H ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ

Η  ΙΕΡΑ  ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ

     «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

Ο ΟΡΘΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

              Το πρωϊ  της εορτής ημέρα Σάββατο 15 Αυγούστου 2015 τελέσθηκε ο   Ορθρος και  εν συνεχεία η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία,  από τον εφημέριο του Ιερού Ναού  Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο  Φιλιππάκη. Περί το τέλος της Ιεράς Θείας Λειτουργίας προσήλθαν για να προσφέρουν την βοήθειά  τους και οι ιερείς π. Πλάτωνας Γκιάλης, π. Ματθαίος Μπιρλής και ο π. Κήρυκας Φαράκλας.

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας  οι ιερείς κρατώντας στα χέρια τους το ιερόν Ευαγγέλιο και την  θαυματουργό εικόνα της Παναγίας  μας, την μετέφεραν στον αύλειο χώρο του Ναού μας προς ασπασμό και αγιασμό της ψυχής όλων μας.

Πλήθος ευλαβών προσκυνητών τίμησαν την ενορία μας και συμπροσευχήθηκαν με πίστη και ευλάβεια στην Παναγία.

Η συγκινητική σκηνή ήταν όταν το πλοίο της γραμμής που εκτελεί το πρωϊνό δρομολόγιο  Μυτιλήνη Χίο  της εταιρίας BLUE STAR απέδωσε τιμές στην Παναγία μας ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα.  Το απόγευμα αργά της ίδιας ημέρα το HELLENIC SEAWAYS "Αριάδνη"  στις 20.30 εκτελώντας δρομολόγιο από Χίο προς Μυτιλήνη και πάλι χαιρέτισε και αποχαιρέτησε την Παναγία την Λατομίτισσα.   Ολοι οι πιστοί βρίσκονταν στον προαύλειο χώρο να δουν αυτό το συγκινητικό θέαμα. Τα καράβια με τον δικό τους τρόπο ανταπέδωσαν τους χαιρετισμούς τους σφυρίζοντας συνεχώς.

Η παράδοση των Λατομούσων εδώ και πολλά χρόνια συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, με την μεγάλη ποσότητα των βασιλικών να φέρνουν ως τάμα στην Παναγία μας που και το ύψος τους να φτάνει τα 2 μ., τραβούσε το ενδιαφέρον των προσκυνητών. Πουθενά δεν υπάρχουν τόσο μεγάλοι και φουντωτοί βασιλικοί, μονολογούν οι επισκέπτες. 

     Γεμάτος  χαρά και ικανοποίηση ο εφημέριος του Ιερού Ναού  πατήρ Βασίλειος, αφού οι κόποι του και οι προσπάθειες που καταβάλλει πολλές ημέρες πριν  δεν είναι λίγες.  Όλα τα είχε προβλέψει και προγραμματίσει, ακούραστος, μεθοδικός,  και αβάρετος  τακτοποιούσε  τα πάντα με λεπτομέρεια. Ωρες ολόκληρες αφιέρωνε μέσα και έξω του Ναού. Διοργάνωση χρειάζεται και θέληση, έτσι  λέει σε όλους  που τον βοηθούν που πάντα  ευχαριστεί  δημόσια και όχι μόνο.

Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και η Παναγία να μας σκεπάζει και να μας βοηθά.

Ακολουθεί πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Η  ΙΕΡΑ  ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΛΑΤΟΜΙΤΙΣΣΗΣ

     «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».

H Θεομητορική εορτή της Χριστιανοσύνης.

Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου περιλαμβάνει κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και κατά δεύτερο την ανάσταση και τη μετάστασή της  στους ουρανούς.

Στην ενορία μας την Παναγία Λατομίτισσα εορτάστηκε η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με την πρέπουσα εκκλησιαστική λαμπρότητα.

Τα προεόρτια της Θεοτόκου (παραμονή) 14 Αυγούστου 2015, στον Μέγα Πανηγυρικό Εσπερινό έψαλλαν οι μαθητές Βυζαντινής μουσικής υπό την διεύθυνση του Χοράρχη κ. Θεόδωρου Κουτσούδη.

Ο εφημέριος του Ναού π. Βασίλειος Φιλιππάκης μαζί με τους ιερείς Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Τσιμούνη  εφημέριο του Ιερού Ναού Παναγίας Λετσαίνης και από τον π. Πλάτωνα Γκιάλη εφημέριο του Ιερού Ναού Αγ. Ματθαίου Κοφινά, τέλεσαν τον Πανηγυρικό Εσπερινό με κατάνυξη και ευλάβεια.

Ο π. Ιωάννης Τσιμούνης με λόγια συγκινητικά αναφέρθηκε στην ομιλία του για την Παναγία μας και για την μετάστασή της στους Ουρανούς.

Οι ιερείς μετά την αρτοκλασία έψαλλαν τα εγκώμια  της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Πλήθος κόσμου προσήλθε να προσκυνήσει την  θαυματουργή εικόνα της Κοιμήσεως.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμὸς 33

Κυριακή ΙA΄ Ἐπιστολῶν

16 Αὐγούστου 2015

(Α΄Κορ. Θ΄ 2 - 12)

«Ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί»

Ὅσοι ἔχουν παρακολουθήσει δίκη ξέρουν πώς στήν ἕδρα εἶναι ὁ δικαστής καί στό ἐδώλιο ὁ κατηγορούμενος. Οἱ μάρτυρες κατηγορίας καταθέτουν στοιχεῖα γιά νά ἐπιβαρύνουν τή θέση του καί οἱ δικηγόροι τοῦ διατυπώνουν ἐρωτήσεις μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε νά τόν μπερδεύουν καί νά παίρνουν ἀπαντήσεις ἐνοχοποιητικές. Ὁ εἰσαγγελέας, αὐστηρός, τοῦ ἀπευθύνει τό «κατηγορῶ», τόν κρίνει ἔνοχο καί ζητᾶ τήν παραδειγματική τιμωρία του.

Στό ἐδώλιο τοῦ κατηγορούμενου, ἀδελφοί μου, κάθεται σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Βρέθηκαν ἄνθρωποι νά κατηγορήσουν τόν πρωτοκορυφαῖο Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν!

Οἱ κατήγοροι τοῦ Παύλου δέν εἶναι στή συγκεκριμένη περίπτωση ἄπιστοι, ἄθεοι, εἰδωλολάτρες, βασιλειάδες καί ἡγεμόνες ποὺ ἦταν ἑπόμενο νά τόν μισήσουν, νά τόν καταδιώξουν καί νά μεταχειριστοῦν ὁποιοδήποτε μέσον γιά νά τόν ἐξοντώσουν. Αὐτοί στούς ὁποίους ἀπολογεῖται εἶναι ἄνθρωποι πού τόν γνώρισαν ἀπό κοντά, πού ἄκουσαν τή θερμή διδασκαλία του, εἶδαν τήν ἅγια ζωή του, τά θαύματα πού ἔκανε. Κι αὐτοί οἱ κακοί χριστιανοί, οἱ ψευτοχριστιανοί κατηγόρησαν τόν Παῦλο μέ διάφορες συκοφαντίες. Μία ἦταν ὅτι πληρωνόταν. Ἀπαντάει λοιπόν πώς πράγματι παίρνει μεγάλο μισθό. Καί ἐξηγεῖ: Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἀμοίβονται. Ὁ γεωργός πού ἔσκαβε τή γῆ, τρώει πρῶτος ἀπό τούς καρπούς πού παράγει. Αὐτός πού φυτεύει ἀμπέλι πρῶτος θά φάει σταφύλια. Ὁ τσοπάνος πού βόσκει τά πρόβατα πρῶτος θά πιεῖ ἀπό τό γάλα καί θά φάει ἀπό τό τυρί. Κι αὐτός πού εἶναι στρατιώτης δέν τρέφεται μόνος του, ἀλλά παίρνει τό συσσίτιο ἀπό τό λόχο του.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σάν γεωργός ἔσκαψε βαθιά μέσα στίς ψυχές τῶν ἀνθρωπων κι ἔτσι φύτρωσαν ὡραῖα δέντρα. Καί σάν πραγματικός τσοπάνος, φύλαγε τά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, κοπίαζε, ἔτρεχε σέ βουνά καί λαγκάδια καί κήρυττε. Σάν ἀμπελουργός φύτεψε κλήματα γιά νά φέρουν καρπό πολύ, ἵδρυσε ἐκκλησίες σέ Ἀσία καί Εὐρώπη ποὺ ἀνέδειξαν Ἁγίους. Εἶναι καί στρατιώτης γενναῖος καί ἀτρόμητος, μέ τό σπαθί στό χέρι, μέ τή ρομφαία τοῦ πνεύματος, πού κατατροπώνει τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ.

Γιά ὅλους αὐτούς τούς κόπους μου λέγει «ἔχω τούς καρπούς μου. Ὅταν κηρύττω τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς σωτηρίας, νά ἐναποθέσω ὡς πολύτιμο θησαυρό στίς καρδιές τῶν ἀκροατῶν τό εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ χωρίς νά ὑποβάλω αὐτούς σέ δαπάνες καί ἔξοδα, ὥστε νά μήν κάμω χρήση τῆς ἐξουσίας πού μοῦ παρέχει τό εὐαγγέλιο, νά τρέφομαι ἀπό τούς χριστιανούς» (Α΄ Κορ. 9,18). Ἐργαζόταν ὡς σκηνοποιός καί συντηροῦσε τόν ἑαυτό του καί τούς συνεργάτες του γιὰ νά μήν πεῖ κανείς ὅτι κηρύττει τό Χριστό ἀπό ὑλικό συμφέρον.

Ἡ κατηγορία πού πλήγωνε καί στενοχωροῦσε τόν Παῦλο περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη, ἦταν πώς δέν εἶναι ἀληθινός Ἀπόστολος. Αὐτοί πού τόν μισοῦσαν τόν συνέκριναν μέ ἄλλους κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου καὶ τόν εὕρισκαν τάχα κατώτερο. Ἔλεγαν πώς δέν ἔχει τά χαρίσματα πού ἔχουν ἄλλοι, πώς δέν ἔχει ἐμφάνιση, πώς ὁ λόγος του εἶναι τιποτένιος. Μέ τί περιφρόνηση οἱ ἐχθροί πρόφεραν τό ὄνομά του!

Μ’ αὐτά πού ἔλεγαν εἰς βάρος του, ἐπεδίωκαν νά κλονίσουν τήν ἐμπιστοσύνη πού εἶχαν οἱ χριστιανοί στό πρόσωπό του καί μαζί μ’ αὐτήν τήν ἐμπιστοσύνη στήν πίστη σ’ αὐτά πού κήρυττε ὁ Παῦλος. Ἔτσι ὅσοι εἶχαν πιστέψει κινδύνευαν νά χάσουν τήν πίστη τους καί νά ξαναγυρίσουν στήν εἰδωλολατρεία. Ἀπό τό φῶς νά πᾶνε πάλι στό σκοτάδι, ἀπ’ τήν ἀλήθεια στό ψέμμα. Ὁ κίνδυνος ἦταν πολύ μεγάλος καί ὁ Παῦλος δὲν μποροῦσε νά μείνει ἀδιάφορος. Δέν ἐπρόκειτο γιά τήν προσωπική του τιμή καί ὑπόληψη. Ἐπρόκειτο γιά τήν πίστη στό Χριστό.

Ἀπολογεῖται ὁ κατηγορούμενος ἐκθέτει διάφορα περιστατικά τῆς ζωῆς του καί ἀποδεικνύει πόσο ἁγνά καί ἀνιδιοτελῆ εἶναι τά ἐλατήρια τῶν λόγων καί τῶν πράξεών του. Κάθε μέρα ἐξέθετε τόν ἑαυτό του στούς κινδύνους. Ἕνας ἦταν ὁ σκοπός του: νά ὁδηγεῖ ἁμαρτωλούς στό Χριστό. Νά μεταδίδει τό φῶς ποὺ εἶδε σέ ψυχές πού ζοῦσαν στά σκοτάδια. «Δέν θά ἔπρεπε νά γράφω τί θυσίες ἔκανα γιά τό Χριστό. Ἀλλά ἀφοῦ οἱ ἐχθροί μου μέ κατηγοροῦν καί ἀμφισβητοῦν τά πάντα, καί θέλουν νά ποῦν ὅτι οὔτε ἐγώ εἶμαι Ἀπόστολος, οὔτε τό κήρυγμά μου ἔχει καμμία ἄξια, ἀναγκάζομαι ν’ ἀπολογηθῶ καί νά ἀποδείξω τήν ἀθωότητά μου».

Ἄς μή παραξενεύεται κανένας, ὅταν βλέπει πώς ὁ κόσμος πού ἔφυγε μακριά ἀπό τό Θεό, κατηγορεῖ τούς ἀληθινούς ἐργάτες τοῦ εὐαγγελίου. Ὁ κόσμος, πονηρός καί διεστραμμένος, πού εἶναι ἕτοιμος νά χειροκροτήσει τά πιό τιποτένια πρόσωπα, εἶναι ἕτοιμος νά ὑβρίσει, νά συκοφαντήσει, νά νά διαβάλει τούς κήρυκες τοῦ Χριστοῦ. Κι ἄν ρωτήσεις αὐτούς τούς ἀνθρώπους γιατί μισεῖτε τήν Ἐκκλησία, τί κακό σᾶς ἔκανε; Ἀπαντοῦν, ὅτι τάχα ἡ Ἐκκλησία συμμάχησε μέ τό κατεστημένο, ὅτι οἱ κληρικοί ὑποστηρίζουν τούς πλούσιους, τό κεφάλαιο. Αὐτό ὅμως εἶναι ψέμμα. Ἄλλος εἶναι ὁ λόγος πού μισοῦν τήν Ἐκκλησία. Εἶναι γιατί θέλει νά βάλει χαλινάρι σ’ αὐτούς πού θέλουν νά ζοῦν χωρίς χαλινάρι, κατά τὶς ἁμαρτωλές ἐπιθυμίες τους. Εἶναι γιατί θέλει νά βάλει φρένο στό ξέφρενο κατήφορο πού ἔχει πάρει ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία, ἡ ἑλληνορθόδοξη κοινωνία μας.

Ἀλλά καὶ γι’ αὐτούς ἀκόμα πού τήν μισοῦν, ἡ Ἐκκλησία μας, ἀδελφοί μου, προσεύχεται. Τούς ἀγαποῦμε καί προσευχόμαστε γι’ αὐτούς καί παρακαλοῦμε τό Χριστό μας. Κανένα δέ μισεῖ ἡ Ἐκκλησία. Τό παράδειγμα τοῦ Ἱδρυτῆ της ἀκολουθεῖ. Ὅπως ὁ Χριστός μας προσευχόταν γιά τούς σταυρωτές Του καί τούς συγχώρησε, ἔτσι κάνει καί ἡ Ἐκκλησία. Προσεύχεται νά φωτίσει ὁ Θεός ὅλους νά δοῦν τήν Ἀλήθεια καί νά ζήσουν στόν Παράδεισο. Ἀμήν.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀριθμὸς 32

Κυριακή Ι΄ Ἐπιστολῶν

9 Αὐγούστου 2015

(Α΄ Κορινθ. δ΄ 9-16)

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε»

Ὅταν ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ἀδελφοί μου, κατασκευάζουμε κάτι, τό κατασκευάζουμε μέ σκοπό νά τό χρησιμοποιήσουμε γιά νά δώσουμε λύση σέ κάποιο πρόβλημα, γιά νά καλύψουμε κάποιες ἀνάγκες μας, γιά νά κάνουμε τή ζωή μας πιό εὔκολη. Τίποτα δέν κατασκευάζουμε χωρίς σκοπό. Ἄν λοιπόν κάθε ἔργο ἀνθρώπινο ἔχει κάποιο σκοπό, πῶς εἶναι δυνατόν τά ἀναρίθμητα ἔργα τῆς Θείας Δημιουργίας νά μήν ἔχουν κάποιο σκοπό;

Ἀναρωτιόμαστε πολλές φορές γιατί ὁ Θεός νά δημιουργήσει κάποια ἔντομα ἤ κάποια ζῶα ἤ κάποια πουλιά! Γιά παράδειγμα, σέ παλαιότερη ἐποχή οἱ ἄνθρωποι θεωροῦσαν ὅτι οἱ γῦπες δέν εἶχαν κανένα σκοπό, εἶναι πουλιά ἄσχημα καί προκαλοῦν ἀηδία γιά τή βρωμερότητά τους. Σήμερα ὅμως ξέρουμε πώς αὐτοί οἱ γῦπες εἶναι οἱ νεκροθάφτες τῶν ζώων. Ὅταν οἱ περιηγητές πῆγαν στά βάθη τῆς ζούγκλας τῆς Ἀφρικῆς κατάλαβαν ὅτι τά χιλιάδες ἄγρια θηρία πού ψοφοῦν ἔχουν ὡς τάφο τους τούς γῦπες πού πετοῦν ψηλά καί βλέπουν καί ὀσφραίνονται τά ψόφια ζῶα καί τά κατατρῶνε. Ἄν ἔλειπαν οἱ γῦπες τό περιβάλλον θά μολυνόταν καί φοβερές ἀρρώστιες θά παρουσιάζονταν στούς ἀνθρώπους. Ὅλα τά δημιουργήματα τοῦ πάνσοφου Θεοῦ ἔχουν τό σκοπό τους.

Καί γιά νά ἐμβαθύνουμε λίγο περισσότερο, νά σκεφτοῦμε πώς ὅσο μεγαλύτερο ἔργο, ὅσο σπουδαιότερο ἔργο κατασκευάζουμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, τόσο περισσότερη σκέψη καί μελέτες καταβάλλουμε. Χρόνια ὁλόκληρα σκέφτονταν, μελετοῦσαν καί ἐργάζονταν οἱ ἄνθρωποι γιά νά κατασκευάσουν τά μεγάλα ἔργα πού θαυμάζουμε σήμερα. Ὁ Θεός βέβαια ὅλα τά δημιούργησε μέ τό λόγο Του: «εἶπε καί ἐγεννήθησαν». Γιά τό σπουδαιότερο ὅμως δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, τήν κορωνίδα τῆς δημιουργίας, τόν ἄνθρωπο, ὁ Θεός ἐργάζεται διαφορετικά. Γιά ποιό λόγο; Διότι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐντελῶς διαφορετικός ἀπό τό σκοπό τῆς δημιουργίας τῶν ὑπολοίπων δημιουργημάτων. Καί ἐδῶ μπαίνει τό ἐρώτημα: ποιός εἶναι ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου;

Ἄν ἀνοίξουμε τήν Ἁγία Γραφή θά δοῦμε, μέ τά λόγια πού χρησιμοποιεῖ, ποιά εἶναι ἡ ἀξία, ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου. Παρουσιάζεται ὁ Θεός, ὁ Τριαδικός Θεός, Πατήρ, Υἱός καί Ἅγιο Πνεῦμα καί κατά κάποιο τρόπο συσκέπτονται γιά τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου. «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν». Ὁ ἄνθρωπος εἰκόνα τοῦ Θεοῦ! Πῶς εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Ὁ Θεός εἶναι Πνεῦμα. Δέν ἔχει χέρια, πόδια, κεφάλι. Ὄχι, λοιπόν, σωματικά εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ἀλλά πνευματικά. Ὡς πρός τό νοῦ. Ὑπέρτατος Νοῦς πού συγκεντρώνει ὅλη τή σοφία εἶναι ὁ Θεός. Μία ἀκτίνα αὐτῆς τῆς σοφίας τοῦ νοῦ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Κανένα ζῶο δέν ἔχει ἐπιδεκτικότητα μάθησης καί ἐπιστήμης ὅπως ὁ ἄνθρωπος. Χάρη στό μυαλό του κατάφερε νά γίνει κυρίαρχός τῆς φύσης, νά γίνει μικρός Θεός.

Ἀλλά ἐκτός τῆς κυριαρχίας του στόν ἐξωτερικό κόσμο, ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά κυριαρχήσει καί στόν ἐσωτερικό κόσμο. Κάνοντας καλή χρήση τῶν δώρων πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, τοῦ νοῦ καί τῆς ἐλευθερίας, ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀναπτύξει τή θρησκευτική καί ἠθική προσωπικότητά του, νά προχωρήσει σέ ἀνώτερη πνευματική ζωή, νά πλησιάσει τήν ἁγιότητα καί τίς ἀρετές τοῦ Θεοῦ, νά γίνει ὅμοιος μέ τό Θεό. Τό «κατ΄ εἰκόνα» τό ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Ἔχουν νοῦ καί ἐλευθερία. Ἀλλά τό «καθ΄ ὁμοίωσιν» πού εἶναι ὁ τελικός προορισμός τοῦ ἀνθρώπου τό ἔχουν λίγοι. Τό ἔχουν ἐκεῖνοι πού χρησιμοποιοῦν σωστά τά δῶρα τοῦ Θεοῦ καί ἀτενίζουν τόν οὐρανό σάν τήν αἰώνια πατρίδα τους. Νά ὁμοιωθοῦμε ὡς πρός τήν ἁγιότητα μέ τό Θεό. Νά λάμπει μέσα στήν καρδιά μας ἡ ἰδέα τοῦ Θεοῦ. Νά γίνουμε ἕνας καθαρός καθρέφτης μέσα στόν ὁποῖο νὰ φαίνεται ὁ Θεός.

Ὁ Θεός πού πῆρε ἀνθρώπινη σάρκα ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, πού ἔζησε καί περπάτησε πάνω στή γῆ, πού Τόν εἶδαν, Τόν ἄκουσαν, Τόν ψηλάφησαν οἱ ἄνθρωποι. Ὁ Θεός, πού, μέ ὅσα ἔπραξε καί δίδαξε στό διάστημα τῆς παραμονῆς του στή γῆ, ἔγινε τέλειο παράδειγμα ἀρετῆς. Ἄν οἱ ἄνθρωποι τό μιμηθοῦμε, θά φτάσουμε στό «καθ’ ὁμοίωσιν». Θά πραγματοποιηθεῖ ὁ ὕψιστος προορισμός τοῦ ἀνθρώπου, ἡ θέωση. Ὁ Ἀδάμ θέλησε νά γίνει Θεός χωρίς τόν Θεό. Ὁ Χριστός μας μᾶς καλεῖ νά γίνουμε κατά χάριν θεοί μιμούμενοι Ἐκεῖνον.

Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι σήμερα μιμούμαστε ἄλλα πρότυπα. Ἀστέρες τοῦ κινηματογράφου, τραγουδιστές καί τραγουδίστριες καί ἀντιγράφουμε τήν ἁμαρτωλή ζωή τους. Καί τό κατάντημα αὐτοῦ τοῦ μιμητισμοῦ τό ζοῦμε τόσο ἔντονα μέ τήν ἔξαρση τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἐγκληματικότητας, τοῦ κακοῦ. Μ’ αὐτόν τόν τρόπο ζωῆς ὅμως, ὁδηγούμαστε μακριά ἀπό τό Θεό, μακριά ἀπό τήν ἀγάπη καί τή ζωή. Πρέπει, λοιπόν, νά μιμηθοῦμε τό Χριστό. Ὅ,τι ἤθελε Ἐκεῖνος νά θέλουμε κι ἐμεῖς. Νά γίνουμε μικροί Χριστοί. «Μά ὁ Χριστός εἶναι Θεός, ἐνῶ ἐγώ ἄνθρωπος. Πῶς θά μπορέσω νά τόν μιμηθῶ»;

Ἀπάντηση στό ἐρώτημα, ἀδελφοί μου, εἶναι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ἄνθρωπος μέ σάρκα καί ὀστᾶ ὅπως ἐμεῖς. Ἀτελής καί ἁμαρτωλός, βλάσφημος καί διώκτης τοῦ Χριστοῦ. Μέ τήν προαίρεσή του, μέ τό μυαλό του καί τήν ἐλευθερία του, μέ τήν πίστη καί τή Χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ Παῦλος ἔγινε ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Μιμήθηκε τό Χριστό καί γι’ αὐτό λέγει καί σ΄ ἐμᾶς: «Ἐγώ μπόρεσα νά μιμηθῶ τό Χριστό. Μπορεῖτε κι ἐσεῖς ἄν μιμηθεῖτε τή ζωή μου». Ἀμήν.            Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Ἀ­ριθ­μὸς 31

Κυριακή Θ΄Ἐπιστολῶν

2 Αὐγούστου 2015

(Α΄Κορ. γ΄ 9 - 17)

«Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί, Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε»

Πολλές φορές, ἀδελφοί μου, ἀκοῦμε στίς εἰδήσεις γιά καταρρεύσεις κτηρίων πού συνοδεύονται ἀπό θανάσιμους τραυματισμούς. Μία κατολίσθηση, ἕνας σεισμός ἤ ἀνθρώπινο λάθος γίνονται ἡ ἀφορμή γιά τό γκρέμισμα τοῦ οἰκοδομήματος. Τὸ αἴτιο τῆς καταστροφῆς συνήθως εἶναι τό χρῆμα. Γιά νά κερδήσουν περισσότερα ἀργύρια οἱ μηχανικοί καί οἱ ἐργολάβοι δέν προσέχουν τά θεμέλια. Τό ὑπόλοιπο μέρος τῆς οἰκοδομῆς τό προσέχουν γιά νά φαίνεται ὡραῖο καί νά ἑλκύει πελάτες. Τά θεμέλια δέν τά βλέπει κανείς. Οἰκοδομή ὅμως χωρίς στέρεα θεμέλια ἀργά ἤ γρήγορα θά πέσει καί θά ἐρειπωθεῖ.

Γιατί μιλᾶμε γιά οἰκοδομές;  Ἐπειδή, ἐκτός ἀπό τίς οἰκοδομές, ὑπάρχει καί μία ἄλλη πνευματική οἰκοδομή. Εἶναι οἰκοδομή πού ἀρχίζει ἀπό τή γῆ καί φτάνει στόν οὐρανό. Γι’ αὐτή τήν πνευματική οἰκοδομή μιλάει σήμερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Κι αὐτή ἡ οἰκοδομή εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Λέγοντας Ἐκκλησία σήμερα οἱ περισσότεροι χριστιανοί ἐννοοῦν τόν Ἱερό Ναό, τό κτήριο πού ἔχουμε χτίσει γιά νά μαζευόμαστε καί νά λατρεύουμε τό Θεό. Ἐκκλησία ὅμως εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι πού πιστεύουν στό Χριστό, ἔχουν βαπτιστεῖ στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδας καί κοινωνοῦν τό Σῶμα καί τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας. Μ΄ αὐτόν τόν τρόπο συνδέονται μεταξύ τους μέ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί θεωρεῖ ὁ ἕνας τόν ἄλλο ἀδελφό.

Βγῆκαν κάποτε δύο Ἕλληνες ναυτικοί σ΄ ἕνα λιμάνι τοῦ Καναδᾶ καί πῆγαν σ΄ ἕνα μπάρ νά πιοῦν μία μπύρα. Κάποιος ἀπό τούς θαμῶνες πού τούς ἄκουγε νά μιλοῦν, τούς πλησίασε καί τούς καλημέρισε στά ἑλληνικά. Χάρηκαν ἐκεῖνοι καί ἄρχισαν νά τόν ρωτοῦν διάφορα. Ὁ ξένος ὅμως δέν καταλάβαινε λέξη ἀπ΄ ὅσα ἔλεγαν. «Εἶσαι Ἕλληνας;», τόν ρώτησε ὁ ἕνας ναυτικός στό τέλος. Καί ὁ ξένος ἀπαντᾶ στήν ἀγγλική γλῶσσα. «Εἶμαι καί Ἕλληνας καί Καναδός καί Σέρβος καί Ρῶσος, γιατί εἶμαι ὀρθόδοξος χριστιανός». Αὐτή εἶναι ἡ δύναμη τῆς Ὀρθοδοξίας∙ ὅτι ἑνώνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους κάθε φυλῆς καί γλώσσας καί ἐθνικότητας καί πολιτισμοῦ σέ ἕνα. Ἄν μπορούσαμε νά αἰσθανθοῦμε αὐτή τήν ἑνότητα, γιά τήν ὁποία προσευχόμαστε στή Θεία Λειτουργία, ἡ γῆ θά γινόταν παράδεισος.

Μεταξύ τῆς ὑλικῆς καί τῆς πνευματικῆς οἰκοδομῆς ὑπάρχουν ὁμοιότητες, γι’ αὐτό ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὀνομάζει οἰκοδομή τήν Ἐκκλησία. Εἴπαμε ἤδη ὅτι γιά νά εἶναι στέρεη ἡ οἰκοδομή πρέπει νά ἔχει γερά θεμέλια, νά εἶναι χτισμένη πάνω σέ βράχο. Ἔτσι καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι χτισμένη πάνω σέ ἕνα γερό βράχο, στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Θεμέλιο εἶναι ἡ πίστη ὅτι ὁ Χριστός μας εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, πού κατέβηκε ἀπό τά οὐράνια στή γῆ, φόρεσε σάρκα ἀνθρώπινη ἀπό τά ἁγνά αἵματα τῆς Παναγίας μητέρας Του, πείνασε, δίψασε, κήρυξε, σταυρώθηκε, ἀναλήφθηκε στόν οὐρανό καί θά ἔλθει πάλι μέ ὅλη τή δόξα Του γιά νά κρίνει τούς ἀνθρώπους. Εἶναι ἡ πηγή τῆς ἐλπίδας καί τῆς εὐτυχίας μας. Τό Α καί τό Ω. Τό πᾶν στή ζωή μας.

Ἄν θέλουμε λοιπόν, νά εἴμαστε χριστιανοί, ὄχι μόνο στό ὄνομα ἀλλά καί στήν πράξη, τότε πρέπει νά οἰκοδομοῦμε τή ζωή μας πάνω στό στέρεο θεμέλιο, στό Χριστό μας. Ὀφείλουμε νά τηροῦμε τίς ἐντολές Του. Ὁ ἄνθρωπος πού ἀγωνίζεται νά ἐφαρμόζει τό Νόμο τοῦ Θεοῦ καί ζεῖ μέ ἁγνότητα, τιμιότητα, δικαιοσύνη ἔχει θέσει στή ζωή του τό στέρεο θεμέλιο. Σέ διαφορετική περίπτωση θά πάθουμε ἐκεῖνο πού λέγει ὁ Κύριός μας: «αὐτός πού ἀκούει τούς λόγους μου καί δέν τούς τηρεῖ, μοιάζει μέ ἀνόητο ἄνθρωπο πού χτίζει πάνω στήν ἄμμο». Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος θέλησε νά χτίζει τή ζωή του πάνω σέ ἀμμουδερά θεμέλια, τήν ὑπερήφανη γνώση, τόν παράνομο πλοῦτο, τήν ἐκμετάλλευση τῶν ἀδυνάτων, τούς παράνομους δεσμούς, τή θεοποίηση τῶν κτισμάτων καί τήν ἀπαξίωση τοῦ Κτίστη. Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν τῶν ἐπιλογῶν μας; Τά διαζύγια στά ὁποῖα καταλήγουν τόσα ζευγάρια καί μάλιστα τίς περισσότερες φορές γιά ἀσήμαντη ἀφορμή. Ἡ στροφή τῶν νέων στίς ἐξαρτησιογόνες οὐσίες ἀλλά καί στή βία. Ἡ κρίση πού περνάει σήμερα ἡ Πατρίδα μας σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ὅταν λείπει ὁ Χριστός, τό γερό θεμέλιο, τά πάντα γκρεμίζονται.

Ὅπως πάνω σ΄ ἕνα θεμέλιο οἱ κτίστες τοποθετοῦν πέτρες καί τίς συνδέουν μεταξύ τους μὲ τή λάσπη καί γίνονται ὅλες ἕνα σῶμα, ἔτσι καί στήν Ἐκκλησία. Ὅσοι πιστεύουν στό Χριστό, συνδέονται μεταξύ τους μέ τήν ἀγάπη καί ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα. Χωρίς ἀγάπη ἡ ἕνωση τῶν χριστιανῶν εἶναι ἀδύνατη. Χτίστες πού πελεκοῦν τίς πέτρες, δηλαδή διορθώνουν τά ἐλαττώματα καί τίς κακίες τῶν χριστιανῶν, εἶναι οἱ ἱερεῖς. Καί γερανός πού ἀνεβάζει τούς πιστούς ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ μας.

Ὑπάρχει καί μία διαφορά ἀνάμεσα στίς δύο οἰκοδομές. Ἡ ὑλική οἰκοδομή πού ἀρχίζει ἔχει καί ἕνα τέλος. Κάποτε ὕστερα ἀπό πολλά ἤ λίγα χρόνια θά γκρεμιστεῖ γιά νά κατασκευαστεῖ στή θέση της ἄλλη. Ἡ Ἐκκλησία 20 αἰῶνες τώρα χτίζεται συνεχῶς. Νέοι χριστιανοί προστίθενται καί ἡ οἰκοδομή προχωρεῖ καί κανένας δέ θά μπορέσει νά σταματήσει τήν πρόοδο τῆς Ἐκκλησίας.

Σ’ αὐτήν τήν οἰκοδομή, ἀδελφοί μου, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀνήκουμε κι ἐμεῖς. Μεγάλοι Πατέρες, Ἅγιοι καί Μάρτυρες εἶναι στύλοι καί κολῶνες. Εὐτυχισμένοι θά εἴμαστε κι ἐμεῖς ἄν παραμείνουμε ἔστω ἕνα μικρό λιθαράκι σ’ αὐτήν τή μεγαλειώδη οἰκοδομή πού ἔχει θεμέλιο τόν Χριστό μας. Σ’ Αὐτόν ἄς ἐμπιστευτοῦμε τό παρόν καί τό μέλλον μας καί τότε θά εἴμαστε αἰώνια ἀσφαλεῖς καί εὐτυχισμένοι. Ἀμήν.      Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου