ΤΕΛΕΣΗ ΑΓΙΑΣΜΟΥ

 ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013

ΤΕΛΕΣΗ ΑΓΙΑΣΜΟΥ  ΣΤΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕ ΤΗΝ  ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

 ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΑΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2013 – 2014

      Στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  της ενορίας μας, την Κυριακή το πρωϊ  μετά το πέρας της  Θείας Λειτουργίας, ετελέσθη αγιασμός  επί τη ενάρξη των μαθημάτων 2013 – 2014, από τον εφημέριο του Ιερού μας Ναού π. Βασίλειο Φιλιππάκη. 

Πολλοί μαθηταί, καθηγηταί και γονείς  προσήλθαν στην τέλεση του αγιασμού για να συμμετάσχουν στην έναρξη  των μαθημάτων που θα διδάσκονται αφιλοκερδώς  στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  Λατομιτίσσης. 

Ο εφημέριος του Ναού π. Βασίλειος, ο οποίος  εμφανώς συγκινημένος  αυτή την ημέρα, μιας και είναι ο δημιουργός και άγρυπνος φρουρός στην όλη διοργάνωση, - μας άνοιξε την καρδιά του,- στην ομιλία του μετά το πέρας του Αγιασμού.  Αρχισε με τις ευχές  και τις ευλογίες  που έχει η ενορία μας από τον Μητροπολίτη μας κ. ΜΑΡΚΟ,  και συνέχισε  απευθυνόμενος σε όλους  με  τα εξής λόγια: Εύχομαι καλή πρόοδο και δύναμη τόσο στους μαθητάς όσο και στους γονείς,  ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, ονομάζοντάς τους στρατιώτες ανιδιοτελείς που θα αφιερώσουν κάποιο χρόνο  για να διδάξουν τα μαθήματα αφιλοκερδώς στο Κουκουνάρειο.

Καταλήγοντας τόνισε ότι, εδώ ο χώρος   που θα  προσέρχεσθε  καθημερινά   δεν θα πληρώνει    κανένας  τίποτα.   Όμως   θα   πρέπει    οι γονείς  να έχουν άμεση   επικοινωνία   με τους   καθηγητές  να  μαθαίνουν πως   πηγαίνουν οι επιδόσεις   των παιδιών τους. Επίσης   ζήτησε  να  διατηρούν τους  χώρους   καθαρούς όπως   διατηρούμε   καθαρά  τα σπίτια μας.  Η επικοινωνία με τους καθηγητάς   είναι   απαραίτητη και επιβάλλεται από όλους τους γονείς.

Κλείνοντας απευθύνθηκε σε όλους τους  διδάσκοντας τα μαθήματα τονίζοντας ότι καλό θα είναι πριν αρχίσουν το κάθε μάθημα να γίνεται προσευχή. Ας μη λησμονούμε το «Από Θεού άρξασθε».

Σε όλους στο τέλος μοίρασε  το Πρόγραμμα των μαθημάτων που θα διδάσκονται  καθημερινά.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 33

Κυριακή ΙΓ΄ Ἐπιστολῶν

22 Σεπτεμβρίου 2013

(Α΄Κορ. ιστ΄ , 13 - 24)

Τά πλαίσια τῆς πνευματικῆς ζωῆς μᾶς δίδει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Πλαίσια καί προϋποθέσεις ταυτόχρονα, τίς ὁποῖες χρειάζεται νά προσέξουμε ἰδιαίτερα, ἄν θέλουμε νά εἶναι ἀσφαλής ἡ πνευματική μας πορεία μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἄς δοῦμε ὅμως μία πρός μία τίς προϋποθέσεις αὐτές.

Δέν εἶναι ἀρκετό νά ξεκινήσει κανείς τήν πνευματική του πορεία. Χρειάζεται νά προσέχει, γιατί εἶναι εὔκολο νά ξεστρατίσει καθώς ἡ ἀτέλεια καί ἡ ἀδυναμία τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, τό γεγονός ὅτι ἐκ νεότητος αὐτοῦ ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ρέπει ἐπί τό πονηρόν καί ὁ πόλεμος ὁ ἀδυσώπητος τόν ὁποῖο κάνει ὁ διάβολος στόν ἄνθρωπο συνεργοῦν στό ξεστράτισμα.

Τί εἶναι, ὅμως, ἡ ἐγρήγορση καί πῶς ἐπιτυγχάνεται; Εἶναι αὐτή ἡ συνεχής ἑτοιμότητα τοῦ πιστοῦ, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται νά ζήσει τήν κατά Θεόν ζωή. Ἡ ἑτοιμότητα ἀπέναντι στούς πειρασμούς, στίς ἄτακτες κινήσεις τῆς ψυχῆς, στούς λογισμούς, αὐτή ἡ καθημερινή προσπάθεια νά ζεῖ κατενώπιον Θεοῦ. Τό βασικώτερο ὅπλο γιά τήν ἐπιτυχία της εἶναι ἡ προσευχή, ἡ διαρκής μνήμη τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καί ἡ προσπάθεια νά ζεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία τρεφόμενος μέ τόν οὐράνιο ἄρτο.

Ὁ ἱερός Ἀπόστολος μᾶς καλεῖ νά μείνουμε σταθεροί στήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ὅταν πιστεύουμε σωστά γιά τόν Χριστό, ἀλλά ὅταν ζοῦμε αὐτή τήν πίστη, ὅταν ἡ πίστη μας εἶναι πίστη «δι’ἀγάπης ἐνεργουμένη». Πίστη χωρίς ἀγάπη ἔχουν καί τά δαιμόνια, τά ὁποῖα «πιστεύουσι καί φρίττουσι».

Πιστεύω στό Χριστό δέν σημαίνει παραδέχομαι τήν ὕπαρξή Του, ἀλλά Τόν ἐμπιστεύομαι καί γι’αὐτό ὁ λόγος Του εἶναι τό φῶς πού φωτίζει τήν πορεία τῆς ζωῆς μου. Τόν ἐμπιστεύομαι, γι’ αὐτό ἀγωνίζομαι νά ζῶ τήν παρουσία Του, νά μετέχω στή ζωή Του, νά εἶναι γιά μένα τό μοναδικό μέτρο καί κριτήριο γιά τά πράγματα τῆς ζωῆς μου. Δέν στέκεται σταθερός στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ π.χ. ὁ ἄνθρωπος πού δέν ζεῖ μυστηριακή ζωή, πού δέν ἐκκλησιάζεται, δέν ἐξομολογεῖται, δέν μετέχει στήν Τράπεζα τοῦ Θεοῦ.

Ἀνδρεία, δύναμη πνευματική καί γενναιότητα μᾶς συνιστᾶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, προϋποθέσεις ἀπαραίτητες γιά τόν πνευματικό ἀγώνα. Ὁ κόσμος καί ὁ διάβολος χρησιμοποιοῦν πολλά τεχνάσματα στήν προσπάθειά τους νά πλανήσουν τόν ἄνθρωπο. Ἡ ζωή τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων καθώς καί τῶν Ὁσίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀποκαλυπτική γιά τόν ἀδυσώπητο ἀγώνα τοῦ διαβόλου ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου.

Γιά ἕνα τέτοιο πόλεμο συνιστᾶ ἀνδρεία καί γενναιότητα ψυχῆς. Ἀπό ποῦ, ὅμως, θά ἀντλήσει ὁ ἄνθρωπος αὐτή τή δύναμη; Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θά μᾶς δώσει καί πάλι τήν ἀπάντηση: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῷ». Ὁ Χριστός εἶναι ἡ πηγή τῆς ἀκατάβλητης δυνάμεώς του καί ὁ τρόπος γιά νά ἀποκτήσει κανείς αὐτή τή δύναμη φανερώνεται στό λόγο του «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζεῖ δέ ἐν ἐμοί Χριστός».

Καί γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἁπλή ἡ προτροπή του, εἶναι νά γίνονται ὅλα μέ ἀγάπη. Σέ ὅλους φαίνεται σωστός ὁ λόγος, ἀλλά πόσο ἀπέχει ἡ ζωή μας ἀπό τό νά εἶναι συντονισμένη μέ τό λόγο αὐτό. Ὅλοι καταλαβαίνουμε τήν ἀξία της, ἀλλά λίγοι τήν κάνουν τρόπο ζωῆς.

Ἡ παρουσία τῆς ἀγάπης, μιά ζωή πού εἶναι ἀγάπη, ὀφείλεται στήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν ἄνθρωπο. Τό βλέπουμε αὐτό στή ζωή ὅλων τῶν ἁγίων πού ἡ ἀγάπη τους περιελάμβανε καί αὐτούς τούς διῶκτες καί βασανιστές τους. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης ἀπό τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου σημαίνει τήν ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπό τόν ἄνθρωπο. Σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός καμμιά συγγένεια δέν ἔχει μέ τόν Θεό. Σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός εἶναι νεκρός πνευματικά. Ὅταν τούς ἀνθρώπους πού ζοῦν γύρω μας δέν τούς ἀντιμετωπίζουμε μέ ἀγάπη, ὅταν κίνητρο στή ζωή μας δέν εἶναι ἡ ἀγάπη, αὐτό σημαίνει ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα λείπει ἀπό τή ζωή μας καί αὐτό πρέπει νά μᾶς ἀνησυχεῖ σοβαρά γιατί τότε λείπει ἡ ἴδια ἡ ζωή μας.

Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ ἀγώνας γιά τό θάνατο τοῦ ἐγωϊσμοῦ καί τό θρίαμβο τῆς ἀγάπης εἶναι ὁ πιό δύσκολος πνευματικός ἀγώνας. Εἶναι, ὅμως, ἀγώνας γιά ζωή ἤ γιά θάνατο καί ἐδῶ μόνον ἡ ζωντανή ἀγάπη γιά τό Θεό μπορεῖ νά κινητοποιήσει τόν ἄνθρωπο γιά νά ἀναλάβει ἕνα τέτοιον ἀγώνα. Ἄς προσευχόμεθα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νά γεμίσει τήν καρδιά μας. ΑΜΗΝ!                                                                                                 Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 32

Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως

8 Σεπτεμβρίου 2013

(Γαλ. στ΄, 11 - 18)

«Μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ Σταυρῷ

τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι ἡ σημαία τῶν χριστιανῶν. Μέσα ὅμως στό χριστιανικό πλήρωμα ὑπάρχουν καί μερικοί χριστιανοί, πού ὑποστέλλουν τή σημαία τοῦ Σταυροῦ. Καλεσμένοι νά εἶναι ἀξιωματικοί καί στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, ντρέπονται ἤ διστάζουν νά ἀγωνισθοῦν κάτω ἀπό τή Σημαία Του.

Φαινόμενο ἀνησυχητικό γιά τή χριστιανική παράταξι. Τό ἐπισημαίνει ὁ μεγάλος στρατηγός τοῦ χριστιανικοῦ ἀγῶνος, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Στή σημερινή περικοπή περιγράφει τό φαινόμενο αὐτό καί τό ἀντιμετωπίζει μέ ὑπέροχο τρόπο.

Ὅλοι βέβαια οἱ χριστιανοί ζοῦμε σήμερα μέσα στή σύγχρονη κοινωνία, μέσα σ’ἕνα περιβάλλον, ὅπου ἐπικρατοῦν συνήθειες ξένες πρός τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ καί τό χριστιανικό τρόπο ζωῆς. Οἱ περισσότεροι βέβαια μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπό τίς ἐπιδράσεις αὐτές τοῦ κόσμου. Ὑπάρχουν ὅμως καί μερικοί «χριστιανοί», πού συμπεριφέρονται ὅπως καί οἱ κοσμικοί, ὄχι γιατί εἶναι κοσμικοί ἀλλά «μόνον ἵνα μή τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκονται». Γιά νά μή χαρακτηρισθοῦν ἀπό τούς ἄλλους καθυστερημένοι τάχα καί ὀπισθοδρομικοί! Στίς κοινωνικές συναναστροφές, στά γραφεῖα, τά καταστήματα, τούς στρατῶνες, τά σχολεῖα κ.λ.π. θά συναντήση κανείς ἀρκετούς τέτοιους «Χριστιανούς».

Δέν ἐκδηλώνονται. Δέν ἀποκαλύπτουν τίς χριστιανικές ἀντιλήψεις τους. Δέν τολμοῦν νά διαμαρτυρηθοῦν γιά κάτι ἄσχημο πού βλέπουν ἤ ἀκοῦνε. Κλείνουν τό στόμα. Κάνουν ἴσως τόν ἀδιάφορο ἤ καί συμφωνοῦν μέ ὅσα λέγονται καί γίνονται, ὄχι γιατί τά πιστεύουν, ἀλλά «μόνον ἵνα μή τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται»! Φοβερό, ἀλήθεια, κατάντημα γιά χριστιανούς, πού πρέπει νά εἶναι «φῶς τοῦ κόσμου» καί «ἅλας τῆς γῆς» (Ματθ. ε΄ 13,14).

Ὅμως ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ὑψώνει τό ἀνάστημά του καί διακηρύττει, ὅτι τό δικό του καύχημα εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ! «Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Καυχῶνται γύρω σου οἱ ἄνθρωποι, ἀδελφέ μου, γιά τήν καταγωγή τους, τίς θέσεις τους, τά πλούτη τους, τίς ἁμαρτωλές τους ἀπολαύσεις. Μήν ἐντυπωσιάζεσαι. Ὅλα αὐτά εἶναι πράγματα χωρίς σημασία. Μίλησε ὅμως καί σύ. Ὕψωσε τό ἀνάστημά σου καί διακήρυξε μέ τά λόγια σου καί τή ζωή σου, ποιό εἶναι τό ἀληθινό καύχημα γιά τόν ἄνθρωπο. Δεῖξε τήν ἁγνή σου καρδιά πού τήν καθάρισε τό αἷμα τοῦ Ἐσταυρωμένου. Διηγήσου πῶς σέ μεταμόρφωσε ἡ δύναμις τοῦ Σταυροῦ. Μίλησε σέ γνωστούς καί ξένους γιά τό μεγάλο σου καύχημα, τά παιδιά σου, πού μέ τή δύναμι τοῦ Σταυροῦ ἀγωνίζονται «τόν καλόν ἀγῶνα» καί νικοῦν τή χυδαιότητα καί τή διαφθορά, πού τούς περικυκλώνουν. Δεῖξε σύ, χριστιανή γυναίκα, μέ τή ζωντανή πίστη σου καί τίς θυσίες σου μέσα στήν οἰκογένειά σου, μέ τήν πλούσια κοινωνική σου δράση, πού τήν κάνεις κάτω ἀπ’ τή σημαία τοῦ Ἐσταυρωμένου, ὅτι αὐτό εἶναι τό ἀληθινό καύχημά σου. Τή στιγμή πού οἱ ἄλλοι, βυθισμένοι στήν ματαιότητα καί τήν ἀνθρωπαρέσκεια, καυχῶνται γιά τά «σκύβαλα» τῆς ζωῆς, ἐσύ Χριστιανέ, ὕψωσε τή σημαία σου, τό καύχημά σου, τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος, μιλάει καί γιά τήν «καινή κτίσι», τή νέα δημιουργία πού ἀπεργάζεται ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο καί τήν ἱστορία. Ὅμως, ἡ καινή αὐτή κτίσις δέν μπορεῖ νά ἐγκατασταθῆ στόν κόσμο καί τήν ἱστορία μέ φοβισμένους καί δειλούς «Χριστιανούς». Ἡ νέα δημιουργία θέλει ἀγωνιστές, θέλει μαχητές, μέ καύχησιν ἐν Χριστῷ, μέ τό κεφάλι ψηλά. Διότι δέν ἔχουν τίποτε νά φοβηθοῦν, τίποτε νά ντραποῦν. Δέν ἀνήκουν στό στρατόπεδο τῆς ἁμαρτίας, πού φέρνει ντροπή. Ἀνήκουν στό στρατόπεδο τοῦ Χριστοῦ, στίς ἐπάλξεις τοῦ ὁποίου ὑψώνεται ἡ Σημαία Του, ὁ ματωμένος Σταυρός Του. Τιμή καί χαρά, εἰρήνη καί ἔλεος σ’αὐτούς πού ζοῦν καί μάχονται κάτω ἀπ’ τήν ἱερώτερη αὐτή Σημαία τοῦ κόσμου. ΑΜΗΝ!                           Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμός 31

Κυριακή 1η Σεπτεμβρίου 2013

(Α΄ Τιμ. β΄, 1 -7)

Σήμερα πρώτη Σεπτεμβρίου, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ νέου Ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου, ὅπως σημειώνει τό Ἐκκλησιαστικό ἡμερολόγιο. Τά τροπάρια πού ψάλλονται στήν Ἐκκλησία μας σήμερα εἶναι σχετικά μέ τήν ἀρχή τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους καί τήν ἐπίκληση στό Θεό νά εὐλογήση τόν «νέον ἐνιαυτόν» τῆς χρηστότητός Του.

Ὁ ἱερός ὑμνῳδός, μέ ἀφορμή τό νέο χρόνο, ἀνάγεται στήν ἀρχή τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου καί ἔρχεται νά ὑμνήση τόν Χριστό σάν τόν προαιώνιο Λόγο τοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος τήν σύμπασα κτίσι ἐδημιούργησε, «παραγαγών ἐκ μή ὄντων εἰς τό εἶναι» καί νά Τόν παρακαλέση νά εὐλογήση καί τή νέα χρονική περίοδο, τήν ὁποία βλέπει ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο.

Τό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἔρχεται νά μᾶς βοηθήση νά δοῦμε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά περαιώσουμε μέ τρόπο ὠφέλιμο γιά μᾶς τόν χρόνο πού ὁ Θεός ἔχει δώσει στόν καθένα μας.

Στό ἀνάγνωσμα αὐτό ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει στόν Τιμόθεο καί μέσῳ αὐτοῦ στούς πιστούς νά προσεύχωνται γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους καθώς, ἐπίσης, καί γιά τούς ἄρχοντες καί γενικότερα αὐτούς πού βρίσκονται σέ ὑψηλές θέσεις, γιά νά ζοῦν καί οἱ ὑπόλοιποι ἄνθρωποι βίο ἤρεμο καί ἥσυχο μέ κάθε εὐσέβεια καί σεμνότητα. Τονίζει μάλιστα ὅτι αὐτή ἡ προσευχή εἶναι πολύ ἀρεστή στό Θεό, ὁ Ὁποῖος θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά σωθοῦν καί νά γνωρίσουν τήν ἀλήθεια.

Ὁ ἱερός Ἀπόστολος καί σέ ἄλλο σημεῖο παραγγέλλει στούς πιστούς νά ἐξαγοράσουν τόν καιρό τους, γιατί οἱ ἡμέρες εἶναι πονηρές. Ὁ τρόπος αὐτῆς τῆς ἐξαγορᾶς, προκειμένου ὁ χρόνος νά γίνει μέσο σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ προσευχή. Ἡ καθημερινή, ζωντανή καί ἀδιάλειπτη προσευχή εἶναι ὁ κατ’ἐξοχήν τρόπος καθαγιασμοῦ τοῦ χρόνου καί φωτισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου κατά τήν ἐπίγεια πορεία του. Μάλιστα ἡ παραγγελία τοῦ Ἀποστόλου γιά προσευχή γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους προσανατολίζει τόν πιστό γιά τήν κατεύθυνση τῆς ζωῆς του.

Κατ’ ἀρχήν ἡ προσευχή διατηρεῖ ζωντανή τήν σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Ἑνώνει τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό. Ἡ προσευχή εἶναι δρόμος ἑνώσεως, κοινωνίας καί παραμονῆς στόν Θεό. Δέν προσευχόμεθα μόνο καί μόνο γιά νά ζητήσουμε κάτι ἀπό τό Θεό. Προσευχόμεθα γιατί θέλουμε τήν ἀληθινή ζωή. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θεωρεῖ τήν προσευχή σάν τήν ἀναπνοή τῆς ψυχῆς καί τονίζει ὅτι εἶναι πιό ἀπαραίτητο νά προσευχώμεθα παρά νά ἀναπνέουμε.

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τό Θεό προσεύχεται καί μάλιστα προσεύχεται πολύ. Ἡ προσευχή εἶναι ἡ ζωή του. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σέ ἄλλο σημεῖο παραγγέλει «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε». Ὅλος ὁ ἄνθρωπος γίνεται προσευχή καί δέν ἐμποδίζεται ἀπό τήν καθημερινότητα ἡ προσευχή του. Ὅταν ἡ προσευχή μᾶς κουράζει, ὅταν τήν θεωροῦμε καθῆκον ἤ καί κατά κάποιον τρόπο «ἀγγαρεία», αὐτό φανερώνει ὅτι ἔχει παγώσει ἡ ἀγάπη μας γιά τόν Χριστό. Ἄν μᾶς κουράζει ἡ προσευχή, ἄν τήν ἀντιμετωπίζουμε ὡς ὑποχρέωση, αὐτό φανερώνει ὅτι μᾶς λείπει καί ἡ ἀγάπη γιά τό Θεό καί ἡ ταπείνωση. Ὁ ἐγωϊστής ἄνθρωπος δέν νιώθει τήν ἀνάγκη τοῦ Θεοῦ καί πιστεύει ὅτι εἶναι ἀρκετός ὁ ἑαυτός του.

Ἡ προσευχή εἶναι τό ὅπλο γιά τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπό τά πάθη, τό μέσο γιά τήν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν τοῦ Χριστοῦ, τό μέσο τῆς συνεχοῦς παραμονῆς μας στό Θεό.

Γιά τό πῶς θά πρέπει νά προσευχώμεθα, νά θυμηθοῦμε ὅσα οἱ Πατέρες καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μᾶς λέγουν. Πρῶτα – πρῶτα εἶναι ἡ προσπάθεια καί ὁ ἀγώνας μας νά εἶναι ζωντανή ἡ προσευχή μας, νά εἴμεθα παρόντες στήν προσευχή μας. Ὁ νοῦς μας εὔκολα διασπᾶται. Πολλές φορές διαπιστώνουμε ὅτι ἐνῶ προσευχόμεθα, ὁ νοῦς μας ἔχει φύγει μακρυά. Νά μήν ἀποκάνουμε, νά μαζεύουμε καί πάλι τό νοῦ μας.

Ἀνάγκη ἀκόμα νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ προσευχή εἶναι πρῶτα τρόπος καί μετά λόγος. Νά ἀφήσουμε στήν ἄκρη ὅλα τά ἄλλα, νά σταματήσουμε ἀπό τίς ποικίλες, ἀκόμα καί τίς καλές, ἀσχολίες μας, νά εἰσέλθουμε στό «ταμιεῖον» μας, στό νοῦ μας, ἀφήνοντας ἔξω ὅλα τά ἄλλα καί νά ἔχουμε τήν αἴσθηση ὅτι εἴμαστε μόνοι «μόνῳ Θεῷ».

Πρακτικότερα γιά τήν ἀτομική μας προσευχή, πού καταχρηστικά τή λέμε ἀτομική γιατί τίποτα μέσα στήν ἐκκλησία δέν εἶναι ἀτομικό, οἱ προσευχές τῆς Ἐκκλησίας μας προσφέρονται σέ καθημερινή χρήση. Ἡ χρησιμοποίηση, ἐπίσης, τῆς εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με» εἶναι ἕνα ἰσχυρότατο πνευματικό ὅπλο, γι’αὐτό καί οἱ Ἅγιοί μας μᾶς συμβουλεύουν ۠ «ὀνόματι Ἰησοῦ μάστιζε πολεμίους». Ὅμως ὁ κάθε πιστός γιά νά μήν πλανηθῆ, ἐπειδή ὁ πονηρός χρησιμοποιεῖ τεχνάσματα, ἔχει ἀνάγκη ἀπό πνευματικό πατέρα, πού θά παρακολουθῆ συστηματικά τήν πνευματική του πορεία καί θά τοῦ δώση καί τόν κατάλληλο κανόνα προσευχῆς.

Ἡ προσευχή εἶναι βασική λειτουργία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Γι’αὐτό ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει πάθος κατά τοῦ ἀδελφοῦ του, δέν μπορεῖ νά προσευχηθῆ μέ καθαρότητα στό Θεό. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει ἀληθινή προσευχή χωρίς ἀγάπη, ἀλλά καί ἡ οὐσιαστικότερη ἔκφραση τῆς ἀγάπης γιά τόν ἀδελφό εἶναι ἡ προσευχή γι’αὐτόν. Ἡ προσωπική προσευχή δέν μπορεῖ νά ἀντικαταστήσει τή λειτουργική τῆς Θ. Λειτουργίας καί τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, ὅπως καί ἡ λειτουργική προσευχή δέν καταργεῖ τήν προσωπική προσευχή τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος πού στό χρόνο τῆς ζωῆς του βάζει τήν προσευχή σάν τό κύριο συστατικό του, θά μπορέση νά διαφυλάξη τή ζωή του καί νά ἐξαγοράση τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ!                                                                       Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ

 ΣΤΟ ΛΑΤΟΜΙ

       

    Με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε και φέτος η  Ιερά Πανήγυρις  του Αγίου Φανουρίου στην περιοχή Λατομίου. Αφ΄εσπέρας  ετελέσθη ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός  με  την παρουσία του Γεν. Αρχιερατικού Επιτρόπου  Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου Δημητρίου Γεόμελου, του Πρωτοπρεσβυτέρου Στυλιανού Μανώλη και του εφημερίου του Ιερού μας Ναού πατρός Βασιλείου Φιλιππάκη.

       Την επομένη  ημέρα Τρίτη 27 Αυγούστου 2013  η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου συνοδευόμενος από τους  ιερείς  Ιωάννη Μουσά, Βασίλειο Μανάρα και από τον Αρχιδιάκονο της Ιεράς Μητροπόλεως  Χίου Κήρυκα Φαράκλα.

Ο Ταξίαρχος της 96 ΑΔΤΕ Χίου  μας τίμησε με την παρουσία του καθώς και αρκετοί από τους πολιτευτές του νομού.

Πλήθος κόσμου  καθ΄όλη την διάρκεια της ημέρας της εορτής τόσο κατά  την παραμονή  το απόγευμα  όσο και κατά την ίδια ημέρα έως αργά το βράδυ  προσήλθε να προσκυνήσει  την εικόνα του Αγίου Φανουρίου.

Πολλές ημέρες  πρωτύτερα μια μεγάλη μερίδα γυναικών από την ενορία μας  ώρες ολόκληρες αφιέρωναν  στην καθαριότητα της εκκλησίας με τις υποδείξεις πάντα του εφημέριου του  Ναού π. Βασιλείου Ν. Φιλιππάκη.

 Όλα ήταν διοργανωμένα και προμελετημένα  εκ των προτέρων. Και  όπως  κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο πατήρ Βασίλειος φρόντισε να ανταμείψει  τα  παιδιά που βοήθησαν στο κόψιμο και μοίρασμα της Φανουρόπιτας και των άρτων. Η προθυμία τους ήταν μεγάλη γιατί θυμούνται κάθε χρόνο το ωραίο κέρασμα που ακολουθεί. Στο πίσω μέρος  της εκκλησίας  αργά το βράδυ  της εορτής  συγκεντρώθηκαν όλα τα παιδιά  και αφού έκαναν την προσευχή τους  έφαγαν, γέλασαν, αστειεύτηκαν, έπαιξαν, σχολίασαν αλλά  έκλεισαν ραντεβού  και για την επόμενη  χρονιά. Και του χρόνου  με υγεία.