ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ

Ἀριθμός 23

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
 (Πράξ. β΄, 1– 11)

16 Ἰουνίου 2019

«…ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι 
 γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός….» (Πράξ. β΄,2)

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἦλθε. Ἢ παρουσία του ζωντανὴ καὶ συγκλονιστική. Γιὰ νὰ δώσει τὸ μεγάλο «παρὼν» στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας χρησιμοποίησε τὰ δύο ἰσχυρότερα στοιχεῖα τῆς φύσεως: τὴ φωτιὰ καὶ τὴ θύελλα.

Ἦχος καὶ φῶς. Ἦχος καταπληκτικός. «Ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας» (Πράξ. 2,2). Καὶ φῶς ἐκτυφλωτικό. «Καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ’ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν» (Πράξ. 2,3). Ζωντανὴ ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί ζωντανὸς εἶναι ὁ Θεός. Ζωντανὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία του.

Ἀπόδειξη τῆς ζωντάνιας καὶ τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τῆς παρουσίας του. Πέρασαν πολλοὶ μεγάλοι καὶ τρανοί τῆς γῆς σὰν θύελλες καὶ καταιγίδες, ἀλλὰ σκόρπισαν τὴ φωτιὰ καὶ τὴν καταστροφή. Ἦλθε ὁ μεγάλος τοῦ Οὐρανοῦ, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, σὰν θύελλα καὶ σὰν φωτιά, ἀλλὰ τὰ ἀποτελέσματα του ἦταν εὐεργετικὰ καὶ θαυμαστά.

Μικρὰ πλεούμενα οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦσαν ἀραγμένα στὰ Ἱεροσόλυμα. Δὲν τολμοῦσαν νὰ κινηθοῦν, ν’ ἀνοιχθοῦν στὴ θάλασσα τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Εἶχαν ἄπνοια ἄνεμου. Δὲν εἶχαν τὴ δύναμη νὰ ξανοιχθοῦν. Καὶ ἔρχεται ἡ πνοὴ τοῦ ἀνέμου τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ κινεῖ τὰ μικρὰ πλοιάρια. Καὶ ξανοίγονται παντοῦ. Φθάνουν μέχρι τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου καὶ κηρύττουν τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Ἀλήθειας καὶ τῆς Σωτηρίας.

Ψυχρές, παγωμένες καρδιὲς καὶ σβησμένα χείλη ἦσαν οἱ μαθητές. Καὶ ἔρχεται ἡ φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ πυρακτώνει τὶς καρδιές τους. Οἱ δειλοὶ γίνονται τώρα «λέοντες, πῦρ πνέοντες». Καὶ ἔρχεται ἡ φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν», ἀκριβῶς γιὰ νὰ πυρακτώσει τὴ γλώσσα τους. Ἡ γλώσσα συνήθως πετάει σπίθες καὶ ἀνάβει φωτιὲς ἁμαρτωλές, φωτιὲς διχόνοιας καὶ πολέμου. Ἡ γλώσσα τῶν μαθητῶν,ἡ πυρακτωμένη αὐτὴ φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μεταδίδει τὰ μηνύματα τοῦ οὐρανοῦ, μεταλαμπαδεύει τὸ φῶς καὶ τὴ φωτιὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ προκαλεῖ ἑνότητα καὶ δημιουργεῖ τὴ νέα κοινωνία. «Ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσεν».

Χωρὶς τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἦταν ἀδύνατον νὰ κηρύξουν οἱ Ἀπόστολοι. Τὴ δύναμη αὐτὴ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Χριστὸς στοὺς Μαθητές του. «Λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθε μοι μάρτυρες ἐν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάση τῇ Ἰουδαία καὶ Σαμαρεία καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. 1,8). Πρόκειται νὰ πορευθοῦν ὄχι μόνο στὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ σ’ ὅλα τὰ ἔθνη. Πρόκειται ὄχι ἁπλῶς νὰ καλέσουν σὲ μετάνοια καὶ ἐπιστροφή, ἀλλὰ νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας. Πρόκειται νὰ δώσουν τὴ μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλα τὰ ἔθνη. Ἀπαιτεῖται λοιπὸν δύναμις. Ὄχι πυρακτωμένος ἄνθρακας ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὸ πυρφόρο Πνεῦμα, τὸ Πανάγιο Πνεῦμα ἔρχεται νὰ πλημμυρίσει τὴν ὕπαρξή τους. «Ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου» (Πράξ. 2,4).

Ἂν ἡ ἐπιστήμη σήμερα ἔχει ἀνακαλύψει δύναμη, ποὺ κατορθώνει καὶ ἐκτοξεύει πυραύλους ἑκατοντάδες χιλιόμετρα μακριὰ καὶ διαστημόπλοια πρὸς τὰ ἄστρα, πρὶν ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια μία ἄλλη δύναμη ἀποκαλύφθηκε, ποὺ ἐκτόξευσε τοὺς Μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους ἀπὸ τὴ βάση τους, ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ τοὺς ὁδήγησε «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς». Καὶ ἡ δύναμη αὐτή, δύναμη ἀπείρως ἀνώτερη ἀπὸ ὁποιαδήποτε πυρηνικὴ ἐνέργεια, εἶναι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ Ἀπόστολοι ἔγιναν πνευματικοὶ πύραυλοι· πύραυλοι ὄχι καταστροφῆς, ἀλλ’ εὐεργεσίας· πύραυλοι ὄχι πολέμου, ἀλλ’ εἰρήνης· πύραυλοι ὄχι θανάτου, ἀλλὰ σωτηρίας.

Ἀλλὰ καὶ κάθε πιστὸς μπορεῖ νὰ γίνει δέκτης τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μπορεῖ νὰ γίνει πνευματοκίνητος καί πυρφόρος. Διότι γιὰ κάθε πιστὸ ἰσχύει ἡ ἐπαγγελία, ἡ ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ!     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

* * * * * * * * * *

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 09 ΙΟΥΝΙΟΥ

Ἀριθμός 22

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓ. ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
 (Πράξ. κ΄, 16– 18, 28 - 36 )

9 Ἰουνίου 2019

«…Εἰσελεύσονται... λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ. κ΄, 29)

Τιμᾶ σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τοὺς 318 ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι συνῆλθαν στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ. μὲ σκοπὸ νὰ καταδικάσουν τὴ φοβερὴ αἵρεση τοῦ θεομάχου Ἀρείου καὶ νὰ ἀσφαλίσουν τὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο στὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας.

Τὰ ἱερὰ Ἀναγνώσματα καὶ οἱ ὕμνοι τῆς ἡμέρας πρὸς τιμήν τους ἔχουν καθιερωθεῖ. Εἶναι δὲ πολὺ ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀπὸ τὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα: «Προσέχετε», λέει ὁ ἀκούραστος Ἀπόστολος ἀπευθυνόμενος γιὰ τελευταία φορὰ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐφέσου‧ «ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου»· γνωρίζω καλὰ ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου θὰ εἰσβάλουν ἀνάμεσά σας ψευδοδιδάσκαλοι σὰν ἄγριοι καὶ σκληροὶ λύκοι, ποὺ θὰ διαρπάζουν ἀλύπητα τὸ ποίμνιο βλάπτοντας καὶ ἀφανίζοντας τὶς ψυχὲς τῶν λογικῶν προβάτων.Αὐτὸς ὁ θεόπνευστος ἀποστολικὸς λόγος μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ πρῶτον, νὰ ἐπισημάνουμε τὸν κίνδυνο τῶν αἱρέσεων καὶ δεύτερον, νὰ ὑπογραμμί¬σουμε τὸ δικό μας χρέος ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ κινδύνου.

1. «Λύκοι βαρεῖς»: Δὲν εἶναι ὑπερβολικὴ ἡ εἰκόνα τῶν ἄγριων λύκων ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γιὰ νὰ ¬παραστήσει τὸν κίνδυνο ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν αἱρετικῶν. Ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶχε χαρακτηρίσει «λύκους ἅρπαγες» τοὺς αἱρετικοὺς καὶ μάλιστα εἶχε προειδοποιήσει τοὺς μαθητές του νὰ προσέχουν.

Πόσο ἀληθινοὶ καὶ ἐπίκαιροι ἀκούγονται καὶ σήμερα αὐτοὶ οἱ λόγοι! Πλῆθος αἱρέσεων καὶ πλανεμένων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων διεισδύουν μέσα στὴ σύγχρονη πολυπολιτισμικὴ καὶ συγκρητιστικὴ κοινωνία μας καὶ προβάλλουν τὶς διεστραμμένες διδασκαλίες τους μὲ τρόπο πειστικὸ καὶ ἑλκυστικό. Εἶναι οἱ Παπικοὶ καὶ Οὐνίτες, οἱ ὁποῖοι, παρὰ τὴν ἐμμονή τους σὲ σοβαρὲς αἱρετικὲς πλάνες, διαδίδουν ὅτι δὲν ἔχουμε πολλὲς διαφορὲς καὶ συμ¬μετέχουν κάποτε καὶ σὲ θεῖες Λειτουργίες τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ προσέρχονται ἀκόμη καὶ γιὰ νὰ κοινωνήσουν! Εἶναι οἱ Προτεστάντες καὶ μάλιστα οἱ Πεντηκοστιανοί, οἱ ὁποῖοι μὲ δωρεὰν διανομὴ ἐντύπων καὶ βιβλίων, μὲ ραδιοφωνικὲς ἐκπομπὲς καὶ ἄλλες συστηματικὲς μεθόδους προσπαθοῦν ὕπουλα νὰ προσηλυτίσουν ἀνύποπτους συνανθρώπους μας. Ἀκόμη πιὸ ὕπουλοι εἶναι οἱ γνωστοὶ «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» μὲ τὴν ἀντιχριστιανικὴ καὶ ἀντεθνικὴ προπαγάνδα τους, ἀλλὰ καὶ οἱ 500 καὶ πλέον νεοφανεῖς αἱρέσεις καὶ παραθρησκεῖες, ποὺ δροῦν ἀνενόχλητες στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴ μορφὴ ἐπιστημονικῶν, φιλοσοφικῶν, ἀνθρωπιστικῶν ἢ κοινωνικῶν σωματείων, καὶ δημιουργοῦν, πολλὲς ἀπ’ αὐτές, ὁλοκληρωτικὴ ἐξάρτηση στοὺς ὀπαδούς τους...

Ὁ κίνδυνος εἶναι μεγάλος. Ὅποιος μπλεχτεῖ στὰ δίχτυα τῶν αἱρετικῶν ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ λυτρωτικὸ χῶρο τῆς χάριτός της. Διότι, ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κυπριανός, «Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει σωτηρία»!

2. Γρηγορεῖτε! Ποιὸ εἶναι λοιπὸν τὸ δικό μας χρέος ἀπέναντι στὸν ὁρατὸ αὐτὸ κίνδυνο τῶν αἱρέσεων; Τὸ πρῶτο ποὺ χρειάζεται εἶναι ἡ ἐγρήγορση. «Γρηγορεῖτε!», φώναζε τότε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς ποιμένες τῆς Ἐφέσου καὶ μέσῳ αὐτῶν σὲ ὅλους μας. Νὰ εἶστε ξύπνιοι, σὲ ἐπιφυλακή.

Ἐπιπλέον εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίσουμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας, νὰ μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφὴ καθὼς καὶ βιβλία μὲ τὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων καὶ τὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὥστε νὰ εἴμαστε σέ θέση νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη.

Ὁ Κύριος μᾶς ζητᾶ νὰ ἀγαπᾶμε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ἂν κάτι ἀποστρεφόμαστε δὲν εἶναι οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ οἱ φρι¬κτὲς αἱρέσεις ποὺ ὑποστηρίζουν καὶ ἡ διάσπαση ἑνότητος τὴν ὁποία ἐπιφέρουν στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔδωσαν ἰδιαίτερη βαρύτητα στὸ θέμα «αἵρεση» καὶ ἀγωνίστηκαν μὲ τὴν «σφενδόνη τοῦ Πνεύματος» καὶ ὅλες τους τὶς δυνάμεις, ὥστε νὰ διώξουν μακριὰ ἀπὸ τὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ τοὺς «βαρεῖς καὶ λοιμώδεις λύκους». Ἂς τοὺς παρακαλοῦμε νὰ πρεσβεύουν καὶ γιὰ ὅλους ἐμᾶς, ὥστε νὰ μένουμε σταθεροὶ κι ἀμετακίνητοι στὴν πίστη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καὶ ἄγρυπνοι θεματοφύλακες τῆς παραδόσεώς της. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 02 ΙΟΥΝΙΟΥ

Ἀριθμός 21

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ (Πράξ. ιστ΄, 16– 34)

2 Ἰουνίου 2019

«…παραγγέλλω σοι ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐξελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῆς…» (Πράξ. ιστ΄,18)

Τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀγαπητοί μου, μᾶς μεταφέρει στὴν Μακεδονία, ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ξεκίνησε τὴν 2η Ἱεραποστολική του περιοδεία, φέροντας τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, γιὰ πρώτη φορά, στὸ Εὐρωπαϊκὸ ἔδαφος. Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διηγοῦνται τὶς περιπέτειες ποὺ ἔζησε ὁ Παῦλος στοὺς Φιλίππους, τὴν σημερινὴ Καβάλα, ὅπου δημιούργησε τὴν πρώτη Ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα στὴν Ἑλλάδα. Μᾶς μιλοῦν γιά μία δαιμονισμένη γυναίκας, ἡ ὁποία κατήγγειλε τὸν Παῦλο στοὺς ἄρχοντες τῆς περιοχῆς, ὅτι εἰσάγει συνήθειες ποὺ δὲν ἐπιτρέπονται σὲ Ρωμαίους πολίτες! Ὁ Παύλος θεράπευσε τὴν γυναίκα ἀπὸ τὸ δαιμόνιο, ἀλλὰ οἱ διῶκτες του τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ἔκλεισαν στὴν φυλακή, μαζὶ μὲ τὸν μαθητὴ τοῦ Σίλα. Μία ἀκόμη θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ συνέβη τὴν νύκτα καὶ οἱ Ἀπόστολοί Του ἀπελευθερώθηκαν, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ σοκαρισμένος δεσμοφύλακας νὰ πιστέψει στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του νὰ δεχθεῖ τὸ Βάπτισμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Οἱ δύο αὐτὲς θαυματουργικὲς ἐπεμβάσεις τοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, μᾶς δίνουν τὴν ἀφορμὴ νὰ ἀναφερθοῦμε στὴν σημασία τῶν θαυμάτων καὶ στὴ θέση τους στὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι ἀλήθεια πὼς ἀπαιτεῖται τόλμη γιὰ νὰ πεῖ κανεὶς σήμερα ὅτι πιστεύει καὶ ἀποδέχεται τὰ θαύματα. Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῶν μεγάλων καὶ ὑψηλῶν κατακτήσεων καὶ ἐπιτευγμάτων, ποὺ ἔχουν δώσει στὸν ἄνθρωπο τὴν ψευδαίσθηση ὅτι αὐτὸς εἶναι πιὰ ὁ Θεὸς ἐπὶ γῆς, ἱκανὸς νὰ ὁρίζει τὰ τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντός του, στηριγμένος ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὶς δικές του «ἀπεριόριστες» δυνάμεις καὶ τὰ ἐπιτεύγματά του.

Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα, τὸ νὰ μιλήσει κανεὶς γιὰ τὴν παρουσία τοῦ θαύματος στὴ ζωή μας καὶ τὴν ὑπέρλογη καὶ ὑπερφυσικὴ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, μοιάζει πέρα γιὰ πέρα οὐτοπικὸ καὶ παραμυθένιο. Εἶναι, ὅμως;

Ἂν θελήσει κανεὶς νὰ ἑρμηνεύσει τὸ θαῦμα μὲ τὴ δύναμη τῆς λογικῆς του ἢ μὲ τοὺς κανόνες ποὺ διέπουν τὰ φυσικὰ δεδομένα, θὰ σηκώσει τὰ χέρια ψηλά, ἀδύναμος νὰ ἑρμηνεύσει καὶ νὰ κατανοήσει τὸ ὑπέρλογο.

Ἡ μόνη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀποδοχὴ καὶ υἱοθέτηση τοῦ θαύματος εἶναι ἡ πίστη, ποὺ τοποθετεῖ, πάνω ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα δεδομένα, τὴ Θεϊκὴ δύναμη καὶ ἐξουσία ἐπὶ ζώντων καὶ νεκρῶν, ἐπὶ τῆς λογικῆς καὶ ἀλόγου φύσεως. Ἄρα, ἡ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ δὲ μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται παραβίαση τῶν φυσικῶν νόμων, ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ ὑπεράνω της φύσεως, ὑπέρκειται τῆς φυσικῆς νομοτέλειας, ὡς ὁ δημιουργὸς καὶ κυρίαρχος αὐτῆς. Ὅταν κανεὶς πιστεύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός, ἀναστάς, μάλιστα, ἐκ τῶν νεκρῶν, τότε κάθε θαῦμα γίνεται γι’ αὐτὸν ἁπλῆ ὑπόθεση. Ὁ Θεός, ὅμως, ἐνεργεῖ θαυματουργικὰ ὄχι γιὰ νὰ προκαλέσει τὴν πίστη, ἀλλὰ μόνο ὅταν ὑπάρχει ἡ ζωντανή, ἐνεργὸς καὶ καρδιακὴ πίστη, ποὺ ἑρμηνεύεται ὡς ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στό θέλημά Του.

Ἀλλά, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ὅταν μιλοῦμε γιὰ θαύματα, τὰ ταυτίζουμε, συνήθως, μὲ ἐντυπωσιακὲς ἰάσεις καὶ θεραπεῖες. Μήπως,ὅμως,ἀδελφοί μου, θαῦμα δὲν εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή, ὅπως μᾶς τὴν παρέδωσε ὁ Θεός, κι ὄχι ὅπως τὴν καταντήσαμε ἐμεῖς; Μήπως θαῦμα δὲν εἶναι ἡ παραχώρηση σὲ ἐμᾶς τοῦ δικαιώματος νὰ γινόμαστε συνδημιουργοὶ στὴ δημιουργία φέρνοντας στὴ ζωὴ νέες ὑπάρξεις;Μήπως θαῦμα δὲν εἶναι ἡ θαυμαστὴ νομοτέλεια ποὺ ἐπικρατεῖ στὴ φύση καὶ ἐξασφαλίζει τὴ φυσικὴ καὶ ὁμαλὴ μετεξέλιξη τῶν ὄντων, ἐνῶ διατηρεῖ ἐκπληκτικὴ ἁρμονία στὸ περιβάλλον; Μήπως θαῦμα δέν εἶναι ἡ κάθε μέρα ποὺ ἀνατέλλει, ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ γίνουμε καλύτεροι, ἐπιεικέστεροι πρὸς τοὺς ἄλλους, νὰ Τὸν πλησιάσουμε καὶ νὰ Τοῦ μοιάσουμε, ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς μηδαμινότητάς μας;

Ἡ πίστη στὴν, μὲ θαυματουργικὸ τρόπο, ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ στὴ ζωὴ μᾶς εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ὑπόθεση ἁπλὴ καὶ καθημερινὴ στὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Θαύματα γίνονται παντοῦ καὶ πάντα, ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς ἀνοικτὰ γιὰ νὰ τὰ δοῦμε καὶ τὸν ἐγωισμὸ μας θαμμένο γιὰ νὰ τὰ ἀποδεχθοῦμε. ΑΜΗΝ!    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26 ΜΑΪΟΥ

Ἀριθμός 20

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ 
(Πράξ. ια΄, 19– 30)

26 Μαΐου 2019

«Καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν…..»
 (Πράξ. ια΄ 21)

Ἦταν μεγάλη δοκιμασία γιὰ τὴν πρώτη Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ὁ διωγμὸς τῶν Χριστιανῶν ποὺ ξεκίνησε μὲ τὸν λιθοβολισμὸ τοῦ διακόνου Στεφάνου ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Ὡστόσο ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ὁδήγησε τὰ πράγματα ἔτσι, ὥστε τὸ Εὐαγγέλιο νὰ γίνει γνωστὸ σὲ ὅλους ἀδιακρίτως. Αὐτὸ ἔγινε ὁλοφάνερο στὴν πόλη τῆς Ἀντιόχειας ποὺ ἀναφέρει ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή.

Στὴν Ἀντιόχεια κάποιοι Κύπριοι καὶ Κυρηναῖοι Χριστιανοὶ ἄρχισαν νὰ μιλοῦν γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἦταν ὁλοφάνερο ὅτι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ὁδηγοῦσε ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους νὰ κηρύττουν μὲ τόλμη, ἀλλὰ καὶ παρακινοῦσε τὶς ψυχὲς τῶν Ἀντιοχέων στὴν πρόθυμη ἀποδοχὴ τοῦ κηρύγματος. «Καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ᾿ αὐτῶν», σημειώνει ὁ θεόπνευστος συγγραφέας, γι’ αὐτὸ καὶ πλῆθος ἀνθρώπων πίστευαν στὸ Χριστό.

Ὅταν πληροφορήθηκαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι τὴν ἐκπληκτικὴ αὐτὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Ἀντιόχεια, ἔστειλαν τὸν Βαρνάβα, Κύπριο στὴν καταγωγή, γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὸ ἔργο αὐτό. Καὶ πράγματι, πῆγε ὁ Βαρνάβας καὶ χάρηκε πολὺ ποὺ εἶδε τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ ἔργο τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι, στ’ ἀλήθεια, ἐντυπωσιακὴ ἡ δια¬πίστωση ὅτι ἡ θριαμβευτικὴ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Ἀντιόχεια ξεκίνησε χωρὶς ἀνθρώπινο σχεδιασμὸ καὶ χωρὶς κάποια εἰδικὴ ἱεραποστολικὴ περιοδεία. Καὶ ὅμως, πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ φαινομενικὰ τυχαῖα γεγονότα ἦταν τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Ἡ «χεὶρ Κυρίου»!

Ἂς τὸ γνωρίζουμε, λοιπὸν, καλά. Τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο. Ὁ Θεὸς κυβερνᾶ τὸν κόσμο καὶ μὲ τὴν πάνσοφη πρόνοιά Του καὶ τὴν ἀκαταμάχητη δύναμή Του κατευθύνει τὰ πάντα σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του.

Ἐμεῖς τί κάνουμε; Τί συνέστησε ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας στοὺς νεόφυτους Χριστιανοὺς τῆς Ἀντιόχειας; Τοὺς συνέστησε νὰ μένουν ἀφοσιωμένοι καὶ προσηλωμένοι στὸν Κύριο μὲ ὅλη τὴ διάθεση τῆς ψυχῆς τους. Κι ἐπειδὴ ὁ ἴδιος εἶχε καλὴ καρδιὰ καὶ δυνατὴ πίστη, κι ἡ ζωὴ του ἦταν πλημμυρισμένη ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, πολλοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ δέχονταν τὶς συμβουλές του καὶ ἀκολουθοῦσαν μὲ συνέπεια τὴν «ἐν Χριστῷ» ζωή. Καὶ καθὼς οἱ Χριστιανοὶ διαρκῶς πληθύνονταν, σκέφθηκε ὁ Βαρνάβας νὰ πάει στὴν Ταρσὸ καὶ νὰ ἀναζητήσει τὸν Σαῦλο, τὸν μετέπειτα Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος εἶχε μεταστραφεῖ μὲν στὸ Χριστιανισμό, ἀλλὰ δὲν εἶχε ξεκινήσει τὸ ἱεραποστολικὸ του ἔργο. Μὲ τὴν ἀφορμὴ αὐτὴ, λοιπὸν, ἀκολούθησε ὁ Σαῦλος τὸν Βαρνάβα, κι ἔμειναν στὴν Ἀντιόχεια ἕναν ὁλόκληρο χρόνο στηρίζοντας τὴ νεοσύστατη Ἐκκλησία. Ἐκεῖ στὴν Ἀντιόχεια γιὰ πρώτη φορὰ ἀκούστηκε τὸ ὄνομα «Χριστιανός». Ἔτσι ὀνόμασαν οἱ εἰδωλολάτρες ὅλους αὐτοὺς ποὺ πίστευαν στὸ Χριστό.

Συνέβη ὅμως καὶ κάτι ἀκόμη ἐκεῖνο τὸν καιρό. Ἦρθαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱερο¬σολύμων μερικοὶ πιστοὶ ποὺ εἶχαν προφητικὸ χάρισμα καί ἀπεκάλυψαν ὅτι θὰ ἔπεφτε μεγάλη πείνα σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Καὶ πράγματι, ἡ πείνα αὐτὴ συνέβη, ὅταν αὐτοκράτορας στὴ Ρώμη ἦταν ὁ Κλαύδιος Καῖσαρ. Ἀμέσως οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἀντιόχειας ἒσπευσαν νὰ βοηθήσουν τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ κατοικοῦσαν στὴν Ἰουδαία, ἔστειλαν τὴν εἰσφορά τους στοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσο¬λύ¬μων «διὰ χειρὸς Βαρνάβα καὶ Σαύλου».

Δὲν ἦταν λοιπὸν, πυροτέχνημα ἡ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Ἀντιόχεια. Ἦταν μία εὐλογημένη σπορὰ ποὺ βρῆ¬κε κατάλληλο ἔδαφος, καλλιεργήθηκε μὲ τὴ συστηματικὴ διδαχὴ τῶν ἁγίων ἀποστόλων Βαρνάβα καὶ Παύλου κι ἄρχισε νὰ ἀποδίδει τοὺς πρώτους καρπούς, ὅπως φάνηκε μὲ τὴν πρόθυμη συμπαράστασή τους στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων. Κι ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ μαθητεύουμε στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, νὰ ἐφαρμόζουμε τὶς ἅγιες ἐντολές Του καὶ νὰ πρωτοστατοῦμε στὰ ἔργα ἀγάπης. Τότε δὲν θὰ εἴμαστε μόνο στὸ ὄνομα Χριστιανοί, ἀλλὰ γνήσιοι μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ!      Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  ΚΑΙ  ΕΛΕΝΗΣ

ΕΝΑΝΤΙ  ΚΑΡΡΑΔΕΙΟΥ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ  ΣΧΟΛΕΙΟΥ

 

 

Την προσεχή  Τρίτη  21 Μαΐου 2019  πανηγυρίζει  μετά πάσης εκκλησιαστικής μεγαλοπρεπείας και λαμπρότητος ο Ιερός Ναός των Αγίων Θεοσέπτων Ισαποστόλων 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

(έναντι Καρραδείου Δημοτικού Σχολείου).

   

     Ο Μέγας  Πανηγυρικός Εσπερινός  θα αρχίσει  την 7^ην μ.μ. της Δευτέρας  20  Μαΐου 2019, ο δε Όρθρος μετά της Θείας Λειτουργίας την 7^ην πρωϊνή της Τρίτης.

       Τους χορούς των Ιεροψαλτών θα διευθύνει ο Πρωτοψάλτης του Ιερού μας Ναού κ. Θεόδωρος Κουτσούδης.

          Προσκαλούνται οι φιλέορτοι Χριστιανοί όπως προσέλθουν εις την ιεράν πανήγυριν.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 12 ΜΑΪΟΥ

Ἀριθμός 18

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (Πράξ. στ΄, 1– 7)

12 Μαΐου 2019

«῾Οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τόν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις᾽» ( στ΄, 2)

῾Η φαινομενική ἄρνηση τῶν ἀποστόλων νά ἀσχοληθοῦν οἱ ἴδιοι μέ τήν προκειμένη ἐνώπιόν τους ἀδικία στήν διανομή τῶν τροφίμων δέν εἶναι στήν οὐσία ἄρνηση. Οἱ ἀπόστολοι μόλις μαθαίνουν γιά τό πρόβλημα πού εἶχε παρουσιαστεῖ, ἀμέσως ἀνταποκρίνονται: κινητοποιοῦνται γιά νά δώσουν λύση. Διότι αὐτοί εἶναι οἱ ὑπεύθυνοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας: οἱ ποιμένες πού κατεστάθησαν ἀπό τόν Κύριο γιά νά ὁδηγοῦν τό ποίμνιο ῾εἰς νομάς σωτηρίους᾽, συνεπῶς κάθε τι πού ἀπασχολεῖ τό ποίμνιο ἔχει ἀντίκτυπο σέ ἐκείνους. Καί πῶς εἶναι δυνατόν νά μή θεωροῦν τό πρόβλημα δικό τους, ὅταν οἱ ἴδιοι κατά τήν ἀποκάλυψη τοῦ Κυρίου κήρυσσαν ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, κατεξοχήν μάλιστα οἱ πιστοί, εἴμαστε μεταξύ μας ἕνα καί ὁ καθένας ἑπομένως (πρέπει νά) βλέπει τόν ἄλλον ὡς τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό; ῾Ο Κύριος ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη δέν εἶχε πεῖ ὅτι ὁ ἄνθρωπος παραμένει μέσα στά πλαίσια τῆς δημιουργίας του ὅταν ἔχει ὡς προσανατολισμό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τήν ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο ὡς τόν ἑαυτό του; Τό ῾ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος, καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν᾽ ἦταν ἡ κανονιστική ἀρχή ζωῆς τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Συνεπῶς ἦταν αὐτονόητο γι᾽ αὐτούς, θέμα πράγματι ζωῆς καί θανάτου, ἡ ἄμεση ἀνταπόκρισή τους στόν γογγυσμό κάποιων ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν.

Οἱ ἀπόστολοι κλήθηκαν ἀπό τόν Κύριο νά εἶναι οἱ μάρτυρες τῆς ζωῆς καί τῆς ᾽Αναστάσεώς Του. Συνεπῶς ἱεραρχώντας τά πράγματα οἱ ἴδιοι δίνονται στό ἔργο αὐτό: ῾ἡμεῖς δέ τῇ προσευχῇ καί τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν᾽, ἐνῶ ἀναθέτουν σέ ἄλλα μέλη τήν διακονία τῶν τραπεζῶν. Δέν εἶναι ὅλοι γιά ὅλα, ἀλλά ῾ἕκαστος ἐφ᾽ ᾧ ἐτάχθη ἐκεῖ μενέτω᾽. ῾Η ἱεράρχηση τῶν πραγμάτων εἴπαμε καί παραπάνω συνιστᾶ αὐτό πού σφραγίζει τό ἔργο τῆς ᾽Εκκλησίας. ῞Ο,τι ὁ Κύριος πρότεινε: ῾ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα (ὅλα τά ἀνθρώπινα δηλαδή) προστεθήσεται ὑμῖν᾽, αὐτό συνεχίζει ἀδιάκοπα νά κάνει καί ἡ ᾽Εκκλησία Του ὡς συνέχεια Αὐτοῦ.

῾Η προτεραιότητα τῶν ἀποστόλων γιά τό κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ πρέπει νά ἐξηγηθεῖ περισσότερο. ῾Ο λόγος τοῦ Θεοῦ εἴτε ὡς προσφορά τῆς Θείας Κοινωνίας (προσευχή) εἴτε ὡς ἐξαγγελία στόν λαό τοῦ Θεοῦ (κήρυγμα) συνιστᾶ προσφορά τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο Χριστός εἶναι τό ἔλλειμμα στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων. Αὐτός, ὅπου μαρτυρεῖται καί γίνεται ἀποδεκτός, δίνει τήν ἀληθινή ζωή πού τρέφει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη.

Τό κήρυγμα, λοιπόν, τῶν ἀποστόλων ὡς μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ εἶχε τήν προτεραιότητα γι᾽ αὐτούς ἀκόμη καί ἔναντι τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων, γιατί χωρίς νά ὑποβαθμίζονται αὐτά, ὀξύτερα ἦταν (καί εἶναι) τά πνευματικά προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου – σέ ὅ,τι κυρίως ἀναφέρεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Μέ τόν λόγο αὐτόν τῶν ἀποστόλων ὁ ἄνθρωπος καλεῖτο σέ μετάνοια, συνεπῶς σέ εὕρεση τοῦ Θεοῦ, δι᾽ Αὐτοῦ δέ σέ εὕρεση τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του καί τοῦ γύρω του φυσικοῦ περιβάλλοντος. ῎Ανθρωπος πού τά ἔχει βρεῖ μέ τόν ἑαυτό του, καθώς λέμε, ὅπου καί ὅπως κι ἄν ζεῖ, δέν θά ἐπιβιώσει καί δέν θά ἀντέξει; ῾Η ἐμπειρία αὐτό δέν μᾶς διδάσκει; Διότι βλέπουμε συχνά ἀνθρώπους πού λόγω τῆς πνευματικῆς τους σύγχυσης μπορεῖ νά τά ἔχουν κοσμικά καί ἀνθρωπίνως ὅλα, ζοῦν ὅμως μέσα σέ μία κόλαση. Καί ἀπό τήν ἄλλη ἄνθρωποι πού δέν ἔχουν τίποτε, ἐπειδή ὅμως ἔχουν βρεῖ τόν Θεό καί ἔχουν εἰρηνεύσει μέ τόν ἑαυτό τους, χαίρονται καί εἶναι μακάριοι ἀκόμη καί μέσα στήν ἀπόλυτη ἔνδειά τους.

῎Αν οἱ ἀπόστολοι ἱεράρχησαν σωστά τά πράγματα καί μᾶς δίδαξαν παρομοίως νά κινούμαστε κι ἐμεῖς, ἦταν γιατί ἦσαν ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό. ῾Η διάκριση πού εἶχαν ἦταν καρπός τῆς φωτισμένης ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ καρδιᾶς τους. Κι ἔτσι γίνονται οἱ καθοδηγητές μας. Σέ κάθε πρόβλημα πού ἀναφύεται στήν ζωή μας δέν πρέπει νά λησμονοῦμε τό πρώτιστο: τήν σχέση μας μέ τόν Χριστό καί τήν προσπάθειά μας νά βρισκόμαστε πάνω στόν λόγο Του. Ἡ προτεραιότητα αὐτή θά βλέπουμε ἄμεσα ὅτι θά μᾶς φωτίζει καί γιά τήν λύση τοῦ ὅποιου προβλήματος. ῎Ισως τελικά νά μήν ὑπάρχουν ἄλλα οὐσιαστικά προβλήματα πέρα ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας καί τήν ζωντανή ἤ μή πίστη μας.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου