Ο ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

 

   «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

 

 

           Την Δευτέρα 15 Αυγούστου 2022 μεγάλη ημέρα η εορτή της Παναγίας για την περιοχή του Λατομίου. Είναι η προστάτιδα όλων μας.

Ο εφημέριος του Ναού πατήρ Βασίλειος Φιλιππάκης τέλεσε  την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία με ευλάβεια και κατάνυξη.

Περί το τέλος της Θείας Λειτουργίας ήρθε να βοηθήσει τον ιερέα μας ο εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Ισιδώρου Βροντάδου.

Οι αρχές του τόπου μας τίμησαν με την παρουσία τους. Ο  κ. Παντελής Βρουλής  Αντιπεριφερειάρχης Χίου και ο κ. Παντελής Μπουγδάνος πρ. Αντιπεριφερειάρχης Χίου καθώς και ο πρ. Ταξίαρχος και νυν Διοικητής της ΒΙΑΛ Παναγιώτης Κιμουρτζής.

Τέλος ο εφημέριος ευχαρίστησε όλους όσους βοήθησαν στον ευπρεπισμό του Ναού καθώς και το εκκλησίασμα που προσήλθε στην ενορία μας. Ευχή του είναι να είμαστε όλοι καλά να ξαναεορτάσομε την εορτή του Δεκαπενταύγουστου με υγεία και ευλογία.

        Πλήθος πιστών προσήλθε να προσκυνήσει την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας καθ΄ όλη την διάρκεια της ημέρας, τόσο την ημέρα της εορτής όσο και την παραμονή.

      Οι βασιλικοί όπως κάθε χρόνο έτσι και εφέτος, όμορφοι, ζωηροί και φουντωτοί  τοποθετήθηκαν μπροστά στο τέμπλο του  Ιερού Ναού.

            Σε όλες τις θρησκευτικές εκδηλώσεις στην ενορία τηρήθηκαν  με κάθε λεπτομέρεια τόσο εντός όσο και εκτός του Ιερού Ναού,  όλα τα μέτρα πρόληψης προς αποφυγήν εξάπλωσης της πανδημίας της νόσου του Κορωνοϊού COVID – 19.

ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΕΟΡΤΗΣ  ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ 

 

 

   «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

 

* * * *

  Η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου εορτάζεται στην Λατομίτισσα  με ιδιαίτερο σεβασμό, δέος και κατάνυξη, μιας και αποτελεί ένα σημαντικό προσκύνημα, προς την ιερή και θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Λατομίτισσας.

Ο πανηγυρικός Εσπερινός τελέστηκε  το απόγευμα της Κυριακής 14 Αυγούστου με κάθε εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια από  τον ακούραστο και ακάματο εφημέριο του Ιερού Ναού Παναγίας Λατομιτίσσης Πρωτοσβύτερο Βασίλειο Φιλιππάκη. Περί το τέλος του Εσπερινού εψάλλησαν τα Εγκώμια της Θεοτόκου.

      Οι βασιλικοί όπως κάθε χρόνο έτσι και εφέτος, όμορφοι, ζωηροί και φουντωτοί  τοποθετήθηκαν μπροστά στο τέμπλο του  Ιερού Ναού.

                Σε όλες τις θρησκευτικές εκδηλώσεις στην ενορία τηρήθηκαν  με κάθε λεπτομέρεια τόσο εντός όσο και εκτός του Ιερού Ναού,  όλα τα μέτρα πρόληψης προς αποφυγήν εξάπλωσης της πανδημίας της νόσου του Κορωνοϊού COVID – 19.

        Η συγκινητική στιγμή ήταν όταν την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και ώρα  9.00 το βράδυ όπως κάθε χρόνο, περνώντας το πλοίο της γραμμής  «ΝΗΣΟΣ ΣΑΜΟΣ» της εταιρίας Hellenic Seaways, και με Καπετάνιο τον καστελούση Γιώργο Αρβανίτη, χαιρέτησε με τον δικό του τρόπο  την Παναγία. Οι κωδωνοκρουσίες από τις καμπάνες ήταν η ένδειξη χαιρετισμού και ευλογίας εις το καράβι  από την εκκλησία, αλλά και σε όλους τους ναυτικούς που οργώνουν τις θάλασσες.

 

 

 

 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

Ἀριθμός 34
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ
«ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι» (Ματθ. 14, 23)
14 Αὐγούστου 2022

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ. Τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος. Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν. Εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. Ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα. Ὁ δὲ εἶπεν, ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξά-μενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. Εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας; Καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος· Οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ. Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο ὑψηλότερη ἐργασία ἀπὸ τὴν προσευχή, γιατὶ αὐτὴ ἑνώνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό. Ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία μὲ τὸν Θεό.

Εἴδαμε στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ὅτι ὁ Κύριος ἀνέβηκε στὸ ὄρος νὰ προσευχηθεῖ. Παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἂς ἐξετάσουμε πῶς μιλοῦν οἱ θεῖες Γραφὲς ἀλλὰ καὶ πῶς τοποθετοῦνται οἱ θεῖοι Πατέρες στὸ θέμα τῆς προσευχῆς.

Κατὰ τὴν Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας καὶ ἐνῶ Ἐκεῖνος προσευχόταν, ἀκούστηκε ἐξ οὐρανοῦ ἡ φωνὴ τοῦ Πατρός: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός» (Λουκ. 3, 24). Ἀλλὰ καὶ ἡ θεία Του Μεταμόρφωση συνέβη κατὰ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς Του καὶ ἀκούστηκε πάλι ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς στὸ ὄρος Θαβώρ: «Αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. 12, 8). Λίγο πρὶν τὸ ἑκούσιο Πάθος Του θερμὰ προσευχήθηκε ὁ Κύριος. Καὶ ὅταν εἶπε: «Πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα», ἀκούστηκε πάλι φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό: «καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω» (Ἰω. 12, 20). Ἀλλὰ καὶ ἡ Πάναγνος Θεοτόκος, ἐπὶ ἀρκετὰ χρόνια, παρέμεινε προσευχομένη στὸν Ναό, ὅπου τὴν ἀφιέρωσαν οἱ γονεῖς Της, ἀναμένοντας τὴν εὐλογημένη ὥρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι τὴν προσευχὴ ἐδίδαξαν, μιμούμενοι τὸν Δεσπότη Χριστό. Αὐτὴν ἐβίωσαν οἱ Προφῆτες καὶ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλὰ καὶ οἱ Ὅσιοι, οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Καινῆς. Αὐτὴν εἶχαν ἀστείρευτη δύναμη, παρηγοριά, εἰρήνη καὶ χαρά. Ὅλοι σὰν ἔνσαρκοι ἄγγελοι καὶ «ἄνθρωποι ὁμοιοπαθεῖς» μὲ τὴν προσευχὴ ἀπέκτησαν οὐράνια χαρίσματα, φθάνοντας διὰ τῆς καθάρσεως στὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση.

Τὶ εἶναι ἡ προσευχή;

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐπιστρατεύουν τὶς πιὸ ἐκφραστικὲς εἰκόνες γιὰ νὰ φανερώσουν τὸ μεγαλεῖο της, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νὰ τὴν ἔχει ὡς μέσο ἐπικοινωνίας του μὲ τὸν Θεό. «Ἀγγέλων ἔργον», τὴν χαρακτηρίζει ὁ Μέγας Βασίλειος, «θείαν κλίμακα πρὸς οὐρανὸν ἀναβαίνουσαν». «Μέγα ὅπλον ἀκαταμάχητον ποὺ ἀποκρούει κάθε ἐναντία δύναμη καὶ ἐξασφαλίζει τὴν συμμαχία τοῦ Θεοῦ», τὴν χαρακτηρίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος. Πράγματι, δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν καταφυγὴ στὸν Κύριο διὰ τῆς προσευχῆς. «Στὸν Κύριο προσευχήθηκα δυνατὰ ὅταν μὲ βρῆκαν θλίψεις καὶ μὲ ἄκουσε», ψάλλει ὁ προφητάναξ Δαβίδ (Ψαλμ. 119, 1). «Ζήτησε τὴν βοήθειά μου στὴν θλίψη σου καὶ θὰ σὲ σώσω ἀπὸ αὐτήν», γράφει ἀλλοῦ (Ψαλμ. 49, 15). Ὅλα τὰ καλὰ μὲ τὴν προσευχὴ τὰ ζητᾶμε καὶ ὅλα τὰ κακὰ μὲ τὴν προσευχὴ τὰ ξεπερνᾶμε. Γι’ αὐτὸ εἶπε ὁ Κύριος: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε» (Νὰ μένετε ἄγρυπνοι καὶ νὰ προσεύχεσθε) (Λουκ. 21, 36).

Ἡ προσευχὴ πρέπει νὰ συνοδεύεται μὲ τὴν συμφιλίωση πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας. «Πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου» (Ματθ. 5, 24). Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος προσεύχεται πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ γιὰ τοὺς σταυρωτές Του: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασι τὶ ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34). Ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος φώναξε γι’ αὐτοὺς ποὺ τὸν λιθοβολοῦσαν: «Κύριε,μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην» (Πράξ. 7, 60).

Τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς συνομιλοῦμε μὲ τὸν Θεὸ μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὴν παντοδυναμία Του, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀπάντηση εἶναι χαρακτηριστική: «Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν» ((Ματθ. 9, 29). Ὑπόσχεται ὁ Θεὸς τὶς εὐλογίες ποὺ ζητοῦμε, σύμφωνα ὅμως μὲ τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. «Ζητᾶτε καὶ θὰ σᾶς δοθεῖ, κρούετε καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθεῖ» (Ματθ. 7, 7). Στὶς Παροιμίες διαβάζουμε: Ἐκεῖνος ποὺ ἀποστρέφει τὸ αὐτί του ἀπὸ τὸ νὰ ἀκούει τὸν νόμο, ἀκόμα καὶ ἡ προσευχή του θὰ εἶναι βδέλυγμα. (Παρ. 28, 9). Μερικὲς φορὲς ὁ Κύριος ἀπαντᾶ στὶς προσευχές μας πρὶν Τοῦ ζητήσουμε: Καὶ πρὶν αὐτοὶ κράξουν, ἐγὼ θὰ ἀποκρίνομαι καὶ ἐνῶ αὐτοὶ θὰ μιλοῦν, ἐγὼ θὰ ἀκούω (Ἡσ. 65, 24). «Ὁ Πατέρας ξέρει ἀπὸ ποιὰ πράγματα ἔχετε ἀνάγκη, προτοῦ ἐσεῖς τὰ ζητήσετε» (Ματθ. 6, 7).

Ἐπίσης, ἡ προσευχὴ συνδέεται μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς αὐτοκριτικῆς. Τὸ «ὁ Θεὸς ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» τοῦ τελώνου, τὸ «ἥμαρτον» τοῦ ἀσώτου, τὸ «μνήσθητί μου» τοῦ ληστῆ, εἶναι κραυγὴ ἀγωνίας πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἐκζήτηση τῆς χάρης Του στὴν ζωή μας.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος γράφει: Ἡ προσευχὴ εἶναι ὁ ἥλιος τῶν νοερῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς. Ὅπως ὁ ἥλιος εἶναι ὁ φωτισμὸς τοῦ σώματος, ἔτσι καὶ ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ φῶς τῆς ψυχῆς. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀληθινὰ οὐράνια πανοπλία καὶ ἀπὸ μόνη της εἶναι δυνατὸ νὰ διαφυλάξει ἀσφαλεῖς αὐτοὺς ποὺ ἔχουν παραδώσει τὸν ἑαυτό τους στὸν Θεό. Ἡ προσευχὴ εἶναι κοινὸ φάρμακο τῶν παθῶν. Εἶναι χορηγὸς τῆς ζωῆς, ὑποθήκη ὑγείας, ἐλπιδοφόρο ἄνθος, μεγάλο λιμάνι, ἀσφαλὴς περιοχή. Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ σωτήριο φάρμακο ποὺ ἐμποδίζει τὴν διάπραξη ἁμαρτημάτων καὶ ρίζα μυρίων ἀγαθῶν, πιὸ δυνατὴ καὶ ἀπὸ τὴν βασιλεία ἀκόμη. Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ λιμάνι τῶν βασανισμένων, ἄγκυρα ὅσων κλυδωνίζονται, στήριγμα τῶν σαλευομένων, θησαυρὸς τῶν πτωχῶν, ἀσφάλεια τῶν πλουσίων, ἀπομάκρυνση νοσημάτων, φύλακας τῆς ὑγείας, φυγαδευτήριο κάθε λύπης, πηγὴ εὐθυμίας, ἀφορμὴ συνεχοῦς εὐχαριστίας, μητέρα τῆς φιλοσοφίας. Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: Τὸ κύριο ἔργο τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ προσευχή. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε γιὰ νὰ ὑμνεῖ τὸν Θεό, γιὰ νὰ λατρεύει τὸν Θεό, γιὰ νὰ μετέχει στὴν θεία ἀγαθότητα καὶ μακαριότητα. Ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ λαχταρᾶ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τρέχει μὲ πόθο νὰ ἀνυψωθεῖ πρὸς αὐτόν. Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὑμνωδία εὐφραίνεται, τὸ πνεῦμα του ἀγάλλεται, ἡ καρδιά του σκιρτᾶ. Ἀναθέστε ὅλες σας τὶς φροντίδες στὸν Θεό. Μὴ γίνεσθε ὀλιγόψυχοι . Αὐτὸς γνωρίζει τὶς ἐπιθυμίες σας καὶ ἔχει τὴν δύναμη νὰ τὶς ἐκπληρώσει ὅπως Ἐκεῖνος γνωρίζει. Κύριε, ὄχι ὅπως ἐγὼ θέλω, ἀλλὰ Σὺ γνωρίζεις τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μου.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος διδάσκει: Ἀσφαλῶς καὶ θὰ προσευχόμαστε, ἀλλὰ νὰ ζητᾶμε στὴν προσευχή μας μόνο τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Δὲν εἶπε ὁ Κύριος: «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ…καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν»; Εὔκολα ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ μᾶς δώσει ὅ,τι ἐπιθυμοῦμε. Καὶ κοιτάξτε τὸ μυστικό. Τὸ μυστικὸ εἶναι νὰ μὴν ἔχετε στὸν νοῦ σας νὰ ζητήσετε τὸ συγκεκριμένο πρᾶγμα. Τὸ μυστικὸ εἶναι νὰ ζητᾶτε τὴν ἕνωσή σας μὲ τὸν Χριστὸ ἀνιδιοτελῶς, χωρὶς νὰ λέτε: Δῶσ’ μου τοῦτο, δῶσ’ μου ἐκεῖνο… Εἶναι ἀρκετὸ νὰ λέμε: «Κύριε ἐλέησον».Δὲν χρειάζεται ὁ Θεὸς ἐνημέρωση γιὰ τὶς διάφορες ἀνάγκες μας. Ἐκεῖνος τὰ γνωρίζει ὅλα καλύτερα ἀπὸ μᾶς καὶ μᾶς δίνει τὴν ἀγάπη Του. Τὸ θέμα εἶναι νὰ ἀνταποκριθοῦμε σὲ αὐτὴν τὴν ἀγάπη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος: Προσευχὴ σημαίνει συνεχῶς βοήθεια. Νὰ νοιώσουμε τὴν προσευχὴ σὰν ἀνάγκη. Ὅπως τὸ σῶμα χρειάζεται τροφή, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ γιὰ νὰ ζήσει πρέπει νὰ τραφεῖ. Ἂν δὲν τραφεῖ, ἔρχεται ὁ πνευματικὸς θάνατος. Ὅποιος, ὅμως, δὲν θεωρεῖ τὴν προσευχὴ ἀνάγκη, ἀλλὰ ἀγγαρεία, μοιάζει μὲ ἀνόητο παιδάκι ποὺ ἀποστρέφεται τὸν μαστὸ τῆς μητέρας του καὶ ὅλη τὴν γλυκιά της στοργὴ καὶ ἔτσι εἶναι ἀρρωστιάρικο καὶ κακορίζικο. Νὰ ζητᾶς συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὰ σφάλματα ποὺ ἔκανες μέσα στὴν μέρα καὶ ὕστερα νὰ σκέφτεσαι τὴν ἁμαρτωλότητά σου γενικά.Ἔτσι ταπεινώνεσαι καὶ μετὰ ἀρχίζεις τὰ αἰτήματα ποὺ ἔχεις. Κάποτε, λέγει, ὁ ἅγιος Παΐσιος, εἶχα παρακαλέσει τὸν Θεὸ νὰ μὲ μάθει νὰ προσεύχομαι. Καὶ τότε εἶδα σὲ ὅραμα ἕνα παιδὶ δεκεπτὰ ἐτῶν νὰ προσεύχεται. Ὤ, μὲ εἶχε διαλύσει! Ἔκλαιγε καὶ προσευχόταν μὲ τέτοιο τρόπο, ποὺ μὲ συγκλόνισε. Ἄρχισε μὲ ἐξομολόγηση: Εἶμαι ἀχάριστος, ἀδιόρθωτος… Ὕστερα ἔλεγε: Τώρα, Θεέ μου, ποὺ εἶμαι σὲ τέτοια κατάσταση, πῶς θὰ μπορέσω νὰ διορθωθῶ, ἂν δὲν μὲ βοηθήσεις Ἐσύ; Καὶ ἄρχισε τὰ αἰτήματα… Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: Ὅπως ὁ ἀσυρματιστὴς νοιώθει περισσότερη ἀσφάλεια ὅταν εἶναι σὲ διαρκῆ ἀκρόαση μὲ τὸ κέντρο, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο περισσότερο θεία σιγουριὰ νοιώθει. Εἶναι ἀσφάλεια ἡ προσευχή, μὲ τὴν ὁποία προλαβαίνουμε κάθε κακό. Καὶ ἀνάλογα μὲ τὴν θυσία καὶ τὴν προσευχὴ ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ τὸν συνάνθρωπό του, θὰ δεχθεῖ τὴν θεία βοήθεια. Νὰ προσευχόμαστε στὸν Θεό, στὴν Παναγία, στοὺς Ἁγίους μας.

Ἀδελφοί μου,

Τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων μας καὶ τοῦ φύλακα ἀγγέλου μας νὰ ἔχουμε καθημερινὰ στὴν προσευχή μας. Ἁπλὰ καὶ ταπεινὰ νὰ ἐπικαλούμαστε τὴν βοήθειά τους. Αὔριο θὰ ἑορτάσουμε τὴν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητέρας μας. Ὅλες αὐτὲς τὶς μέρες τὸ γλυκό Της ὄνομα δὲν φεύγει ἀπὸ τὰ χείλη μας. Καὶ τὶ δὲν ἔχουμε νὰ Τῆς ποῦμε! Νὰ Τὴν ὑμνήσουμε, νὰ Τὴν δοξάσουμε, νὰ Τὴν παρακαλέσουμε γιὰ τὶς δυσκολίες μας.

Ἡ προσευχὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου πρὸς τὴν Παναγία ἰδιαίτερα θὰ μᾶς ἐνισχύσει: «Λύτρωσέ μας, Παναγία μου, ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς ψυχῆς, τοὺς ὁποίους ἐμεῖς δημιουργοῦμε στὸν ἑαυτό μας. Λύτρωσέ μας ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ. Δῶσε μας φώτιση καὶ τόλμη νὰ Σοῦ φωνάζουμε κάθε μέρα καὶ νὰ σοῦ λέμε: Ὑπεραγία Θεοτόκε, Σὺ εἶσαι ἡ παρηγοριὰ καὶ ἡ προστασία μας. Ρῦσαι μας καὶ τὸν κόσμο ὅλο ἀπὸ κάθε ψυχικὸ καὶ σωματικὸ κίνδυνο! Σὺ εἶσαι τῶν Χριστιανῶν ὅλων ἡ Μητέρα καὶ ἡ Βοήθεια. Τοὺς ἀσθενεῖς νὰ θεραπεύσεις, τοὺς λυπημένους νὰ παρηγορήσεις, τοὺς ἀβοηθήτους νὰ βοηθήσεις, τοὺς κινδυνεύοντας νὰ λυτρώσεις, τοὺς ἁμαρτωλοὺς νὰ σώσεις. Πολλὰ χρόνια Σὲ λατρεύομε, Παναγία μου, καὶ ἐγὼ καὶ τὰ τέκνα μου. Δοῦλοι σου εἴμαστε καὶ Σὲ παρακαλοῦμε. Τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καὶ ἡ Χάρη Σου νὰ διαχέεται πλούσια κάθε μέρα ἐπάνω μας, σὲ ὅλους μας. Πνευματικά Σου τέκνα εἴμαστε καὶ Σὺ Μητέρα μας. Δῶσε μας τὴν Χάρη καὶ τὴν εὐλογία Σου! Ἀξίωσέ μας νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Υἱό Σου καὶ Ἐσένα καὶ νὰ Σᾶς ὑπηρετήσουμε ὅπως θέλει ἡ Χάρη Σας!» Ἀμήν! Γένοιτο!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ) 07 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

Ἀριθμός 33

ΚΥΡΙΑΚΗ  Η΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ

«ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν» (Ματθ. 14, 20)

7 Αὐγούστου 2022

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Τῷ  καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ' αὐτοῖς καὶ  ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ  οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον  τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο  ἰχθύας. ὁ δὲ εἶπε· Φέρετέ μοι αὐτούς ὧδε. καὶ  κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς  μαθηταῖς τοὺς ἄρτους οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. καὶ ἔφαγον πάντες  καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ  παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι  εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ὁ μέγας Διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ Θεάνθρωπος Κύριος βρίσκεται στὴν ἔρημο μὲ τοὺς μαθητές Του καὶ χιλιάδες λαοῦ, μαγνητισμένοι ἀπὸ τὰ πολλά Του θαύματα καὶ τὸ πρωτοφανὲς κήρυγμά Του ἔτρεχαν  πρὸς τὴν θεία πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἄφθονο ἔτρεχε τὸ πνευματικὸ νερό, γιὰ νὰ ξεδιψάσουν τὶς ψυχές τους. Τόσος ἦταν ὁ ἐνθουσιασμός τους, ὥστε λησμόνησαν καὶ τὶς ἀνάγκες τοῦ σώματός τους. Πλησιάζουν, λοιπόν, οἱ μαθητὲς τὸν Κύριο καὶ τοῦ ζητοῦν νὰ ἀφήσει τὸν λαὸ νὰ μεταβεῖ στὶς πλησιέστερες πόλεις γιὰ νὰ προμηθευτοῦν τροφές. Ὁ Κύριος, βλέποντας μὲ πόση προθυμία ἐγκατέλειψαν τὰ πάντα καὶ Τὸν ἀκολούθησαν, θέλησε νὰ τοὺς ἀνταμείψει καὶ νὰ τοὺς δείξει ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει ποτὲ ἐκείνους ποὺ στὸ Ὄνομά Του θυσιάζουν τὰ πάντα καὶ Τὸν ἀκολουθοῦν.

Ἔτσι, προστάζει τοὺς μαθητές Του νὰ φέρουν μπροστά Του τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθεῖς ποὺ εἶχαν μαζί τους καί, ἀφοῦ ἀνέβλεψε στὸν οὐρανὸ καὶ προσευχήθηκε,  τὰ εὐλόγησε καὶ ἄρχισε νὰ τὰ μοιράζει. Τὸ ἀποτέλεσμα; «ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν». Πάνω ἀπὸ πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς γυναῖκες καὶ παιδιά. Περίσσεψαν, μάλιστα, καὶ δώδεκα κοφίνια, ὅσοι καὶ οἱ μαθητές, ποὺ, στὴν συνέχεια, θὰ διδάξουν καὶ θὰ ἐκθρέψουν πνευματικὰ τοὺς λαοὺς μὲ τὰ σωτηριώδη διδάγματα τοῦ Κυρίου.

Ὄντως, μέγα καὶ παράδοξο θαῦμα!  Ὤ  ἡ ἀγάπη καὶ πρόνοια τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους!  Ναί, ἀδελφοί μου. Ὁ Θεὸς γνωρίζει ὅλες τὶς ἀνάγκες μας. Δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει, ἀλλὰ ὡς φιλόστοργος Πατέρας πάντα μᾶς παρακολουθεῖ. Ἐμεῖς ἀδημονοῦμε πολλὲς φορὲς καὶ ἀπιστοῦμε. Μπορεῖ ὁρισμένες περιστάσεις τῆς ζωῆς μας νὰ μᾶς δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἐγκατέλειψε, στὴν πραγματικότητα ὅμως συμβαίνει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Ὁ Θεὸς μὲ τὶς στερήσεις καὶ δοκιμασίες ποὺ ἐπιτρέπει καὶ μὲ τὶς θλίψεις καὶ τὶς στενοχώριες μὲ τὶς ὁποῖες στολίζει τὴν ζωή μας, ἐπιδιώκει κάποιον ἀνώτερο καὶ ὑψηλότερο σκοπό. Τὶ κι ἂν ὁ νοῦς μας εἶναι τόσο στενὸς ποὺ βλέπει μόνο τὰ μαῦρα νέφη νὰ σκιάζουν τὸν ὁρίζοντα, χωρὶς νὰ διακρίνει τὸν ἥλιο ποὺ κρύβεται πίσω τους; Ἂς συμβουλευθοῦμε τὴν πεῖρα μας. Πόσες φορὲς βρεθήκαμε μπροστὰ σὲ ἀδιέξοδο καὶ ὁ Θεὸς  μὲ θαυμαστὸ τρόπο ἄνοιξε μπροστά μας ἕνα θαυμαστὸ δρόμο! Πόσες φορὲς δὲν φτάσαμε στὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ καὶ ἕνα στοργικὸ χέρι μᾶς συγκράτησε καὶ μᾶς ἔσωσε! Πόσες φορὲς ἡ ψυχή μας σὰν «στρουθίον ἐρρύσθη ἐκ τῆς παγίδος τῶν θηρευόντων καὶ ἡ παγὶς συνετρίβη»! Καὶ ὅπως ὁ γλυκύτατος Κύριός μας ἀπέστειλε τὸ μάνα γιὰ νὰ διαθρέψει τὸν ἰσραηλιτικὸ λαό, ἔτσι καὶ ἡ θεία Πρόνοιά Του σκέπει συνεχῶς τὸ πολυτιμώτερο δημιούργημά Του, τὸν ἄνθρωπο. Ἐκεῖνος βρίσκεται κοντά μας στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς καὶ μᾶς δίνει τὸ χέρι Του. Γι’ αὐτό – λέει κάποιος σοφός- ἡ νύχτα ἐλπίζει ὅτι θὰ τὴν διαδεχθεῖ ἡ αὐγή.  Γι’ αὐτὸ ὁ ναυαγὸς ἐλπίζει ὅτι θὰ σωθεῖ.   Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πουλὶ ποὺ χάνει τὴν φωλιά του ἐλπίζει ὅτι θὰ τὴν ξαναφτιάξει.

Ἡ ἐλπίδα ἀποτελεῖ γιὰ τὸν πιστὸ ἄγκυρα τῆς ψυχῆς «ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν» (Ἑβρ. 6, 19). Ὅμως στὶς μέρες μας, μὲ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας, ἡ ἐλπίδα φαντάζει οὐτοπία. Ὡστόσο, γιὰ τὸν πιστὸ δὲν εἶναι μετέωρη‧στηρίζεται στὴν πίστη. «Μὴν φοβηθεῖς αὐτὸν ποὺ στήριξε στὴν πίστη ἐπάνω τὴν ἐλπίδα. Τὸν εἶδα στὴν ζωὴ νὰ μάχεται, μὰ πάντα ἀνίκητο τὸν εἶδα» μᾶς λέγει ὁ ποιητής. «Τὴν ἐλπίδα τίκτει δώρων Κυρίου πεῖρα», διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Ἀκριβῶς, ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ πιστοῦ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ γεννᾶ ἡ πεῖρα τῶν δώρων τοῦ Κυρίου, δυναμώνει τὴν ἐλπίδα, «ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει». Ἔτσι, νικώντας τὴν ἀπογοήτευση, ὁ πιστὸς ἀποκτᾶ δυνάμεις γιὰ τὸν ἀγῶνα του. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐλπίδας, γράφει ὁ προφήτης Ἡσαΐας, εἶναι δυνατοὶ σὰν τοὺς ἀετούς, τρέχουν καὶ δὲν κουράζονται, περπατοῦν καὶ δὲν πονοῦν (Ἡσ. 40, 31). Εἶναι οἱ νικητὲς τῆς ζωῆς!

Ὁ ἱ. Χρυσόστομος γράφει: Δὲν παραγνωρίζει ὁ Κύριος ὅτι ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ μὲ δύο οὐσίες, τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή καὶ ὅτι τὸ σῶμα εἶναι ὑλικὸ καὶ φθαρτὸ καὶ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ὑλικὴ τροφή. Ἡ δὲ ψυχὴ εἶναι πνευματικὴ καὶ ἄφθαρτη καὶ ἔχει ἀνάγκη τροφῆς πνευματικῆς. Γι’ αὐτὸ ἡ ἀληθινὴ τροφὴ τῶν ἀνθρώπων εἶναι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. «ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς», διακηρύσσει ὁ Ἴδιος. «Ἐὰν μὴ φάγητε τὸν ἄρτον τοῦτον, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς».

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀναφωνεῖ: Ἐλπίδα! Εἶσαι τὸ ἀναφαίρετο δῶρο τοῦ Θεοῦ, διότι πλάσθηκες μαζὶ μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύεις στὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς του καὶ νὰ τὸν ἀναδεικνύεις ἀνώτερο τῶν περιστάσεων καὶ ἀνίκητο ἀγωνιστή. Δόθηκες στὸν ἄνθρωπο ὡς ἐπιβράβευση στὴν νίκη του στὸν καλὸ ἀγῶνα καὶ γιὰ νὰ στολίζεις τὸ κεφάλι του μὲ ἀμαράντινα στεφάνια. Δόθηκες σὲ αὐτὸν ἔμφυτη, γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσεις στὴν τελειότητα, γιὰ νὰ τὸν ἀνυψώσεις πρὸς τὸν Θεό, γιὰ νὰ τὸν βγάλεις ἀπὸ τὸ χάος στὸ ὁποῖο θὰ ἔπεφτε χωρὶς ἐσένα. Ἡ ἐλπίδα τονώνει τὶς δειλὲς καρδιὲς καὶ τὶς ἀναδεικνύει ἰσχυρὲς καὶ ἀνδρεῖες γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς συμφορές. Ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ δίνει ζωὴ σ’ αὐτὸν ποὺ ἔχει ἀποκάμει ἀπὸ τὴν κούραση καὶ μὲ νέες δυνάμεις ἀναζωογονεῖ τὰ καταπονημένα νεῦρα του. Ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ ἀπομακρύνει τὴν μαύρη καὶ φρικτὴ ἀπελπισία καὶ ἀποσπᾶ τὸ θεῖο ἔλεος καὶ τὴν σωτηρία. Ἀληθινὰ μακάριος εἶναι ὅποιος ἐλπίζει στὸν Θεό.  Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: Κύριε, μὴν ἀργήσεις! Σήκω, κάνε γρήγορα, ἔλα καὶ ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν ψυχή μου κάθε ἀνάγκη, ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχή μου. Θὰ Σὲ δοξολογήσω μὲ  ὅλη μου τὴν καρδιά.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος σὲ κήρυγμά του στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Βοηθείας, διδάσκει: Ὅσες φορὲς κι ἐμεῖς ἔχουμε θλίψεις, στενοχώριες, βάσανα, τὸν αὐτὸ Σταυρὸ σηκώνομε κι ἐμεῖς ἀδελφὲς καὶ πηγαίνομε στὸν Γολγοθᾶ. Ὁ Γολγοθᾶς εἶναι ἕνα ὕψωμα τόσο δυσβάστακτο, τόσο κοπιαστικό, ὅμως ἐμεῖς ἔχομε ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ τὸν ἀνεβοῦμε μὲ εὐκολία. Τὸ μέσο ποὺ μᾶς κάμνει εὔκολο τὸν δρόμο εἶναι Αὐτὸς ὁ Ἴδιος ποὺ τὸν ἀνέβηκε‧ ἐὰν Τὸν φωνάξεις, εὐθὺς σοῦ δίνει χέρι βοηθείας. Νὰ μὴν ἀπιστεῖς, νὰ μὴν δυσπιστεῖς, διότι ἐφ’  ὅσον ἔχεις τέτοιον διδάσκαλο καὶ βοηθό, τὸν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ μὴ σὲ εὐσπλαγχνισθεῖ, νὰ μὴ σὲ βοηθήσει; Μὴ φοβᾶσαι!  Τὶ ἔχεις; Θλίψεις;  Παρήγορος εἶναι! Ἀσθένεια ἔχεις; Ἰατρὸς ἕτοιμος εἶναι! Τὶ ἔχεις; Λυπημένη εἶσαι; Πτωχεία ἔχεις; Τρέξε σ’  Ἐκεῖνον! Ἡ μόνη παρηγοριά μας εἶναι ὁ Διδάσκαλός μας.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος τονίζει: Λοιπόν, ζωὴ χωρὶς Χριστὸ δὲν εἶναι ζωή. Πάει τελείωσε!  Ἂν δὲν βλέπεις τὸν Χριστὸ σὲ ὅλα σου τὰ ἔργα καὶ τὶς σκέψεις, εἶσαι χωρὶς Χριστό! Θυμᾶσαι κι ἕνα τραγούδι:  Σὺν Χριστῷ πανταχοῦ, φόβος οὐδαμοῦ; Ὁ  Χριστὸς εἶναι φίλος μας. Εἶναι ἀδελφός μας. Εἶναι ὅ,τι καλὸ καὶ ὡραῖο. Εἶναι τὸ πᾶν! Ἀλλὰ εἶναι φίλος καὶ τὸ φωνάζει: «Σᾶς ἔχω φίλους, βρέ, δὲν τὸ καταλαβαίνετε; Εἴμαστε ἀδέλφια, βρέ, ἐγὼ δὲν εἶμαι… δὲν βαστάω τὴν κόλαση στὸ χέρι, δὲν σᾶς φοβερίζω, σᾶς ἀγαπῶ.  Σᾶς θέλω νὰ χαίρεστε μαζί μου τὴν ζωή». Κατάλαβες; Ἔτσι εἶναι ὁ Χριστός, δὲν ἔχει κατήφεια οὔτε μελαγχολία οὔτε ἐνδοστρέφεια,ποὺ ὁ ἄνθρωπος σκέφτεται καὶ βασανίζεται ἀπὸ διάφορους λογισμοὺς καὶ διάφορες πιέσεις, ποὺ κατὰ καιροὺς στὴν ζωή του τὸν τραυμάτισαν. “Ἀγαπήσατε τὸν Χριστὸν καὶ μηδὲν προτιμήσατε τῆς ἀγάπης αὐτοῦ”. Ὁ Ἴδιος θὰ μᾶς πεῖ: «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἀναφέρει στὶς διδαχές του: Ὅσο περισσότερο ζεῖ κανεὶς τὴν κοσμικὴ ζωή, τόσο περισσότερο ἄγχος κερδίζει. Μόνο κοντὰ στὸν Χριστὸ κανεὶς ξεκουράζεται, γιατὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος γιὰ τὸν Θεό.Ἐκεῖ εἶναι τὸ φυσικό του, νὰ βρίσκεται μὲ τὸν Θεό. Ἐμπιστοσύνη ἀπόλυτη νὰ ἔχουμε μόνο σ’ Ἐκεῖνον. Ὅταν ἐναποθέτουμε τὰ πάντα σ’ Αὐτόν, ὁ Θεὸς ὑποχρεώνεται νὰ μᾶς βοηθήσει. Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει τοὺ πειρασμοὺς γιὰ νὰ μᾶς «ξεσκονίσουν» καὶ νὰ ἐξαγνίζεται ἔτσι ἡ ψυχή μας μὲ τὶς θλίψεις καὶ τὰ κλάματα καὶ νὰ ἀναγκαζόμαστε νὰ καταφεύγομε στὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Μεγάλη ὑπόθεση ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό! Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος Γέροντας: Τὰ χρόνια ποὺ περνᾶμε εἶναι πολὺ δύσκολα καὶ πολὺ ἐπικίνδυνα, ἀλλὰ θὰ νικήσει ὁ Χριστός! Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ γίνει τώρα ἕνα τράνταγμα γερό. Ἔρχονται δύσκολα χρόνια. Θὰ ἔχουμε δοκιμασίες μεγάλες… Νὰ τὸ πάρουμε στὰ σοβαρά. Νὰ ζήσουμε πνευματικά. Οἱ περιστάσεις μᾶς ἀναγκάζουν καὶ θὰ μᾶς ἀναγκάσουν νὰ δουλέψουμε πνευματικά. Δὲν σκέφτονται τὴν αἰωνιότητα οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι. Ἡ φιλαυτία τοὺς κάνει νὰ ξεχνοῦν ὅτι θὰ χαθοῦν τὰ πάντα.

Εὐλογημένοι Χριστιανοί,

Χθὲς ἑορτάσαμε τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου μας. Πρέπει κι ἐμεῖς νὰ μεταμορφώσουμε τὰ πάθη μας σὲ ἀρετές. Εἴδαμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας ζοῦσαν συνεχῶς μέσα τους τὸν Χριστὸ κι ἔλαμπε ὅλη τους ἡ ὕπαρξη. «Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον», ἂς ἀναφωνήσουμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας! Ἐλπίζοντας σ’ Ἐκεῖνον, καταξιώνουμε τὶς ἐπιδιώξεις μας, τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς μας. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ἄγκυρα στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς μας. Κι ἐμεῖς εἴμαστε πνοὴ ἀπὸ τὴν πνοή Του. Δημιουργία μέσα στὴν δημιουργία Του. Χαρὰ μέσα στὴν χαρά Του.  Γιατὶ νὰ ἀπελπιζόμαστε; Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἐλπίδα μας. Ἡ πίστη μας εἶναι ἄνοιγμα στοὺς ὁρίζοντές της. Ἡ ἀπιστία μας δυσβάστακτος σταυρὸς καὶ πηγὴ ἀμφισβήτησης. Ἀπελπισίας. Βύθισμα στὸ σκοτάδι τοῦ διαβόλου. Πόσο ὡραῖο εἶναι Κύριε νὰ ὑφαίνουμε τὴν ζωή μας γύρω ἀπὸ ἕνα «μυστικὸ» τρόπο ζωῆς ποὺ Ἐσὺ μᾶς ἐδίδαξες. Πόσο ὡραῖο εἶναι νὰ Σὲ νοιώθουμε μέσα μας, γύρω μας, κοντά μας. Καὶ εἶναι τόσο ὡραῖο αὐτό, γιατὶ αἰσθανόμαστε μιὰ σιγουριὰ πὼς ἡ ἐλπίδα μας δὲν πρόκειται νὰ μᾶς ντροπιάσει ποτέ.

Συνοδοιπόρος μας καὶ πάλι ἡ ἱερὴ λύρα τοῦ Βερίτη:

Ὤ Σύ, ποὺ πόνεσες γιὰ μᾶς καὶ βασανίστηκες σκληρά,

Τὸ Αἷμά Σου τ’ ἀτίμητο μᾶς δίνει φῶς, ζωή.

Καὶ μᾶς γεμίζει τὴν καρδιὰ μ’  ἐλπίδα καὶ παρηγοριά.

Γένοιτο!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) 31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

Ἀριθμός 32

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ζ΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ

«προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον δαιμονιζόμενον» (Ματθ. 9, 32)

31 Ἰουλίου 2022

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ. Eλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· Ναί, Κύριε. Τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. Καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. Οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός. καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες, Οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Σκοπὸς τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο ἦταν νὰ νικηθεῖ ὁ διάβολος, ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Ὁ Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος, διδάσκει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γιὰ νὰ καταργήσει τὸν «τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστιν τὸν διάβολον» (Ἑβρ. 2, 14). Καὶ καθὼς γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, «ἐφανερώθη ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α΄ Ἰω. 3). Μὲ ἄλλα λόγια, γιὰ νὰ ἀντικαταστήσει τὸ βασίλειο τοῦ Σατανᾶ μὲ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ Πατέρα Του (Α΄ Κορ. 15 καὶ Κολ. 1, 13). Τὴν ἴδια ἀποστολὴ ἀνέθεσε ὁ Κύριος καὶ στοὺς μαθητές Του καὶ τοὺς μετέδωσε τὴν δύναμη, ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ τὴν πραγματοποιήσουν. «ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν κατὰ πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε ἐκβάλλειν αὐτά».

Ὅποιος πιστεύει στὸν ζωντανὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγία Γραφή, δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου. Τόσο ἡ Παλαιὰ ὅσο καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη διδάσκουν, μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια, ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀγαθοὺς ἀγγέλους, ὑπάρχουν καὶ οἱ πονηροί, τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα. Αὐτὰ ἀπὸ τὴν δημιουργία τους ἦταν ἀγαθὰ πνεύματα καὶ ἐξέπεσαν ἐπειδὴ ὑπερηφανεύτηκαν καὶ  θέλησαν νὰ σταθοῦν πάνω ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὄντα ἀσώματα καὶ διαθέτουν πνευματικὴ δύναμη. Ὡστόσο, ὁ Θεὸς παρεμβαίνοντας περιορίζει τὴν δύναμή τους καὶ δὲν ἀφήνει νὰ πειράξουν τοὺς ἀνθρώπους «ὑπὲρ ὃ δύνανται», πάνω ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μποροῦν νὰ σηκώσουν.

Ὁ διάβολος ἀνταγωνίζεται τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Φθονεῖ θανάσιμα τὸν ἄνθρωπο καὶ μηχανεύεται κάθε τρόπο γιὰ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ τὸν ὑποδουλώσει στὸν ζυγὸ τῆς ἁμαρτίας. “Ἔχει χίλια δυό ποδάρια”, λέει ὁ λαός. Τὰ ὀνόματα ποὺ τοῦ ἀποδίδει ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς βοηθοῦν νὰ ἀντιληφθοῦμε καὶ τὸ καταχθόνιο ἔργο του. Ὀνομάζεται διάβολος ἐπειδὴ διαβάλλει τὸν ἄνθρωπο‧ πονηρὸς ἐπειδὴ χρησιμοποιεῖ τὴν πονηριὰ καὶ τὴν ἀπάτη‧ σατανᾶς ποὺ σημαίνει ἀντίπαλος, ἐπειδὴ ἀντιστρατεύεται τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ‧ πειρασμὸς ἐπειδὴ  ἐπιδιώκει νὰ μᾶς δελεάσει καὶ νὰ μᾶς ἐξαπατήσει‧ ψεύτης καὶ πατέρας τοῦ ψεύδους, ἐπειδὴ τὸ ψέμα ἀποτελεῖ τὸ προσφιλέστερο τέχνασμά του‧ ἀνθρωποκτόνος, ἐπειδὴ ἐπιθυμεῖ τὴν ἀπώλεια τῶν ἀνθρώπων.    Τὸ ζοφερό του ἔργο συνεχίζεται μέσα στοὺς αἰῶνες. Στὴν ἐποχή μας, δυστυχῶς, ὁ σατανισμὸς εἶναι μία πραγματικότητα ποὺ ἀπειλεῖ τοὺς νέους καὶ τὰ παιδιά μας.

Ἀδελφοί μου,

Ἐμεῖς ὡς Χριστιανοὶ ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου μας, τῶν Ἀποστόλων καὶ ὅλων τῶν ἐκλεκτῶν Του, καλούμεθα νὰ ἀντισταθοῦμε στὸν διάβολο, νὰ τὸν πολεμήσουμε μὲ ἀγῶνες, καὶ νὰ μὴν τὸν ἀφήσουμε νὰ κυριεύσει τὴν ψυχή μας. Μπορεῖ οἱ περισσότεροι νὰ μὴν ἔχουμε καταληφθεῖ ἀπὸ πονηρὴ ἐνέργεια, ἀλλὰ ἔχουμε τόσο ὑποταχθεῖ στὰ πάθη μας ποὺ συχνὰ ἔχουμε «δαιμονιῶσα ψυχή». Ὁ ἀκόλαστος, ὁ φιλάργυρος, ὁ θυμώδης, ὁ αἱρετικός, ὁ ὑπερήφανος πειράζονται ἀπὸ τὸν πονηρό.

Ἐμεῖς, ὅμως, τὰ φιλότιμα παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ, ξέρουμε ὅτι ἔχουμε τὴν καλή μας Μητέρα, τὴνἘκκλησία‧ αὐτὴ εἶναι ἡ πνευματική μας μάνδρα. Καὶ ὅπως τὸ πρόβατο ποὺ ἐγκαταλείπει, ποὺ φεύγει ἀπὸ τὸ μαντρί, κινδυνεύει νὰ τὸ κατασπαράξουν οἱ λύκοι, ἔτσι καὶ ὁ Χριστιανὸς ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν μάνδρα τῆς Ἐκκλησίας, κινδυνεύει νὰ θανατωθεῖ ἀπὸ τὸν νοητὸ λύκο ποὺ εἶναι ὁ διάβολος. «Μένε ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ», συμβουλεύει ὁ ἱ. Χρυσόστομος. «’Εὰν εἶσαι μέσα, ὁ λύκος δὲν ἔρχεται. Ἐὰν βγεῖς ἔξω, θὰ ἀφανισθεῖς».

Ποιὰ εἶναι τὰ ὅπλα τοῦ Χριστιανοῦ ἐναντίον τοῦ διαβόλου; Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ διάκριση. Ὁ διάβολος εἶναι φοβερός. Προκειμένου νὰ μᾶς ἐξαπατήσει, μεταμορφώνεται σὲ ἄγγελο φωτός. Ἐπαγρύπνηση, λοιπόν, καὶ προσοχὴ στὶς μεθόδους του. Στὸν ἀγῶνα μας αὐτὸν δὲν εἴμαστε μόνοι μας. Ἔχουμε τὴν προσευχή, τὴν ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου μας. Ὁ Τίμιος Σταυρός Του εἶναι τὸ ἰσχυρότερο φυλαχτό, τὸ τραῦμα τῶν δαιμόνων. Ὅταν Τὸν φέρουμε ἐπάνω μας καὶ ἐπικαλούμεθα τὴν χάρη Του, ὁ διάβολος δὲν μᾶς πειράζει. Ἀλλὰ καὶ ἡ χάρη τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως, τῆς Θ. Εὐχαριστίας, τῆς κοινωνίας μας μὲ τὸ Ζωοποιὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου μας, ἀποτελοῦν ὅπλα ἰσχυρότατα στὸν ἀγῶνα μας αὐτόν.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει: Εἶναι φοβερὸ πρᾶγμα νὰ ἔχεις μέσα σου ἔνοικο τὸν διάβολο καὶ νὰ διαπράττεις τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας.

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος Σελευκείας λέγει: Ὁ διάβολος τὸν Ἀδὰμ, ποὺ ἦταν ντυμένος μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, τὸν ἔντυσε μὲ τὰ ἔργα τῆς αἰσχύνης καὶ αὐτὸν ποὺ ἦταν ντυμένος μὲ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια τὸν γύμνωσε.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης: Κάθε πόλεμος τῶν δαιμόνων ἐναντίον μας ὀφείλεται γενικὰ σὲ τρεῖς αἰτίες: ἢ στὴν ἀμέλεια ἢ στὴν ὑπερηφάνεια ἢ στὸν φθόνο τῶν δαιμόνων. Ὁ πρῶτος εἶναι ἐλεεινός, ὁ δεύτερος πανάθλιος καὶ ὁ τρίτος μακάριος.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: Μὴν ἀκοῦς τὸν διάβολο ποὺ σοῦ λέει νὰ τοῦ δώσεις τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο νὰ δώσεις τοῦ Θεοῦ. Ὄχι! ἀλλὰ ξόδευε ὅλες τὶς στιγμὲς τῶν ὡρῶν τῆς ζωῆς σου ὅπως ἀρέσει στὸν Θεό.

Ἀδελφοί μου,

Εἴδαμε στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τὴν θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου κωφοῦ καὶ ἀκούσαμε τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων μας γιὰ τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, τοὺς δαίμονες.

Ἀπὸ αὔριο ξεκινοῦν οἱ παρακλήσεις πρὸς τὴν Παναγία μας. Κάθε ψυχὴ καλεῖται νὰ τὴν ὑμνήσει καὶ νὰ ζητήσει τὴν  βοήθεια καὶ  μεσιτεία της.

Ἄς δώσουμε τὸν λόγο στὸν Ἅγιο Ἄνθιμο τὸν Χῖο, γιὰ νὰ ἐξυμνήσει μὲ τὸν χαριτωμένο τρόπο του τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου: Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἐκφράσει ἐπαίνους καὶ ἐγκώμια; Ποιὸς νοῦς μπορεῖ νὰ ἐγκωμιάσει ὅσο εἶναι πρέπον τὴν Κυρίαν Θεοτόκον; Παναγία, τῶν Ἁγίων Σὺ Ἁγία! Δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο πιὸ γλυκὸ ὄνομα‧ καὶ ὅλοι μας σὲ κάθε τι ποὺ θὰ τύχει ἕνα λόγο φωνάζουμε: Παναγία μου! Μὰ καὶ νὰ σκουντουφλίσεις, Παναγία μου, φωνάζεις. Ὁποιοδήποτε πρᾶγμα σοῦ συμβεῖ, Παναγία μου, φωνάζεις, γλύτωσέ με! Χαῖρε, λοιπόν, Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. Αὐτὸ πρέπει κάθε στιγμὴ νὰ φωνάζουμε. Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ποὺ ὅλες τὶς χάρες τὶς ἔχεις ἐπάνω σου.

Καὶ ἀπευθυνόμενος ὁ Ἅγιος Γέροντας στὶς μοναχὲς ἐπιλέγει: Αὐτὴν καὶ ἐμεῖς, τὴν Βασίλισσα τῶν Ἀγγέλων καὶ τοῦ κόσμου ὅλου, τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξωτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τὴν ἀδιάφθορον καὶ ὄντως Θεοτόκον, μὲ ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς βασιλείας Της, ἀξιωθήκαμε ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι νὰ Τὴν ἔχωμε σὰν προστάτιδά μας. Δεῖτε τὶ εὐτυχεῖς ποὺ εἴμεθα! Νὰ εὑρεθεῖ ἡ Κυρία Θεοτόκος σὰν προστάτις καὶ Μητέρα μας! Τοιαύτην εὐτυχίαν ἀξιώθηκε καὶ τὴν ἔχει ὅλος ὁ κόσμος. Ὅμως, καὶ οἱ πειρασμοὶ καὶ τὰ βάσανα δὲν λείπουν‧ ἀλλὰ ἡ σκέπη Της, ἡ χάρη Της, ἡ δεξιά Της χεῖρα πάντοτε θὰ μᾶς ἐπιβλέπει, ὅταν διάγωμεν μὲ ὁμόνοια, μὲ ταπείνωση, μὲ ὑπακοή, μὲ σεβασμό, μὲ ὑπομονή. Αὐτὰ Τῆς δίνουν προθυμία καὶ ἐπιμέλεια στὸ νὰ μᾶς σκεπάζει. Διότι καὶ ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ Θεὸς, καθὼς τὸν βλέπεις σὲ βλέπει. Δοξασμένο τὸ ὄνομα τῆς Κυρίας Θεοτόκου‧ ὅλα τὰ ἐπισκιάζει ἡ χάρη Της. Ὅμως, ἔχομε πάλη μὲ τοὺς δαίμονες‧ «οὔκ ἐστιν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας». Δὲν εἴμαστε σὰν τοὺς Μάρτυρες ποὺ πήγαιναν μιὰ φορὰ καὶ θυσιάζονταν. Ἐμεῖς πολεμοῦμε ὅλα μας τὰ χρόνια. Καὶ τὶ πόλεμο! Μὲ τοὺς δαίμονες! Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ψυχή του, νὰ ἀποφεύγει ἐκεῖνα ποὺ τὸν ἐμποδίζουν γιὰ τὴν σωτηρία του, καὶ νὰ μὴν ἔρθει ὁ Χριστὸς νὰ κατοικήσει μέσα του; Ἐὰν, ὅμως, δὲν κάνουμε ἔτσι, χριστοφόροι θὰ γίνουμε ἢ σατανοφόροι; Διότι ἐφόσον κάμνεις τὰ θελήματα τοῦ Σατανᾶ, δὲν θὰ σὲ ἐξουσιάζει ὁ Σατανᾶς; Προσπαθεῖστε νὰ καθαρίσετε τὴν καρδιά σας ἀπὸ τὰ πονηρά, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ νὰ κατασκηνώσει μέσα σας τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ἂν δὲν φροντίσωμε νὰ βγάλωμε τὸν Σατανᾶ ἀπὸ τὴν καρδιά μας, θὰ μᾶς βγάλει αὐτὸς ἀπὸ τὸν Παράδεισο.

Εὐλογημένοι Χριστιανοί,

Ἀφοῦ ὁ Χριστός, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας, ἐνανθρώπησε γιὰ νὰ καταργήσει τὸ κράτος τοῦ διαβόλου καὶ νὰ τὸν συντρίψει μὲ τὴν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του, ἂς Τὸν ἀγαπήσουμε, Ἂς Τὸν ἐνθρονίσουμε μέσα στὶς καρδιές μας! Ἂς μὴν Τὸν πικραίνομε μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας. Ἂς μὴν δίνουμε δικαιώματα στὸν πονηρὸ δαίμονα νὰ κατακυριεύει τὶς καρδιές μας. Ἂς ἀγωνισθοῦμε! Μὲ τὸν φιλότιμο ἀγῶνα μας χαίρεται ὁ Χριστός.Οἱ προτροπὲς τοῦ πολυσέβαστου Ἁγίου Ἀνθίμου εἶναι ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἐπίκαιρες. Ἡ ζωντανὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου μας Γέροντα ἂς μᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀπόφαση γιὰ τὴν διόρθωσή μας.

Ἂς ἀναφωνήσουμε στὴν Παναγία μας: «Τῶν πειρασμῶν σὺ τὰς προσβολὰς ἐκδιώκεις καὶ παθῶντὰς ἐφόδους, Παρθένε‧ ὅθεν σὲ δοξάζω τὴν Κεχαριτωμένην».

Εἴθε μὲ καθαρὴ καρδιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἑορτάσουμε τὴν ἁγία Της Κοίμηση! Γένοιτο!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ) 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

Ἀριθμός 31

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

«ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 2, 9)

24 Ἰουλίου 2022

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐμβὰς ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ πλοῖον, διεπέρασε, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. Καὶ ἰδού, προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον. Καὶ ἰδὼν ὁ ᾽Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπεν τῷ παραλυτικῷ΄ Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς΄ Οὗτος βλασφημεῖ. Καὶ ἰδὼν ὁ ᾽Ιησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν΄ Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν΄ ᾽Αφίενταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν΄ ῎Εγειρε καὶ περιπάτει; ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας, τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ΄ ᾽Εγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. Ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι, ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.

ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἔμφυτη τὴν τάση καὶ τὴν ροπὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία. Μάλιστα, ἔρχονται στιγμὲς ποὺ συμβαίνει μέσα του κάτι παράξενο. Τὸ διατυπώνει σαφέστατα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Δὲν κάνω τὸ καλὸ ποὺ θέλω, ἀλλὰ τὸ κακὸ ποὺ δὲν θέλω αὐτὸ κάνω». Καὶ προχωρεῖ στὸ συμπέρασμα: «Ἐὰν κάνω ἐκεῖνο πού δὲν θέλω, τότε δὲν ἐνεργῶ πλέον ἐγώ, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία ποὺ κατοικεῖ μέσα μου» (Ρωμ. 7, 18). Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προκαλεῖται νὰ διαπράξει μιὰ «ἁμαρτία, ἐμφανίζονται μέσα του δύο ἀντίρροπες δυνάμεις. Ἡ μία τὸν ὠθεῖ στὴν διάπραξη τοῦ κακοῦ καὶ ἡ ἄλλη τὸν ἀποτρέπει. Μετὰ τὴν διάπραξη, ὅμως, τῆς ἁμαρτίας ἐπικρατεῖ στὴν ψυχὴ μιὰ ἔντονη ἐσωτερικὴ ἀναστάτωση. Ὅπως τὸ περιγράφει ὁ ψαλμῳδός:  «Οὐκ ἔστιν εἰρήνη ἐν τοῖς ὀστέοις μου ἀπὸ προσώπου τῶν ἁμαρτιῶν μου» (Ψαλμ. 3, 7).

Αὐτὸ ἔπαθε καὶ ὁ παράλυτος τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἀρρώστια του ἦταν, φαίνεται, συνέπεια τῆς ἀπρόσεκτης καὶ ἁμαρτωλῆς ζωῆς του. Ἡ ἐκδοχὴ αὐτὴ δὲν ἀπορρίπτεται, διότι, ὅπως γράφει ὁ καθηγητὴς Π. Τρεμπέλας: «Στοὺς  Ἰουδαίους ἐπικρατοῦσε ἡ ἄποψη, ὅτι  ἡ  ἀσθένεια ἀκολουθοῦσε σὰν τιμωρία τῆς  ἁμαρτίας».

Ὁ ἱ. Χρυσόστομος ἐπισημαίνει ὅτι τὰ περισσότερα νοσήματα καθὼς καὶ ὁ θάνατος προέρχονται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη μᾶς βεβαιώνει ὅτι τὰ διάφορα πάθη, ὅπως ὁ φθόνος καὶ τὸ μῖσος, βλάπτουν τὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἀνθρώπου, ἐπιδροῦν ἐπιζήμια στὰ κύτταρά του καὶ προκαλοῦν ἀκόμα καὶ ἀνίατες ἀσθένειες.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ὅμως, σὰν φιλεύσπλαγχνη μητέρα μᾶς προβάλλει ὡς φάρμακο τὴν μετάνοια. Ἐφόσον μετανοήσει ὁ ἄνθρωπος εἰλικρινὰ καὶ ἐμπράκτως, παρέχεται ἀπὸ τὸν Θεὸ διὰ τοῦ πνευματικοῦ ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἔτσι ἐπανέρχεται στὴν ψυχὴ ἡ εἰρήνη, ἡ γαλήνη, ἡ χάρη καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

Οἱ προτρεπτικὲς φράσεις τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν παράλυτο καὶ ἄλλους ἀσθενεῖς: «μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε» (Λουκ. 8, 50) καί «πορεύου καὶ μηκέτι ἁμάρτανε» (Ἰω. 8, 11) μᾶς βεβαιώνουν γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα αὐτῶν τῶν δύο προϋποθέσεων.  Ἡ πίστη φέρνει τὸν ἄνθρωπο σὲ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ἀνοίγει τὸν δρόμο καὶ τὸν ὁδηγεῖ σὲ συνάντηση μαζί Του. Ἡ μετάνοια προκαλεῖ τὸ ἔλεος καὶ τὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος διακηρύττει: «Μετανοεῖτε‧ ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης: «ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν»(Α΄ Ἰω. 1, 8).

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐγνώριζαν τὴν μεγάλη ἀξία τῆς μετανοίας.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Διότι δὲν ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ πνεῦμα δυνάμεως» (Β΄ Τιμ. 9, 7)‧ καί «ἀνδρίζεσθε καὶ ἐνδυναμοῦσθε ἐν τῇ  πίστει» (Α΄ Κορ. 15, 13).

Ὁ ἱ. Χρυσόστομος  σχολιάζοντας τὴν σημερινὴ περικοπὴ τονίζει: «Τοὺς μάρτυρες τῆς ἀρρώστιας τοὺς κάνει καὶ τῆς ὑγείας μάρτυρες. Ἐγὼ θὰ ἤθελα, λέγει ὁ Κύριος, μὲ τὴν δική σου ἀσθένεια νὰ θεραπεύσω καὶ αὐτοὺς ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι ὑγιεῖς, ἐνῶ τὸ πνεῦμα τους νοσεῖ. Ἐπειδὴ, ὅμως, δὲν θέλουν, πήγαινε στὸ σπίτι σου νὰ θεραπεύσεις τοὺς δικούς σου. Βλέπετε πῶς δείχνει ὅτι εἶναι δημιουργὸς ψυχῆς καὶ σώματος;»

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ἡ ἁμαρτία ἀπομακρύνει κάθε ντροπὴ καὶ καθιστᾶ ἀδιάντροπους αὐτοὺς ποὺ ἁμαρτάνουν, ἐξαιτίας τοῦ σκοτισμοῦ τοῦ μυαλοῦ τους. Ἀγωνισθεῖτε νὰ ἀποβάλλετε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε  τὴν  καρδιά σας ἀπὸ κάθε ρύπο καὶ διατηρήστε την ἁγνή, γιὰ νὰ ἔρθει νὰ κατοικήσει μέσα σας ὁ Κύριος, γιὰ νὰ σᾶς πλημμυρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὶς θεῖες δωρεές Του. Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καὶ ἡ φροντίδα σὲ αὐτὰ νὰ εἶναι. Αὐτὰ νὰ ἀποτελοῦν σκοπὸ καὶ πόθο ἀσταμάτητο. Γι’ αὐτὸ νὰ προσεύχεσθε στὸν Θεό. Προσέχετε καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμη παραπτώματα. Ἂν σᾶς συμβεῖ ἀπὸ ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μὴν ἀπελπίζεσθε, ἀλλὰ σηκωθεῖτε γρήγορα καὶ προσπέσατε στὸν Θεὸ ποὺ ἔχει τὴν δύναμη νὰ σᾶς ἀνορθώσει». Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος: «Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἐλαττώματα βαθιὰ ριζωμένα. Πολλὰ εἶναι καὶ κληρονομικά. Ὅλα αὐτὰ δὲν κόβονται μὲ μιὰ σπασμωδικὴ κίνηση οὔτε μὲ τὴν ἀδημονία καὶ τὴν βαριὰ θλίψη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, μὲ καρτερία, μὲ φροντίδα καὶ προσοχὴ καὶ πολλὴ προσευχή».

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης: «Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιτρέπει νὰ κατοικοῦν μέσα στὴν καρδιά του τὰ πάθη, τὰ γεννήματα τοῦ διαβόλου, σταδιακὰ μολύνεται μὲ δαιμονικὴ ὑπερηφάνεια ποὺ κάνει δύσκολη τὴν ἐπιστροφή του στὴν ἀρετή».

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὁ Χῖος ἐδίδασκε τὴν ἱερὰ ἀδελφότητά του: «Τὰ πάθη παρακολουθοῦν ἡμέρα καὶ νύκτα γιὰ νὰ εὕρουν τρόπο νὰ εἰσχωρήσουν μέσα μας.

Ὅταν δοῦν ὅτι ταράχθηκε ἡ καρδιά, τὰ βλέπεις καὶ συνάζονται σὰν τὰ μυρμήγκια: ὁ θυμός, ἡ ἀναισθησία, ἡ ὀργή, τὸ μῖσος, ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος. Εὐθὺς ἔρχεται ὁ μαρασμὸς τῆς καρδιᾶς, κλαυθμός, σύγχυσις, στενοχώρια, διότι ἄλλος ἦλθε μέσα της καὶ τὴν ἔκαμε ἐρείπιο. Ἐὰν ἡ καρδιὰ εἶναι μὲ τὸν Θεόν, δὲν μπορεῖ νὰ κάμη τίποτα ὁ Σατανάς. Ὅταν δεῖ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι μέσα στὴν καρδιά, φεύγει μακριά, διότι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐξουσιάζεται ἀπὸ τὸν Θεόν».

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἐδίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἐπιδιώκει νὰ γνωρίσει τὴν ἁμαρτωλὴ καὶ ἠθικὰ πτωχή του κατάσταση, γιὰ νὰ γίνεται ταπεινὸς καὶ συμπαθὴς πρὸς τοὺς ἄλλους ἁμαρτωλούς. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς ἔλεγε ὅτι οἱ πόρνες καὶ οἱ τελῶνες ἔχουν μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ταπείνωση τὸ προβάδισμα γιὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἔτσι, ὁ Ἅγιος Γέροντας δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσει γιὰ τέτοιους ἁμαρτωλοὺς καμιὰ κατηγορία, γιατί - ἔλεγε – οἱ πόρνες καὶ οἱ τελῶνες ποὺ ὀνομάζουμε, γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι κλέφτες πιασμένοι, ἐνῶ ἐγὼ καὶ σεῖς κλέφτες ἄπιαστοι. Ὁ κλέφτης ὁ πιασμένος καὶ ταπεινωμένος , ἡ πόρνη ἡ γνωστή, ἡ ντροπιασμένη, ἡ ταπεινωμένη, ἡ μετανοημένη, εἶναι πολὺ ἀνώτερη ἀπὸ ἐμᾶς μὲ τὰ καλὰ ὀνόματα καὶ τὸν ἄγνωστο καὶ ἀμφίβολο βίο μας.

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος: Κάθε πνευματικὸς ἔχει ἐξουσία, ἐφόσον φοράει πετραχήλι, τελεῖ τὸ μυστήριο, ἔχει τὴν θεία χάρη, καὶ ὅταν διαβάσει τὴν συγχωρητικὴ εὐχή, ὁ Θεὸς σβήνει ὅλες τὶς ἁμαρτίες, τὶς ὁποῖες ἐξομολογηθήκαμε μὲ πλήρη μετάνοια. Γιὰ νὰ νοιώσει κανεὶς ἀνάπαυση, πρέπει νὰ πετάξει τὰ μπάζα ἀπὸ πάνω του. Ἀνοίγοντας ὁ ἄνθρωπος τὴν καρδιά του στὸν πνευματικό καὶ ὁμολογώντας τὰ σφάλματά του, ταπεινώνεται καὶ ἔτσι ἀνοίγει τὴν πύλη τοῦ Οὐρανοῦ, ἔρχεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλευθερώνεται.

Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης: Καὶ ἐγὼ θέλω ἐλευθερία. Ἔμαθα ὅτι βρίσκεται κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ δίδεται ἀπὸ Αὐτὸν σὲ ὅσους ἔχουν ταπεινὴ καρδιά, σὲ ὅσους μετανοήσουν καὶ ἔκοψαν τὸ θέλημά τους ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Σὲ ὅποιον μετανοεῖ, ὁ Θεὸς δίνει τὴν εἰρήνη Του καὶ τὴν ἐλευθερία νὰ Τὸν ἀγαπάει.

Ὁ ἀοίδιμος ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἔλεγε: Ἂν ἀφήσουμε τοὺς λογισμοὺς τοῦ κακοῦ, θὰ φυτρώσουν στὴν καρδιά μας καὶ τότε θὰ  δοκιμάσουμε τοὺς πικροὺς καρποὺς τῆς ἁμαρτίας. Αὐτὸ ἔπαθε καὶ ὁ παράλυτος τοῦ Εὐαγγελίου. Κάποτε ἦταν ἕνας νέος ἀπόλυτα ὑγιής, χαρὰ Θεοῦ γιὰ τοὺς δικούς του. Μιὰ μέρα πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλό του ἕνας πονηρὸς λογισμός. Ἂς χαρῶ τὰ νιᾶτα μου, ἂς διασκεδάσω, ἂς δοκιμάσω τὴν γλυκιὰ ζωή. Δὲν πρόσεξε, ἄρχισε νὰ «κουβεντιάζει» μὲ τὸν πειρασμὸ ὅπως ἡ Εὔα τότε στὸν Παράδεισο… ἔπεσε μὲ τὰ μοῦτρα στὴν ἁμαρτία, στὰ ποτά, στὰ ξενύχτια, σὲ ἀπερίγραπτες καταχρήσεις καὶ τρέλες. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν θλιβερό‧ ἀφοῦ ἔχασε τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς, ἔχασε καὶ τὴν ὑγεία τοῦ σώματος. Ἔτσι κατάντησε παράλυτος. Καὶ θὰ παρέμενε στὴν κατάσταση αὐτή, ἂν δὲν πήγαινε στὸν Χριστὸ ποὺ τὸν ἔσωσε. Ὅσοι ἔχουμε πιαστεῖ στὰ δίχτυα τῆς ἁμαρτίας, ἂς τρέξουμε στὸν Χριστό, ἂς γονατίσουμε καὶ θὰ ἀκούσουμε τὴν γλυκιὰ φωνή Του: «θάρσει τέκνον».

Εὐλογημένοι Χριστιανοί,

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει πολλὰ παραδείγματα μετανοίας Ἁγίων. Πρῶτος ἀπ’ ὅλους ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ὁ ὁποῖος δείλιασε καὶ ἀρνήθηκε τὸν Κύριό Του καὶ ὅταν «ἀλέκτωρ ἐφώνησε, ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς». Νὰ ἡ μετάνοιά του! Μετανόησε. Καὶ ὁ Χριστὸς ὄχι μόνο τὸν συγχώρεσε, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀποκατέστησε. Τὸ δεύτερο παράδειγμα, αὐτὸ τοῦ ληστοῦ. Ὁλόκληρη ἡ ζωή του ἦταν ἀντίθετη τόσο ὡς πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὅσο καὶ ὡς πρὸς καὶ κάθε ἔννοια ἠθικῆς καὶ δικαιοσύνης. Ὅμως, μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ὁμολογία του «ἔκλεψε» τὸν Παράδεισο, ὅπως λένε οἱ Πατέρες. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ὅσιος Βάρβαρος καὶ ὁ Μωυσῆς ὁ Αἰθίοψ, ἦταν ληστὲς καὶ μετανόησαν, καὶ μάλιστα ἁγίασαν. Παρομοίως, ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἡ Ἁγία Τατιανὴ καὶ ἄλλες μὲ τὴν μετέπειτα ἁγία βιοτή τους ἀποτελοῦν γιὰ ἐμᾶς παραδείγματα πρὸς μίμηση. Οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες, διά τῆς μετανοίας καὶ διὰ τοῦ μαρτυρίου τους ἀστράπτουν σήμερα στὸ νοητὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν Χάρη.

Καὶ ὁ Βερίτης, συνοδοιπόρος μας καὶ πάλι, ἐπιλέγει μὲ τὸ γλυκόλαλο τραγούδι του:

Νὰ τὸ ἀγαπημένο του τὸ πρόβατο καὶ πάλι!

Μές στοὺς βάτους πού μπλεξε σαλεύει τὸ κεφάλι.

Ἔσκυψε καὶ τ’ ἅρπαξε, τ’ ἀγκάλιασε μὲ θέρμη,

τὸ χαϊδεύει, τὸ φιλεῖ, στοὺς ὤμους Του τὸ παίρνει.

Κι, ὤ οὐρανέ! Μὲ ποιὰ στοργὴ σκύβει καὶ τὸ κοιτάζει.

Πῶς κι ἐκεῖνο ἀντάμα Του χορεύει καὶ γιορτάζει!

Ἀδελφοί μου,

Πηγὴ καὶ ρίζα καὶ μητέρα ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ἡ ἁμαρτία. Αὐτὴ παραλύει τὰ σώματά μας, αὐτὴ προκαλεῖ τὶς ἀσθένειες. Ἔχουμε, ὅμως, τὴν δυνατότητα νὰ θεραπευτοῦμε καὶ νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι, ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε τὴν προαίρεση καὶ τὴν θέληση. Ἐὰν ἡ μετάνοια καὶ ἡ ἐξομολόγηση μᾶς ἐγείρουν καὶ μᾶς ὁδηγήσουν στὸν Κύριο, τότε μὲ ὅλη μας τὴν δύναμη ἂς Τοῦ φωνάξει ὁ καθένας μας ταπεινά: «Τὸ ἔλεός σου Κύριε καταδιώξει με πάσας τὰ ἡμέρας τῆς ζωῆς μου». Κι Ἐκεῖνος μὲ τὴν γλυκιὰ καὶ σπλαχνικὴ φωνή Του θὰ μᾶς ἀπαντήσει: «Τέκνα, ἀφέωνται ὑμῖν αἱ ἁμαρτίαι». Ἀμήν!  Γένοιτο!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου