ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΑ 2018

Ο ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

     «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

Η Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου εορτάζεται στην Λατομίτισσα  με ιδιαίτερο σεβασμό, δέος και κατάνυξη, μιας και αποτελεί ένα σημαντικό προσκύνημα, προς την ιερή και θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Λατομίτισσας.

Το πρωϊ  της εορτής ημέρα Tετάρτη 15 Αυγούστου 2018 τελέσθηκε ο   Ορθρος και  εν συνεχεία η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία,  από τον εφημέριο του Ιερού Ναού  Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο  Φιλιππάκη. Περί το τέλος της Ιεράς Θείας Λειτουργίας προσήλθαν για να προσφέρουν την βοήθειά  τους και οι ιερείς  π. Αντώνιος Καραμιχάλης και ο π. Κήρυκας Φαράκλας.

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας  οι ιερείς κρατώντας στα χέρια τους το ιερόν Ευαγγέλιο και την  θαυματουργό εικόνα της Παναγίας  μας,  ψάλλοντας τα Μεγαλυνάρια την μετέφεραν στον αύλειο χώρο του Ναού μας προς ασπασμό και αγιασμό της ψυχής όλων μας ενώ οι καμπάνες ηχούσαν χαρμόσυνα.

«Αλλαλα τα χείλη των ασεβών,

των μη προσκυνούντων την εικόνα  σου την σεπτήν,

την ιστοριθείσαν υπό του Αποστόλου Λουκά

ιερωτάτου την Οδηγήτριαν».

«Χαίρε Μητροπάρθενε και σεμνή,

χαίρε η χαρά μας και του κόσμου αναψυχή,

χαίρε των πασχόντων πιστών η σωτηρία,

Οδηγήτρια χαίρε, του κόσμου στήριγμα».

«Της Οδηγητρίας τη θαυμαστή

και σεπτή εικόνι καταφύγωμεν πιστοί,

 ίνα λυτρωθώμεν κινδύνων και βασάνων

και θείας πληρωθώμεν αγαλλιάσεως».

«Ηκουσας Παρθένε εν Βηθλεέμ

 ύμνον των Αγγέλων και Ποιμένων μακαρισμόν

 νυν εν Λατομίω των Ορθοδόξων αίνον 

ους άγεις προς τον Πλάστην ως Οδηγήτρια».

Πλήθος ευλαβών προσκυνητών τίμησαν την ενορία μας και συμπροσευχήθηκαν με πίστη και ευλάβεια στην Παναγία.

Η παράδοση των Λατομούσων εδώ και πολλά χρόνια συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, με την μεγάλη ποσότητα των βασιλικών 32 συνολικά τον αριθμό, να φέρνουν ως τάμα στην Παναγία μας, το ύψος τους να φτάνει τα 2 μ., τραβούσε το ενδιαφέρον των προσκυνητών. Πουθενά δεν υπάρχουν τόσο μεγάλοι, παλικαρίσιοι, ολόδροσοι και φουντωτοί βασιλικοί, μονολογούν οι επισκέπτες. 

     Γεμάτος  χαρά και ικανοποίηση ο εφημέριος του Ιερού Ναού  πατήρ Βασίλειος, αφού οι κόποι του και οι προσπάθειες που καταβάλλει πολλές ημέρες πριν  δεν είναι λίγες.  Όλα τα είχε προβλέψει και προγραμματίσει, ακούραστος, μεθοδικός,  και αβάρετος  τακτοποιούσε  τα πάντα με λεπτομέρεια. Ωρες ολόκληρες αφιέρωνε μέσα και έξω του Ναού. Διοργάνωση χρειάζεται και θέληση, έτσι  λέει σε όλους  που τον βοηθούν και  πάντα  ευχαριστεί  δημόσια και όχι μόνο.

Πολλές ενορίτισσες προσήλθαν και φέτος να βοηθήσουν στον καθαρισμό του Ναού, στον στολισμό στην προετοιμασία των άρτων και σε ότι χρειαζόταν προσέφεραν την βοήθειά τους. Μικρά παιδάκια γέμιζαν με γέλια και χαρές τον προαύλιο χώρο του Ναού παίζοντας και παράλληλα ήθελαν και αυτά να κάνουν ότι έκαναν οι μεγαλύτεροι. Αυτές τις εικόνες  τις έχομε ζήσει όλοι μας , - σε μικρότερη ηλικία - όταν  βλέπαμε τους μεγαλύτερους να εργάζονται με πραγματικό ζήλο για το καλό της ενορίας μας.

Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και η Παναγία να μας σκεπάζει και να μας βοηθά.

Ακολουθεί πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018

Ἀριθμός 34

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. ιθ΄ 16-26)

19 Αὐγούστου 2018

«εἰ δέ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τήν ζωήν, τήρησον τά ἐντολάς» (Ματθ. ιθ΄ 17).

Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, Xριστιανοί μου, ἀναφέρεται σὲ μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα συζήτηση, ποὺ εἶχε ὁ Χριστὸς μας, μὲ ἕνα πλούσιο νέο.

Βεβαίως, ὁ νέος αὐτὸς θὰ εἶχε ἀκούσει τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου. Καὶ, ἴσως, εἶχε τὸ ἐνδιαφέρον νὰ μάθει περισσότερα. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ, πλησίασε τὸν Κύριο, καὶ Τὸν ρώτησε: «Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω, ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;». Δηλαδή, Διδάσκαλε, τί καλὸ πρέπει νὰ κάνω, γιὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνια ζωή; Πραγματικὰ, ἐνδιαφέρον τὸ ἐρώτημα αὐτὸ τοῦ πλούσιου νέου.

Τί τοῦ ἀπάντησε ὅμως ὁ Κύριος; Ἀφοῦ, τοῦ λέει, δὲν πιστεύεις, ὅτι εἶμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, γιατί μὲ λὲς ἀγαθόν; Κανεὶς δὲν εἶναι πραγματικὰ ἀγαθός, παρὰ μόνο ὁ Θεός. Ἂν θέλεις, ὅμως, νὰ κληρονομήσεις τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, πρέπει νὰ ἐφαρμόσεις, σὲ ὅλη σου τὴ ζωὴ, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ πλούσιος, μὲ εἰλικρίνεια, Τὸν ρωτᾶ ξανά: ποιὲς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ τηρήσω; Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἐξηγεῖ καὶ τοῦ ἀπαριθμεῖ ὁρισμένες. Πρέπει, τοῦ λέει, νὰ ἐφαρμόσεις τὴν ἐντολὴ ἐκείνη, ποὺ λέει «οὐ φονεύσεις», ἐπίσης τὴν ἐντολὴ, ποὺ ἐπιβάλλει νὰ σέβεσαι τὴν τιμὴ καὶ τὴν ἠθική τοῦ συνανθρώπου σου. Πρέπει, ἀκόμη, νὰ ἐφαρμόσεις καὶ τὶς παρακάτω ἐντολές, τό «οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου, ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν».

Ὅταν ἄκουσε αὐτὰ ὁ πλούσιος ἀπάντησε στὸν Κύριο μὲ πολλὴ χαρά: «Διδάσκαλε, ὅλα αὐτὰ τὰ τήρησα ἀπὸ τότε ποὺ ἤμουν πολὺ νέος. Ποιὸ εἶναι αὐτὸ, πού μοῦ λείπει, γιὰ νὰ ἀποκτήσω, γιά νὰ ἀπολαύσω τὴν αἰώνια ζωή;»

Ὁ Κύριος, τότε, τοῦ ὑποδεικνύει ποιὸ ἦταν τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο ὑστεροῦσε καὶ τὸ ὁποῖο δὲν αἰσθανόταν. Ἂν, πραγματικὰ, θέλεις, τοῦ λέει ὁ Χριστός, νὰ γίνεις ἄξιος τῆς Οὐρανίου Βασιλείας, χωρὶς νὰ σοῦ λείπει τίποτα, πρέπει ἡ ψυχή σου νὰ ξεκολλήσει ἀπὸ τὰ πλούτη καὶ τὶς ἀπολαύσεις. Γι’ αὐτό, λοιπόν, πήγαινε νὰ πουλήσεις τὰ πλούτη σου καὶ νὰ τὰ μοιράσεις στοὺς φτωχούς. Ὅταν τὸ κάνεις αὐτὸ, τότε μπορεῖς νὰ μὲ ἀκολουθήσεις. Μόνο, μὲ τὸν τρόπο, αὐτὸ θὰ κληρονομήσεις τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ θὰ ἀποκτήσεις οὐράνιους θησαυρούς, ὅπως λὲς, ὅτι ποθεῖς.

Μόλις ὁ πλούσιος νέος ἄκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου «ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά». Ἡ ψυχὴ του ἦταν ὑποδουλωμένη στὰ πλούτη. Εἶχε πολλὰ χωράφια, τὰ ὁποῖα ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπὸ τὸν Χριστό, γι’ αὐτὸ ἀπομακρύνθηκε καὶ ἔφυγε.

Ὁ Χριστὸς, δὲν ἔχασε τὴν εὐκαιρία αὐτὴ καὶ μίλησε στοὺς Μαθητές του, γιὰ τὰ ἀρνητικά τοῦ πλούτου καὶ πόσο προσεκτικοὶ πρέπει νὰ εἶναι στὸ θέμα αὐτό. Τοὺς λέει, ὅτι εἶναι πολὺ δύσκολο ἕνας πλούσιος ἄνθρωπος νὰ μπεῖ στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Καὶ εἶναι τόσο δύσκολο, ὥστε πιὸ εὔκολα μπορεῖ νὰ περάσει μία καμήλα ἀπὸ τὴν τρύπα τῆς βελόνας, παρὰ ὁ πλούσιος νά εἰσέλθει στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἔκπληκτοι καὶ γεμάτοι ἀπορία οἱ Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, Τὸν ρώτησαν: τότε, λοιπόν, ποιὸς μπορεῖ νὰ σωθεῖ;

Ὁ Κύριος, τούς κοίταξε μὲ βλέμμα στοργικὸ καὶ διδακτικὸ καὶ τοὺς εἶπε: μὴν ἀνησυχεῖτε, αὐτὸ εἶναι, βέβαια, ἀδύνατο στὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸ Θεὸ ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ γίνει. «Παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι».

Ὁ πλούσιος νέος ἦταν Ἰουδαῖος, γι’ αὐτὸ πίστευε στὴν ὕπαρξη τῆς μετὰ θάνατον ζωῆς. Μάλιστα, ὁ πόθος του αὐτὸς ἦταν τόσο ἰσχυρός, ἀφοῦ τὰ νεανικὰ πάθη καὶ οἱ ἐφάμαρτες ἐπιθυμίες δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν σβήσουν. Ρωτᾶ τὸν Χριστὸ, τί πρέπει νὰ κάνει, γιὰ νὰ κερδίσει τὴν αἰώνιο ζωή. Καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ Διδασκάλου εἶναι ἡ τήρηση τῶν Θείων Ἐντολῶν. Αὐτὲς εἶναι τὸ κλειδὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν δὲν ἐννοεῖται ὡς θεωρία καὶ διδασκαλία, ἀλλὰ ὡς πράξη καὶ βίωμα καὶ πιστὴ ἐφαρμογή. Ἐκεῖνο, δηλαδή, ποὺ δίνει στὸν κάθε πιστὸ ἄνθρωπο τὸ δικαίωμα τῆς αἰωνίου ζωῆς εἶναι ἡ πιστὴ ἐφαρμογή, ἡ ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀκριβή τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν.

Ποιὲς εἶναι ὅμως αὐτὲς οἱ ἐντολές; Οἱ ἐντολὲς εἶναι πολλές. Εἶναι τυπικὲς καὶ οὐσιαστικές. Εἶναι οἱ ἐντολὲς ἐκεῖνες, ποὺ ἀφ’ ἑνὸς ἀναφέρονται στὸ τελετουργικό τοῦ ναοῦ καὶ τῆς νομικῆς λατρείας καὶ ἀφ’ ἑτέρου οἱ ἐντολὲς τοῦ ἠθικοῦ βίου, ποὺ ρυθμίζουν τὶς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους. Τέτοιες εἶναι οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐπιβάλλουν τὴν ἠθικὴ καθαρότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπίσης, εἶναι καὶ οἱ ἐντολὲς τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς τιμῆς πρὸς τοὺς γονεῖς καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Αὐτὲς εἶναι, ποὺ ἀνοίγουν στὸν πιστὸ ἄνθρωπο, τὸ δρόμο τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ὅταν ὁ κάθε πιστὸς ἄνθρωπος τηρήσει αὐτὲς τὶς ἐντολὲς, ἐξασφαλίζει τὴν σωτηρία. Ὑπάρχει, ὅμως, καὶ τελειότερο ἐπίπεδο ἀπ’ αὐτό. Κι αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ θυσία. Ἡ ὁλοκληρωτικὴ καὶ τέλεια ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ θυσία, ἄνευ ὁρίων, γιὰ τὸν κάθε συνάνθρωπό μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ τελειότητα.

Θέλουμε νὰ γίνουμε τέλειοι; Θέλουμε νὰ πράξουμε τὸ καλὸ, μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας; Ἂν, ναί, τότε ἂς μὴν στεκόμαστε καθόλου. Ὑπάρχει εὐρὺ πεδίο ἐργασίας καὶ προσφορᾶς πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ποὺ ποικιλοτρόπως δοκιμάζεται, ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες μας. Νὰ μὴν ἀρκούμαστε στὰ λίγα, ποὺ κάνομε, ἀλλὰ νὰ ζητᾶμε περισσότερα. Ἡ κληρονομία τῆς αἰωνίου ζωῆς προϋποθέτει ἠθικὴ τελειότητα, πληρότητα ἀρετῆς καὶ ἁγιότητος καὶ ἀκρίβεια στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Καὶ, πάνω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ, αὐτογνωσία. Αὐτὸ, κυρίως, ἔλειπε ἀπὸ τὸν πλούσιο νέο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Εἶχε μερικὰ καλά, ἀλλὰ δὲν εἶχε τὴν πληρότητα. Εἶχε ἀρετή, ἀλλὰ ὄχι ὅλη. Τοῦ ἔλειπε ἡ ἀγάπη, τοῦ ἔλειπε ἡ καλοσύνη, τοῦ ἔλειπε ἡ γενναία πίστη, ἐκείνη, ποὺ θυσιάζει τὰ πάντα γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. Τοῦ ἔλειπε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἀρετῆς. Τὸ μεγαλύτερο κεφάλαιο, τὸ πλήρωμα τοῦ νόμου, ποὺ εἶναι ἡ ἔμπρακτος ἀγάπη.

Ὁ πλούσιος νέος τοῦ Εὐαγγελίου βρισκόταν σὲ πλάνη. Εἶχε γνώση τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ὄχι τοῦ ἑαυτοῦ του. Τοῦ ἔλειπε τὸ «γνώθι σαυτόν». Πίστευε καὶ λάτρευε τὸν Θεό. Ἀκολουθοῦσε ὁρισμένες ἐντολές Του, περισσότερο τὶς ἀρνητικές. Δὲν ἀδικοῦσε. Δὲν συκοφαντοῦσε. Δὲν ἐπιβουλευόταν τὸν πλησίον του. Δὲν διέπραττε ἀνήθικες πράξεις. Ὅμως, δὲν συμπονοῦσε τὸν πονεμένο. Δὲν βοηθοῦσε τὸν ἄρρωστο. Δὲν συγχωροῦσε τὸν ἀδελφὸ, ποὺ τὸν ἀδίκησε καὶ τὸν ἔβλαψε. Δὲν θυσίασε τὰ πάθη καὶ τὰ ἀγαθά του, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἀδελφῶν του. Ἦταν κολοβωμένος χριστιανός. Χωρὶς ἐπίγνωση καὶ ἀρετή. Χωρὶς αὐτογνωσία. Αὐτὸ, δυστυχῶς, μᾶς λείπει. Γι’ αὐτὸ, πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε πνευματικά. Νὰ ἐρευνήσουμε τὸν ἑαυτό μας. Νὰ ἀναγνωρίσουμε τὴν ἠθική μας ἀτέλεια. Αὐτὴ θὰ μᾶς σώσει. Αὐτὴ θὰ μᾶς ἀνοίξει τὸ δρόμο τῆς ἠθικῆς τελειότητας καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσει, μὲ ἀσφάλεια, στὴν ἀκριβῆ τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν.

«Καὶ τὶς ἄρα δύναται σωθῆναι;». Ποιός, λοιπόν, μπορεῖ νὰ σωθεῖ; Ὁ Εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, μᾶς λέει: «Αὕτη ἐστὶν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἵνα τὰς ἐντολάς αὐτοῦ τηρῶμεν· καὶ αἱ ἐντολαὶ αὐτοῦ βαρεῖαι οὐκ εἰσί». Δεῖγμα τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Θεὸ εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ ἐφαρμόζομε τὶς ἐντολές Του. Οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δυσβάστακτες, πιεστικὲς καὶ ἀκατόρθωτες. Ὁ ζυγὸς καὶ τὸ φορτίο τῶν θείων Ἐντολῶν, ποὺ μᾶς ἐπιβάλλει ὁ πολυεύσπλαχνος Κύριος, εἶναι ὠφέλιμα γιά μᾶς, ἀφοῦ ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν μᾶς χαρίζει τὴν Οὐράνιο Βασιλεία, ἐνῶ, παράλληλα, εἶναι ἐλαφρό. Οἱ περισσότεροι, ὅσοι δὲν θέλουν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ πάθη τους, νομίζουν, ὅτι οἱ θεῖες ἐντολὲς εἶναι βαριές. Οἱ ἀληθινοὶ, ὅμως, Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι βαδίζουν τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς, αὐτοὶ ἀπολαμβάνουν τὴν γλυκύτητα τῆς ἐφαρμογῆς καὶ τῆς συμμόρφωσης στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.

Ἄς τό προσπαθήσουμε.Τό κέρδος θά εἶναι πολύ μεγάλο. Ὁ Θεός νά δώσει. Ἀμήν.    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΕΟΡΤΗΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018

Η  ΙΕΡΑ  ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ

Σήμερα είναι τα προεόρτια 

(παραμονή) της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

       Τα προεόρτια της Θεοτόκου (παραμονή) Τρίτη 14 Αυγούστου 2018, στον Μέγα Πανηγυρικό Εσπερινό  εορτάστηκαν  με την πρέπουσα εκκλησιαστική λαμπρότητα στην Παναγία Λατομίτισσα.

 Εψαλλε η χορωδία της  Βυζαντινής Μουσικής του Κουκουναρείου Πνευματικού Κέντρου της ενορίας μας υπό την διεύθυνση του Χοράρχη κ. Θεόδωρου Κουτσούδη.

Ο εφημέριος του Ι. Ναού Πρωτοπρεσβύτερος  π. Βασίλειος Φιλιππάκης μαζί με τους ιερείς τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Ιωάννη Τσιμούνη, και τον π. Γεώργιο Χανδρή τέλεσαν τον Πανηγυρικό Εσπερινό με κατάνυξη και ευλάβεια.

Ο π. Ιωάννης Τσιμούνης με λόγια συγκινητικά αναφέρθηκε στην ομιλία του για την Παναγία μας και για την μετάστασή της στους Ουρανούς.

Οι ιερείς μετά την αρτοκλασία έψαλλαν τα εγκώμια  της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Τους δικούς του χαιρετισμούς με διάφορα πυροτεχνήματα, προς την Παναγία μας περί τις 8.30 – 9 μ.μ.,  απέδωσε το πλοίο «Νήσος Σάμος» της Εταιρείας Hellenic Seaways, με τον πλοίαρχο  Χιώτη - Καστελούση  κ. Γεώργιο Αρβανίτη.  Οι καμπάνες ηχούσαν χαρμόσυνα ανταποδίδοντας τους χαιρετισμούς στο πλοίο που εκτελεί καθημερινά την γραμμή  προς Μυτιλήνη.

   Ολοι οι πιστοί βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο να δουν αυτό το συγκινητικό θέαμα, ευχόμενοι να έχουν οι ναυτικοί μας γαληνεμένες θάλασσες. Η σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου να προστατεύει όλον τον κόσμον.

Πλήθος κόσμου προσήλθε να προσκυνήσει την  θαυματουργή εικόνα της Κοιμήσεως.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2018

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018

Ἀριθμός 32

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. ιη΄ 23-35)

12 Αὐγούστου 2018

«Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ιη΄ 35).

Μέσα ἀπὸ τὴ σημερινὴ παραβολὴ τοῦ κακοῦ καὶ ἄσπλαχνου δούλου, Χριστιανοί μου, ὁ Κύριός μας διδάσκει τὸ μεγάλο μάθημα τῆς ἀνεξικακίας καὶ τῆς συγγνώμης. Σὲ κάποια ἄλλη περίσταση, ὅταν παρέδιδε στοὺς Μαθητὲς Του, τὸν τύπο τῆς προσευχῆς, δίδαξε τὸ «ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν».

Τώρα, παραβολικὰ καὶ ἐποπτικὰ, διδάσκει τὸ ἴδιο πράγμα καὶ καταλήγει ὡς συμπέρασμα στὰ ἴδια λόγια, ποὺ εἶπε ὅταν δίδαξε τὸ «Πάτερ ἡμῶν…». Ἂν συγχωρεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, θὰ συγχωρεθεῖτε ἀπὸ τὸν Οὐράνιο Πατέρα. Ἂν δὲν συγχωρεῖτε, οὔτε Ἐκεῖνος θὰ σᾶς συγχωρήσει.

Παίρνοντας κι ἐμεῖς ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ἂς ἀναφερθοῦμε στὸ μεγάλο θέμα τῆς ἀνεξικακίας καὶ τῆς συγγνώμης τῶν χριστιανῶν μεταξύ τους.

Γιὰ νὰ τοποθετήσουμε ὀρθὰ τὸν ἑαυτὸ του ὁ καθένας μας ἀπέναντι στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ ἀπέναντι στὸν Θεό, πρέπει νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ λέει ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος, ὅτι «πολλὰ πταίομεν ἅπαντες». Ὅταν βάλουμε αὐτὸ καλὰ στὸ μυαλό μας καὶ συναισθανθοῦμε, ὅτι εἴμαστε κι ἐμεῖς ἄνθρωποι ἁμαρτωλοί, τότε θὰ βλέπουμε, ὅτι τὰ ἐμπόδια δὲν εἶναι τόσο μεγάλα ὅσο φαίνονται, ποὺ μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μας. Γιατί αὐτὸ, ποὺ ὀνομάζουμε μνησικακία, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ὁ ἄνισος τρόπος, ποὺ κρίνουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν ἀδελφό μας. Ἐὰν μᾶς φταῖνε γιὰ κάτι, ἔστω καὶ πολὺ μικρό, αὐτὸ εἶναι ἀσυγχώρητο. Ὅταν ὅμως ἐμεῖς οἱ ἴδιοι φταῖμε – καὶ ποιὸς δὲν φταίει – αὐτὸ δὲν τὸν ὑπολογίζουμε, γιατί ἀφορᾶ τὸν ἑαυτό μας.Κανεὶς δὲν εἶπε, ὅτι ἡ τιμωρία τῶν κακῶν εἶναι ἀπαίτηση τοῦ δικαίου, γιὰ νὰ σωφρονίζονται αὐτοὶ, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι νὰ παραδειγματίζωνται. Γιὰ τοὺς κακοὺς ὑπάρχει ὁ νόμος καὶ τὸ δικαστήριο. Ἐμεῖς, ὅμως, καὶ μετὰ τὴν καταδίκη τους, ἐξακολουθοῦμε νὰ μνησικακοῦμε. Κι αὐτὸ, γιατί ζητᾶμε ἐπιμόνως προσωπικὴ ἱκανοποίηση. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀνατρέπεται ἡ τάξη, ἡ ἀσφάλεια, ἡ εἰρήνη καὶ ἐπικρατεῖ ἀναρχία στὴ ζωή μας, ὅταν ὅλοι ἔχουμε δίκιο καὶ κανεὶς δὲν ἔχει ἄδικο. Ὅταν προσφεύγουμε καθημερινὰ στὰ δικαστήρια καὶ ψευδορκοῦμε, γιὰ νὰ βροῦμε τὸ δίκιο μας. Ὅταν ἀκόμη καὶ, μετὰ τὶς ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων, ἐμεῖς ἐξακολουθοῦμε τὰ μίση καὶ τὶς ἀντεκδικήσεις. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐμεῖς ὀνομάζουμε τοὺς ἑαυτοὺς μας χριστιανούς. Πηγαίνουμε στὴν Ἐκκλησία. Νηστεύουμε καὶ μεταλαμβάνουμε. Λέμε καθημερινά: «καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν».

Στὸ σημεῖο αὐτὸ, ἀκριβῶς, πρέπει νὰ μιλήσουμε, γιὰ τὴ συγγνώμη. Ὄχι γιὰ νὰ μὴν θυμόμαστε καὶ νὰ ξεχνᾶμε σὲ ὅσα, τυχὸν, μᾶς βλάπτουν οἱ ἄλλοι, ἀλλὰ, γιὰ νὰ συγχωροῦμε. Περισσότερο τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸ πρῶτο. Ἂν, ὅμως, προσευχόμαστε, γιὰ ἐκείνους, ποὺ μᾶς βλάπτουν, μιμούμενοι τὸν Χριστὸ μας πάνω στὸ Σταυρό, καὶ τὸν Πρωτομάρτυρα καὶ Πρωτοδιάκονο Στέφανο, αὐτὸ εἶναι ὁ ὕψιστος βαθμὸς τελειότητας. Κι αὐτὸ θὰ πεῖ νὰ συγχωροῦμε ὄχι μὲ λόγια, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μας, «ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν», μᾶς λέει σήμερα τὸ ἱερό Εὐαγγέλιο.

Ποῦ εἶναι τὸ δύσκολο καὶ τὸ ἀδύνατο νὰ συγχωροῦμε ἐκείνους, πού μᾶς ἔκαναν κάτι; Νὰ δώσουμε συγγνώμη σὲ ἐκεῖνο, πού, τυχὸν, μᾶς ἔβλαψε; Ἀντίθετα, κόπος καὶ πόνος εἶναι νὰ μὴ δίδουμε συγχώρεση καὶ νὰ καιγόμαστε καὶ νὰ λιώνουμε ἀπὸ τὸ μεγάλο αὐτὸ πάθος τῆς μνησικακίας. Ἐὰν προσπαθοῦμε, μὲ ἀνθρώπινους συλλογισμοὺς, νὰ τὸ ἀποδείξουμε, θὰ μᾶς ἦταν πολὺ δύσκολο, ἐπειδὴ θὰ εἴχαμε νὰ ἀντικρούσομε πολλὲς ἀντιρρήσεις. Ὅμως, ἡ διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου μας εἶναι ρητή: «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος».

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἔχει θέση ἡ ἀνθρώπινη λογική. Ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν ἔχουν τὴ θέληση καὶ τὴ δύναμη νὰ συγχωροῦν, εἶναι ἀσύνετοι, παράλογοι καὶ προδότες τῆς σωτηρίας τους. Ὅπως ὁ Κύριός μας εἶπε, ὀφείλουμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἀδελφούς μας «ἑβδομηκοντάκις ἑπτά», γιὰ νὰ συγχωρήσει ὁ Θεὸς καὶ τὰ δικά μας ἀμέτρητα ἁμαρτήματα. Ὅσο περισσότερο παρέχω τὴν συγχώρησή μου, τόσο περισσότερο ὁ Θεὸς συγχωρεῖ τὰ δικά μου πταίσματα. Ὥστε, λοιπόν, ἐκεῖνος, ποὺ ἐμεῖς νομίζουμε, ὅτι μᾶς βλάπτει, εἶναι ἀντίθετα ὁ φίλος καὶ εὐεργέτης μας, γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Ἀκόμη, περισσότερο, ἐκείνους, ποὺ, τυχὸν, εὐεργετήσαμε κι αὐτοὶ μᾶς βλάπτουν, ἐμεῖς τοὺς συγχωροῦμε. Ὅποιος ἐνεργεῖ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ, πλησιάζει τὸν Θεό, ποὺ «ἀνατέλλει τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς».

Ὅταν ἔχουμε στὰ χέρια μᾶς ἕνα τέτοιο μέσο, γιὰ νὰ μᾶς συγχωρήσει ὁ Θεός, δέν πρἐπει νά ζητᾶμε τίποτα ἄλλο. Ἂς βγάλουμε, λοιπὸν, ἀπὸ τὴν ψυχή μας, τὸ πάθος τῆς μνησικακίας. Ἂς δώσουμε συγχώρηση σὲ ὅλους, ποὺ, τυχὸν, μᾶς ἔβλαψαν. Ἂς κλίνουμε τὰ γόνατα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος καὶ νὰ προσευχηθοῦμε, βέβαιοι, ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἀκούει. Ἂς Τοῦ ποῦμε: «Συγχωροῦμε, Κύριε, τούς πάντες. Συγχώρεσέ μας». Καὶ τί εἶναι ὁ Θεὸς καὶ τί εἴμαστε ἐμεῖς, γιὰ νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ παίρνει ἡ πράξη μας αὐτὴ τὴν ἴδια ἀξία μὲ τὴν πράξη τοῦ Θεοῦ;

Χριστιανοί μου, ἐμεῖς, πράγματι, δὲν εἴμαστε τίποτε, παρὰ μόνο ἄνθρωποι ἁμαρτωλοί, μὲ ἀδυναμίες καὶ πάθη. Ἀλλὰ, ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ποὺ θέλει νὰ μᾶς σώσει, «ὁ πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι», βρῆκε τρόπο νὰ τὸ ἐπιτύχει καὶ λέει πρὸς τὸν καθένα μας· «ἐν ὧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν… Ἀφίετε, εἴ τι ἔχετε κατὰ τινος, ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀφῇ ὑμῖν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Ἀφίετε…ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν». Ἄς τό προσπαθήσουμε... Ἀμήν. Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Ἀριθμός 31

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. ιζ΄ 14-23)

5 Αὐγούστου 2018

«ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διά τήν ἀπιστίαν ὑμῶν» (Ματθ.ιζ΄ 20)

Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, Χριστιανοί μου, ἀπὸ τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο, μᾶς παρουσιάζει, γιὰ μία ἀκόμα φορά, τὸν Χριστό μας, νὰ θαυματουργεῖ. Νὰ κατακρίνει τὴν ἀδυναμία τῆς ἀπιστίας, ποὺ ἀποτελεῖ φαινόμενο τοῦ ψυχικοῦ θανάτου. Καὶ νὰ προλέγει, προφητικὰ, τὸν σταυρικό Του θάνατο. Ἡ ἐκδίωξη τοῦ Ἀρνίου, ποὺ συνθέτει τὸν πνευματικὸ πόλεμο καὶ, ποὺ ἀποκορύφωμα αὐτοῦ τοῦ πολέμου, εἶναι τὸ γεγονὸς τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ, στὴν Ἱστορία τοῦ κόσμου, εἶναι μία πράξη πολυσήμαντη. Ὁ Ἰησοῦς «κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Σὲ καμία ἐποχὴ δὲν ἔλειψαν οἱ ἄπιστοι καὶ ὅσοι ἀνασταυρώνουν τὸν Χριστό. Τὸ ζήτημα αὐτὸ εἶναι μεγάλο καὶ παραμένει πάντοτε ἐπίκαιρο καὶ χρήσιμο, γιὰ τὸν καθένα μας.

Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο, γιὰ «νὰ ζητήση καὶ νά σώση τὸ ἀπολωλός». Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ εἶναι μία ἄρρητη πράξη ἀγάπης τῆς Θεότητος πρὸς τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀλλὰ, σὲ ἀντάλλαγμα αὐτῆς τῆς θείας προσφορᾶς, ὁ ἄνθρωπος προσφέρει τὴν ὀργὴ καὶ τὸ μίσος του. Ἡ θεία ἀγάπη διώκεται. Καὶ ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς, ποὺ εἶναι ἡ ἐνσάρκωση αὐτῆς τῆς οὐράνιας δωρεᾶς, ὑψώνεται στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Εἶναι γνωστὰ σὲ ὅλους μας τὰ γεγονότα αὐτὰ τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου. Πρὶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἰουδαῖοι σταύρωσαν τὸν Χριστό. Μετὰ τὴν ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ διατηρεῖ τὸν Ἀναστάντα Ἀμνὸ τοῦ Θεοῦ, ἀνασταυρώνουν τὸν Κύριο οἱ ἀποστάτες. Οἱ διάφοροι ποικιλόμορφοι ἀρνητὲς καὶ παραχαράκτες τῆς Ἀλήθειας. «Οἱ παραπεσόντες», ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ἐκείνου πού, ἀφοῦ δέχθηκαν τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ἐξέπεσαν στὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χάσουν τὴν ἐξόχως τιμητικὴ θέση τοῦ Μέλους τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι οἱ πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ. Ὡς «ἀνασταυρούντας ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας», τοὺς χαρακτηρίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδὴ, ξανασταυρώνουν, μὲ τὴν ἀπιστία τους, καὶ τὴν οἰκτρὰ πλάνη τους, στὸν ἑαυτὸ τους, τὸν Χριστὸ καὶ γίνονται ὄχι μόνο διαπομπευτὲς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ δεινοὶ ἀνασταυρωτὲς, ἀφοῦ προσπαθοῦν νὰ παραπλανήσουν τοὺς ἄλλους καὶ νὰ ἐξευτελίσουν, μαζὶ μὲ τὴν αἵρεσή τους, τὸν Χριστὸ καὶ τὴν πίστη στὴν Ἐκκλησία Του.

Τέτοιοι τρομεροὶ ἀνασταυρωτὲς εἶναι καὶ οἱ αἱρετικοί, ὅλων τῶν αἰώνων, καὶ τῆς ἐποχῆς μας. Διότι αἱρετικοὶ ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρξουν.

Σκοπὸς τοῦ αἱρετικοῦ εἶναι νὰ ματαιώσει τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσφέρει στὴν Ἐκκλησία του ὁ Χριστός. Τὰ ὅπλα, ποὺ χρησιμοποιοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ψυχοκτόνοι, ποὺ ὑπηρετοῦν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὸ ψέμα καὶ τὸν θάνατο, εἶναι ἡ πλάνη καὶ ἡ κατάκριση τῆς Ὀρθόδοξης πίστης. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ, τυπώνουν περιοδικὰ καὶ βιβλία. Ἐπισκέπτονται τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἀνυποψίαστους πιστούς, προσφέροντάς τους χρήματα, ἀνέσεις, θέσεις καὶ ἀξιώματα. Μεταδίδουν τὶς αἱρετικὲς δοξασίες τους ἀπὸ τὸ διαδίκτυο, χωρὶς ἔλεγχο καὶ φραγμό. Βρίζουν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία του. Περιφρονοῦν τὰ ἅγια Μυστήρια καὶ τὰ διακωμωδοῦν. Διαθέτουν ἄρτια ὀργάνωση, γιὰ νὰ μεταφέρουν τὴν πλάνη τους, στοὺς πιστοὺς, καὶ νὰ κλονίσουν, μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ, τὰ θεμέλια τῆς ἁγνῆς καὶ ἀληθινῆς πίστης. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπιχειροῦν μὲ τόση σατανικὴ τέχνη οἱ αἱρετικοί, ὥστε νὰ καλύπτονται. Νὰ ἐξαπατοῦν τοὺς ἀφελεῖς καὶ ἀδύνατους στὴν πίστη. Νὰ προκαλοῦν μὲ τὶς ὑλικὲς ὑποσχέσεις τους. Νὰ ἀνοίγουν στὸν πιστὸ τὸν δρόμο τῆς πλάνης, ποὺ εἶναι κατήφορος, γκρεμὸς καὶ ἄβυσσος. Γιατί οἱ αἱρετικοὶ εἶναι τυφλοὶ πνευματικά. Μὲ τήν αἵρεσή τους ἔχουν ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Κι ἂν κάποτε δέχθηκαν τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ ἐνδύθηκαν τὸν Χριστό, μὲ τὴ συμμετοχή τους στὴν αἵρεση, ἔχασαν τὰ πάντα. Καὶ τὸν Χριστὸ καὶ τὶς δωρεὲς τῶν Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὸ, οἱ αἱρετικοί, ὅπως κι ἂν ὀνομάζονται, ὄχι μόνο δὲν ἔχουν τὸ Φῶς, ποὺ φωτίζει, ἁγιάζει καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ βρίσκονται στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς διαστροφῆς τῆς ἀλήθειας. Εἶναι πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.

Τὸ σημεῖο αὐτὸ χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή. Γιατί οἱ αἱρετικοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι, δῆθεν, παραδέχονται μόνο τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ, ὅτι τὴν πίστη τους τὴν στηρίζουν πάνω σ’ αὐτήν. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, οἱ αἱρετικοὶ πιστεύουν, ὅ,τι ἱκανοποιεῖ τοὺς κρυφοὺς σκοπούς τους. Γιὰ νὰ «χρυσώσουν» ὅμως τὶς αἱρετικές τους ἀπόψεις καὶ γιὰ νὰ τὶς παρουσιάσουν μὲ περισσότερο κῦρος, λένε, πὼς παραδέχονται τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ, πὼς ἀκολουθοῦν τὸ ἱερό της κείμενο, ποὺ ἑρμηνεύουν ὅμως σύμφωνα μὲ τὶς προσωπικές τους διαθέσεις.

Ὅμως, ἡ πίστη στὸν Χριστὸ δὲν εἶναι προσωπικὴ ὑπόθεση. Ὁ καθένας εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἀποδέχεται ἢ νὰ ἀπορρίπτει τὸ γεγονὸς τῆς πίστεως στὸ Θεό. Ὁ Κύριος δὲν βιάζει κανένα. Ἀλλὰ, μὲ αὐτὸ δὲν σημαίνει, πὼς ἐκεῖνος, ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ δεχθεῖ τὸν Χριστό, ἔχει καὶ τὸ δικαίωμα νὰ τὸν δεχθεῖ ὅπως αὐτὸς θέλει. Ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰώνας», βρίσκεται μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. Ἡ Ἐκκλησία διατηρεῖ τὴν πίστη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων καὶ ἑρμηνεύει τὴν Ἁγία Γραφὴ ὄχι μὲ τὶς ὑποκειμενικὲς ἀντιλήψεις τοῦ κάθε θεολόγου ἢ κληρικοῦ, ἀλλὰ μὲ τὸ ἀδιάψευστο κριτήριο τῆς Ἱερᾶς Παράδοσης καὶ τῆς κοινῆς συνείδησης ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ οἱ αἱρετικοὶ εἶναι κήρυκες τοῦ ψεύδους καὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους. Εἶναι «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι», ποὺ ἔρχονται πρὸς τὰ λογικὰ πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ νὰ τὰ κατασπαράξουν μὲ τὴν πλάνη καὶ νὰ τὰ ὁδηγήσουν ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, στὴν ἀπώλεια.

«Δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθείσι μὴ ποτε παραρρυῶμεν», μᾶς παραγγέλλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Κι ἂν μέχρι τώρα δὲν ἀντιμετωπίζουμε τὸν κίνδυνο νὰ προσχωρήσουμε στὴν ψυχοκτόνο αἵρεση, ὁπωσδήποτε οἱ διάφοροι αἱρετικοί μᾶς δηλητηριάζουν μὲ τὶς ἀπόψεις τους καὶ ὑποβοηθοῦν, πολλὲς φορὲς, χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμαστε, στὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Χριστιανοί μου,

Ἐπιβάλλεται, λοιπὸν, νὰ ἔχουμε προσοχὴ καὶ σύνεση στὸ σημεῖο τῆς πίστεως καὶ τῶν σχέσεών μας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔχουμε τὸν ἀτίμητο θησαυρὸ τῆς ὀρθῆς χριστιανικῆς πίστης. Ἔχουμε τὴν ἐλπίδα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἀρκεῖ «νὰ γίνουμε πιστοὶ μέχρι τὴν ὥρα τοῦ θανάτου». Ὁ Κύριός μας ἔχει προειδοποιήσει: «Βλέπετε μὴ τις ὑμᾶς πλανήση». Καὶ οἱ πλανώμενοι καὶ πλανῶντες εἶναι πολλοί, δυστυχῶς, στὴν ἐποχή μας. Εἶναι αὐτοὶ, ποὺ ἀνασταυρώνουν τὸν Χριστό. Πού ἀγωνίζονται νὰ μεταβάλουν καὶ ὅλους ἐμᾶς σὲ ἀνασταυρωτές τοῦ Κυρίου μας. Θὰ μείνουμε ἀδιάφοροι στὶς προκλητικὲς αὐτὲς ἐπιθέσεις; Θὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ γίνουν «λύκοι βαρεῖς» τῆς ψυχῆς καὶ τῆς σωτηρίας; Ὁ καθένας μας, ἂς ἀναλογισθεῖ τὶς εὐθύνες του καὶ ἂς δώσει τὴν ἀπάντηση, ὄχι τόσο στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὸν Ἴδιο τὸν Θεό. Ἀμήν.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου