει• «ἐμίσησας πάντας τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν• ἀπολεῖς πάντας τοὺς λαλοῦντας τὸ ψεῦδος» . Καὶ τὴν ἀλήθεια αὐτὴ τὴν ἐπιβεβαιώνει ἡ Ἱστορία, ἀλλὰ καὶ ἡ προσωπικὴ πεῖρα τοῦ καθενός μας. Μακρυά, λοιπόν, ἀπό τήν ὑποκρισία. Ἀμήν.  Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου