ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 14
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ
06 Ἀπριλίου 2025
«οὗτος ὁ ἄρτος, ὅν ἔδωκε Kύριος
ὑμῖν φαγεῖν» (Ἐξόδου 16,15)
Στή Παλαιά Διαθήκη, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὁ Μωϋσῆς εἶπε στούς Ἰσραηλίτες μετά ἀπό ὑπόδειξη τοῦ Θεοῦ: «αὐτός εἶναι ὁ ἄρτος (τό μάννα), τόν ὁποῖο σᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος νά φάγετε». Αὐτή ἡ θεόσταλτη τροφή, ὅταν βρισκόταν ὁ δοκιμαζόμενος λαός στήν ἔρημο, ἦταν, σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Κύριλλο Ἱεροσολύμων, προτύπωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Θείας Κοινωνίας. Ὁ χριστιανός ξεκινᾶ τή ζωή του ἀπό τήν Κοινωνία μέ τόν Ἄρτο τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία καί τόν διασώζει ἀπό τήν ἔρημο τῶν παθῶν καί τόν ὁδηγεῖ στή γῆ τῆς προσωπικῆς του ἐπαγγελίας καί συνεχίζει αὐτόν τόν ἀγῶνα σέ ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς του.
Ὁ σημερινός Ἀπόστολος μᾶς λέγει: «Ὅταν ὁ Χριστός ἦρθε ὡς Ἀρχιερέας... μέ τό ἴδιο Του τό αἷμα εἰσῆλθε μιά γιά πάντα στά Ἅγια τῶν Ἁγίων» (Ἑβρ. 9,11-12). Σύμβολα καί τύποι τῶν προσώπων καί γεγονότων τῆς Καινῆς Διαθήκης ἦταν ὅλα ὅσα εἶχε ἡ Παλαιά Διαθήκη. Ἡ σκηνή τοῦ Μαρτυρίου, ἡ ἑπτάφωτος λυχνία, ἡ πρόθεση τῶν ἄρτων, τό χρυσοῦν θυμιατήριον, ἡ κιβωτός τῆς Διαθήκης καί ἐκεῖνα πού περιεῖχε, δηλαδή ἡ χρυσῆ στάμνα μέ τό μάννα, οἱ δύο πλάκες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀνῆκαν ὅλα στή σκηνή, ἡ ὁποία ἦταν τύπος τῆς ἀληθινῆς σκηνῆς, τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας. Μέγας Ἀρχιερέας εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος διά τοῦ Σταυροῦ προσέφερε τόν ἑαυτό Του θυσία καί ἄνοιξε εἴσοδο γιά ὅλους μας στά Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ἡ τελειότερη σκηνή εἶναι ἡ σάρκα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ, στήν ὁποία ἐσκήνωσε «πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος» (Κολ. 2,9). Δέν ἀνήκει στήν κτίση, γιατί δέν ἔγινε μέ τούς φυσικούς νόμους, ἀλλά πλάσθηκε ἀπό τά ἄχραντα αἵματα τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας καί μέ τήν ἐπέλευση τοῦ Παναγίου Πνεύματος (Λουκᾶ 1,35). Δέν ὑπάρχουν πλέον τά αἵματα τῆς θυσίας τράγων καί μόσχων, ἀλλά ἡ ἀληθινή θυσία τοῦ ἰδίου τοῦ θύτου Ἀρχιερέως. Τό αἷμα αὐτῆς τῆς θυσίας προσφέρει τήν αἰώνια
λύτρωση ἀπό τή δουλεία τοῦ σατανᾶ. Μέ αὐτό τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καθαρίστηκε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν ἀκαθαρσία τῆς ἁμαρτίας. Στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐπαναλαμβάνεται ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ, ἡ μεγάλη καί μοναδική θυσία τοῦ Γολγοθᾶ! Ἡ Θεία Λειτουργία δέν εἶναι ἕνας ἁπλός τύπος ἤ μιά ἱστορική ἀνάμνηση τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου. Ὁ Θεός ταπεινώνεται γιά τή δική μας ἀνύψωση. Στό μυστήριο αὐτό οὔτε ἡ ἀπόδειξη χωρεῖ, οὔτε ἡ ἔρευνα βρίσκει τόπο. Πίστη θερμή χρειάζεται πού νά νικᾶ τῆς λογικῆς τήν ἔνταση καί τῶν αἰσθήσεων τίς προσβολές. «Τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ καθαρίζει ἀπό πάσης ἁμαρτίας» (Α΄ Ἰωάν, 1,7). Τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει λυτρωτική ἀξία. Μέσῳ αὐτοῦ δικαιωνόμαστε (Ρωμ. 5,9), ἐξαγοραζόμαστε (Γαλ. 3,13), γινόμαστε Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ (Πράξ. 20, 28). Μέ τήν κοινωνία τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ γινόμαστε ἕνα μέ τόν Χριστό. Ρέει στό σῶμα μας τό δικό του Αἷμα. Γεμίζουν τά κύτταρά μας μέ τήν δική του ζωή. Ἡ φθαρτή μας φύση θεώνεται. Ἐκεῖνος λέγει: «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. 6,54). Ὁ Χριστός φέρνει χαρά καί εὐφροσύνη στήν καρδιά μας. Ἁγιάζει τή σκέψη. Στηρίζει τό σῶμα. Φωτίζει τίς αἰσθήσεις.
Ὁ ἱερός Χρυσόστομος σημειώνει: Πρίν κοινωνήσεις, νηστεύεις γιά νά κοινωνήσεις ἄξια. Ἀφ’ ὅτου, ὅμως, μεταλάβεις, θά πρέπει νά αὐξήσεις τήν ἐγκράτεια, γιά νά μήν φανεῖς ἀνάξιος γι’αὐτό πού ἔλαβες. Ἐμεῖς καί ὁ Χριστός εἴμαστε ἑνωμένοι μέ τή Θεία Μετάληψη.
Ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος θά πεῖ: Ἀφοῦ ἑνώθηκε τό αἷμα μου μέ τό Αἷμα Σου, ἑνώθηκα – κατά χάριν – μέ τήν θεότητά Σου.
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐπισημαίνει: Τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού παρέδωσε ὁ Κύριος, εἶναι τό ἀνώτερο ὅλων τῶν μυστηρίων. Εἶναι τό πιό ἀξιοθαύμαστο ἀπό τά θαύματα, ὅσα ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἐκτέλεσε. Εἶναι τό ὑψηλότερο ἀπό ὅσα ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἐπινόησε. Εἶναι δέ καί τό πολυτιμότερο ὅλων τῶν χαρισμάτων, ὅσα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ χάρισε στούς ἀνθρώπους.
Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ἔλαμπε ἀπό χαρά ὅταν κοινωνοῦσε τούς λεπρούς καί κατέλυε μετά, χωρίς τόν παραμικρό φόβο, ὅτι θά νοσήσει ἀπό τή μεταδοτική ἀσθένεια.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε σέ πνευματικό του παιδί: Ὅταν πηγαίνεις νά κοινωνήσεις τά ἄχραντα μυστήρια νά προετοιμάζεσαι, νά ἔχεις σύνεση, ἐγκράτεια, νηστεία καί πολλή ἀγάπη Χριστοῦ. Νά μήν καθυστερεῖς περισσότερο ἀπό δεκαπέντε ἡμέρες.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος συμπληρώνει: Γιά τήν Θεία Κοινωνία δέν προετοιμάζεται κανείς ἀλλάζοντας τά ροῦχα καί πλένοντας τά δόντια. Ἡ καλύτερη προετοιμασία εἶναι ἡ ταπεινή ἀντιμετώπιση, ἡ συντριβή, τό φιλότιμο, νά κόψουμε τά πάθη μας γιά νά μείνει στήν καρδιά μας ὁ Χριστός. Ὅταν ὁ ἱερέας λέγει: «Μετά φόβου Θεοῦ» νά σκέπτεσαι ὅτι γίνεται νοσηλεία καί νά προσεύχεσαι μέ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητός σου, ζητῶντας ταπεινά τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἱερός Καβάσιλας ἀνακεφαλαιώνοντας θά πεῖ: Ἡ Ἐκκλησία φανερώνεται, γίνεται ὁρατή μέσα ἀπό τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Χριστιανοί μου,
στήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου παρουσιάζονται οἱ λευκοντυμένοι μάρτυρες, οἱ νικητές τῆς ἁμαρτίας, γιά τούς ὁποίους λέγεται: «Αὐτοί εἶναι οἱ πιστοί πού ἔρχονται ἀπό τή θλίψη τή μεγάλη. Καί ἔπλυναν αὐτοί τά ἐνδύματά τους καί τά ἐλεύκαναν μέ τό αἷμα τοῦ Ἀρνίου» (7,14). Αὐτή ἡ καθαρότητά τους προέρχεται ἀπό τήν ἀπολυτρωτική θυσία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη ἀλήθεια ὅτι τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ λευκαίνει, ἁγιάζει καί καθαρίζει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ὁ τρόπος καί ἡ δυνατότητα γιά νά ζήσουμε καί στή γῆ καί στόν οὐρανό ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό. Νά γίνουμε «σύναιμοι Χριστοῦ». Μᾶς τό λέει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Ἐάν δέν φᾶτε τή σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πιεῖτε αὐτοῦ τό αἷμα, δέν ἔχετε ζωή μέσα σας» (Ἰωάν. 6, 53).
Ἀδελφοί μου,
ἄς ἐτοιμασθοῦμε ψυχικά μέ τό λουτρό τῆς μετανοίας, ὅπως καί ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἄς στολίσουμε τήν ψυχή μας μέ τή λαμπρότητα τῶν καλῶν ἔργων καί ἄς προσέλθουμε στό Μυστήριο τῆς ζωῆς. Ἄς φέρουμε καί στό δικό μας ἔνσαρκο ναό τόν Ἀρχιερέα Χριστό νά τόν ἁγιάσει καί νά τόν εὐλογήσει. «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος!». Ἡ ἐναρμόνιος λύρα τοῦ ποιητῆ θά παιανίσει καί πάλι: «Μεῖνε γιά πάντα, ὅπως καί σήμερα μέσ’ στήν καρδιά μου. Ὤ, μεῖνε χρόνια, χρόνια ἀτέλειωτα, ἀφέντης καί μονάρχης... Μέ σένα θἄμαι παντοδύναμος καί νικητής ὅλου τοῦ κόσμου». Ἀμήν! Γένοιτο!
Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου
