ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 40

Κυριακή Κ΄ Ἐπιστολῶν

10 Νοεμβρίου 2013

(Γαλ. α΄11 - 19)

«Γνωρίζω δέ ὑμῖν, τό εὐαγγέλιον τό εὐαγγελισθέν ὑπ’ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατά ἄνθρωπον»

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὡς «διάκονος» τοῦ Εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀναφέρεται στήν ἀξία τοῦ Εὐαγγελίου τό ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τοῦ ἐμπιστεύθηκε καί ὀφείλει νά διατηρήσει ἀνόθευτο ἀπό τίς διδασκαλίες τῶν ψευδαποστόλων. Δηλώνει, ὅτι τό Εὐαγγέλιο πού ἐκεῖνος κηρύττει δέν εἶναι ἔργο ἀνθρώπου, οὔτε περιέχει ἀνθρώπινα νοήματα. Τό παρέλαβε καί τό διδάχθηκε «δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Τό Εὐαγγέλιο εἶναι ἡ καλή εἴδηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί ἡ διδασκαλία Του. Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος τό ὀνομάζει πέλαγος μέσα στό ὁποῖο βρίσκεται τό σύνολο τῶν χαρισμάτων καί ἡ θάλασσα τῶν πνευματικῶν μυστηρίων, ὅπου πλέει ὁ μυστικός ΙΧΘΥΣ - Ἰησοῦς Χριστός Θεοῦ Υἱός Σωτήρ – κατά τήν ἀρχαία συμβολική ἀκροστιχίδα.

Ἐπιτομή τῆς Θεολογίας τό ὀνομάζει ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος. Ἀπαρχή ὅλης τῆς Γραφῆς τό ἀποκαλεῖ ὁ Ὠριγένης. Ἄν ὁλόκληρη ἡ Ἁγία Γραφή χαρακτηρίζεται ἀπό τόν ἱερό Αὐγουστίνο ὡς ἐγκυκλοπαίδεια ὅλων τῶν ἐπιστημῶν καί ἀπό τόν Μέγα Βασίλειο ὡς ἐργαστήριο ψυχῶν καί ἀποθήκη πνευματικῶν βοτάνων, καταλαβαίνουμε πόσο ὑπερέχει τό Εὐαγγέλιο, ἡ Καινή Διαθήκη, πού ἐπικυρώθηκε μέ τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Στή θεία Λατρεία τό Εὐαγγέλιο κατέχει κεντρική θέση γιατί εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι τό ἅγιο καί ἱερό βιβλίο πού περιέχει τό λυτρωτικό μήνυμα. Δι’αὐτοῦ ὁμιλεῖ ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Μέ πόση εὐλάβεια ὁ λαός μας παρακολουθεῖ τήν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου, σάν νά ἀκούει τόν ἴδιο τόν Διδάσκαλο, καί πόση ἀγαλλίαση ἐκφράζει μέ τό «Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι» πού μετά τήν ἀνάγνωσή του ψάλλει!

Σώζει τό Εὐαγγέλιο. Μᾶς μεταβάλλει σέ ἀγγέλους, ὅταν ἀνταποκρινώμαστε σ’αὐτό μέ πίστη. «Δύναμις γάρ Θεοῦ ἐστιν εἰς σωτηρίαν παντί τῷ πιστεύοντι»(Ρωμ. 1, 17). Δέν ἀρκεῖ ἡ ἀποδοχή τῆς διδασκαλίας του, χρειάζεται καί ἡ πρακτική ἐφαρμογή του. Μήπως ὅμως δείχνουμε μέ τά ἔργα μας μιά πίστη ἀντιφατική; Ὅταν μᾶς ὁρίζει τίς πρακτικές ἀλήθειες, μέ τίς ὁποῖες θά διορθώσουμε τά ἤθη μας, καί ξεσηκώνονται οἱ ἐπιθυμίες καί μᾶς πιέζουν νά μή δεχθοῦμε τούς νόμους του, μήπως ὑποχωροῦμε μπροστά στήν πίεση τοῦ θελήματός μας καί τοῦ κόσμου; Εἶναι δυνατόν ἀπό τή μιά νά πιστεύουμε καί νά τιμᾶμε τό Εὐαγγέλιο καί ἀπό τήν ἄλλη νά ζοῦμε σάν νά εἶναι ψεύτικη ἡ διδασκαλία Του;

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ σκότους διατυμπανίζουν πρός κάθε κατεύθυνση τό ξεπέρασμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅτι πέρασε ὁ καιρός του, ὅτι δέν ἀφορᾶ τούς πολιτισμένους ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας. Εἶναι αὐτοί πού γνωρίζουν τή δύναμή του καί μέ κάθε ψευδολογία καί συκοφαντία προσπαθοῦν νά τό θέσουν στό περιθώριο τῆς ζωῆς. Ἀγνοοῦν ὅτι τό Εὐαγγέλιο εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός «καί τῆς βασιλείας Αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος».

Τό Εὐαγγέλιο δέν ἐπιδέχεται ἀλλοιώσεις. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐφιστᾶ τήν προσοχή μας νά μήν προσθέσουμε κάι νά μήν ἀφαιρέσουμε «ἰῶτα ἕν ἤ μία κεραία ἀπό τοῦ νόμου».

Ὅσο κι ἄν μᾶς φαίνεται δύσκολο, ὅσο κι ἄν δέν ἐξυπηρετεῖ τίς ἀτομικιστικές προθέσεις μας, ὅσο κι ἄν μᾶς φέρνει μπροστά σέ πολλά διλήμματα, αὐτό εἶναι. Ὀ κόσμος φρονεῖ διαφορετικά ἀπό τό Εὐαγγέλιο. Ἐμεῖς ὅμως ποιό θά ἀκολουθήσουμε; Τό νόμο τῆς βίας καί τῆς φθορᾶς ἤ τό Εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀλήθειας;

Φωτεινός φάρος στούς ὁδοιπόρους τῆς ζωῆς εἶναι τό ἱερό Εὐαγγέλιο. Οἱ διδασκαλίες του οἰκοδομοῦν μιά κοινωνία ἀγάπης καί προόδου. Ὁ λόγος του ἐξημερώνει τά ἤθη τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀκτινοβολία του δέν θά σβήσει ποτέ καί τά ζωήρρυτα νάματά του δέν θά πάψουν ποτέ νά δροσίζουν τήν οἰκουμένη. Χρέος ὅλων μας εἶναι νά κάνουμε ἐνεργή τήν κοινωνία τῆς πίστεώς μας (Φιλημ. 1,6). Εὐαγγέλιο νά γίνει ἡ ζωή μας, ὥστε μέ τήν ὅλη συμπεριφορά μας νά κηρύττουμε Χριστό. Ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ θά γίνει «ζῶν καί ἐνεργής...καί κριτικός ἐνθυμήσεων»(Ἑβρ. 4, 12).

Σήμερα ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι δυσερμήνευτος, γιατί οἱ ἄνθρωποι εἶναι «νωθροί ταῖς ἀκοαῖς»(Ἑβρ. 5,11). Οἱ θόρυβοι τῆς ἐντάσεως ἔχουν τραυματίσει τήν ἀκοή τῆς καρδιᾶς μας μέ ἀποτέλεσμα νά μήν μποροῦμε νά συλλάβουμε τά μηνύματα τοῦ Εὐαγγελίου. Κάθαρση χρειαζόμαστε καί Πνεῦμα Ἅγιο. Τότε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ θά ἀποκαλύψει καί σ’ ἐμᾶς, ὅπως στόν Ἅγιο Παῦλο, τό Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας. ΑΜΗΝ!     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 39

Κυριακή ΙΘ΄ Ἐπιστολῶν

3 Νοεμβρίου 2013

(Β΄Κορ. ια΄, 31 - ιβ΄ 9)

«Ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ’ ἐμέ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ»

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στή σημερινή Περικοπή, ζητᾶ ἀπό τόν Θεό νά τόν ἀπαλλάξει ἀπ’ τό βάσανο πού ἐπέτρεψε νά τόν ταλαιπωρεῖ. Ἐκεῖνος τοῦ ἀπαντᾶ: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου۠ ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται», σοῦ ἀρκεῖ δηλαδή ἡ χάρη μου, γιατί ἡ δύναμή μου, ἡ ἐπενέργειά μου μέσα σου τελειοποιεῖται, ὁλοκληρώνεται στήν ἀδυναμία, ἐκεῖ ὅπου «ὑπάρχει ἀσθένεια, ὅταν ἔχεις βάσανα καί ταλαιπωρίες. Βάσανα καί ταλαιπωρίες, τά ὁποῖα μπορεῖ νά ξεπερνᾶ ὁ Παῦλος, ἀλλά καί κάθε χριστιανός μέ τή χάρη τοῦ θεοῦ πρῶτα, ἀλλά καί μέ τόν προσωπικό ἀγώνα του, κάτω ἀπό τήν σκέψη Ἐκείνου κι ὄχι αὐτόνομα κι ἐγωϊστικά δρώντας. Μ’αὐτό τό σκεπτικό λοιπόν ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τίς ἀδυναμίες του, ἀκόμη καί γιά τό «σκόλοπά» του, πού τόσον τόν ἐβασάνιζε. Καυχᾶται ὁ Παῦλος γιά τίς κακουχίες, τίς ταλαιπωρίες πού περνᾶ κατά τή διάρκεια τῆς ζωῆς καί τοῦ ἀποστολικοῦ του ἔργου. Ταλαιπωρίες, πού σύμφωνα μ’ ὅσα τοῦ ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, θά τοῦ ἐξασφαλίσουν, ἐφόσον τά ὑπερνικήσει, τήν αἰώνια ζωή μαζί Του. Ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ μέσα του (κι ἡ πίστη του σ’Αὐτόν) θά καταστεῖ ἀκλόνητη καί ἀνυπέρβλητη. Ὅπως κι ἔγινε. Μέ ἀποτέλεσμα νά γίνει ὁ πρώην διώκτης «Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν», «ὁ πρῶτος μετά τόν Ἕνα».

Οἱ ἄνθρωποι καί στήν ἐποχή μας παρά τήν τεχνολογική, κοινωνική, κ.λ.π. πρόοδο πού ἔχει ἐπιτευχθεῖ, παρά τήν «πρόοδο τοῦ πολιτισμοῦ», ἐξακολουθοῦν νά ὑποφέρουν, νά μαστίζονται ἀπό πλῆθος ἀσθένειες πού ἀνανεώνονται, μεταλλάσονται κι ἐξελίσσονται. Νά καταδυναστεύονται ἀπό πλῆθος σύγχρονες, ἀλλά καί παλαιότερες κοινωνικές μάστιγες καί πληγές, ἀπό πλῆθος ἐκτροπές κι ἐγκληματικές συμπεριφορές, ἀπό ψυχολογικά προβλήματα καί συμπλέγματα. Πλῆθος προβλήματα προσωπικά, κοινωνικά κ.λ.π., συνθετότερα καί πολυπλοκότερα ἀπ’ ὅ, τι παλαιότερα, πλῆθος δοκιμασίες καί πειρασμοί, πλῆθος προκλήσεις καί διλήμματα, πλῆθος πλάνες καί κακοτροπίες καραδοκοῦν στήν πορεία μας καθημερινά. Ἡ τεχνολογία καί ἡ ἐπιστήμη μπορεῖ νά προχώρησαν, ἀλλά οἱ ἄνθρωποι δέν εὐημεροῦν, ἡ φτώχεια ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει. Ἡ ἀρρώστια καί ὁ πόνος ἐξακολουθοῦν νά βασανίζουν καί τό σύγχρονο ἄνθρωπο.

Ἀπέναντι σ’αὐτά κι ἄλλα τόσα δεινά ὁ ἄνθρωπος σήμερα δυσφορεῖ, ἀπελπίζεται, φοβᾶται, πανικοβάλλεται, παραδίνεται, σηκώνει τά χέρια ψηλά. Εἶναι περισσότερο ὑποψιασμένος ἴσως ἀπ’ ὅ,τι ἄλλοτε, ἀλλά λιγότερο δυναμικός.

«Στενή πύλη καί τεθλιμμένη ὁδός» (Ματθ. 7, 14) εἶναι λοιπόν ἡ ζωή, ἰδιαίτερα τῶν χριστιανῶν. Πλῆθος πειρασμοί καί «ἀσθένειες» ἐμφανίζονται ἐμπρός μας καί μέσα μας, ὄχι γιά νά μᾶς κάνουν νά δυσανασχετήσουμε, νά ἀγχωθοῦμε ἤ νά ἀγανακτήσουμε, ἀλλά γιά νά μᾶς ἐκπαιδεύσουν στήν ἐν Χριστῷ ζωή. Παιδαγωγός κι ἀσκητικός εἶναι ὁ ρόλος τους, ὅπως παιδαγωγική κι ἀσκητική – βιωματική εἶναι καθ’ ὅλα ἡ ἐν Χριστῷ ζωή.

Πειρασμοί κι «ἀσθένειες» λοιπόν ἑκούσιες, τίς ὁποῖες πρέπει νά ἀποφεύγουμε (Ματθ. 6,13), ἀλλά καί ἀκούσιες, τέτοιες πού τίς ἐπιτρέπει ὁ Θεός, τόσες ὥστε νά μποροῦμε νά τίς ἀντιμετωπίσουμε (Α΄Κορ. 10,13). Ὁ ἄνθρωπος ἔχει σ’αὐτό τή δύναμη, δύναμη πού πηγάζει ἀπ’ τό Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, προκειμένου ν’ ἀντιμετωπίσει τούς πειρασμούς καί τίς δυσκολίες, τά βάσανα καί τίς «ἀσθένειες» στή ζωή του. Μέ ποιόν τρόπο; Βεβαίως μέ ἀρωγό τή Χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία, ἄν ἐπικαλεῖται μέ γνήσια πίστη κι ἀγάπη πρός Ἐκεῖνον, μέ ἐλπίδα, μέ βεβαιότητα κι αἰσιοδοξία, ἀλλά καί ταπείνωση, θά τή βρίσκει πάντοτε μόνιμη σύντροφο σέ κάθε δυσκολία. Χάρη ἡ ὁποία ἐνισχύει κι ἐνεργοποιεῖ στόν ἀγώνα του τόν κάθε πιστό.

Ὁ Ἀπόστολος σέ ἄλλο σημεῖο συνιστᾶ νά ἀντιμετωπίζονται οἱ θλίψεις «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ». Ἔχοντας ζωντανό μέσα μας τό Χριστό μέ ὑπομονή πολλή καί χαρούμενη διάθεση πού δίνει ἡ ἐλπίδα μας σ’ Αὐτόν, ἀλλά καί μέ αἴσθημα εὐθύνης καί τόλμη, μποροῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε κάι νά ξεπεράσουμε μέ ἀξιοπρέπεια κάθε ἀδυναμία καί «ἀσθένεια». Ἀκόμη καί τό θάνατο. ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 38

Κυριακή ΙΗ΄ Ἐπιστολῶν

27 Ὀκτωβρίου 2013

 (Β΄ Κορ. θ΄ 6 -11)

«Ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καί θερίσει,

καί ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις ἐπ’εὐλογίαις καί θερίσει».

Δανειζόμενος εἰκόνες ἀπ’ τή γεωργική ζωή καί εἰδικότερα ἀπ’ τήν ἐργασία τοῦ σπορέως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀναφέρεται στό καθῆκον τῆς προσφορᾶς, στό χρέος τῆς ἐλεημοσύνης πού βαραίνει κάθε πιστό. Ἐκεῖνος πού θά σπείρει, θά προσφέρει, θά βοηθήσει ὅποιον ἔχει ἀνάγκη φειδωλά, μέ τσιγκουνιά, μέ ψίχουλα, θά θερίσει καί μέ οἰκονομία, ἡ ἀπολαβή του θά εἶναι μικρή ἀπό τό Θεό ۠ γιατί τό χρέος τῆς ἐλεημοσύνης εἶναι συγκομιδή γιά τόν ἐλεήμονα, ἔχει – χωρίς νά ἀποβλέπει – καί ἀνταπόδοση ἀπ’ τό Θεό. Ἀντίθετα, ὅποιος ἀσκεῖ τήν ἐλεημοσύνη μέ ζῆλο, γενναιόδωρα καί πλουσιοπάροχα, αὐτός κατά τόν ἴδιο τρόπο θά θερίσει, θά ἀνταμειφθεῖ πλούσια ἀπ’ τό Θεό.

Μεγάλη ἀρετή, λοιπόν, ἡ ἐλεημοσύνη. «Ταύτην ἀσπασώ-μεθα, ὡς οὐδέν ἴσον» (ἱερός Χρυσόστομος), ἀφοῦ αὐτή ἐξιλεώνει τίς ἁμαρτίες μας (Σοφ. Σειρ. 3,30). Ἡ δύναμή της «ἀποσμήχει ῥύπον ψυχῆς» (ἱ. Χρυσόστομος), καθαρίζει δηλαδή καί μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπ’τούς ρύπους, τήν ἀκαθαρσία τῆς ψυχῆς, προκαλεῖ εὐχαρίστηση στό Θεό καί ἡ ἔμπρακτη ἄσκησή της ὁδηγεῖ ἐγγύτερα σ’ Ἐκεῖνον, τόν μόνο Ἐλεήμονα.

Ὑπάρχουν πλῆθος ἄνθρωποι, κοινωνικές κατηγορίες καί ὁμάδες ἀποκλεισμένες, στερημένες ἀπ’ τήν ἀπολαβή τους, ἄνθρωποι πού δυστυχοῦν, μόνοι, ἀπογοητευμένοι, στερημένοι ἀκόμη κι ἀπ’τά στοιχειώδη αὐτῆς τῆς ζωῆς, ἀπό ἀγάπη καί φροντίδα, ἀπομονωμένοι στήν ἔλλειψη καί τήν ἄγνοια, χωρίς ὑλική καί ἠθική συμπαράσταση, μέσα σέ μιά κοινωνία πού ἀντιμετωπίζει ὀξύτατα προβλήματα ἐπικοινωνίας μεταξύ τῶν μελῶν της, ἄνθρωποι παραμελημένοι στό περιθώριο τῆς ζωῆς.

Μπορεῖ ἡ ἐξέλιξη τῆς τεχνολογίας νά καλπάζει, τό ἴδιο καί ἡ ἐπιστήμη, ὅμως ἐξακολουθοῦν νά ὑπάρχουν (καί νά δημιουργοῦνται) παντοῦ στόν κόσμο φτωχοί, ἄστεγοι, ἐγκαταλειμμένοι κι ἐξαθλιωμένοι, ἀπό σωματικά καί ψυχικά νοσήματα. Ἄνθρωποι πού χρήζουν βοηθείας, ἄνθρωποι πού χρειάζονται τήν ὑποστήριξή μας, τήν ὑλική ἀλλά καί τήν ἠθική.

Πῶς, ὅμως, πρέπει νά ἐλεοῦμε τούς ἀδελφούς; Μέ τί διάθεση; Μέ ποιά κίνητρα; Γιά ποιό λόγο θά πρέπει νά ἀσκοῦμε τήν ἐλεημοσύνη; Καί σέ ποιό βαθμό; Στά ἐρωτήματα αὐτά ἀπαντᾶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἐλεοῦμε ἐκείνους πού ἔχουν ἀνάγκη, ὅσοι χρειάζονται τή βοήθειά μας, ὄχι μόνο αὐτούς πού ἐμφανίζονται ξαφνικά ἐμπρός μας, ἀλλά ἀναζητοῦμε κι ἐμεῖς τούς πάσχοντες, αὐτούς πού ὑποφέρουν, προκειμένου νά τούς ἀνακουφίσουμε στό μεγαλύτερο δυνατό βαθμό πού μποροῦμε. Βοηθᾶμε τούς ἐν ἀνάγκῃ εὑρισκομένους γιά τούς ἴδιους, ἀλλά καί γιά μᾶς. Γιά νά μᾶς ἐλεήσει κι ἐμᾶς στή συνέχεια ὁ οἰκτίρμων κι ἐλεήμων Θεός.

Δέν ἐπιδιώκουμε τήν ἀνταμοιβή ἤ τόν ἔπαινο, ἀλλά οἱ προσευχές μας καί οἱ ἐλεημοσύνες μας ἀνεβαίνουν «εἰς μνημόσυνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ».

Προσφέρουμε τή βοήθειά μας, πού κατά περίπτωση μπορεῖ νά μήν εἶναι μόνο ὑλική, ἀλλά καί λεκτική, παρηγορητική, συμβουλευτικη, ψυχολογικῆς ὑποστηρίξεως, διδακτική, πνευματική κ.λ.π., ὄχι ἀπό λύπη, νιώθοντας οἶκτο γιά τόν ἄλλο, γιά τό πρόβλημά του ἤ τό δράμα του, οὔτε ἀναγκαστικά, κάτω ἀπό πίεση, ἐπειδή μᾶς ζητήθηκε ἐπίμονα, ἐπιτακτικά ἀπ’ τόν πάσχοντα ἤ κάποιον τρίτο, οὔτε ἀπό ντροπή ἤ προκειμένου νά ξεφύγουμε γρήγορα ἀπ’ τόν αἰτοῦντα, ὁπότε τοῦ δίνουμε ψίχουλα ἀπό τό οἰκονομικό, ψυχικό ἤ ἄλλο περίσσευμά μας καί φεύγουμε ἐπαναπαυμένοι ὅτι κάναμε τό «χρέος» μας.

Ἐκφράζουμε τήν ἀγάπη μας στόν πλησίον μέ σεμνότητα, χωρίς ἔπαρση, μέ διακριτικότητα, χωρίς νά τόν ταπεινώνουμε ἤ νά τόν πληγώνουμε μέ τόν τρόπο πού τόν προσεγγίζουμε καί τοῦ προσφέρουμε τή βοήθειά μας. Τοῦ προσφέρουμε τήν ἀγάπη μας μέ τέτοιο τρόπο ὥστε ὡς ἀγάπη νά τήν ἐκλάβει, ὄχι ὡς οἶκτο ἤ κάτι ἄλλο, νά τή λάβει μέ χαρά κι εὐγνωμοσύνη κι ὄχι μέ ντροπή καί δουλικότητα ἤ αἴσθημα κατωτερότητας.

Στό ἐρώτημα «ὡς ποιό βαθμό ἀσκοῦμε τήν ἐλεημοσύνη;» ὁ Ἀπόστολος ἀπαντᾶ: «ἕκαστος καθώς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ», ὁ καθένας δηλαδή ἀνάλογα μέ τήν προδιάθεσή του, πού θά πρέπει νά εἶναι, ὅπως εἴπαμε ἤδη, θετική, χαρούμενη, ἐλεύθερη, ὄχι ἀναγκαστική. Ἡ ἐλεημοσύνη μας στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἄς μήν εἶναι ἐξωτερικά ἐπιβαλλόμενη ὑποχρέωση, ἀλλά ἐσωτερική προδιάθεση πού ἐλεύθερα ὑπαγορεύει τήν ἔννοια τοῦ χρέους καί τῆς προσφορᾶς. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 37

Κυριακή ΙΖ΄ Ἐπιστολῶν

20 Ὀκτωβρίου 2013

«Εἰ ὁ ἐρχόμενος ἄλλον Ἰησοῦν κηρύσσει...ἤ εὐαγγέλιον ἕτερον...»

Τό Εὐαγγέλιο γιά τό ὁποῖο κάνει λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τόν Ἴδιο τόν Χριστό. Ὅ,τι εἶχε προαναγγελθεῖ ἀπαρχῆς ἀπό τόν Θεό στούς πρωτοπλάστους μετά τήν πτώση τους στήν ἁμαρτία μέ τό λεγόμενο πρωτευαγγέλιο, ὅτι θά ἔλθει κάποια ἐποχή πού ὁ ἀπόγονος τῆς γυναίκας θά συνέτριβε τήν κεφαλή τοῦ φιδιοῦ - διαβόλου, ὅ,τι ἔπειτα προαναγγέλλετο ἀπό τούς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἔγινε πραγματικότητα. Τό εὐαγγέλιο ἔκτοτε πού κήρυσσαν οἱ Ἀπόστολοι καί ἡ Ἐκκλησία, κατ’ἐντολήν πιά τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἀκριβῶς τοῦτο: ὁ ἐρχομός τοῦ Κυρίου ὡς Σωτήρα, ὁ Ὁποῖος ἔσωσε τόν κόσμο ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο, τόν διάβολο - ὅ,τι συνιστᾶ τήν πλήρη ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, λοιπόν, στοιχεῖ στήν παράδοση αὐτή τῶν ὑπολοίπων Μαθητῶν καί Ἀποστόλων: κηρύσσει τόν Χριστό καί τό Εὐαγγέλιό Του, κατόπιν ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου. Τό ἰδιάζον, ὅμως, ἐν προκειμένῳ εἶναι ὅτι ὁ Ἅγιος Παῦλος ἔπρεπε νά ἀπαντήσει καί στίς ἐνστάσεις ὁρισμένων «ψευδαδέλφων», οἱ ὁποῖοι – εὐκαίρως ἀκαίρως – τόν ἀμφισβητοῦσαν ὡς γνήσιο Ἀπόστολο, διότι δέν ἀνῆκε στούς δώδεκα Μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Κι ὁ λόγος του εἶναι γι’ αὐτό ἀπόλυτος: δέν ἔχει μικρότερη σημασία τό κήρυγμά του, γιατί κι ἐκεῖνος, ὅπως οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι, κλήθηκε ἀπό τόν Ἴδιο τόν Κύριο. Τόν συνέχει πάντοτε ἡ συγκλονιστική ἐμπειρία του ἀπό τήν ἐπέμβαση τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ στή ζωή του – τότε πού τοῦ ἐμφανίστηκε στήν πορεία του πρός τή Δαμασκό καί τόν κάλεσε νά γίνει Μαθητής καί Ἀπόστολός Του. Ἡ ἴδια ἡ μεταστροφή του καί οἱ θλίψεις καί δοκιμασίες πού τή συνόδευσαν ἀποτελοῦν τήν ἐγγύηση γι’αὐτό. Εἶναι τόσο βέβαιος γιά ὅ,τι κηρύσσει, ὥστε σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ἴδιας ἐπιστολῆς θά πεῖ τόν φοβερό ἐκεῖνο λόγο: κι ἄν ἄγγελος κατέβη καί σᾶς πεῖ ἀντίθετα πρός αὐτά πού ἐγώ σᾶς κηρύσσω, νά εἶναι ἀνάθεμα.

Τήν ἐμπειρία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, κατά τήν ὁποία γνώρισε τόν Θεό προσωπικά καί ἄμεσα, καλούμαστε νά ἀποκτήσουμε κι ἐμεῖς. Ἡ πίστη μας ἔχει ἐμπειρικό καί ὄχι νοησιαρχικό χαρακτήρα, πού σημαίνει ὅτι ὁ Θεός μας φανερώνεται σέ ὅλους, ἀρκεῖ νά Τόν ἀναζητοῦμε γνήσια καί ἀληθινά, πού σημαίνει πιστή καί συνειδητή συμμόρφωσή μας στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Βεβαίως, δέν περιμένει κανείς τήν ἔνταση καί τό βάθος τῆς ἐμπειρίας τοῦ Ἀποστόλου Παύλου – αὐτό εἶναι μία ἐξαιρετική εὐλογία Χάρης πού ἐξαρτᾶται ἀπολύτως μόνο ἀπό τόν Θεό - ἀλλά στόν καθένα δωρίζεται ὁ Θεός κατά τό μέτρο τῆς μετανοίας του, δηλαδή κατά τό μέτρο τῆς ἀναζήτησης τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τά Ἱερά Μυστήρια, τίς Ἱερές Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας καί τή μελέτη τοῦ θείου λόγου. Τότε τό Εὐαγγέλιο γίνεται κατάσταση τῆς καρδιᾶς, δηλαδή γίνεται ἐσωτερικός φωτισμός, πού ὁδηγεῖ σέ ἀδιάκοπη δοξολογία τοῦ Θεοῦ.

Ταυτόχρονα, ὅμως, πρέπει νά ἔχουμε ὑπόψη ὅτι αὐτή ἡ δωρεά τοῦ Εὐαγγελίου στή ζωή μας συνιστᾶ καί ἀνάθεση ἀπό τόν Θεό κάποιας διακονίας. Τήν ὥρα δηλαδή πού ὁ Θεός μᾶς χαριτώνει καί μᾶς ἀποκαλύπτεται, τήν ἴδια ὥρα μᾶς θέτει σέ δράση διακονίας μέ ἀγάπη γιά τούς συνανθρώπους μας, ὅπως συνέβη καί μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Μέ ἄλλα λόγια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς δίνεται ὄχι γιά νά ἐπαναπαυτεῖ σέ μᾶς, ἀλλά γιά νά ἀντιδωρηθεῖ μέ ταπείνωση καί ἀγάπη στόν συνάνθρωπό μας. Ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ μᾶς δίνεται γιά νά μοιραστεῖ. Καί μοιραζόμενη πλουτίζει καί αὐξάνει.

Μέτοχος αὐτῆς τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ ὑπῆρξε καί ἡ σήμερον τιμωμένη Ἁγία Ματρώνα ἡ Χιοπολίτις. Μέ εὐγνωμοσύνη τήν δοξολογοῦμε καί ἡ καλυτέρα τιμή πρός αὐτήν ἄς εἶναι ἡ προσοχή τῆς ψυχῆς μας, ὁ καθαρισμός καί ἡ ἁγνότητά της. Ἡ Ἁγία Ματρώνα ἔγινε Νύμφη τοῦ Χριστοῦ μέ τήν πίστη, τήν ἁγνότητα καί τήν ἱεραποστολή της. Ἄς τήν μιμηθοῦμε. ΑΜΗΝ!      Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 36

Κυριακή Τῶν Ἁγίων Πατέρων

13 Ὀκτωβρίου 2013

(Τίτ.γ΄ , 8 – 15)

«πιστός ὁ λόγος...μανθανέτωσαν δέ καί

οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι...»

Ἡ πίστη καί τά καλά ἔργα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι προϋποθέσεις γιά τήν χριστιανική προκοπή τοῦ πιστοῦ. Μόνη ἡ πίστη δέν μπορεῖ νά σώσει. Καί μόνα τά ἔργα δέν μποροῦν νά δικαιώσουν. Ἀπόδειξη τῆς πίστεως εἶναι τά ἔργα. Κίνητρο τῶν ἔργων εἶναι ἡ πίστη. Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος λέγει: «ὥσπερ γάρ τό σῶμα χωρίς πνεύματος νεκρόν ἐστι, οὕτω καί ἡ πίστις χωρίς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι»(Ἰακ. 2,26). Ἄν τά ἔργα μείνουν συναισθηματικές ἐκδηλώσεις μιᾶς εὐαίσθητης ψυχῆς κι ἄν ἡ πίστη καλύψει μόνο τῆς διανοητικές ἀναζητήσεις, χωρίς ἀναφορά στή ζωή τοῦ Χριστοῦ, τότε ἡ μέν πίστη γίνεται ἰδεολογία, τά δέ ἔργα ἀνθρωπισμός.

Ὁ λόγος γιά τό Θεό εἶναι ἀξιόπιστος καί περιέχει θεία δύναμη. Εἶναι τό μήνυμα πού ἀπευθύνεται πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους καί σκοπό ἔχει νά φέρει σέ ἐπικοινωνία τή σκέψη τοῦ ἀνθρώπου μέ τή σκέψη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ ζωντανός ἀγγελιαφόρος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατευθύνει τόν ἄνθρωπο στήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Τό μυστήριο τοῦ Λόγου, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ ἀποκορύφωση τῆς θείας μεγαλωσύνης. Ὁ Λόγος ἔγινε σάρκα καί φανερώθηκε στόν κόσμο. Ὁ Χριστός, εἶναι τό γνήσιο πρότυπο σωτηρίας γιά κάθε ἄνθρωπο. Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι μιά δύναμη πού τότε ὁλοκληρώνεται, ὅταν ἐφαρμοσθεῖ στήν προσωπική ζωή. Ὅποιος πιστεύει στό Χριστό, ὅποιος Τόν ἀναγνωρίζει καί Τόν ἀποδέχεται, ἀρχίζει μέσῳ Αὐτοῦ μιά ζωή σχέσεως μέ τό Θεό ὡς τέκνο Θεοῦ (Ἰω. 1,12). Ὅποιος Τόν ἀρνεῖται καί Τόν παραγνωρίζει, παραμένει στό σκοτάδι τοῦ κόσμου, σέ μιά βαθιά κρίση (Ἰω. 3,17).

Διά τῆς Ἐκκλησίας συνεχῶς λαλεῖ ὁ Θεός. Ποιός ἀκούει καί ποιός ἐφαρμόζει; Μήπως ἡ σημερινή σύγχυση τῶν γλωσσῶν καί τῶν φρενῶν ὀφείλεται στήν ἀποστροφή πού δείχνει ὁ ἄνθρωπος στό θεῖο Λόγο;

Τά καλά ἔργα δέν βρίσκουν τήν τελείωσή τους στήν ἀνακούφιση πού προσφέρουν στόν πάσχοντα ἀδελφό. Πέρα ἀπό αὐτόν τόν θεάρεστο σκοπό συνεργάζονται στήν οἰκοδόμηση τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅλοι ὡς ἀναγεννημένοι χριστιανοί πού δημιουργηθήκαμε γιά νά μένουμε ἑνωμένοι μέ τό Χριστό, εἴμαστε δικό Του κτίσμα καί ἔχουμε χρέος νά πράττουμε ἔργα ἀγαθά καί μόνο μέ αὐτά νά πολιτευόμαστε (Ἐφεσ. 2,10). Δέν μποροῦν τά ἔργα νά ἐξασφαλίσουν στόν ἄνθρωπο ἕνα δικαίωμα πάνω στό Θεό καί οὔτε φθάνουν γιά νά δώσουν τήν ἐσωτερική δικαιοσύνη. Αὐτά φανερώνουν τή δόξα τοῦ Θεοῦ, πού μόνο αὐτός ἐνεργεῖ μέσα ἀπό αὐτά. Δέν εἶναι τά ἔργα ὡς ἔργα πού ἀποτελοῦν πηγή σωτηρίας. Εἶναι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ πού τά κάνει γέφυρα σωτηρίας.

Ὁ κόσμος δέν μπορεῖ νά κρατήσει πνευματική ἰσορροπία καί στίς δύο δυνάμεις, στή δύναμη τῆς πίστεως καί στή δύναμη τῶν ἔργων. Ὑπερτιμᾶ τά ἔργα, ἐπειδή αὐτά διακονοῦν τίς ἀνθρώπινες ἀνάγκες. Θέλει ἔργα νά δεῖ, γιά νά πιστεύσει. Ὅσο, ὅμως, ἀπαραίτητα εἶναι τά ἔργα, ἄλλο τόσο ἀπαραίτητη εἶναι καί ἡ πίστη. Τά ἔργα εἶναι τό λάδι καί ἡ πίστη εἶναι τό φῶς. Ὅπου ὑπάρχει θερμή πίστη, ἐκεῖ ὑπάρχει καρποφορία τῶν ἀρετῶν. Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος γιά τόν Ἀβραάμ πού δικαιώθηκε ἀπό τά καλά του ἔργα καί τήν ὑπακοή πρός τόν Θεό λέγει: «βλέπεις ὅτι ἡ πίστις συνήργει τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, καί ἐκ τῶν ἔργων ἡ πίστις ἐτελειώθη» (Ἰάκ. 2,22). Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ πίστη καί τά ἔργα εἶναι ἀλληλένδετα. Ἡ πίστη συνεργεῖ στήν κατόρθωση τῆς ἀρετῆς καί ἡ ἀρετή θερμαίνει καί φέρει στήν τελειότητα τήν πίστη.

Οἱ χριστιανοί δέν δικαιολογοῦνται νά παραμένουν «ἄκαρποι», δηλαδή χωρίς ἔργα ἀγάπης. Ἡ κοινωνία ὑποφέρει. Οἱ ἄνθρωποι ποθοῦν τήν ἀγάπη. Οἱ πάσχοντες ἀδελφοί μας ἀναζητοῦν τήν ἀγάπη. Πῶς μποροῦμε, λοιπόν, νά μένουμε ἀδιάφοροι μπροστά στόν πόνο, στήν ἀνάγκη, στή δοκιμασία τοῦ πλησίον; Νά ἀγαπήσουμε ἔμπρακτα τόν συνάνθρωπό μας καί νά θυσιάσουμε κάτι ἀπό τόν ἑαυτό μας γιά νά χαρεῖ ἐκεῖνος. Αὐτό τό φῶς τῆς ἀγάπης πού θά διαλύσει τό σκότος τῆς ἀδιαφορίας ἀναζητεῖ ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι, λοιπόν, ἀνάγκη ἀπό τή θεωρία τῆς πίστεως νά περάσουμε στήν πράξη τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη εἶναι τό δυνατότερο κήρυγμα. Ἔτσι ἔζησαν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἀναδείχθηκαν εὐαγγέλια Χριστοῦ. Τά καλά ἔργα μας ἄς γίνουν φῶτα ὁδηγητικά γιά κάθε ἄνθρωπο. ΑΜΗΝ!                   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός  35

Κυριακή ΙΕ΄ Ἐπιστολῶν

6  Ὀκτωβρίου 2013

(Β΄Κορ. δ΄ , 6 – 15)

«Ἔχομεν δέ τόν θησαυρόν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν»

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πολλές φορές ταπείνωσε τόν ἑαυτό του. Στήν πρώτη του ἐπιστολή πρός τούς Κορινθίους γράφει πώς πρέπει νά τόν ὑπολογίζουν ἀνάμεσα στούς «ὑπηρέτας Χριστοῦ καί οἰκονόμους μυστηρίων Θεοῦ» (Β΄ Κορ. 4,1). Ἐπίσης καί στή δεύτερη ἐπιστολή μέ τούς ἴδιους παραλῆπτες προχωρεῖ ἀκόμη πιό πολύ καί λέγει πώς δέν εἶναι μόνο ὑπηρέτης τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί δοῦλος στήν ὑπηρεσία τῆς σωτηρίας τῶν πιστῶν «ἑαυτούς δέ δούλους ἡμῶν διά Ἰησοῦν»( Β΄ Κορ. 4, 5). Ὅλα αὐτά τά βίωνε ἔντονα, γιατί μέσα του εἶχε τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Μάλιστα τήν παντοδύναμη χάρη τοῦ Θεοῦ τήν χαρακτηρίζει ὡς θησαυρό πού βρίσκεται μέσα σέ ὀστράκινο σκεῦος. Ἄς δοῦμε γιατί κάνει αὐτόν τό χαρακτηρισμό.

Θησαυρό λέγει ἐδῶ ὁ Ἀπόστολος, κατά τόν ἱερό Θεοδώρητο, τή Χάρη τοῦ Πνεύματος πού δίδεται στούς ἀνθρώπους, ἐνῶ ὀστράκινο σκεῦος χαρακτηρίζει τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Χαρακτηριστικό γνώρισμα μέγιστο τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ εἶναι τό γεγονός πώς ἐνῶ τό σῶμα δέχεται πληγές καί βασάνους καί μύρια κακά, δέν χάνεται ὁ θησαυρός. Οἱ Ἀπόστολοι ἦταν ὀστράκινα σκεύη πού μέσα τους εἶχαν τή Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος κάνει μιά σπουδαία  παρατήρηση γιά τό θησαυρό τῆς Χάριτος. Ἐκεῖνος πού βρῆκε καί ἔχει μέσα του τόν ἐπουράνιο θησαυρό τῆς Χάριτος ἐργάζεται τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ μέ καθαρότητα, ἀβίαστα καί εὔκολα.

Ἕνας ἄλλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, θά κάνει κι ἄλλες παρατηρήσεις: Μή νομίσεις πώς ἀπό σένα συγκρατεῖται καί φυλάσσεται ὁ θησαυρός πού ὑπάρχει μέσα σου, ἀλλά νά γνωρίζεις ὅτι ἀπό τό θησαυρό πού ἔχεις μέσα σου ἐσύ διατηρεῖσαι. Γνώριζε πώς κατασκευάσθηκες γιά νά εἶσαι σκεῦος εὔχρηστο στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ. Τό θαυμαστό εἶναι πώς ἐάν τό σκεῦος (δηλ. τό σῶμα) ὄχι ἀπό τόν ἑαυτό σου, ἀλλά ἀπό τούς ἐχθρούς συντριβεῖ, ὁ μέν θησαυρός παραμένει ἄθικτος, χωρίς νά χάσει τίποτε (ἀκένωτος), τό δέ σκεῦος ἰσχυρότερο καί ἀσφαλέστερο «ὑπό τῆς ἐνεργείας τοῦ θησαυροῦ κατασκευάζεται». Βλέπουμε πώς ὁ θησαυρός τῆς Χάριτος εἶναι φυλακτήριο κάι ἀσφάλεια τοῦ ἀνθρώπου. «Ἀναπληροῖ τά ἡμῶν ὑστερήματα». Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ «τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ καί τά ἀσθενῆ θεραπεύει».

Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής θά δώσει καί μιά ἄλλη ἑρμηνεία. Θησαυρός εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὀστράκινο σκεῦος εἶναι ἡ ἔλλειψη προσόντων γιά τήν προφορά τοῦ λόγου. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς ὀστράκινο σκεῦος εἶναι ἡ ἀνθρώπινη φύση πού δέχθηκε τή σοφία πού δέν μπορεῖ καθόλου νά τήν χωρέσει ὁ κόσμος. Δέχθηκε τή σοφία τοῦ Θεοῦ, πού μεταλαμπάδευσε τό φῶς τῆς ἀληθινῆς ἐπιγνώσεως σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη.

Εἴδαμε παραστατικά τίς γνῶμες ὁρισμένων κορυφαίων Πατέρων γιά τό θησαυρό τῆς Χάριτος καί τό ὀστράκινο σκεῦος πού τόν φυλάσσει. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πού βαπτισθήκαμε στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔχουμε μέσα μας τό θησαυρό τῆς Χάριτος. Ἴσως πολλοί ἀγνοοῦμε τήν ὕπαρξή του. Νομίζουμε πώς εἴμαστε μόνο σάρκα καί αἷμα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί ἀδέλφια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε, μέ τό Βάπτισμά μας, ὅλη τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀγωνιστής ἄνθρωπος καταλαβαίνει τήν ὕπαρξη τοῦ θησαυροῦ. Νά ποῦμε μερικά παραδείγματα. Στή ζωή μας συναντᾶμε πολλές θλίψεις. Φυσιολογικά, θά ἔπρεπε νά εἴχαμε βουλιάξει ἀπό τά δεινά τῶν πειρασμῶν. Ἐν τούτοις παρατηροῦμε πώς ἔχουμε μεγάλη ὑπομονή, σοφία νά ἀντιμετωπίσουμε τίς δυσκολίες, μακροθυμία γιά ‘κείνους πού μᾶς πειράζουν, ἐσωτερική εἰρήνη παρά τίς ἐξωτερικές δυσκολίες, διάθεση γιά προσευχή, δοξολογία γιά τούς πειρασμούς κ. ἄ. Αὐτές οἱ πνευματικές καταστάσεις προέρχονται ἀπό τό θησαυρό τῆς Χάριτος πού φυλάσσεται μέσα μας.

Ἄλλο παράδειγμα εἶναι οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Ὅταν εἴμαστε μέσα στήν ἁμαρτία, ὅλα εἶναι δύσκολα. Ὅταν ἀρχίζει καί ἐνεργεῖται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, τότε ἐντολές τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς φαινόντουσαν «βουνό», ἀρχίζουν καί ἐφαρμόζονται καί πραγματοποιοῦνται. Ὅλα αὐτά ἔχοντας ὑπόψη μας, ὀφείλουμε νά κάνουμε τό πᾶν γιά νά διατηρήσουμε τή Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα μας καί νά εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί της ἰσόβια. Ἔτσι θά προοδεύσουμε πνευματικά καί θά νιώσουμε πώς εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ!                            Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ 2013- 2014