ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

   

Ἀριθμὸς 42

Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ

(Κολ. δ΄ 5-11, 14-18)

*

«Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός».

Σήμερα, ἀδελφοί μου, γιορτάζει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀστέρες ποὺ σελαγίζουν στὸν οὐρανὸ τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Λουκᾶς. Ποιὸς ἦταν ὁ Ἅγιος Λουκᾶς; Δὲν ἀρκεῖ ν’ ἀκοῦμε τὸ ὄνομα καὶ νὰ πανηγυρίζουμε τὴ μνήμη ἑνὸς Ἁγίου. Πρέπει νὰ προσπαθοῦμε νὰ γνωρίσουμε τὸ βίο του καὶ νὰ μιμούμαστε τὶς ἀρετές του. Ὅπως εἶπε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἑορτὴ ἁγίου εἶναι μίμησις τοῦ ἁγίου. Ἂς ποῦμε λίγα λόγια λοιπὸν γιὰ τὸν ἅγιο.

Τὸ ὄνομά του ἔχει σημασία. Ἡ λέξη Λουκᾶς ὅπως λένε οἱ φιλόλογοι προέρχεται ἀπὸ τὴ λατινικὴ λέξη λοὺξ ποὺ σημαίνει φῶς. Σχετικὴ εἶναι καὶ ἡ λέξη Λύκειο. Λύκειο σημαίνει τὸ σχολεῖο ποὺ φωτίζει, κι ἀλλοίμονο ἂν δὲν φωτίζει ἀλλὰ σκοτίζει. Λουκᾶς σημαίνει φωτεινός, λαμπρός. Δὲν ἦταν βέβαια πάντα φωτεινός. Ἀρχικὰ ἦταν εἰδωλολάτρης. Γεννήθηκε τότε ποὺ ὅλοι λάτρευαν τὴ κτίση καὶ ὄχι τὸν Δημιουργό, τὸ Θεό. Ἦταν Ἕλληνας στὴν καταγωγή. Πατρίδα του ἡ Ἀντιόχεια, μεγάλο κέντρο τοῦ ἑλληνισμοῦ στὴν Ἀνατολή. Τὸ ἐπάγγελμά του ἦταν ἰατρός. Κατὰ τὴν παράδοση εἶχε καὶ ταλέντο στὸ νὰ ζωγραφίζει εἰκόνες. Ἀσκώντας τὴν ἰατρικὴ βρέθηκε στὴ Θήβα τῆς Βοιωτίας ὅπου ἄκουσε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, γνωρίστηκε μαζί του, πίστεψε στὸ Χριστό, βαπτίσθηκε χριστιανός, καὶ ὠνομάστηκε Λουκᾶς.

Ἀκολούθησε ἀπὸ τότε τὸν Παῦλο. Ἡ ζωὴ τοῦ Παύλου ὅμως δὲν ἦταν σὰν τὴ ζωὴ τῶν σημερινῶν κληρικῶν ποὺ περνοῦμε μὲ σχετικὴ ἄνεση. Ἦταν ζωὴ σκληρή, εἶχε φτώχεια, ταλαιπωρία, διωγμούς, ναυάγια, μαρτύριο, σταυρό. Πόσες φορὲς δὲν καταδιώχθηκε, δὲν συνελήφθη, δὲν ἐμαστιγώθηκε, δὲν ἐφυλακίσθη, δὲν λιθοβολήθηκε ἀπὸ Ἰουδαίους καὶ εἰδωλολάτρες. Καὶ τέλος ἀποκεφαλίστηκε στὴ Ρώμη. Σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπέτειες ὁ Λουκᾶς δὲν ἐγκατέλειψε τὸν Παῦλο. Ἔμεινε κοντά του, στὶς περιοδεῖες, στὶς ἀσθένειες, στὶς θλίψεις μέχρι τὸ τέλος. Μεταξὺ τῶν συνεργατῶν τοῦ Παύλου κορυφαία θέση ἔχει ὁ Λουκᾶς, γιὰ τὸν ὁποῖο λέει: «Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός». Ὅσες φορὲς ἀσθενοῦσε ὁ Παῦλος καὶ εἶχε ἀνάγκη ἰατρικῶν περιποιήσεων, ὁ Λουκᾶς ἦταν παρών.

Ὁ Λουκᾶς δὲν εἶδε τὸ Χριστό μας μὲ τὰ μάτια του. Ἀλλὰ τί μὲ τοῦτο; Ἄκουσε τὸ κήρυγμα ἐκείνων ποὺ ὕπηρξαν «αὐτόπται καὶ ὑπηρέται τοῦ Λόγου». Σχημάτισε ἔτσι σαφῆ ἐντύπωση ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ δώσει πιστή εἰκόνα γιὰ τὸν Κύριο, γιὰ τοὺς Ἀποστόλους, γιὰ τὴ ζωὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Πίστεψε βαθιὰ κι αὐτὸ ποὺ πίστεψε τὸ κήρυξε. Κι ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τελείωσε τὸ δρόμο του, ὁ Λουκᾶς ἔφυγε ἀπὸ τὴ Ρώμη. Ἄρχισε νὰ περιοδεύει καὶ νὰ κηρύττει τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Γύρισε ὅλη τὴν Ἑλλάδα καὶ τέλος ἐπανῆλθε στὰ μέρη τῶν Θηβῶν ὅπου κατὰ μία παράδοση ἔγινε Ἐπίσκοπος καὶ ἐκεῖ παρέδωσε εἰρηνικὰ τὴν ἁγία του ψυχὴ σὲ ἡλικία 80 ἐτῶν.

Κήρυξε μὲ τὴ γλώσσα του, κήρυξε μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ παράδειγμά του, κήρυξε μὲ τὰ θαύματά του. Θὰ κηρύττει ὅμως στοὺς αἰῶνες μὲ τὰ θεόπνευστα συγγράμματά του, τὸ Εὐαγγέλιό του καὶ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Ὅποιος διαβάζει τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο, νομίζει ὅτι βλέπει νὰ παρελαύνει μπροστά του ὁ βίος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σὰν σὲ κινηματογραφικὴ ταινία. Κάποιος σοφὸς εἶπε ὅτι ἀπ’ ὅλα τὰ βιβλία ποὺ διάβασε ἐκεῖνο ποὺ τοῦ προκάλεσε μεγαλύτερη συγκίνηση ἦταν αὐτό. Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ τὸ χαρακτήρισαν Εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης, τῆς συγγνώμης, τῶν οἰκτιρμῶν, εὐαγγέλιο τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ.

Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι χαρά. Ὁ Λουκᾶς ἀρχίζει ἀπὸ τὸν εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου μὲ τὸ χαιρετισμὸ τοῦ Γαβριὴλ «χαῖρε κεχαριτωμένη» (Λουκ. 1, 28), προχωρεῖ μὲ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἀγγελικὸ μήνυμα «Ἰδοὺ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην» (Λουκ. 2, 10) καὶ τελειώνει πάλι μὲ τὴ χαρὰ τῶν Ἀποστόλων ὅταν εἶδαν τὸν Χριστὸ νὰ ἀναλαμβάνεται στοὺς οὐρανούς «Καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλημ μετὰ χαρᾶς μεγάλης» (Λουκ. 24, 52). Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ Χριστός μας. Ὅποιος δοκιμάσει, πλησιάσει, πιστέψει ὅπως ὁ Λουκᾶς θὰ δεῖ ὅτι ἡ λύπη γίνεται χαρὰ καὶ τὸ σκοτάδι γίνεται φῶς.

Ὁ Λουκᾶς ἦταν ἰατρὸς σωμάτων ποὺ ἔθετε τὴν ἐπιστήμη του στὴν ὑπηρεσία κάθε πονεμένου ἀσθενοῦς συνανθρώπου του. Εἶχε ὅμως κι αὐτὸς ἀνάγκη ἰατροῦ τῆς ψυχῆς του. Τὸν βρῆκε στὸ πρόσωπο τοῦ Παύλου, ποὺ τὸν ὡδήγησε στὸ θεραπευτήριο τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, προτοῦ θεραπεύσει τὸ Λουκᾶ, εἶχε δεχθεῖ τὴ θεραπεία ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, τότε ποὺ πήγαινε στὴ Δαμασκό.

Ὅλοι μας, ἀδελφοί μου, ἔχουμε ἀνάγκη θεραπείας ψυχικῆς καὶ σωματικῆς στὸ θεραπευτήριο τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπου ὁ Ἰατρὸς τῶν ἰατρῶν, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς προσφέρει τὸ φάρμακο καὶ τὴ θεραπεία μας. Ἂς τὸν πλησιάσουμε γιὰ νὰ βροῦμε τὴν αἰώνια θεραπεία τῆς ψυχῆς μας. Ἀμήν.

     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ  4  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2015

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ

ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2015 – 2016

ΣΤΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

   Την Κυριακή 4 Οκτωβρίου στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  της  ενορίας μας, μετά το πέρας της  Θείας Λειτουργίας,  ο εφημέριος του Ιερού Ναού π. Βασίλειος Φιλιππάκης  ετέλεσε τον  αγιασμό  επί τη ενάρξει των  δωρεάν μαθημάτων 2015 – 2016.

       Πολλοί μαθηταί, καθηγηταί και γονείς  προσήλθαν στην τέλεση του αγιασμού για να συμμετάσχουν στην έναρξη  των μαθημάτων που θα διδάσκονται αφιλοκερδώς  στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  Λατομιτίσσης. 

     Ο εφημέριος του Ιερού Ναού μας αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει και φέτος, έως  ότου ολοκληρωθεί το εβδομαδιαίο ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθημάτων. Κάθε χρόνο παρατηρείται το φαινόμενο ότι ενώ έχουν ολοκληρωθεί οι εγγραφές των ενδιαφερομένων, υπάρχουν πολλά άτομα που αποφασίζουν να εγγραφούν στα δωρεάν μαθήματα αρκετά καθυστερημένα. Συνεπώς οι αλλαγές στο πρόγραμμα είναι αναπόφευκτες.

Περισσότερο επικεντρώθηκε στο θέμα των 30 Εκπαιδευτικών, τους οποίους ευχαρίστησε ιδιαίτερα για την ανιδιοτελή προσφορά τους.

Ο π. Βασίλειος ο οποίος  είναι ο δημιουργός και άγρυπνος φρουρός στην όλη διοργάνωση,  στην ομιλία του μετά το πέρας του Αγιασμού άρχισε με τις  ευλογίες της εκκλησίας μας και συνέχισε  απευθυνόμενος σε όλους  με  τα εξής λόγια: Σήμερα εμείς εδώ ρίξαμε ένα σποράκι και εσείς με την δική σας επιμέλεια και θέληση, θα το πολλαπλασιάσετε όσο καλύτερα μπορεί ο καθένας. Ευχαρίστησε την οικογένεια   ΓΕΩΡΓΙΟΥ  ΚΑΙ  ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΗ, για άλλη μια χρονιά που δημιούργησαν το Πνευματικό Κέντρο στην ενορία μας και προς τιμήν τους έχει δοθεί το όνομα, και που ακόμα ενισχύουν την εκκλησία  της Παναγίας Λατομιτίσσης. Ιδιαιτέρως τους μνημόνευσε διότι είναι μεγάλοι δωρηταί και πάντα είναι αρωγοί και συμπαραστάτες στο έργο της ενορίας μας. Κλείνοντας είπε: εύχομαι καλή πρόοδο και δύναμη τόσο  στους  μαθητάς όσο και στους γονείς,  ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, ονομάζοντάς τους ανιδιοτελείς στρατιώτες που θα αφιερώσουν κάποιο χρόνο  για να διδάξουν και φέτος τα μαθήματα στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο της Παναγίας Λατομιτίσσης.

Απευθυνόμενος  προς τους γονείς των παιδιών είπε ότι  πρέπει να έχετε άμεση   επικοινωνία   με τους   καθηγητές  να  μαθαίνετε  πως   πηγαίνουν οι επιδόσεις   των παιδιών σας. Επίσης   ζήτησε  να  διατηρούν τους  χώρους   καθαρούς όπως   διατηρούμε   καθαρά  τα σπίτια μας. 

Κλείνοντας απευθύνθηκε σε όλο το διδακτικό προσωπικό και το παρεκάλεσε  πριν αρχίσουν το μάθημα να γίνεται προσευχή. Ας μη λησμονούμε το «Από Θεού άρξασθαι».

Τέλος σε όλους τους εγγεγραμμένους μοίρασε  το Πρόγραμμα των μαθημάτων, το οποίο παραθέτομε κατωτέρω.

Καλή χρονιά σε όλους.

Κυριακή Ἁγίων Πατέρων Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου

Ἀ­ριθ­μὸς 41

11 Ὀκτωβρίου 2015

(Τίτ. γ΄ 8-15)

«Ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὧν αὐτοκατάκριτος».

Σὲ κάθε θεία Λειτουργία, ἀδελφοί μου, ὑπάρχει τάξις καὶ σύμφωνα μ’ αὐτὴν διαβάζονται ὁ Ἀπόστολος καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, τὰ θεόπνευστα λόγια του Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων. Ἐὰν τὴν ὥρα ἐκείνη ἀνοίγαμε τὰ αὐτιά μας καὶ προσπαθούσαμε νὰ εἰσχωρήσουν τὰ χρυσὰ αὐτὰ λόγια στὴν καρδιά μας καὶ νὰ τὰ πιστέψουμε εἰλικρινά, θὰ ἤμασταν διαφορετικοί. Ἕνα μόνο λόγο ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἄκουσε ὁ Μέγας Ἀντώνιος καὶ ἔγινε Ἅγιος. Ἐμεῖς ἀκοῦμε στὴν ἐκκλησία μας ἀναγνώσματα καὶ κηρύγματα καὶ προκοπὴ πίστεως δὲν ἔχουμε, γιατί δὲν τὰ προσέχουμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά. Εἴμαστε, ὅπως λέει σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο σὰν τὸν πατημένο δρόμο, σὰν τὶς πέτρες καὶ τ’ ἀγκάθια, ὅπου πέφτει ὁ σπόρος καὶ πάει χαμένος. Μακάρι τώρα τὰ φτωχὰ τοῦτα λόγια νὰ πέσουν σ’ ἐκλεκτὴ γῆ.

Σαλπίζει σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ μαζί του οἱ 365 Πατέρες τῆς Ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῶν ὁποίων τὴ μνήμη γιορτάζουμε. «Προσοχὴ στὸ μαντρί, γιατί ἔρχονται λύκοι βαρεῖς». Τὸ εὐλογημένο μαντρὶ εἶναι ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Πρόβατα εἶναι οἱ πιστοὶ χριστιανοί. Λύκοι ποὺ μπαίνουν καὶ κατασπαράζουν τὰ πρόβατα εἶναι οἱ αἱρετικοί. Ποιμένες ποὺ πρέπει νὰ φυλᾶνε τὴν ποίμνη εἶναι οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ πρεσβύτεροι, ποὺ πρέπει νὰ φυλᾶνε τὴν ἐπισκοπὴ καὶ τὴν ἐνορία τους γιὰ νὰ μὴν μποῦν ἐκεῖ οἱ αἱρετικοί.

Καὶ ἂν συμβεῖ κάποιο πρόβατο, ἕνας ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, νὰ παραπλανηθεῖ καὶ νὰ πιστέψει σὲ πλανεμένα δόγματα, ὁ καλὸς ποιμένας δὲν πρέπει νὰ ἀδιαφορήσει. Πρέπει νὰ καταβάλει κάθε προσπάθεια γιὰ νὰ ἐπαναφέρει τὸ πρόβατο αὐτὸ στὴ μάντρα. Πρέπει, λέγει ὁ Ἀπόστολος, νὰ τὸν καλέσει καὶ νὰ προσπαθήσει νὰ τὸν πείσει μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τῆς Ὀρθοδοξίας. Νὰ τὸν νουθετήσει καὶ μία καὶ δύο φορές. Καὶ ἂν μὲν ἐπιστρέψει, ἔχει καλῶς. Ἂν ὅμως δὲν ἀκούει ἀλλ’ ἔχει κλείσει τ’ αὐτιά του στὴ φωνὴ τῆς ἀλήθειας, τότε ἂς τὸν ἀφήσει πλέον. «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ». Γιατί δὲν πρέπει ὁ γεωργὸς νὰ σπέρνει πάνω στὰ βράχια, κι εἶναι μάταιο ὁ Ἐπίσκοπος καὶ ὁ ἱεροκήρυκας νὰ συνεχίσουν νὰ σπέρνουν σὲ μία ἄγονη καρδιά. Αὐτὸς ἔχει πωρωθεῖ καὶ διαστραφεῖ, δὲν ἀκούει πλέον τίποτε ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν θὰ ἔχει δικαιολογία. «εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος».

Αἱρετικὸς λέγεται ἐκεῖνος ποὺ διδάσκει κάτι πέρα ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅπως τὴν κήρυξαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ὅπως τὴν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ ὅπως τὴν διατύπωσαν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Παρουσιάστηκαν στὴν ἱστορία διάφοροι αἱρετικοί. Ἄλλοι δίδαξαν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, ἄλλοι ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε δύο φύσεις, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ἄλλοι ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο δὲν εἶναι πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἄλλοι ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε τὶς ἅγιες εἰκόνες καὶ ἄλλοι ἄλλα. Κάθε αἱρετικὸς κρατᾶ στὰ χέρια του μία γομολάστιχα τοῦ διαβόλου καὶ μ’ αὐτὴν προσπαθεῖ νὰ σβήσει κάτι ἀπὸ τὸ «Πιστεύω», κάποιο σημεῖο τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας.

Εἶναι τόσο σοβαρό, θὰ ρωτήσει κάποιος, νὰ ἀλλάξει κάτι ἀπὸ τὴ διδασκαλία μας; Βεβαίως. Εἶναι ἐπικίνδυνο, ὀλέθριο. Γιατί ἡ πίστη μας, ἡ Ὀρθοδοξία μας εἶναι σὰν τὴν κόρη τοῦ ματιοῦ. Ὅπως τὸ μάτι δὲν δέχεται οὔτε μία τρίχα, ἔτσι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη δὲν δέχεται τίποτε ξένο. Οὔτε προσθήκη οὔτε ἀφαίρεση. Εἶναι τέλεια, δὲν ἔχει κενά, γι’ αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπεται καμμιὰ ἀλλοίωση. Οἱ αἱρετικοὶ μοιάζουν μ’ αὐτοὺς ποὺ νοθεύουν τὸ γάλα καὶ τὸ κρασί, ποὺ τὰ ἀραιώνουν μὲ νερό. Εἶναι οἱ παραχαράκτες τῆς ἀλήθειας.

Μακριὰ ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ ἄπιστους, ἀδελφοί μου, μακριὰ ἀπὸ μασόνους, πνευματιστές, παπικούς, προτεστάντες, μακριὰ ἀπὸ τοὺς «βαρεῖς λύκους». Νὰ κρατήσουμε τὴν πίστη μας ὄχι μόνο μὲ λόγια ἀλλὰ προπαντὸς μὲ τὴ ζωή μας. Δὲν ἀρκεῖ νὰ λέμε ὅτι πιστεύουμε. Πρέπει κοντὰ στὴν ὀρθὴ πίστη νὰ ἔχουμε καὶ τὴν ὀρθὴ πράξη. Ὅπως ὁ ἀετὸς δὲν πετάει μὲ μία φτερούγα ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς χρειάζεται ὀρθὴ πίστη καὶ καλὰ ἔργα. Νὰ δουλέψουμε, νὰ κάνουμε τὴν καρδιά μας γῆ ἀγαθὴ καὶ τότε ἡ Πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα, θὰ γίνει περιβόλι τοῦ Χριστοῦ μας χωρὶς πέτρες καὶ ἀγκάθια. Ἀμήν.    Πηγη: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀ­ριθ­μὸς 40

Κυριακή ΙΗ΄ Ἐπιστολῶν

4 Ὀκτωβρίου 2015

(Β΄ Κορ. θ΄, 6-11)

«Ἀδελφοί, ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ'εὐλογίαις ἐπ' εὐλογίαις καὶ θερίσει»

Ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει μὲ τσιγγουνιά, μὲ τσιγγουνιά καὶ θὰ θερίσει. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει ἄφθονα, ἄφθονα καὶ θὰ θερίσει. Φαίνεται πὼς ἀδειάζουν, ἀδελφοί μου, οἱ ἀποθῆκες τοῦ σιταριοῦ κάθε φθινόπωρο ποὺ σπέρνουν οἱ γεωργοὶ τὰ χωράφια τους καὶ σκορπίζουν τὸ σπόρο στὴν ὀργωμένη γῆ. Δὲν θὰ περάσουν ὅμως πολλοὶ μῆνες καὶ ἡ συγκομιδὴ θὰ γεμίσει τὶς ἀποθῆκες μὲ περισσότερο σιτάρι ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ἔσπειρε ὁ γεωργός. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἐλεημοσύνη. Φαίνεται πὼς ἀποξενώνεται ἀπὸ τὰ ἀγαθά του ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ, ἀλλὰ μόνο πρόσκαιρα, γιατί πρόκειται νὰ θερίσει πολλαπλάσια ἀγαθά, ἴσως ὄχι στὴν παροῦσα ἀλλὰ ὁπωσδήποτε στὴ μέλλουσα ζωή.

Ὁ γεωργὸς πάλι ποὺ σπέρνει στὰ χωράφια του ἐνδέχεται νὰ διαψευσθεῖ στὶς ἐλπίδες του, γιατί θεομηνίες καὶ δυσμένεια καιρῶν εἶναι δυνατὸν νὰ καταστρέψουν τὴ σπορὰ ἢ τὴ συγκομιδή. Παρ’ ὅλ’ αὐτά, ἂν καὶ πολλὲς φορὲς οἱ κόποι του καὶ οἱ δαπάνες του ἔγιναν μάταια, δὲν παύει ἀπὸ τοῦ νὰ σπείρη. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἐλεεῖ καὶ εὐεργετεῖ δὲν πρόκειται νὰ διαψευσθεῖ. Καὶ ὅμως δυσκολευόμαστε νὰ ἐλεοῦμε γιατί ἡ πίστη μας πρὸς τὸ Θεὸ καὶ ἡ ἐλπίδα μας εἶναι ἀσθενέστερη ἀπὸ τὴν ἐλπίδα ποὺ ἔχει ὁ γεωργὸς στὰ χωράφια του.

Ὁ σπόρος τῆς ἀγάπης μας ποὺ πέφτει στὸ χωράφι τῆς ἀνθρώπινης δυστυχίας εἶναι κέρδος. Ὅσο περισσότερος ὁ σπόρος, τόσο πλουσιώτερη ἡ καρποφορία τοῦ θερισμοῦ. Ὅταν ἀφιερώνουμε μία ὥρα ἀπὸ τὸ χρόνο μας γιὰ νὰ ἐπισκεφτοῦμε ἕναν ἐγκαταλελειμμένο ἀδελφό μας, δὲν χάνουμε τὴν ὥρα μας. Τὴν κερδίζουμε. Ὅταν σκορπίζουμε στὰ χέρια τῶν φτωχῶν τὸ σπόρο τῆς ἀγάπης μας, καταθέτουμε κεφάλαια στὶς τράπεζες τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ εἶναι κατηγορηματική: «Ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν, ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα».

Ἐλεημοσύνη, μία λέξη τόσο παρεξηγημένη στὴν ἐποχή μας. Χρειάζεται προσοχὴ ὅμως, γιατί ὑπάρχει ἡ ἐλεημοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐλεημοσύνη τοῦ διαβόλου. Ἐλεημοσύνη τοῦ διαβόλου εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη ἐκείνων ποὺ ἐλεοῦν αὐτούς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, προκειμένου νὰ τοὺς ἐκμεταλλευθοῦν. Μία τέτοια ἐλεημοσύνη δὲν ἔχει ἀξία μᾶς λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Δὲν εἶναι ἀγάπη αὐτό. Δὲν τὴν θέλει ὁ Θεός. «Μὴ ἐκ λύπης ἤ ἐξ ἀνάγκης. Ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός». Θεάρεστη ἐλεημοσύνη εἶναι ἐκείνη ποὺ γίνεται ἄδολα, ἀπὸ ἀγάπη καὶ μυστικά, εἴτε ἐκ τοῦ περισσεύματος εἴτε ἀκόμη περισσότερο ἐκ τοῦ ὑστερήματος.

Τὰ λεφτὰ ποὺ κρύβουν οἱ φιλάργυροι στὰ σεντούκια καὶ τὰ χρηματοκιβώτια ἢ τὰ μεταφέρουν στὴν Ἑλβετία, αὐτὰ ὄχι μόνο εἶναι ἄχρηστα ἀλλὰ θὰ’ ‘ρθεῖ μέρα ποὺ ὁ διάβολος θὰ τὰ ξεθάψει καὶ θὰ τὰ χρησιμοποιήσει γιὰ κακοὺς σκοπούς. Θὰ γίνουν τὰ τριάκοντα ἀργύρια τῆς προδοσίας τοῦ Ἰούδα. Τὸ μόνο χρῆμα ποὺ μένει καὶ φέρνει τόκο καὶ ἐπιτόκιο, εἶναι αὐτὸ ποὺ δίνεις κρυφὰ ἐλεημοσύνη, μὲ γλυκύτητα καὶ καλοσύνη. Ἕνα δίνεις, ἑκατὸ θὰ σοῦ ἔρθουν. Εἶναι γραμμένο: «πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν, οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ» (Ψαλμ 33,11). Εἶναι δυνατὸν νὰ βρεθεῖ χαμένος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πράττει ἢ θυσιάζει κάτι, μὲ τὸ ὁποῖο εὐαρεστεῖται ὁ Θεός; Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εὔνοια τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι προτιμότερες ἀπὸ κάθε ἄλλο ἀγαθὸ καὶ ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴ ζωή;

Τότε εἴμαστε ἀληθινοὶ χριστιανοί, ἀδελφοί μου, ὅταν τηροῦμε τὶς ἀλήθειες καὶ τοὺς νόμους τοῦ Εὐαγγελίου. Αὐτὴ τὴν ὑποταγή μας στὸ Εὐαγγέλιο ὀφείλουμε νὰ ἀποδεικνύουμε μὲ ἔργα ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας. Αὐτὰ θὰ σφραγίζουν τὴν πίστη καὶ τὴν ὁμολογία μας στὸ Εὐαγγέλιο καὶ θὰ γίνονται ἀφορμὴ νὰ δοξολογεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ συσφίγγονται οἱ δεσμοὶ τῆς ἀγάπης καὶ ἐγκαρδιότητας μεταξὺ τῶν χριστιανῶν. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε πὼς πλασθήκαμε ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ βοηθάει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ δοξάζεται ἔτσι τὸ ἅγιο Ὄνομά Του. Ἀμήν.     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀ­ριθ­μὸς 39

Κυριακή ΙΖ΄ 

27 Σεπτεμβρίου 2015

(β΄Κορ. στ΄16 - ζ΄1)

«Καί ἔσομαι αὐτῶν Θεός καί αὐτοί ἔσονταί μοι λαός».

Καί θά εἶμαι Θεός ἰδικός των καί αὐτοί θά εἶναι λαός μου. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὑπενθυμίζει στούς Κορινθίους ἕνα χωρίο πού βρίσκουμε στήν Παλαιά Διαθήκη. Τούς λέγει ὅτι, ἀφ’ ὅτου πιστέψατε στό Χριστό ἀποτελεῖτε τό λαό τοῦ Θεοῦ. Πλησιάσατε τό Θεό καί ὁ Θεός πλησίασε σ’ ἐσᾶς καί περπατεῖ ἀνάμεσά σας. Ἦλθε τόσο κοντά σας, ὥστε γίνατε ἕνας ναός, μέσα στόν ὁποῖο ὁ Θεός κατοικεῖ καί λατρεύεται. Ἔχετε ὑποχρέωση νά ζεῖτε μ’ ἕναν ἄλλο τρόπο, μία  ζωή, ὄχι ὅπως θέλει ὁ κόσμος ἀλλ’ ὅπως θέλει ὁ Θεός. Γι’ αὐτό ξεχωρίστε ἀπό τόν κόσμο καί τή νοοτροπία του, μή μιμεῖσθε καί μήν ἀγγίζετε τήν ἀκάθαρτη ζωή τους.

Μειοψηφία ἀποτελοῦν οἱ γνήσιοι χριστιανοί, πού, ὅμως, διαφέρει ἀπό τούς ἄλλους. Γιατί ἄν δέν διαφέρει, θά λέγονται χριστιανοί ἀλλά στήν πραγματικότητα θά εἶναι εἰδωλολάτρες. Ἕνας πραγματικός χριστιανός, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, μπορεῖ μέ τό ζῆλό του νά διόρθώσει ὁλόκληρο λαό. Ἄραγε ἐμεῖς σήμερα οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες μποροῦμε νά καυχιόμαστε πὼς εἴμαστε λαός τοῦ Θεοῦ;

Ἄν ἤμασταν λαός τοῦ Θεοῦ δέν θά τολμοῦσε κανείς νά βλασφημήσει τό Χριστό, τήν Παναγία μας, τά ὅσια καί τά ἱερά τῶν πατέρων μας. Ἄλλοτε στήν πατρίδα μας δέν ἀκουγόταν βλασφημία. Σήμερα ἀκόμα καί ἀπό τά μικρά παιδιά ἀκούγονται, ἀφοῦ κι ἐκεῖνα ἀκοῦν τούς μεγαλύτερούς τους. Ὁρισμένοι ἀνόητοι παπποῦδες μάλιστα, ὅταν τό πεντάχρονο ἐγγόνι τους βλασφημήσει τό ἔχουν καμάρι, γιατί… «μεγάλωσε». Μάλιστα γίνονται καί συζητήσεις νά ἀποποινικοποιηθεῖ ἡ βλασφημία. Καταδιώκεται κάποιος ἄν βρίσει τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας ἤ τόν Πρωθυπουργό ἀλλά ὄχι ὅταν βλασφημήσει τό Χριστό μας.

Ἄν ἤμασταν λαός τοῦ Θεοῦ, δέν θά ὑπῆρχε τόση διαφθορά, κλοπή, ἀδικία, ἐκμετάλλευση, ψευδορκία, χαρτοπαιξία, τζόγος, φόνοι, ἀμέτρητα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, ὅπου ἡ νεολαία, ἡ ἐλπίδα τοῦ τόπου μας, κάνει τή νύχτα, μέρα καί βέβαια ποῦ δουλειά τό πρωί, πολύ χειρότερα ποῦ ἐκκλησιασμός τήν Κυριακή!

Ἄν ἤμασταν λαός τοῦ Θεοῦ τά ζευγάρια πού παντρεύονται μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, θά γεννοῦσαν ὅσα παιδιά τούς δίνει ὁ Θεός καί θά τά ἀνέτρεφαν σωστά. Σήμερα γονεῖς καί γιατροί γίνονται παιδοκτόνοι. Οἱ ἐκτρώσεις στή χώρα μας, τήν Ἑλλάδα πού γερνάει, ἔχουν ξεπεράσει τίς 400.000 τό χρόνο. Ἡ ἔκτρωση εἶναι φόνος. Πότε θά τό καταλάβουμε; Οἱ παπποῦδες μας πού γεννοῦσαν 5, 7, 10, 12 παιδιά ζοῦσαν ἁπλά χωρίς πολλές ἔννοιες. Ζοῦσαν μέ ὅ,τι εἶχαν κι ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατί γύρω τους εἶχαν τά παιδιά τους, τό μεγαλύτερο θησαυρό. Κι ὅταν ἦρθε ἡ κατοχή καὶ ἡ πεῖνα καί πέθαιναν οἱ ἄνθρωποι, ἀφοῦ πέρασε ἡ δυσκολία, ἡ πατρίδα μας ὀρθοπόδησε, γιατί ὑπῆρχαν παιδιά πού μεγάλωσαν καί ἡ χώρα μας ἀναπτύχθηκε. Ἄν σήμερα ἔρθει μία παρόμοια καταστροφή μέ ποιά παιδιά θά συνεχιστεῖ τό ἑλληνικό γένος; Οἱ γείτονές μας, οἱ Τοῦρκοι, πολλαπλασιάζονται μέ γοργό ρυθμό τήν ὥρα πού ἐμεῖς μειωνόμαστε.

Ἄν ἤμασταν λαός τοῦ Θεοῦ, ἡ νομοθεσία τοῦ κράτους μας θά ἦταν σύμφωνη μέ τό Εὐαγγέλιο. Σήμερα ψηφίζονται ἑκατοντάδες ἀντιχριστιανικοί νόμοι. Στό ὄνομα τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καταργοῦνται ἐκκλησιαστικοί κανόνες Ἁγίων Συνόδων καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Στό ὄνομα τῆς δημοκρατίας οἱ αἱρετικοί ἁλωνίζουν ἀνενόχλητοι τίς πόλεις καί τά χωριά τῆς ὀρθόδοξης Ἑλλάδας. Μέ νόμους μεταρρυθμιστικούς καταργοῦν τήν ἑλληνοχριστιανική ἀγωγή στήν ἐκπαίδευση. Τροποποιεῖται τό οἰκογενειακό δίκαιο γιά νά ὑπάρχει ἰσότητα μεταξύ ἄνδρα καί γυναίκας. Ἀλλά αὐτό πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς διδάσκει εἶναι πώς ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα εἶναι ἰσότιμοι. Στό ὄνομα τῆς ἐλευθερίας ψηφίστηκε ὁ «πολιτικός γάμος» πού μόνο γάμος δέν εἶναι. Τί εἶναι; Μιά καμουφλαρισμένη πορνεία.

Ἄν ἤμασταν λαός τοῦ Θεοῦ, ὁ γάμος θά ἦταν ἀδιάλυτος. Θά ἴσχυε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ «ὃ ὁ Θεός συνεζευξεν, ἄνθρωπος μή χωριζέτω» (Ματθ. 19, 6). Διαζύγια δέν θά ὑπῆρχαν. Σήμερα οἱ δικηγόροι ζοῦν ἀπό τά διαζύγια καί τίς κληρονομικές διαφορές καί οἱ γιατροί ἀπό τίς ἐκτρώσεις. Ποῦ εἶσαι Κολοκοτρώνη, ποῦ εἶσαι Κανάρη καί οἱ ἀείμνηστοι ἥρωες τοῦ 1821 πού θεσπίσατε τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας «Εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί Ἀδιαιρέτου Τριάδος», νά δεῖτε τό κατάντημά μας!

Δυστυχῶς, ἀδελφοί μου, δέν εἴμαστε λαός τοῦ Θεοῦ καί μεγάλη εὐθύνη ἔχει ἐκτός τῶν ἄλλων καί ὁ κλῆρος. Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα μας θά γίνει καί πάλι χώρα Ἁγίων, καί θά ἀνατείλουν καλύτερες μέρες στό Ἔθνος μας. Ἀμήν.     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμὸς 38

Κυριακή μετά τήν Ὕψωσιν

20 Σεπτεμβρίου 2015

(Γαλ. β΄ 16-20)

«Ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ».  

Ζῶ ἐμπνεόμενος καί κυριαρχούμενος ἀπό τήν πίστη στόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί παρέδωσε τόν ἑαυτό Του γιά τή σωτηρία μου. Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ἀδελφοί μου, πού διαβάζουμε τήν Κυριακή μετά τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἔχει ὡς κεντρική ἰδέα τήν ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν δικαιώνεται ἀπό τήν τήρηση κάποιων νομικῶν διατάξεων, κάποιων ἐξωτερικῶν πράξεων καί ἐκδηλώσεων, ἀλλά μέ τήν πίστη στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, πού θυσιάστηκε γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, τοῦ κάθε ἀνθρώπου χωριστά.

Ἦταν ἀναγαία ἡ ἐπισήμανση αὐτή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, γιατί οἱ ἐξ Ἰουδαίων χριστιανοί ἀπαιτοῦσαν ἀπό τούς ἐξ ἐθνῶν χριστιανούς τήν τήρηση τῆς περιτομῆς καί ἄλλων τελετουργικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου. Ὁ Ἀπόστολος πού ἤξερε ὅτι κάτι τέτοιο ἀκύρωνε τό ὅλο ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας, ἐξέφρασε τήν ἀντίθεσή του στήν Ἀποστολική Σύνοδο, ἡ ὁποία καί ἐπεκύρωσε ὡς ὀρθή τήν τοποθέτησή του. Τό θεολογικό ἐκεῖνο ζήτημα γιά τό πῶς σώζεται ὁ ἄνθρωπος μᾶς βοηθᾶ νά τοποθετηθοῦμε κι ἐμεῖς σωστά ὡς χριστιανοί.

Δημιουργεῖται μερικές φορές ἡ λανθασμένη ἐντύπωση ὅτι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας ἐξαρτᾶται ἀπό τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί ὁρισμένων τύπων. Νά μήν κλέψουμε, νά μή σκοτώσουμε, νά ἀνάψουμε δύο τρία κεράκια, νά κάνουμε μία δύο μετάνοιες, νά ἀσπαστοῦμε ὅλες τίς εἰκόνες τοῦ Ναοῦ. Ὡστόσο, αὐτό εἶναι λάθος. Ἡ δικαίωση καί ἡ σωτηρία μας εἶναι καρπός τῆς ἀληθινῆς καί οὐσιαστικῆς σχέσης μέ τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Νόμος ἀπό μόνος του δέν μπορεῖ νά προσφέρει τή σωτηρία, γιατί κανένας ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά τηρήσει μέ ἀκρίβεια ὅλες τίς διατάξεις του. Ἄλλωστε ἄν ἡ τήρηση τοῦ Νόμου μᾶς ἔσωζε, τότε δέν θά χρειαζόταν ἡ σάρκωση καί ἡ σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ μας. Γι’ αὐτό ὅμως θυσιάστηκε ὁ Χριστός, γιά νά μᾶς ἀνοίξει τό δρόμο γιά τή μετάνοια καί τή σωτηρία.

Ἡ πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό εἶναι αὐτή πού σώζει καί ὄχι οἱ τυπικές διατάξεις τοῦ Νόμου. Πῶς τό καταλαβαίνουμε ὅμως αὐτό; Πῶς ἐννοεῖται αὐτή ἡ πίστη; Ὄχι ὡς ἁπλή θεωρητική ἀποδοχή κάποιων ἀληθειῶν, ἀλλά ὡς ἐμπιστοσύνη καί ὁλοκληρωτικό δόσιμο στό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. «Ὅλη μου ἡ ζωή ἔχει ὡς κέντρο τήν πίστη στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ». Αὐτή ἡ ζωντανή καί βαθιά πίστη ὁδήγησε τόν θεῖο Παῦλο στό σημεῖο νά πεῖ: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι, ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός». Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μαζί μέ τό Χριστό. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλιός ἑαυτός μου, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός.

Ἡ νέα ἐν Χριστῷ ζωή στόν Παῦλο ξεκίνησε ὅταν γνώρισε τό Χριστό στό δρόμο του πρός τή Δαμασκό. Γιά τόν κάθε χριστιανό ἀρχίζει μέ τό Μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Μέ τό ἱερό αὐτό Μυστήριο πεθαίνουμε γιά τήν ἁμαρτία καί τόν κόσμο. Ἀπαρνούμαστε τόν διάβολο καί τίς ἐνέργειές του καί συντασσόμαστε πλέον στό στράτευμα τοῦ Χριστοῦ. Φτύνουμε τόν διάβολο γιά νά δείξουμε ὅτι δέν ἔχουμε πλέον καμιά σχέση μαζί του, ὅτι εἴμαστε νεκροί γι’ αὐτόν καί τήν ἁμαρτία κι ὅτι θά ζήσουμε πλέον νέα ζωή, τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ἀγωνιζόμαστε καθημερινά νά νεκρώσουμε τόν «παλαιόν ἄνθρωπον» καί νά δώσουμε χῶρο στήν καρδιά μας νά ἔλθει ἡ χάρη τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς μεταμορφώνει, μᾶς κάνει παιδιά τοῦ Θεοῦ. Μέσα μας πλέον σχηματίζεται ἡ μορφή τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκριβῶς μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ζεῖ μέσα στή Χάρη τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἀγωνίζεται καθημερινά νά ἐπιτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε, ἐξηγοῦν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα του σχηματίζεται ἡ μορφή τοῦ Χριστοῦ. Κι ἐνῶ ἐξωτερικά φαίνεται ὁ ἀνακαινισμένος ἄνθρωπος νά ζεῖ ὅπως ὅλοι, μέσα του κυριαρχεῖ ὁ Χριστός. Γι’ αὐτό καί ὁ θεῖος Παῦλος δέν βλέπει μέσα του τόν ἑαυτό του ἀλλά τόν ἴδιο τό Χριστό. Αὐτός κυριαρχεῖ καί δεσπόζει. Τό ἀνθρώπινο θέλημα νεκρώνεται καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ κυβερνᾶ τή ζωή του. Ὁ Χριστός τόν κατευθύνει, προσηλώνει τό νοῦ καί τήν καρδιά στά ἀνώτερα καί ἅγια. Ὁ ἄνθρωπος, ἐνῶ ζεῖ στή γῆ, αἰσθάνεται ὅτι εἶναι στόν οὐρανό. Αὐτή τήν ἀθάνατη ζωή βλέπει μέσα του καί δέν τήν ἀλλάζει μέ τίποτε ἄλλο.

Μᾶς φαίνονται αὐτά, ἀδελφοί μου, ἀπλησίαστα; Μποροῦμε νά τά κατακτήσουμε καί νά ζήσουμε τέτοια ζωή; Μποροῦμε, ἀρκεῖ νά ἀκούσομε τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Νά πάρουμε δύναμη, νά συγκινηθοῦμε ἀπό τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά μένα, γιά σένα, γιά ὅλους μας προσωπικά, ξεχωριστά. Μία ἀγάπη χωρίς ὅρια μέ τήν ὁποία μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Θεός, ὁ Χριστός μας καί παρέδωσε τόν ἑαυτό Του στόν σταυρικό θάνατο. Εἶναι δυνατόν νά ἐπιμένω στήν ἁμαρτία, ὅταν σκέφτομαι ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς σταυρώθηκε γιά νά μέ λυτρώσει ἀπό τίς ἁμαρτίες μου; Γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀξίζει κάθε θυσία. Ἀμήν.           Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ