ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 33

 Πρωτ. 374

Ἀριθμ. Διεκπ. 116

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  33

Θέμα: Ὀρθοδοξία καί Ἑλληνικόν Ἔθνος

Πρός

τόν Ἱερόν Κλῆρον

καί τόν εὐσεβῆ λαόν

τῆς  καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Χριστιανοί μου!

    Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τό θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἡ ὁποία κατενίκησε ὅλες τίς αἱρέσεις καί στερεώθηκε γιά πάντα. Ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα καὶ τιμάει αὐτὰ ποὺ οἱ Προφῆτες εἶδαν καὶ γνώρισαν. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα οἱ Ἀπόστολοι δίδαξαν, αὐτὰ τὰ ὁποῖα οἱ διδάσκαλοι δογμάτισαν καὶ ἡ οἰκουμένη συμφώνησε. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἔκαναν τὴν χάρη νὰ λάμψει καὶ νὰ παρουσιασθεῖ ἡ ἀλήθεια. Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας καί τήν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ὀντολογικό συστατικό στήν μακραίωνη πορεία καί στήν ταυτότητα τοῦ Ἔθνους μας.

    Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τό πνευματικό στέγαστρο τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν προστατευτική σκέπη τοῦ ὁποίου διεφυλάχθη ἀπό ἰσχυρούς καύσωνες καί καταρρακτώδεις ὑετούς ἡ ζωή καί ἡ ἀκεραιότητα τοῦ Ἔθνους μας. Αὐτή ἀπεκάλυψε στούς Ἕλληνες «ὅν, ἀγνοοῦντες, ηὐσέβουν», συνετέλεσε στή διαμόρφωση τοῦ ὑπερχιλιετοῦς Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ, ὑπῆρξε ἡ μόνη καταφυγή καί τό μόνο στήριγμα στούς ζοφερούς χρόνους τῆς δουλείας, ἐνέπνευσε καί εὐλόγησε τόν ἱερό ἀγῶνα τῆς παλιγγενεσίας. Αὐτή εἶναι ὁ κατ’ ἐξοχήν παράγων ἑνότητας τοῦ ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους, ὁ βασικώτερος φορέας κοινωνικῆς- φιλανθρωπικῆς διακονίας, ἡ ἀνεξάντλητη πηγή ἐμπνεύσεως τῆς τέχνης, τό σταθερό θεμέλιο τῶν ἀνθρωπιστικῶν διατάξεων τῆς δικαιοσύνης, ἡ καθοριστική συνεργάτιδα στό ἔργο τῆς Ἐθνικῆς μας Παιδείας.

    Μέ αὐτά τά δεδομένα ἐπιθυμοῦμε νά καταθέσουμε ὡς πνευματικός πατέρας τοῦ Ὀρθοδόξου Χιακοῦ Λαοῦ, ἀλλά καί ὡς ἐλεύθερος Ἕλλην πολίτης τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, τίς σκέψεις μας καί τίς θέσεις μας γιά τόν ρόλο τῆς Ὀρθοδοξίας στό Ἔθνος μας. Καί οἱ θέσεις αὐτές θά στηρίζονται στήν ἱστορική μας ἐμπειρία, ἀλλά καί στό σεβασμό τῶν ἀρχῶν καί τῶν ἀξιῶν τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πηγή κάθε ἐξουσίας στό πολίτευμα τῆς Χώρας μας.

    Ἡ συζυγία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καί τῆς Ὀρθοδοξίας δέν ἀνήκει μόνο στό παρελθόν. Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἐξακολουθεῖ νά ἀποτελεῖ γιά τόν Ἑλληνισμό τή μεγίστη δύναμη, μέ τήν ὁποία εἶναι δυνατόν νά ἀντιμετωπίζει τά προβλήματα ἀπό τίς διεθνεῖς πολιτικές, κοινωνικοοικονομικές καί πνευματικές ἀνακατατάξεις. Ὅσοι, τυχόν, ἐπιδιώκουν τήν ἀποκοπή τοῦ Ἔθνους ἀπό τίς ρίζες του καί τήν ἀπογύμνωσή του ἀπό τήν πνευματική του πανοπλία ὄχι μόνο ἔχουν πλήρη ἄγνοια τῆς σπουδαιότητας τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης καί στή σύγχρονη ἐποχή, ἀλλά καί εὑρίσκονται ὑπό τήν ἐπίδραση ἀναχρονιστικῶν ἐκκλησιολογικῶν προϋποθέσεων, οἱ ὁποῖες εἶχαν διαμορφωθεῖ καί ἐπικρατήσει στή Δύση ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνα. Καί ἐνῶ ὅσοι ὑποστηρίζουν αὐτές τίς θέσεις ἐπικαλοῦνται ἀόριστες διατυπώσεις τοῦ διανοητῆ καί πιστοῦ χριστιανοῦ Ἀδαμάντιου Κοραῆ, εὑρισκομένου ὑπό τήν ἐπίδραση τῶν πνευματικῶν κινήσεων πού ἐπικρατοῦσαν τότε στή Δύση, ἀποσιωποῦν σκοπίμως, τήν ἐκτίμησή του ὅτι οἱ Κληρικοί εἶναι «οἱ πνευματικοί ἡγούμενοι τοῦ Λαοῦ, τεταγμένοι διά τήν ἠθικήν παιδείαν τοῦ Γένους» καί τήν σύστασή του στόν κάθε Ἕλληνα «νά μή ζητεῖ τήν σωτηρίαν του παρά εἰς τήν ὁποίαν ἐγεννήθη καί ἐβαπτίσθη Ἀνατολικήν Ἐκκλησίαν» (περ. ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, Χριστούγεννα 1983, σελ. 165). Ἄλλωστε «Τό ὄνομα τῆς Ἑλλάδος ἄνευ τῆς Ὀρθοδοξίας δέν ἤθελεν ἴσως ὑπάρχει σήμερον ἤ ἐντός Βιβλιοθηκῶν καί εἰς σοφῶν τινῶν ἀναμνήσεις» (Σπ. Ζαμπέλιος).

    Σημαντικός εἶναι ὁ ρόλος τῆς Ὀρθοδοξίας καί  στή θρησκευτική καλλιέργεια τῶν μαθητῶν. Ἡ παιδεία ἐθεωρεῖτο ἀνέκαθεν ὡς ὑπέρτατη ἀξία τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὁ Πλούταρχος διεκήρυσσε ὅτι «παιδεία τῶν ἐν ἡμῖν μόνον ἔστιν ἀθάνατον καί θεῖον». Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος συμφωνεῖ λέγοντας «οἶμαι δέ πᾶσιν ὁμολογεῖσθαι τῶν νοῦν ἐχόντων παίδευσιν τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγαθῶν εἶναι τό πρῶτον». Ἡ παιδεία αὐτή ὑπῆρξε τό κατ’ ἐξοχήν καύχημα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί ἔτυχε παγκοσμίας ἀναγνωρίσεως ὡς Ἑλληνορθόδοξη, μακράν τῆς ἀνεπίτρεπτης καπηλείας καί τῆς ἀδικαιολόγητης πολεμικῆς τοῦ ὅρου. Ἔτσι ἡ Προκήρυξις τῆς Πελοποννησιακῆς Γερουσίας (16.3.1822) ὁρίζει ὅτι «κάθε πεφωτισμένη Διοίκησις ἔχει χρέος νά φροντίζῃ διά τήν ἀνατροφήν τῶν πολιτῶν ... καθότι δι’ αὐτῶν ὁ ἄνθρωπος ... γνωρίζει τά καθήκοντά του πρός τόν Θεόν, πρός τήν πατρίδα καί πρός τούς ὁμοίους του καί χειραγωγεῖται εἰς τήν ὁδόν τῆς εὐδαιμονίας».

    Τήν σύζευξη τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης μέ τήν Πνευματική πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ τονίζει καί τό φιλελεύθερο πνεῦμα τοῦ Γιώργου Θεοτοκᾶ: «Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική παράδοση ... ἔχει πνευματική καί ἠθική ἀξία ἀνυπολόγιστη καί θά εἶναι τεράστια ἡ ζημία τοῦ ἔθνους ἄν τήν ἀφήσει ... νά χαθεῖ», ἐφ’ ὅσον γιά τήν σημερινή Ἑλλάδα «ἕνα θεμελιακό γνώρισμα τοῦ χαρακτήρα της» εἶναι «ὅτι εἶναι χώρα χριστιανική, δεμένη μάλιστα μέ τήν ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ ἀπό τήν πρώτη ὥρα». Ἕνας ἐκλεκτός πνευματικός ἄνδρας, ὁ πρῶτος, μετά τήν μεταπολίτευση Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, Μιχαήλ Στασινόπουλος, ἔχει γράψει: «Μέ αὐτό τό λαμπρόν ζεῦγμα τῶν δύο πνευματικῶν κόσμων (Ἑλληνικοῦ καί χριστιανικοῦ) εἶχεν ἀρχίσει ἡ πρώτη μετά τήν ἀνεξαρτησίαν Ἑλληνική Παιδεία ... τά πρῶτα σχολικά βιβλία, πού ἐξεδόθησαν διά νά εἰσαχθοῦν εἰς τά ἐν μέσῳ καταπνιζόντων ἐρειπίων λειτουργοῦντα πρῶτα ἑλληνικά σχολεῖα, ἦσαν ἑλληνικά μαζί καί χριστιανικά. Συνεξεδίδοντο εἰς ἑνιαίους τόμους οἱ μῦθοι τοῦ Αἰσώπου μαζί μέ τούς λόγους τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ Λουκιανός μαζί μέ τά ἔργα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὁ Ξενοφῶν καί ὁ Πλούταρχος καί ὁ Ἰσοκράτης μαζί μέ τόν περί Ἱερωσύνης λόγον τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Αὐτήν τήν προσήλωσιν ἦλθε νά ἐπικυρώσῃ μέ σταθερότητα ὕστερα ἀπό ἕνα πλέον αἰῶνα τό ἑλληνικόν Σύνταγμα τοῦ 1952 ὁρίζον εἰς τό ἄρθρον 16 ὅτι θεμέλιον τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαιδεύσεως εἶναι τά ἰδανικά τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Καί τό Ν.Δ. 4379/24.10.1964 ὁρίζει ὅτι ‘‘σκοπός τοῦ Γυμνασίου εἶναι ἡ θρησκευτική ἀγωγή τῶν μαθητῶν κατά τά δόγματα καί διδάγματα τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Θρησκείας... εἰς τό Λύκειον οἱ μαθηταί πρέπει νά ἐμβαθύνουν εἰς τό πνεῦμα τοῦ χριστιανισμοῦ καί νά κατανοήσουν τόν ρόλον τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ Ἐλληνικοῦ Ἔθνους καί νά μελετήσουν καί νά ἐκτιμήσουν τήν ἀξίαν τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς καί τῆς χριστιανικῆς Γραμματείας καί Τέχνης’’. Ἡ ζωντανή αὐτή φωνή τοῦ προσφάτου τούτου νομοθετήματος, ἐπιβεβαιώνει ἀκόμη μίαν φοράν ὅτι τό πνεῦμα τό ἑλληνικόν, ὑπό τήν ἐκδήλωσίν του τήν ἑλληνοχριστιανικήν, κατώρθωσε νά ἐπιζήσῃ ἀκμαῖον ὄχι μόνον ἀπό τήν φοβεράν δουλείαν ἀλλά καί ἀπό τό πνεῦμα τοῦ ὑλισμοῦ τοῦ 19^ου αἰῶνος, καί ἀπό τήν δεσποτείαν τῆς μηχανῆς κατά τάς ἀρχάς τοῦ 20^οῦ αἰῶνος καί ἐπιζεῖ θριαμβευτικά ὑπό τήν συντριπτικήν τεχνοκρατίαν τῆς παρούσης ἐποχῆς, πού προκαλεῖ τόσον δέος εἰς τούς ὑπερμάχους τοῦ πνεύματος». (Μ.Δ. Στασινοπούλου «Ἡ δύσις τοῦ ἀρχαίου κόσμου καί ἡ συνάντησίς του μέ τόν χριστιανισμόν» ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 903, 15.2.1965).

    Ἀπό αὐτές τίς μαρτυρίες εἶναι πρόδηλον ὅτι ἡ ἱερή τροφοδοσία τῆς μαθητιώσσας νεότητος ἀπό τήν Ὀρθοδοξία σημαίνει καί ἐκτίμηση στή χριστιανική πίστη καί ἀγάπη στό Λαό μας. Καί τοῦτο γιά τόν ἑξῆς λόγο: Κατά τήν διάρκεια τῶν τεσσάρων αἰώνων δουλείας ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶχε ὑπό τήν εὐθύνη της τίς ἀναδειχθεῖσες Σχολές τοῦ Γένους καί τά ἀνεπίσημα Σχολεῖα τῶν Μονῶν καί Ἐπισκοπῶν. Ἄν σ’ αὐτά τά σχολεῖα ἐχαλκεύοντο ἀνελεύθερες συνειδήσεις, τότε πῶς ἐφθάσαμε στόν ἐπικό ἀγῶνα τῆς ἐλευθερίας τοῦ 1821 καί στίς θυσίες τόσων ἡρώων, οἱ ὁποῖοι ἐθυσιάσθηκαν γιά νά ζοῦμε ἐμεῖς ἐλεύθεροι;

    Ἄλλωστε, οἱ δεσμοί μέ τήν παράδοση καί μέ τά ἰδανικά κάθε εὐρωπαϊκῆς χώρας ἀνανεώνονται συνεχῶς στίς συνειδήσεις τῶν ἐκπαιδευομένων μαθητῶν τῆς δημοτικῆς καί μέσης ἐκπαίδευσης. Τέτοιοι σκοποί δέν θυσιάζονται ποτέ στά ἀκαθόριστα πλαίσια μιᾶς γενικῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία συνήθως μεταπίπτει σέ ἀπειθαρχία καί ἀσυδοσία ὅσων δέν μποροῦν νά ἐκτιμήσουν καί νά ἀξιοποιήσουν τό μέγιστο αὐτό ἀγαθό τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ἔτσι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ Ὀρθόδοξη θρησκευτική ἀγωγή τῶν παιδιῶν μας καθώς τά διδάσκει τήν ἀλήθεια τῆς ἐλευθερίας. Οἱ ἀντίθετοι ζητοῦν νά θρέψουμε τά παιδιά μας μέ τά ψεύδη τῆς ἐφήμερης ζωῆς τοῦ ὑλισμοῦ καί τῆς ἀσυδοσίας. Ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας ἀξιολογεῖ τόν ἄνθρωπο ὡς ψυχή καί πρόσωπο καί προσπαθεῖ νά δημιουργήσει ὑπεύθυνες καί ὁλοκληρωμένες προσωπικότητες πού θά εἶναι στολίδι τῆς κοινωνίας. Διδάσκει κανόνες ζωῆς, πράξεως καί χάριτος, ἐνῶ οἱ ἀρνητές της προβάλλουν τυχάρπαστα πρότυπα ζωῆς, γεμάτα ἀπό μηδενισμό καί ἀπογοήτευση. Καί ἐνῶ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη σέβεται τό ἀνθρώπινο σῶμα, ὡς κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἱ διάφοροι ἐκσυγχρονισταί τό ἔκαναν σύμβολο ἐξευτελισμοῦ καί καταπτώσεως.

    Τήν σχέση αὐτή μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐπεσήμανε χαρακτηριστικά ὁ Χρῆστος Θηβαῖος, Εἰσηγητής στήν Ἐπιτροπή Ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος τῆς Δ΄ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς: «ὁ καθορισμός τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ὑπερβαίνει τήν δύναμιν οἱασδήποτε ἐθνικῆς συνελεύσεως, διότι ἀποτελεῖ ἡ ὀρθόδοξος πίστις συστατικόν στοιχεῖον τῆς ψυχοσυνθέσεως τοῦ Ἕλληνος καί ἱστορικόν δεδομένον ἀπαρασάλευτον. Τόσον δέ τοῦτο ἐθεωρήθη ἀναμφισβήτητον, ὥστε τά ἑλληνικά ἐπαναστατικά συντάγματα ὡς γνώρισμα τοῦ Ἕλληνος ἔθεσαν τήν Χριστιανικήν θρησκείαν».

    Ἄν, λοιπόν, δέν θά εἶχε καμμιά ἰσχύ, ἀπόφαση νά κατεδαφισθεῖ ὁ Παρθενώνας, πολύ φοβερώτερος θά ἦταν ὁ θρησκευτικός ἀποχρωματισμός τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας.

    Σ’ αὐτή τή κατεύθυνση προστίθενται οἱ ἀναρίθμητες φωνές τῶν ἡρώων καί τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους μας, τῶν Μεγάλων Πατέρων καί Διδασκάλων τοῦ Γένους καί ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι συνέθεσαν τήν μεγαλειώδη ἐποποιία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί ὡς ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διεμόρφωσαν τόν πολυτιμώτερο θησαυρό τῆς ἀνθρωπότητας, τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοση. Γι’ αὐτό γιά τήν πορεία μας «Κριταί θά μᾶς δικάσουν οἱ ἀγέννητοι καί οἱ νεκροί». Ἐμεῖς θέλουμε τό Ἔθνος μας νά προοδεύει, τό λαό μας νά εἶναι ἑνωμένος, τήν Ὀρθόδοξη  Ἐκκλησία νά δέχεται τόν σεβασμό τῶν ἄλλων, ὅπως καί ἐκείνη σέβεται καί στηρίζει ὅλους. «Τοῦτο οὖν λέγω καί μαρτύρομαι ἐν Κυρίῳ, μηκέτι ὑμᾶς περιπατεῖν,  καθώς καί τά λοιπά ἔθνη περιπατεῖ ἐν ματαιότητι τοῦ νοός αὐτῶν, ἐσκοτισμένοι τῇ διανοίᾳ, ὄντες ἀπηλλοτριωμένοι τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ, διά τήν ἄγνοιαν τήν οὖσαν ἐν αὐτοῖς, διά τήν πώρωσιν τῆς καρδίας αὐτῶν»(Ἐφεσ. δ΄ 17).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2018

Μέ πατρικές εὐχές

† Ο ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ & ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ ΜΑΡΚΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Ἀριθμός 7

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ

(Ματθ. στ΄ 14-21)

18 Φεβρουαρίου 2018

"Ἐάν γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ ἐπουράνιος" (Ματθ. στ' 14)

Τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, ἀγαπητοί μου, ἐγκαινιάζει σήμερα τό βράδυ, ἡ ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Οἱ ἀθλητὲς τῶν πνευματικῶν ἀγώνων καλοῦνται στὰ πνευματικὰ ἀγωνίσματα. Ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς εἶναι μακρύς. Ἡ ἄνοδος τῆς κλίμακας τῆς ἁγιότητας εἶναι τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ψυχῆς. Ἡ Ἐκκλησία μας καθοδηγεῖ τοὺς ἀθλητὲς μὲ τὰ συνθήματά της. Καὶ εἶναι πολλὰ τὰ γυμνάσματα, στὰ ὁποῖα μᾶς προτρέπει. Ἐμεῖς, σήμερα, ἂς σταθοῦμε στὸ θέμα τῆς συγχωρητικότητας καὶ τῆς μνησικακίας.

Ὁ Κύριος τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς μᾶς ἀναμένει μὲ ἀνοικτὴ καὶ στοργικὴ ἀγκαλιὰ, γιὰ νὰ μᾶς δεχθεῖ κοντά του, γιὰ νὰ ξεκουράσει τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς, μὲ μία ὅμως βασικὴ προϋπόθεση, ποὺ σήμερα, Κυριακή της Τυροφάγου, μὲ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, ποὺ ἀκούσαμε, μᾶς θέτει. Ποιὰ εἶναι αὐτή; Νὰ συγχωρήσουμε κι ἐμεῖς ὅσους μᾶς ἔχουν κάνει κάποιο κακό. Τότε καὶ Ἐκεῖνος θὰ συγχωρήσει καὶ σὲ μᾶς ὁποιοδήποτε ἁμάρτημα ἔχουμε διαπράξει ἐναντίον του. Τὸ βεβαιώνει ὁ Ἴδιος κατηγορηματικά. «Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ἠμῶν ὁ οὐράνιος».

Ὁ Κύριος, θεωρεῖ τὴν προϋπόθεση αὐτὴ τόσο ἀπαραίτητη, ὥστε δήλωσε τὸ ἴδιο κατηγορηματικὰ, ὅτι χωρὶς αὐτὴ δὲν μποροῦμε νὰ πετύχουμε τὴ δική μας συγχώρηση. «Ἐὰν μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν».

Θὰ θεωρούσαμε ἀνόητο τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο, ποὺ δὲν ἀγοράζει κάτι, ποὺ θὰ τοῦ προσφερόταν νόμιμα καὶ σὲ πολὺ χαμηλὴ τιμή, σχεδὸν δωρεάν. Οἱ περισσότεροι ὅμως ἀπὸ μᾶς διαπράττουν ἕνα σφάλμα ἀκόμη μεγαλύτερο. Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἀνταλλάσσει τὰ λίγα χρήματά του μὲ κάτι πολύτιμο, ποὺ τοῦ προσφέρεται, στὸ τέλος κρατάει τὰ λίγα χρήματά του. Ἐνῶ, ἐμεῖς χάνουμε ἕνα ὁλόκληρο θησαυρό, τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας, γιὰ νὰ κρατήσουμε στὴν ψυχή μας τὴν μνησικακία, ποὺ εἶναι ἕνα πάθος, τόσο βλαβερό. Ἕνα πάθος, ποὺ τόσο πολύ μας ταλαιπωρεῖ.

Νοιώθω τόσο ἄσχημα καὶ ὅμως δὲν θέλω νὰ τὸν συγχωρήσω, λένε μερικοί. Μοῦ ἔκανε τόσο καὶ τόσα, μὲ ἔβλαψε, μὲ κατέστρεψε. Ζῶ σὲ δυστυχία ἐξ αἰτίας του. Μοῦ διέλυσε τὸ σπίτι, τὴν οἰκογένεια. Ἔβλαψε τὰ παιδιά μου. Γι’ αὐτὸ τὸν μισῶ. Καὶ τὸ πάθος τῆς μνησικακίας τὸν κάνει νὰ βλέπει βουνὰ καὶ τὶς πιὸ μικρὲς ἀδικίες.

Στὸν καθένα μας φαίνεται ὑπεράνθρωπο νὰ συγχωρήσει τὸν ἄλλο. Κι ὅσο καλοὶ κι ἂν παρουσιαζόμαστε σὲ ἄλλες περιπτώσεις, δύσκολα διώχνουμε τὴν ἀντιπάθεια, τὴν ἐχθρότητα, ποὺ μᾶς ἀναστατώνει. Τὸ μίσος καὶ ἡ ἀντιπάθεια δὲν φωλιάζουν στὶς ψυχὲς, γιὰ πρόσωπα μακρινά μας, μὰ κάποιες φορὲς καὶ γιὰ τὰ πιὸ ἀγαπημένα. Γονεῖς καὶ παιδιά, ἀδέλφια, μισοῦνται μεταξύ τους, γιατί κάτι ἔκανε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, τὸν ἔβλαψε, τὸν ἀδίκησε.

Μὲ ἀποτέλεσμα, νὰ δημιουργοῦνται τόσες καὶ τόσες ἀναστατώσεις καθημερινά. Σπίτια συγκλονίζονται, ἐπιχειρήσεις διαλύονται, κοινωνικὰ δράματα παρατηροῦνται. Αἰτία ὅλων αὐτῶν ἡ ἀντιπάθεια, τὸ μίσος, ποὺ ἔχει φωλιάσει στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.

Ἀναμφίβολα, ἐκεῖνος ποὺ ἀδικεῖ τὸν ἄλλο, ποὺ τοῦ κάνει κακό, ποὺ τὸν βλάπτει, εἶναι ἔνοχος καὶ θὰ δώσει λόγο τῶν πράξεων του αὐτῶν, στὸν Οὐράνιο Πατέρα. Κανεὶς δὲν ἀμνηστεύει τὸν ἀδελφό, ποὺ καταπατεῖ τὸ δίκαιο τοῦ ἀδελφοῦ.

Μὲ ἀφορμὴ, ὅμως, τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, θὰ πρέπει ὅλοι μας νὰ δοῦμε, πῶς ἀντιμετωπίζουμε τὸ κακὸ, ποὺ μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι ἢ, σωστότερα, πὼς πρέπει νὰ τὸ ἀντιμετωπίζουμε, ἂν θέλουμε νὰ πάρουμε καὶ ἐμεῖς τὴ συγγνώμη ἀπὸ τὸν Οὐράνιο Πατέρα μας.

Θὰ μιλήσουμε σὲ ἐκεῖνο, ποὺ μᾶς βλάπτει καὶ μᾶς ἀδικεῖ, θὰ τοῦ ὑποδείξουμε μὲ εὐγένεια τό σφάλμα του. Θὰ ζητήσουμε νὰ τοῦ μιλήσουν και ἄλλοι. Νὰ τοῦ ποῦν, ὅτι ἡ συμπεριφορά του δὲν εἶναι ἡ πρέπουσα. Ἂν, παρ’ ὅλα αὐτά, ἐκεῖνος συνεχίζει νὰ μᾶς ἀδικεῖ, νὰ μᾶς βλάπτει, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ κυριαρχήσει μέσα μας τὸ μίσος, ἡ ἀντιπάθεια, τὴν ὥρα, ποὺ ἐμεῖς ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς συγχωρήσει ἀπὸ τόσα καὶ τόσα παραστρατήματα. Πῶς, τότε, τολμᾶμε κάθε μέρα νὰ ἐπαναλαμβάνουμε στὴ Κυριακὴ Προσευχή: «Καὶ ἄφες ἠμῖν τὰ ὀφειλήματα ἠμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν»;

Ζητᾶμε κάτι, ποὺ δὲν δίνουμε. Εἶναι ἀνάρμοστη, ἐντελῶς, μία τέτοια συμπεριφορά. Παρουσιάζει μία φοβερὴ ἀντινομία, τὴν ὁποία, ὅταν και ἐμεῖς τὴν δοῦμε στὸν ἄλλο, δὲν τὴ συγχωροῦμε.

Ἐδῶ, ἀκριβῶς, βρίσκεται ἡ βάση τοῦ θέματός μας. «Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος». Μὲ τὴ σκέψη μας, τὰ λόγιά μας, τὴν συμπεριφορὰ μας, καθημερινὰ, παραβαίνουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ συχνὰ ζητᾶμε τὴν συγχώρηση. Δὲν τὴν παίρνουμε, ὅμως, ὅταν ἀρνούμαστε νὰ συγχωρήσουμε τὸν συνάνθρωπό μας. Τὴν λαμβάνουμε, ὅταν κι ἐμεῖς, συχνὰ μὲ σκληρὸ ἀγώνα, μὲ πολὺ προσπάθεια καὶ θερμὴ προσευχή, ξεχνᾶμε τί μᾶς ἔκανε ὁ ἄλλος, τὸν συγχωροῦμε, καὶ τρέχουμε πρῶτοι νὰ συμφιλιωθοῦμε μαζί του.

Θὰ ἀφήσουμε, μὲ τὴ συμπεριφορὰ μᾶς αὐτὴ, γιὰ πολὺ ἀκόμα, κλειστὴ τὴ θύρα τοῦ θείου ἐλέους, κλείνοντας τὴν πόρτα τῆς εὐσπλαχνίας στὸν συνάνθρωπό μας;

Ἀγαπητοί μου,

Ἡ δύναμη τῆς συγχωρήσεως εἶναι καρπὸς τῆς ἐν Χριστῷ ἀναγεννήσεως τοῦ ἀνθρώπου, γιατί, προϋποθέτει ταπείνωση καὶ αὐτογνωσία. Σημαίνει, συναίσθηση τῆς συγκαταβάσεως τοῦ Θεοῦ, ἀπέναντι σὲ ὅλους μας. Γιατί, ὁ Θεὸς εἶναι πάντα πρόθυμος νὰ μᾶς συγχωρήσει. Περιμένει συνεχῶς τὴν μετάνοιά μας, γιὰ νὰ μᾶς δώσει ἁπλόχερα τὴν ἀγάπη Του. Τότε, καί μόνο τότε, ἀποκτᾶμε τὴν δύναμη νὰ συγχωροῦμε καὶ νὰ ἀνεχόμαστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ὅταν ἀκριβῶς βρισκόμαστε σὲ ὀρθὴ σχέση μὲ τὸν Θεὸ - Πατέρα καὶ ἔχουμε συνειδητοποιήσει τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης Του. Ἀμήν. 

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥNO

ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018

ΓΕΩΡΓΙΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΗ

       Την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2018 στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Λατομιτίσσης τελέσθηκε πενθίμως και ιεροπρεπώς το Τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αειμνήστου  

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΗ 

Μεγάλου Ευεργέτου της ενορίας

      Παρέστησαν  στο Ιερό Μνημόσυνο η αγαπημένη του κόρη Ευαγγελία, τα αδέλφια του αειμνήστου κ. Αντώνης και κ. Κλαίρη Κουκουνάρη, ο ανηψιός του Δημήτρης Στεφάνου Κουκουνάρης, και πλήθος κόσμου τιμώντας την μνήμη του.

        Επίσης  την μνήμη του τίμησαν με την παρουσία τους ο Περιφερειάρχης Χίου  κ. Σταμάτης Κάρμαντζης μετά της συζύγου του,  ο Δήμαρχος Χίου κ. Μανώλης Βουρνούς,  ο Δημοτικός Σύμβουλος κ. Παντελής Μπουγδάνος,   ο πρ. Δήμαρχος κ. Πέτρος Παντελάρας μετά της συζύγου του, η κ. Ισαβέλλα Μπουρνιά και ο αδελφός της Πρόεδρος Ομογενών Αμερικής  κ. Παντελής Μπουρνιάς, ο κ. Μάρκος Ανδριώτης εκ μέρους των Ομογενών της Αμερικής, ο κ. Παντελής Λαμπρινούδης,  ο κ. Γιάννης Μανάρας εκπρόσωπος του κ. Μηταράκη, πολλοί μαθηταί αλλά και καθηγηταί των μαθημάτων που διδάσκονται εις το Κουκουνάρειο, και πολλοί άλλοι επώνυμοι τους οποίους ζητούμε συγγνώμη εάν παραλείψαμε.

      

O ανωτέρω  Σταυρός μετά το θάνατο του αειμνήστου Γεωργίου Δημ. Κουκουνάρη απεστάλη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο  εις μνήμη του διότι είχε το Οφφίκιο του Οστιαρίου, -Αξίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.-  Η οικογένεια θεώρησε σωστό να παραμείνει ο Σταυρός  για φύλαξη και ευλογία  στον χώρο που ο αείμνηστος  έφτιαξε έχτισε και φέρει το όνομά του και θα είναι οι συνεχιστές του έργου. 
       Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας και του 40νθήμερου Μνημοσύνου  o κ. Παντελής Μπουρνιάς  Πρόεδρος Ομογενών Αμερικής ομίλησε με γλαφυρά λόγια για το πρόσωπο του αειμνήστου,  καθώς και ο Περιφερειάρχης  Χίου κ. Σταμάτης Κάρμαντζης.  Επίσης φανερά συγκινημένος ο ιερέας π. Βασίλειος αναφέρθηκε για το έργο και τις δωρεές του αειμνήστου Μεγάλου Ευεργέτη της ενορίας μας.

      Τέλος στην αίθουσα του Κουκουνάρειου Πνευματικού Κέντρου σε  όλο το εκκλησίασμα προσφέρθηκαν διάφορα εδέσματα γλυκά, αλμυρά και ζεστός καφές.  Ευχόμαστε  ολόψυχα να είναι αιωνία η μνήμη του και η Υπεραγία Θεοτόκος να σκεπάζει και να προστατεύει ολόκληρη την οικογένειά του που τόσο πολύ αγαπούσε ο αείμνηστος Γεώργιος Δημ. Κουκουνάρης.

      Στο πίσω μέρος του Κουκουνάρειου Πνευματικού Κέντρου  η θυγατέρα του Ευαγγελία μαζί με τον κ. Σταμάτη Κάρμαντζη, τον Γεωπόνο κ. Μιχαήλ Μποναφάτσο και τον ιερέα π. Βασίλειο φύτεψαν μία ελιά, -  που συμβολίζει τη χριστιανική μητέρα που με τους καρπούς της αγάπης της, τα παιδιά της πλουτίζει το σπιτικό της - εις μνήμη του αειμνήστου Μεγάλου Ευεργέτου της ενορίας μας  Γεωργίου Κουκουνάρη.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Ἀριθμός 6

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

(Ματθ. κε' 31-46)

11 Φεβρουαρίου 2018

"Ἐπείνασα γάρ, καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν..." (Ματθ. κε' 35)

Εἶναι, ἐκ τῶν προτέρων, ἀγαπητοί μου, γνωστὰ τὰ πρακτικὰ καὶ ἡ ἀπόφαση τῆς μεγαλύτερης καὶ πλέον πολύκροτης δίκης τῆς Ἱστορίας. Πρόκειται, γιὰ τὴν τελικὴ κρίση, ποὺ θὰ διεξαχθεῖ ἐνώπιόν τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ, κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία, καὶ στὴν ὁποία θὰ κριθοῦμε, ἀνεξαιρέτως, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅλων τῶν αἰώνων. Τὸ κριτήριο, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ κριθοῦμε εἶναι ὁ κώδικας τῆς ἀγάπης. Τῆς ἀγάπης, ποὺ δείξαμε στὸν πεινασμένο, στὸν διψασμένο, στὸν ἄρρωστο, στὸν φυλακισμένο ἢ ποὺ δὲν δείξαμε στὸν πονεμένο συνάνθρωπό μας, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Ἴδιο τὸν Χριστό, ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή.

«Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατε μοὶ φαγεῖν…».

Διά μέσου τῶν αἰώνων ἀλλὰ καὶ στὴν ἐποχή μας, πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ συγκλονίζονται ἀπὸ τὸ γεγονὸς καὶ προσπαθοῦν μὲ θυσία ἀκόμη νὰ ἐφαρμόσουν τὸν κώδικα τῆς ἀγάπης. Ἀλλὰ, κάποιοι ἄλλοι ξεχνοῦν τὸ περίφημο 25ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου. Ταμπουρώνονται στὸν ἐγωισμό τους καὶ φροντίζουν νὰ μὴν ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴν δυστυχία τῶν ἄλλων. Λένε: «Ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ ὁ Θεὸς γιὰ ὅλους». Ἕνα ἀξιοθρήνητο σύνθημα, ποὺ ἀντιτάσσεται στὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης καὶ, ποὺ, δυστυχῶς, κυβερνᾶ τὴν κοινωνία μας.

Ἡ περιουσία μου, ἡ περιουσία σου, ἡ ἰδιοκτησία μας. Ἡ δική μου, ἡ δική σου. Τὸ κεφάλαιό μου, τὰ πλούτη μου, τὰ ἀγαθά μας. Τὰ δικά μου, τὰ δικά σου ἐπαναλαμβάνουμε συχνά. Καὶ ἀδιαφοροῦμε ἢ κάνουμε, πὼς, κάπως, ἐνδιαφερόμαστε. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, δὲν μᾶς πονάει ὁ πόνος τοῦ ἄλλου. Πολὺ συχνὰ αὐτὸς ὁ ἀτομισμός, ἡ ἀδιαφορία, γιὰ τὸν πλησίον μας, φθάνει στὸ ἔπακρον. Ἐνῶ τόσοι καὶ τόσοι ὑποφέρουν καὶ τὸ βλέπουμε αὐτὸ καθημερινά. Ὅπου κι ἂν κοιτάξουμε, θὰ δοῦμε ἀνθρώπους νὰ δυστυχοῦν, νὰ βρίσκονται σὲ ἀθλία κατάσταση. Ἐν τούτοις, ὅμως, κάποιοι ἀδιαφοροῦν. Σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τόν ἑαυτό τους. Ὅλοι αὐτοὶ, ζοῦν καὶ κινοῦνται μὲ τρόπο ἐγωιστικὸ, ἐπιδεικνύοντας τὰ πλούτη καὶ τὴν νομιζόμενη ἀξία τους. Πολλοὶ, ἴσως, ποῦν, ὅτι δὲν ἰσχύει κάτι τέτοιο, ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες κρίσεως, ποὺ ζοῦμε. Ὅτι δὲν ὑπάρχουν παραδείγματα ἄκρατου ἀτομισμοῦ καὶ ἀπιστίας. Σὲ μικρότερη κλίμακα μποροῦμε νὰ τὴν δοῦμε ὁ καθένας στὸν ἑαυτό του. Κι ἐμεῖς, πολλὲς φορὲς, δείχνουμε ἀδιαφορία στὸν πόνο τοῦ συνανθρώπου μας. Πόσα καὶ πόσα δὲν ξοδεύουμε ἄσκοπα, μάλιστα στὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ ἐνῶ λέμε, ὅτι ἔχουμε οἰκονομικὴ κρίση.

Ἔρχεται, ὅμως, γιὰ ἄλλη μία φορὰ στὸ διάβα τῆς ζωῆς μας ἡ θεϊκὴ φωνὴ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει τὸ καθῆκον τῆς ἀγάπης, ποὺ ἐξοστρακίζει τὸν ἀτομισμό μας.

Πρέπει νὰ μάθουμε, πρῶτα ἀπ’ ὅλα, νὰ σκεπτώμαστε τοὺς ἄλλους. Ὄχι μόνο κάποιες στιγμές, ἀλλὰ συνεχῶς. Πρέπει νὰ ζοῦμε μὲ τὴ σκέψη τῆς δυστυχίας καὶ τοῦ πόνου τῶν ἄλλων. «Εἰ πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχουν πάντα τὰ μέλη».

Σκεπτόμαστε, ὅτι εἴμαστε μέλη τοῦ ἴδιου σώματος, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ; Σκεπτόμαστε, ὅτι ἀνήκουμε στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ δὲν πρέπει ἐμεῖς νὰ καλοπερνᾶμε καὶ ἄλλοι συνάνθρωποί μας νὰ ὑποφέρουν;

Ἕνα δεύτερο στοιχεῖο, ποὺ περιέχει ὁ κώδικας τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ καθολικότητα τῆς ἀγάπης. Ὄχι μόνο ἀγάπη πρὸς τὸν ἰσχυρό, τὸν ἄνθρωπο, ποὺ θὰ μᾶς ἀνταποδώσει, ἴσως, ὅ,τι θὰ τοῦ προσφέρουμε, ἀλλὰ πρὸς τὸν ἀδύνατο. «Μηδενὶ μηδὲν ὀφείλοντες, εἰ μὴ τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους».

Ὁ Κύριός μας, ἡ ὄντως ἀγάπη, κηρύσσει πρὸς ὅλους ἀγάπη καθολική, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ θέση, τὸ φύλο, τὸ χρῶμα. Βάζει δίπλα στὸν δυνατὸ τὸν ἀδύνατο, δίπλα σ’ αὐτὸν, ποὺ ἔχει ὑγεία, τὸν ἄρρωστο, κοντὰ στὸν ἐλεύθερο, τὸν φυλακισμένο, κοντὰ στὸν λευκὸ τὸν μαῦρο. Καὶ σὲ ὅλους μας ζητάει νὰ δείξουμε τὸ ἐνδιαφέρον μας, τὴν ἀγάπη μας.

Ἡ καθολικότητα τῆς ἀγάπης περιλαμβάνει καὶ τοὺς τρόπους. Δὲν δείχνουμε ἀγάπη μόνο μὲ τὴν ἐλεημοσύνη. Ὅπως μᾶς λέει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, μία ἐπίσκεψη ἢ ἡ προστασία τοῦ ξένου εἶναι στὴ σφαίρα τῆς ἀγάπης. Ναί, πολλὲς φορὲς ἔρχεται ὁ Κύριος μὲ τὴ μορφὴ τοῦ γείτονα, ποὺ ἔχει ἀνάγκη περισσότερο ἀπὸ συντροφιά, παρὰ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Ἔρχεται μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔχει χάσει τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα του, κουρασμένος ἀπὸ τὸ βάρος τῶν τόσων προβλημάτων καὶ δὲν ζητάει τίποτε ἄλλο παρὰ τὴν ἠθικὴ συμπαράστασή μας. Ἔρχεται μὲ τὴ μορφὴ τοῦ νέου, ποὺ ζητάει καθοδήγηση μέσα στὴν πολυδαίδαλη κοινωνία, ποὺ ζοῦμε.

Ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι μόνο χρῆμα, δὲν εἶναι μόνο ὑλικὴ προσφορά. Εἶναι μία πράξη τῆς καρδιᾶς. Εἶναι ἡ προσφορὰ τοῦ ἑαυτοῦ μας. Μᾶς λέει: «ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθε μέ, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρὸς με». Δὲν λέει στεῖλτε κάτι, ἀλλὰ κάνετε κάτι. Προσφέρετε κάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό σας. Θυσιάστε τὴν ἀνάπαυσή σας. Κουραστεῖτε, γιὰ τὸν ἀδελφό σας.

Ἀγαπητοί μου,

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας, μᾶς ἔδωσε τὸν τύπο τῆς γνήσιας, τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης, ποὺ δὲν γνωρίζει ἀνάπαυση, ποὺ δὲν ὑπολογίζει κόπους καὶ θυσίες. «Διῆλθεν εὐεργετῶν». Καὶ ἔφθασε στὴν ὑπέρτατη θυσία.

Δὲν μᾶς ἔδειξε τὸν δρόμο αὐτὸ, γιὰ νὰ θαυμάζουμε ἁπλῶς τὸ μεγαλεῖο του. «Καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς, οὕτω καὶ ὑμεῖς ὀφείλετε ἀλλήλους ἀγαπᾶν». Σὲ ὅποια ἐποχὴ κι ἂν ζοῦμε, εἴτε ἔχουμε χρήματα, εἴτε ὄχι, εἴτε περνᾶμε κρίσεις ἢ ὄχι, ὁ Χριστός μας ζητάει νὰ παρουσιάσουμε τὴ γνήσια, τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη πρὸς ὅλους καὶ μὲ ὅλους τούς τρόπους. Τὴν ἀγάπη, ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ μικρὲς ἤ μεγάλες θυσίες. Ἀμὴν.      Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Ἀριθμός 5

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

(Λουκ. ιε΄ 11-32)

4 Φεβρουαρίου 2018

"Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς" (Λουκ. ιε' 11)

Ἀπορροφημένοι ἀπὸ τήν τραγικὴ πορεία τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, ἀγαπητοί μου, δίνουμε, ἴσως, λιγότερη προσοχὴ στή μορφὴ τοῦ πατέρα, ὅπως μᾶς τὴν παρουσιάζει ἡ σημερινὴ παραβολή, δεύτερη Κυριακή τοῦ Τριωδίου. Καὶ ὅμως, εἶναι τόσο παρήγορα τὰ χαρακτηριστικά τοῦ πατέρα, ποὺ μᾶς δίνει ὁ Χριστός μας, ὥστε πολὺ συχνὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἑλκύουν τὴν προσοχή μας καὶ νὰ ἀποτελοῦν ὁδοδεῖκτες τῆς πορείας μας.

«Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς». Καὶ ἐξακολούθησε νὰ ἔχει δύο παιδιὰ, ἂν καὶ ἀκολούθησαν στὴν ζωὴ τους διαφορετικούς, ἀντίθετους δρόμους. Παιδιὰ του ἦταν καὶ παρέμειναν καὶ οἱ δύο. Ὁ φαινομενικὰ, ἔστω, πειθαρχικὸς γιός, ἀλλὰ καὶ ὁ νεώτερος γιὸς, ποὺ ζήτησε τὸ «ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας» του καὶ ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ τὴν πατρικὴ ἑστία. Ὁ πατέρας συνέχισε ὅμως νὰ τὸν νιώθει σὰν παιδί του, ἔστω κι ἂν αὐτὸς δὲν συμπεριφέρθηκε καλά, ἔστω κι ἂν τὸν πίκρανε πολύ.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ, τὸν σκέπτεται συνεχῶς καὶ τὸν περιμένει ἐναγωνίως. Αὐτὸ ἀκριβῶς φανερώνει ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον ἡ παραβολὴ παρουσιάζει τὸν πατέρα, ὅταν ἀντιλήφθηκε τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀσώτου. Ὁ νεώτερος γιὸς ἦταν ἀκόμη στὸ δρόμο. Δὲν εἶχε προηγηθεῖ κανένα μήνυμα, ποὺ νὰ εἶχε εἰδοποιήσει τὸν πατέρα, ὅτι γύριζε τὸ παιδί του. Παρ’ ὅλα αὐτὰ, ἐπειδὴ ἡ σκέψη του, ἡ καρδιὰ του, ἦταν στραμμένη πρὸς τὸ χαμένο σπλάγχνο του φαίνεται, ὅτι συνεχῶς πρόσεχε πρὸς τὸν δρόμο, μήπως καὶ τὸ ἀντικρύσει νὰ ἐπιστρέφει. Γι’ αὐτὸ «ἔτι αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ». Τὰ γεροντικὰ μάτια φωτίστηκαν, ἕνα χαμόγελο ἄνθισε στὸ πρόσωπο, μόλις ἀντικρυσε τὴν ταλαιπωρημένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀσωτία μορφὴ τοῦ παιδιοῦ του. Ἂν καὶ παραμορφωμένο ἀπὸ τὶς στερήσεις καὶ τυλιγμένο μέσα στὰ κουρελιασμένα ροῦχα του, ἡ καρδιὰ τοῦ πονεμένου πατέρα δὲν δυσκολεύτηκε νὰ τὸν ἀναγνωρίσει. Ἦταν αὐτὸς, ποὺ τὸν θεωροῦσε νεκρό. Ἦταν τὸ παιδί του.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἀγάπη ἀπροσμέτρητη, ἀγάπη εὐγενική, ἀγάπη μεγαλειώδης. Ὅσο μεγάλη ἦταν ὡς τώρα ἡ ὑπομονή του, ἄλλη τόση τώρα εἶναι ἡ συγχωρητικότητα καὶ ἡ χαρά Του. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ, ποὺ θὰ μετανοήσει ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀποφασίσει νὰ ἐπιστρέψει στὸ Θεό, Ἐκεῖνος ἔχει ξεκινήσει ἤδη νὰ τὸν συναντήσει, νὰ τὸν ὑποδεχτεῖ, νὰ τὸν ἀγκαλιάσει καὶ νὰ τὸν φιλήσει. Καμμία ἀπὸ τὶς χαρὲς τοῦ κόσμου δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅταν βλέπει τὸν ἁμαρτωλὸ νὰ μετανοεῖ καὶ νὰ ἐπιστρέφει κοντά Του.

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ, ποὺ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου θὰ κάνει τὴν πρώτη κίνηση πρὸς τὴ μετάνοια, ἀκόμα κι ἂν εἴμαστε μακριά, ὁ πάνσοφος Θεὸς τὸ γνωρίζει. Θὰ μᾶς δεῖ καὶ θὰ τρέξει νὰ μᾶς συναντήσει. Νὰ συναντήσει τὸν νέο ἄνθρωπο, ποὺ ἀναγεννήθηκε μέσα μας, μὲ τὴ μετάνοια. Λέει ὁ Προφήτης Δαβὶδ: «Κύριε, σὺ συνήκας τοὺς διαλογισμούς μου ἀπὸ μακρόθεν».

Ὁ πατέρας ἀναμένει τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ παιδιοῦ του. Περιμένει νὰ δείξει ὅλη τὴν ἀγάπη καὶ στοργή. Λέει ὁ Κύριος: «οὐ θελήσει θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν».

Αὐτὴ ἡ πίστη καὶ ἡ πεποίθηση στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα φώλιασε μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ νεότερου γιοῦ, ὅταν, ἐνῶ ζήτησε τὸ ὑπερβολικὰ πολύ, κέρδισε τὸ τραγικὰ ἀσήμαντο, ὅταν ἀπὸ πριγκιπόπουλο βρέθηκε χοιροβοσκός. Τὸ ὅραμα τοῦ στοργικοῦ πατέρα, πού τὸν περίμενε, ἡ σκέψη, ὅτι «πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπολλυμαι;» ἦταν τὰ κίνητρα πρὸς τὴν μεγάλη, τὴν ἡρωικὴ ἀπόφαση: «Ἀναστάς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου».

Μακάρι νὰ φώλιαζε καὶ στὶς δικές μας καρδιὲς ἡ μεγάλη αὐτὴ πεποίθηση. Πάντοτε νὰ εἶναι ἐνώπιόν μας ζωντανὴ ἡ μεγάλη ἀλήθεια: ὅτι, κι ὅταν, εἴτε ἀπὸ ἀμέλεια ἢ ἀδυναμία, εἴτε παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὰ τοῦ κόσμου, ἀκολουθοῦμε περισσότερο ἢ λιγότερο τὰ ἴχνη τοῦ νεώτερου γιοῦ, ἐξακολουθοῦμε νὰ εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ στοργικὸς πατέρας μᾶς περιμένει. Περιμένει νὰ ἀποτινάξουμε τὸν λήθαργο τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ γυρίσουμε πίσω στὸ θεῖο παλάτι.

Δυστυχῶς, ὅμως, τὴν μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια, συχνὰ τὴν ξεχνᾶμε καὶ πέφτουμε στὴν ἀπαισιοδοξία καὶ στὴν ἀπογοήτευση. Λέμε: "Δὲν γίνεται τίποτα μὲ μένα. Δὲν μπορῶ νὰ δῶ Πρόσωπο Θεοῦ. Ἐγὼ εἶμαι μέσα στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Δὲν ὑπάρχει γιὰ μένα ἐλπίδα σωτηρίας". Λανθασμένη ἡ στάση αὐτή, ποὺ φανερώνει ἔλλειψη πίστης καὶ ἐλπίδας στὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.

Ὅσο κι ἂν φαίνεται παράδοξο, ποτὲ σὲ καμμιὰ ψυχή, ποὺ δὲν ἔφθασε στὴν πώρωση, δὲν κόβεται ὁριστικὰ ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ἡ ἐπικοινωνία αὐτή, ὁ μυστικὸς σύνδεσμος, ποὺ ἔχουν μεταξύ τους οἱ δύο αὐτὲς πραγματικότητες, ὁ Θεὸς καὶ ἡ ἀνθρώπινη ψυχή, δὲν σταματᾶ ποτέ. Κρύβει ὅμως τὸν Πατέρα ἀπὸ τὰ μάτια μας συχνὰ ἡ ὁμίχλη τῆς ἁμαρτίας. Πρέπει νὰ φύγει ἡ ὁμίχλη, γιὰ νὰ δοῦμε τὸν Θεὸ, ποὺ μᾶς περιμένει. Ναί, μᾶς περιμένει ὁ στοργικὸς Πατέρας, ὅπως περίμενε τὸ γιὸ του ὁ πατέρας τῆς παραβολῆς. Μᾶς παρακολουθεῖ και ὅταν ἐμεῖς παραβαίνουμε τὸ νόμο Του. Ἔρχεται κοντά μας, εἶναι κοντά μας, πρὶν ἐμεῖς ἀκόμα ἀποφασίσουμε νὰ Τὸν πλησιάσουμε. Μᾶς καλεῖ συνεχῶς. «Ἰδοὺ ἔστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω». Εἶμαι κοντά σου καὶ πρὶν ἀκόμα μὲ ζητήσεις.

Ἀγαπητοί μου,

Νὰ τὸ μεγάλο κίνητρο πρὸς τὴν μετάνοια, τὴν ἐπιστροφή: Ἡ πίστη, ὅτι ὅταν ἁπλώσεις τὰ χέρια σου σ’ Αὐτόν, θὰ δεῖς ὅτι Αὐτὸς πρῶτα ἔχει ἁπλώσει πρὸς ἐσένα τὰ δικά του Παντοδύναμα Χέρια. Ὁ Κύριος ἀναμένει μὲ ἀνυπομονησία καὶ τὴ δική μας ἐπιστροφή. Μὴν ἀναβάλλουμε. Ἂς προχωρήσουμε. «Ἀναστάς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα». Ἀμήν.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου