ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 51
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ

(Μνήμη Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, Δαυΐδ 

τοῦ Βασιλέως & Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου)
28-12-2025

Βρισκόμαστε, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μέσα στήν ἀτμόσφαιρα τῆς
ἀγαλλιάσεως τῶν Χριστουγέννων. Δοξολογίες, ὕμνοι καί
εὐγνωμοσύνη, συναισθήματα ἅγια, βαθειά μέσα μας κυριαρχοῦν
ἀπό τόν ἐρχομό τοῦ Λυτρωτῆ τοῦ κόσμου στή γῆ.
Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τριῶν μεγάλων
μορφῶν. Τοῦ Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος, τοῦ Δαβίδ τοῦ Προφητάνακτος
καί τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.
Ὅ Ἅγιος Ἰάκωβος βρέθηκε πολύ κοντά στόν Χριστό καί ἔζησε
τήν παρουσία Του καί ἀναδείχθηκε Ἀπόστολος καί πρῶτος
Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας. Πρός τιμήν του μάλιστα ἀναγιγνώσκεται
σήμερα τό συγκεκριμένο ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, ὅπου ὁ
Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Γαλάτας Ἐπιστολή ἀναφέρει τό
ὄνομά του (1,18-19). Ὀνομάζει τόν Ἰάκωβο «ἀδελφό τοῦ Κυρίου»,
διότι ἦταν υἱός τοῦ Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος ἀπό σύζυγο πού εἶχε λάβει
πρίν μνηστευθεῖ τήν ἀειπάρθενο Παναγία. Ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος
ἦταν ἄνθρωπος θεοσεβής καί πίστεψε στόν Κύριο μετά τήν
Ἀνάστασή Του, ὅταν Ἐκεῖνος ἐμφανίστηκε ἰδιαιτέρως σ’αὐτόν
(Α΄Κορ. 15,7). Ἀπό τή στιγμή αὐτή μιά καινούργια ζωή ἄρχισε γιά τόν
Ἀδελφόθεο Ἰάκωβο. Μιά ζωή ἀφιερώσεως στόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ
Χριστό. Μέ τήν ἁγία βιοτή του ἀπέκτησε μεγάλο κῦρος καί ὅλοι τόν
σέβονταν. Ἔγινε θερμός Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου καί πρῶτος
Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Μάλιστα κατά τήν
Ἀποστολική Σύνοδο τό 49 μ. Χ. στά Ἱεροσόλυμα, ὅπου ἔλαβαν μέρος
καί οἱ Ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος, ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος
παρευρέθη ὡς ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καί
προέδρευσε καί μετά μεγάλης προσοχῆς ἀκούστηκαν τά λόγια του
στή Σύνοδο αὐτή. Ἀπόστολος μεγάλης ἀρετῆς, ψυχή ταπεινή,
Ἐπίσκοπος βαθειᾶς ἀγάπης, ἄνθρωπος δίκαιος, ὁ «δίκαιος Ἰάκωβος»
τόν ἀποκαλοῦσαν, φλογερός διδάσκαλος τῆς πίστεως. Συνήθιζε νά
προσεύχεται πάντοτε γονατιστός ὑπέρ τοῦ λαοῦ του γι’αὐτό κάι
μαρτυρεῖται ὅτι «εἶχε ἀπεσκληρυμένα τά γόνατα δίκην καμήλου». Ἡ
πρώτη ἐξάλλου γραπτή Θεία Λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας ἀποδίδεται
σ’ αὐτόν, ἡ δέ Καθολική Ἐπιστολή του πού περιελήφθη στόν Κανόνα
τῶν ἱερῶν καί θεοπνεύστων βιβλίων τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι
πλουσιοτάτη σέ νοήματα χριστιανικῆς ζωῆς. Ἐκεῖ βρίσκουμε καί τή
σύσταση τῆς τελέσεως τοῦ Ἱεροῦ Εὐχελαίου. Τό τέλος τῆς ἐπίγειας
ζωῆς του ὑπῆρξε μαρτυρικό. Ἡ ἁγία του ζωή σφραγίσθηκε μέ τό
αἷμά του χάρη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἄς σταχυολογήσουμε ὁρισμένα ἐδάφια μέσα ἀπό τόν πλοῦτο
τῆς Καθολικῆς Ἐπιστολῆς του. «Ὡς πρόξενον τελείας χαρᾶς
θεωρήσατε, ἀδελφοί μου, ὅταν πέσετε μέσα εἰς δοκιμασίαν καί
θλίψεις διαφόρους. Τό νά δοκιμάζεται ἡ πίστις σας διά τῶν θλίψεων
δημιουργεῖ ὡς ἀποτέλεσμα ἀσφαλές καί πλῆρες σταθεράν
ὑπομονήν. Ἡ δέ ὑπομονή αὐτή ἄς εἶναι ἀκλόνητος καί ἔτσι ἄς
παράγει πλήρη τόν καρπόν τῆς τελειοποιήσεώς σας...(1, 2-4).
Ἐκτός, ὅμως, τῶν πειρασμῶν, διά τῶν ὁποίων ὁ Θεός μᾶς
καταρτίζει, ὑπάρχουν καί πειρασμοί πού γεννῶνται ἀπό τά
ἁμαρτωλά πάθη μας. Κανένας ἄνθρωπος, πού πειράζεται πρός
ἁμαρτίαν, ἄς μή λέγει, ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἡ αἰτία τοῦ νά σπρώχνωμαι
στήν ἁμαρτία. «Μή πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, μέ τήν ἰδέαν
ὅτι ἀπό τόν Θεόν δύναται νά προέλθῃ κακόν τι. Ἀπό τόν Θεόν μόνον
τό ἀγαθόν προέρχεται» (1, 13,16). «Πρέπει ὁ καθένας μας νά εἶναι
βραδύς εἰς ὀργήν, διότι ἡ ὀργή τοῦ ἀνθρώπου παρασύρει αὐτόν εἰς
παραφοράς καί ἀδικήματα καί, ὡς ἐκ τούτου, δέν κατορθώνει οὗτος
τήν ἀρετήν τῆς δικαιοσύνης, τήν ὁποίαν ἐπιβάλλει καί ζητεῖ ὁ Θεός»
(1,20). Καί συνεχίζει ὁ ἔχων «νοῦν Χριστοῦ» Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος:
«Μερικοί λέγουν μέ εὐκολίαν: «Εἴμεθα πιστοί τηρηταί τῶν
θρησκευτικῶν διατάξεων. Ἄς μάθουν αὐτοί, αὐτό πού θά εἴπω: Ἐάν
κανείς μεταξύ σας νομίζει, ὅτι εἶναι θρῆσκος καί εὐσεβής, δέν ἔχει
ὅμως χαλινόν καί μέτρον εἰς τήν γλῶσσαν του, ἀλλά ἐξαπατᾶ μέ τό
ψευδές αὐτό φρόνημά του τήν συνείδησίν του, τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ
ἡ θρησκεία εἶναι ἀνωφελής κάι ἄχρηστος» (1,26). «Πρέπει νά
προσέχετε, ὥστε νά μή γίνεσθε σκληροί καί ἀσυμπαθεῖς διά τῶν
προσωποληψιῶν σας, διότι ἡ κρίσις τότε τοῦ Θεοῦ θά εἶναι χωρίς
ἔλεος καί ἐπιείκειαν δι’ ἐκεῖνον, πού ὑπῆρξε ἄσπλαχνος εἰς τούς
ἀδελφούς του· ἡ εὐσπλαχνία δέ καί τό ἔλεος δέν φοβᾶται τήν κρίσιν,
ἀλλά καυχᾶται κατ’ αὐτῆς, διότι τήν κατανικᾶ καί ἀποδεικνύεται τό
ἔλεος ἰσχυρότερον ἀπό τήν κρίσιν» (1,13). Καί συνεχίζει ὁ Θεῖος
Ἀπόστολος: «Τί ὠφελεῖ, ἀδελφοί μου, ἐάν ἕνας λέγει, ὅτι ἔχει πίστιν,
ἀλλά δέν ἔχει τά ἔργα, τά ὁποῖα παράγει ἡ ἀληθής καί πραγματική
πίστις; Ἡ πίστις ἐάν δέν ἔχει ὡς καρπόν ἔργα ἀρετῆς εἶναι ὅλως
διόλου καί ἀπό αὐτήν τήν ρίζαν νεκρά» (2,14,17).
Κατακλείοντας ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος τήν Ἐπιστολήν του
λέγει: «Εὑρίσκεται κανείς μεταξύ σας εἰς στενοχωρίαν καί θλῖψιν; Ἄς
προσεύχεται καί ἄς ζητεῖ παρηγορίαν ἀπό τόν Θεόν. Ἔχει εὐθυμίαν
κάποιος; Ἄς ψάλλει ὕμνους καί Ψαλμούς καί μέ αὐτούς ἄς ἐξαγιάζει
τήν εὐθυμίαν του. Εἶναι κανείς ἄρρωστος; Ἄς προσκαλέσει τούς
Πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καί ἄς προσευχηθοῦν ἐπάνω του,
συγχρόνως δέ ἄς τόν ἀλείψουν μέ ἔλαιον ἐπικαλούμενοι τό ὄνομα
τοῦ Κυρίου «καί ἡ εὐχή τῆς πίστεως σώσει τόν κάμνοντα» (5, 13-15).
Χριστιανοί μου,
μέ τόσες ἅγιες μορφές, Προφῆτες, Δικαίους, Ἀποστόλους,
Ἁγίους Μάρτυρες πού παρελαύνουν κάθε ἡμέρα, κλίνει καί πάλι ἕνα
ὁλόκληρο ἔτος. Καί ὁ θεσπέσιος Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος, γιά τόν ὁποῖο
γράψαμε τίς παραπάνω γραμμές καί «ὡς ψήγματα χρυσοῦ»
καταχωρήσαμε τίς ἱερές προτροπές του, ἄς πρεσβεύει στό
νεογέννητο Θεῖο Βρέφος, ὑπέρ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν μας.
Στό τέλος τοῦ ἔτους ὅπου βρισκόμαστε, ἄς συνειδητοποιήσουμε
ποιοί εἴμαστε, ποιά θεῖα δωρήματα ἔχουμε λάβει, τί σημαίνει γιά
μᾶς ἡ άποκάλυψη καί ἡ φανέρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτό εἶναι
ἱερότατο χρέος ὅλων μας στούς σημερινούς δύσκολους καιρούς.
Ὁ νέος χρόνος πού ἔρχεται μέ ὁδηγό μας τό ἄστρο τῆς Βηθλεέμ ἄς
μᾶς φέρει πιό κοντά στήν Ἐκκλησία πού εἶναι ἡ διαρκής μαρτυρία
τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ καί ἡ κιβωτός τῆς σωτηρίας μας. ΑΜΗΝ!

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ 

 ΕΠΙ  ΤΗ  ΣΥΝΑΞΕΙ

ΤΗΣ  ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 

 ΤΗΣ  ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ

 

“Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει,

καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτω προσάγει.

Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι.

Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι.

Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον,

ὁ πρὸ αἰώνων Θεός!!!”

 

Σήμερα Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2025 εορτάσαμε την Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Παναγία Λατομίτισσα.

Η εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας, δεσπόζει εδώ και πάρα  πολλά χρόνια εντός του Ιερού Ναού είναι ολοφάνερη και θαυματουργή. Επίσης είναι το δεύτερο μεγάλο  πανηγύρι  της ενορίας μας  μετά από το Δεκαπενταύγουστο.

Την ημέρα αυτή ανά την Ορθοδοξία τελείται Θεία Λειτουργία προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου.

    Η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία κατανυκτική, ευλαβική και  λαμπρή, τελέστηκε με κάθε   εκκλησιαστική  μεγαλοπρέπεια.

    Ο Μητροπολίτης κ. Μάρκος χειροτόνησε τον Ιεροδιάκονο π. Αιμιλιανό Μπογή εις Πρεσβύτερο.

Θα τοποθετηθεί εφημέριος Αγίου Κηρύκου Βροντάδου.

Την ενορία μας τίμησαν με την παρουσία τους οι Ιερείς:

Αρχιδιάκονος π. Απόστολος Λάρδας, π. Ιεροδιάκονος π. Ιωάννης Μπουρνιάς, π. Ιωάννης Μπογής, π. Γεώργιος Κωνσταντίνου, π. Αργύριος Μυλωνάς, π. Ιωάννης Μουσάς, π. Αλέξανδρος Μπογής, π. Κωνσταντίνος Θηριανός, και ο εφημέριος του Ιερού Ναού Βασίλειος Φιλιππάκης.

Ο Μητροπολίτης κ. Μάρκος τίμησε τον ενορίτη μας κ. Ιωάννη Μαρουκάκη για την προσφορά του με τον Σταυρό της Ιεράς Μητροπόλεως.      

     Την εορτή τίμησαν με την παρουσία τους πλήθος κόσμου και προσευχήθηκαν στην θαυματουργή εικόνα.

Η αίθουσα του Κουκουνάρειου φιλοξένησε όλο το εκκλησίασμα με ζεστό καφέ και πολλά γλυκίσματα αλμυρά και γλυκά.

           Ευχόμαστε και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά, με Υγεία, Ελπίδα, Καλοσύνη, Πίστη, Ανθρωπιά και Ειρήνη για όλο τον κόσμο.

 ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ 2026

 

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2025

 

Στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παναγίας Λατομιτίσσης.

Ο εφημέριος του Ιερού Ναού τέλεσε με ευλάβεια την Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία.

Παρ' όλο τον άστατο καιρό πολλοί πιστοί προσήλθαν να προσκυνήσουν την εικόνα του Ιησού Χριστού.

Ο εφημέριος τίμησε τον κ. Γεώργιο Σβίνο και την κυρία Αφροδίτη Γεωργούλη για τα 30 έτη που συμπλήρωσαν ως επιτρόποι του Ιερού Ναού. Τους τίμησε με την εικόνα της Γεννήσεως του Ιησού Χριστού. Τους ονόμασε Επίτιμους Επιτρόπους.

 Αύριο Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου στην ενορία μας Αρχιερατική Θεία Λειτουργία με τον Μητροπολίτη Χίου Ψαρρών και Οινουσσών κ. Μάρκο. 

Θα χειροτονήσει τον ιεροδιάκονο π. Αιμιλιανό Μπογή εις Πρεσβύτερο.

 

Με την δύναμη του Τριαδικού Θεού καταφέραμε και φέτος να προσφέρομε οικονομική ενίσχυση σε συνανθρώπους  μας που στερούνται ακόμα και  τα ελάχιστα αναγκαία για την ζωή τους.

 

     Ο εφημέριος και Πρόεδρος της Φιλοπτώχου πατήρ Βασίλειος Φιλιππάκης και τα  τακτικά μέλη της  συγκεντρωθήκαμε στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο προκειμένου να ασχοληθούμε με θέματα που απασχολούν πολλούς συνανθρώπους μας.

      Ετσι λοιπόν και φέτος με την ευκαιρία της εορτής των Χριστουγέννων, η ενορία μας, στάθηκε δίπλα στους συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν οξύτατα  βιοποριστικά προβλήματα.

     Ευχαριστούμε όλους, επώνυμους και ανώνυμους που έστω και από το υστέρημά τους, ενισχύουν το Ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο και τους ευχόμεθα ο Θεός να τους ανταμείβει δια πρεσβειών της Υπεραγίας  Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.

 

  Δύσκολο το έργο της προσφοράς και δυστυχώς αυξάνονται όλο και περισσότερο οι ανάγκες για να επουλωθούν οι πληγές της φτώχειας, της  δυστυχίας, της αρρώστιας, της μοναξιάς.                  

 

       Ευχόμαστε ολόψυχα η γέννηση του Θεανθρώπου να ζεστάνει την καρδιά όλων μας και να μας χαρίσει ελπίδα, φώτιση, υγεία και ο Νέος Χρόνος να φέρει την αγάπη και την ειρήνη σε όλο τον κόσμο.

 

ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2026

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 50
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ
21-12-2025
«καί αὐτός προσδοκία ἐθνῶν» (Γἐνεσις 49,10)

Στό βιβλίο τῆς Γενέσεως, ἀγαπητοί ἀδελφοί, διαβάζουμε: «Αὐτός
ὁ Μεσσίας θά εἶναι ἡ προσμονή καί ἡ ἐλπίδα τῶν λαῶν». Εἶναι
γεγονός, ὅτι ὁ Θεός ἐξήγγειλε τήν Γέννηση τοῦ Μονογενοῦς του Υἱοῦ,
τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τῶν Προφητῶν Του καί ἀνήγγειλε
ὄχι ἁπλῶς τήν ἔλευση Του στόν κόσμο, ἀλλά καί τή λύτρωση τοῦ
ἀνθρώπου ἀπό τήν ἁμαρτία 800 χρόνια πρίν τήν θεία ἐνσάρκωση τοῦ
Θεοῦ ὁ μεγαλώνυμος Προφήτης Ἠσαΐας ἀναφωνοῦσε: «Ἰδού ἡ
Παρθένος θά συλλάβει ὑπερφυσικῶς καί θά γεννήσει Υἱόν καί τό
ὄνομα του θά εἶναι Ἐμμανουήλ, πού σημαίνει ὁ Θεός εἶναι μαζί μας»
(7,14) καί «λαέ πού ζεῖς μέσα στό σκοτάδι δές φῶς μεγάλο» (9,2).
Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας (600 π.Χ.) προφήτευσε τό θρῆνο ἀπό τή σφαγή
τῶν νηπίων (38,15). Τήν ἄσημη Βηθλεέμ προφητεύει ὁ Προφήτης
Μιχαίας: «Ἀπό ἐσένα θά προέλθει ὁ ἄρχων, ὁ ὁποῖος θά ποιμάνει τόν
λαόν μου (5,1). Ὁ Προφήτης Βαρούχ θά ἀναφωνήσει: «Ὁ Θεός ὁ
προαιώνιος στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ ἐμφανίσθηκε στόν κόσμο καί
συναναστράφηκε μαζί μας» (3,38). Ὁ Προφήτης Ζαχαρίας ἀναφέρει
τόν λόγο τοῦ Κυρίου «τέρπου καί εὐφραίνου Σιών καί ὅλη ἡ Ἐκκλησία
μου, διότι ἐγώ ἔρχομαι καί θά κατασκηνώσω ἐν μέσῳ σου» (2,14).
Ὁ Δαβίδ θά μελῳδήσει στόν Ψαλμό του: «ὁ Κύριος ἔκλινε οὐρανούς καί
κατέβη» (17,10). Ὁ Δανιήλ καταθέτει στό βιβλίο του: «Ἡ κεφαλή του
ἦταν ἀπό καθαρό χρυσό» (2,31-36). Ὁλόκληρη ἡ Παλαιά Διαθήκη εἶναι
γραμμένη γιά νά ἀναγγείλει τόν ἐρχομό τοῦ Σωτῆρα Χριστοῦ.
Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος
ἐνθυμεῖται τούς Προφῆτες (Ἑβρ. 11,32), οἱ ὁποῖοι προανήγγειλαν «τό
τῆς εὐσεβείας μυστήριον» (Α΄Τιμ. 3,16). Οἱ πνευματοφόροι αὐτοί
ἄνδρες, ἐξαιτίας τῆς πίστεως πού εἶχαν γιά τόν Θεό, ὑπέστησαν
πολλά, «ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι... δέν ἀπήλαυσαν
τήν ὑπόσχεση τῆς οὐρανίου κληρονομίας» (Ἑβρ. 11,37-39), διότι δέν
ἀξιώθηκαν νά δοῦν τήν ἔλευση τοῦ Σωτῆρα. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ
ἁγιορείτης γράφει, πώς «φανερῶς οἱ θεῖοι Προφῆτες διά Πνεύματος
Ἁγίου ἐπροφήτευσαν τήν ἔνσαρκον παρουσίαν τοῦ Ἐμμανουήλ».
Οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν ὄργανα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι
μυστήριο πώς «τήν μήπω ἀποτελεσθεῖσαν βουλήν τοῦ Θεοῦ»
(Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς), τήν εἶχαν γνωρίσει καί ἀναγγείλει στόν
κόσμο. Ὁ ἀείμνηστος π. Ἰωάννης Ρωμανίδης γράφει πώς κέντρο τῆς
ὀρθόδοξης παράδοσης εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Περί τοῦ Χριστοῦ ἔχουμε
μαρτυρίες ἀπό τούς Δικαίους, τούς Προφῆτες, τούς Ἀποστόλους, τούς
Ἁγίους. Οἱ Προφῆτες ἔβλεπαν διάφορες συμβολικές εἰκόνες καί
αἰνιγματώδεις παραστάσεις τοῦ Θεοῦ, ὅπως π.χ. στόν Μωϋσῆ τή
«φλεγόμενη βάτο» (Ἔξ. 3,1-5), τήν «κλίμακα τοῦ Ἰακώβ» (Γεν. 2,8), «τήν
πύλη Κυρίου, στόν Ἰεζεκιήλ (44,1-2), τόν θρόνον Κυρίου, στόν Ἠσαΐα
(66,1) κ.ἄ.. Ὅλες αὐτές οἱ συμβολικές παραστάσεις ἑρμηνεύθηκαν
ἀργότερα, ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστός. Τότε κατάλαβαν οἱ ἄνθρωποι τό
ἀκριβές νόημά τους. Βέβαια, ὁ Θεός δέν ἔδειξε μόνον εἰκόνες καί
ὁράματα στούς Προφῆτες, ἀλλά τούς ἀποκάλυψε καί πολλά γεγονότα,
πού θά γίνουν στό μέλλον.
Οἱ Προφῆτες, λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος, ἔγιναν κάτοπτρα τῆς
θείας ἐνέργειας. Σ’ ἕναν καθαρό καθρέπτη, ὅ,τι ἀντικείμενο βάλλει
κάποιος μπροστά, θά τό ἐμφανίσει στό ἀκέραιο. Ἐπειδή οἱ Προφῆτες
ἦσαν καθαροί ἄνθρωποι, δέχθηκαν, σάν νά ἦταν πνευματικοί
καθρέπτες, τίς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Δέχθηκαν τήν τρανή, ἀσύγχυτη καί
καθαρή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος δίνει θεία δύναμη καί ἀνοίγει τά
μάτια τῆς ψυχῆς γιά νά κατανοήσει ὁ Προφήτης τά λόγια τοῦ Θεοῦ,
πού ἐπιθυμεῖ νά γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι. Οἱ Προφῆτες ὀνομάζονταν
«οἱ ἔμπροσθεν βλέποντες», ἐπειδή ἔβλεπαν ὡς παρόντα τά μέλλοντα.
Δέν ἔβλεπαν αὐτά μέ τίς σωματικές αἰσθήσεις, ἀλλά μέ ἀνώτερη
δύναμη ὁ νοῦς τους ἐρχόταν σέ θεωρία καί μέσα σέ αἰνίγματα ἔβλεπαν
τίς ἐνέργειες τοῦ Θείου Πνεύματος.
Μέσα στήν Ἐκκλησία, μαζί μέ τούς Ἁγίους τῆς Παλαιᾶς καί τῆς
Καινῆς Διαθήκης, βιώνουμε καθημερινά ὅλες τίς ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ.
Στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας ἐννοοῦμε τό τοῦ Ἀποστόλου: «Τά γάρ
πάντα δι’ἡμᾶς» (Β΄ Κορ. 4,15). Ὅταν ἑορτάζουμε τήν μνήμην τῶν
Προφητῶν αἰσθανόμεθα ὅτι οἱ πύρινοι λόγοι τους ἦταν γιά τήν
προετοιμασία τῆς δικῆς μας σωτηρίας. Ὅταν διαβάζουμε τό Ψαλτήρι
βλέπουμε στό πρόσωπο τοῦ Προφητάνακτος Δαβίδ τίς δικές μας
περιπέτειες καί θεωροῦμε τούς πόθους του γιά μετάνοια καί σωτηρία
δικούς μας πόθους. Ὅλοι αὐτοί γιά ἐμᾶς ἐργάσθηκαν χωρίς νά τό
γνωρίζουν. Γι’αὐτό ἡ τιμή πού τούς ἀπονέμει ἡ Ἐκκλησία εἶναι μεγάλη.
Τά λόγια τους διαβάζονται ὅπως τό Εὐαγγέλιο. Οἱ μορφές τους
ἁγιογραφοῦνται ὅπως καί τῶν Ἀποστόλων. Περίοπτη θέση
καταλαμβάνουν στήν Ἐκκλησία. Ἰσάξια καί ἰσότιμα οἱ δύο θυγατέρες
ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη «τόν ἕνα Δεσπότην δορυφοροῦσιν». Στή
δόξα τοῦ Χριστοῦ μαζί μέ τούς τρεῖς Ἀποστόλους παραβρέθηκαν καί οἱ
δύο Προφῆτες, Μωϋσῆς καί Ἠλίας. Καί τώρα καί ἐκεῖνοι
ἀνακαινισμένοι ἀπό τό ἀναστάσιμο φῶς εὐφραίνονται καί ἀγάλλονται
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ὡς χριστιανοί τοῦ παλαιοῦ Νόμου ἑνωμένοι μέ ἐμᾶς
«ἀναπαύονται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν» (Ἀποκ. 14,13) ἕως ὅτου «Κύριος ὁ
Θεός τῶν πνευμάτων τῶν Προφητῶν (Ἀποκ. 22,6) ἔλθει πάλι γιά νά
κρίνει τόν κόσμο.
Χριστιανοί μου,
οἱ Προφῆτες καί ὅλα τά ἱερά πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης
κράτησαν ἀναμμένη τήν φλόγα τῆς πίστεως γιά νά ἑνωθεῖ μέ τήν
λάμψη τοῦ ἀστέρος τῆς Βηθλεέμ καί νά φωτίσει τόν δρόμο πρός τήν
ταπεινή φάτνη καί τῶν δικῶν μας καρδιῶν. Μέ αὐτή τή πίστη νά
πορευόμεθα. Αὐτή ἡ πίστη νά μᾶς ἀνακαινίζει. Αὐτή τήν πίστη νά
βιώνουμε ὡς ἐμπειρία καί ὡς κοινωνία μέσα στήν Ἐκκλησία μας.
Ἀδελφοί μου,
ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μυστήριο ἀγάπης. Μᾶς ἀγάπησε ὁ
Θεός. Αὐτό μᾶς δημιουργεῖ ὑποχρεώσεις νά Τόν ἀγαπήσουμε καί ἐμεῖς.
Ἡ προῖκα πού μᾶς ἄφησε ὁ Κύριός μας εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμά Του.
Ἡδύμολπος ἡ φωνή τοῦ ποιητοῦ μας θά ἀναφωνήσει:
«Ὅλα κοντά Σου ἐμεῖς τά βρήκαμε: γνώση, ὀμορφιά καί φῶς καί
πλούτη. Ἄλλο μας καύχημα δέν ἔχουμε, ὄξω ἀπ’τήν Ἅγια φάτνη ἐτούτη.
Αἰώνια μέσα μας Χριστούγεννα κι ἀνθοβολοῦνε κρίνα ὁλάσπρα.
Kι ἀπ’ τῶν ψυχῶν μας τό στερέωμα σταλάζουν φῶς κι ἀσήμι τ’ἄστρα»!
ΑΜΗΝ!       Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 49
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΘ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ
14-12-2025
«καί ἔσεσθε ὡς θεοί» (Γένεσις 3,5)

Στήν δημιουργία τῶν πρωτοπλάστων, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἔρχεται
ὁ μισόκαλος διάβολος καί ἐνσπείρει στή καρδιά τους τό πρῶτο μεγάλο
πάθος τοῦ ἐγωϊσμοῦ «θά ἀνοιχθοῦν τά μάτια σας καί θά γίνετε καί
ἐσεῖς σάν θεοί, ὅμοιοι μέ τόν Δημιουργό σας.
Στήν σημερινή ἀποστολική περικοπή ὁ Ἀπόστολος Παῦλος
ὑπογραμμίζει πολύ χαρακτηριστικά ὅτι θά πρέπει νά «ἀπεκδυθοῦμε
τόν παλαιόν ἄνθρωπον σύν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καί νά ἐνδυθοῦμε τόν
νέον» (Κολ. 3,9-10). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶναι σαφής. Ἐάν θέλετε,
συμβουλεύει, νά δοξασθεῖτε μαζί μέ τόν Χριστό κατά τή Δευτέρα
Παρουσία Του «νεκρώσατε τά μέλη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς» πορνεία,
σαρκικά πάθη, κακές ἐπιθυμίες καί πράξεις, πλεονεξία. Καί προσθέτει
ὁ ἀγωνιστής Ἀπόστολος: «ἀπόθεσθε τά πάντα», δηλαδή καί τά ἄλλα
πάθη πού εἶναι ἡ ὀργή, ὁ θυμός, ἡ κακία, ἡ βλασφημία, ἡ αἰσχρολογία,
τό ψεῦδος. Τά ἁμαρτωλά πάθη δέν εἶναι σύμφυτα μέ τήν ἀνθρώπινη
φύση πού πλάσθηκε ἀπ΄τόν Θεό νά εἶναι ἀπαθής. Ὡραῖα τό
ὑπογραμμίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: τό πάθος «φυσικῶς ἐν τῇ
φύσει οὐ πέφυκεν· οὐ γάρ ἐστι κτίστης παθῶν ὁ Θεός».
Ἀπό τή φιλαυτία, δηλαδή τήν ἀρρωστημένη ἐγωκεντρική
«ἀγάπη» τοῦ ἑαυτοῦ μας, γεννιοῦνται τά πάθη. Ὅταν λέμε παλαιό
ἄνθρωπο αὐτό ἐννοοῦμε, τήν ἀσθενοῦσα κατάσταση τῆς ψυχῆς μας.
Λέγουν οἱ Πατέρες μας ὅτι μέσα στήν Ἐκκλησία μποροῦμε νά
πετύχουμε τή λύτρωσή μας πού εἶναι ἡ θέωση. Αὐτό βέβαια εἶναι ἕνα
δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ἡ θέωση ἐπιτυγχάνεται:
α) μέ τήν ταπείνωση. Χωρίς τήν εὐλογημένη ταπείνωση ὁ ἄνθρωπος
δέν μπορεῖ νά δεχθεῖ τή Θεία Χάρη καί νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό. Τό λάθος
τοῦ Ἀδάμ κάνουν σήμερα οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν ἐγωϊστικά. Δέν
θεωροῦν ἀπαραίτητη τήν κοινωνία μέ τόν Θεό γιά τήν ὁλοκλήρωσή
τους. Τό κέντρο τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας εἶναι ὁ θεάνθρωπος
Χριστός. Οἱ αἱρετικοί καί οἱ ἀλλόθρησκοι ἔχουν ἕνα κοινό
παρανομαστή. Κέντρο εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Ταπείνωση χρειάζεται ἀκόμα
γιά νά δοῦμε ὅτι εἴμαστε ἄρρωστοι, εἴμαστε ἐμπαθεῖς, γεμᾶτοι
ἀδυναμίες καί πάθη. Γι’αὐτό στούς βίους τῶν Ἁγίων μας μᾶς κάνει
ἐντύπωση ἡ μεγάλη τους ταπείνωση. Ἐνῶ ἦταν κοντά στόν Θεό,
ἔλαμπαν μέσα στό Φῶς τοῦ Θεοῦ, ἦταν θαυματουργοί, μυροβλῆτες,
τήν ἴδια στιγμή πίστευαν γιά τόν ἑαυτό τους ὅτι ἦταν πολύ χαμηλοί,
ὅτι ἦταν οἱ χειρότεροι ἀπό τούς ἀνθρώπους. Αὐτή ἡ ταπείνωση ἦταν
πού τούς ἔκανε θεούς κατά χάριν.
β) Μέ τήν ἄσκηση. Ἔχοντες τήν ταπείνωση, ἀρχίζουμε μέ μετάνοια
καί πολλή ὑπομονή τόν ἀγώνα γιά τήν ἄσκηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ
Χριστοῦ, γιά νά καθαρισθοῦμε ἀπό τά πάθη. Λέγουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες
ὅτι μέσα στίς ἐντολές Του κρύβεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί, ὅταν οἱ
χριστιανοί ἀπό ἀγάπη καί πίστη στόν Χριστό τίς τηροῦν, τότε
ἑνώνονται μαζί Του. Γι’αὐτό εἶπε ὁ Κύριος ὅτι «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ
βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. 11,12). Καί πάλι οἱ
Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν: «Δῶσε αἷμα καί λάβε πνεῦμα». Δηλαδή
δέν μπορεῖς νά λάβεις τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἄν δέν δώσεις τό αἷμα τῆς
καρδιᾶς σου στόν ἀγῶνα γιά νά καθαρισθεῖς ἀπό τά πάθη, νά
μετανοήσεις πραγματικά καί σέ βάθος καί νά ἀποκτήσεις τίς ἀρετές.
Ὅλες οἱ ἀρετές εἶναι ὄψεις τῆς μιᾶς καί μεγάλης ἀρετῆς, τῆς ἀγάπης.
Ἡ ἀγάπη εἶναι ἐκείνη πού ἐκδιώκει ἀπό τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου τήν
αἰτία ὅλων τῶν παθῶν. Γι’αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει τήν ἄσκηση.
Ὑπακοῦμε, νηστεύουμε, ἀγρυπνοῦμε, κοπιάζουμε μέ μετάνοιες γιά νά
μποροῦμε νά καθαρισθοῦμε ἀπό τά πάθη μας. Χωρίς ἄσκηση δέν
ὑπάρχει πνευματική ζωή, οὔτε ἀγώνας, οὔτε προκοπή.
γ) Μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τήν προσευχή. Τότε ὁ Χριστός
ἐγκαθίσταται στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, διότι εἶναι βαπτισμένος,
χρισμένος, ἐξομολογημένος, κοινωνημένος. Ὁ πιστός αἰσθάνεται τό
Χριστό στήν καρδιά του πού εἶναι τό κέντρο τῆς ὕπαρξής του.
«Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι χρηστός ὁ Κύριος» ψάλλει ὁ μακάριος Δαβίδ
(Ψαλμ. 33,9). «Κύριε, καθάρισέ με ἀπό τά κρυφά πάθη μου»
(Ψαλμ. 18,13).
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος σημειώνει: Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καί
πάθη καί ἐλαττώματα βαθειά ριζωμένα. Ὅλα αὐτά δέν κόβονται μέ
μιά σπασμοδική κίνηση, οὔτε μέ τήν ἀδημονία καί τή βαρειά θλίψη,
ἀλλά μέ ὑπομονή καί ἐπιμονή, μέ καρτερία, μέ φροντίδα.
Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς καταθέτει: Ἡ προσευχή μέ τήν
ἁγία της δύναμη χαριτώνει· τό ἴδιο κάι ἡ ἀγάπη καί ἡ ταπείνωση καί ἡ
νηστεία καί ὅλες οἱ ἀρετές κάθε μιά μέ τήν ἁγία της ἐνέργεια
χαριτώνει τό νοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί μέ αὐτό τόν τρόπο τόν
μεταμορφώνει, τόν ἁγιάζει, τόν χριστοποιεῖ, τόν θεώνει.
Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος διδάσκει: Ὁ διάβολος φθονεῖ καί πολεμεῖ διά νά
μήν ἀφήσει τόν ἄνθρωπον νά σωθεῖ. Διά τοῦτο χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος
νά ἔχει μεγάλην προσοχήν. Νά ἔχει μίαν ἐπίβλεψιν καί ἕνα στῦλον. Ἡ
ἐπίβλεψις διά νά προλαμβάνει τάς τέχνας τῶν δαιμόνων, καί ὁ στῦλος
διά νά τόν ἁρπάζη, νά τόν ἀγκαλιάζει καί νά στηρίζεται... Εἶδεν ὁ
Σωτήρ ἡμῶν ὅτι ἔπεφταν εἰς τό χάος οἱ ἄνθρωποι. Ἔρριξε, λοιπόν, τήν
θεϊκήν του ἐπίβλεψιν· ἔφερε τόν ἑαυτόν του ὡσάν ἕνα στῦλον καί ὅσοι
τρέχουν καί ἀκουμπίζουν εἰς αὐτόν σώζονται.
Χριστιανοί μου,
ὁ Θεός δέν μετράει τά πάθη μας, ὅσο ὑπολογίζει τήν ἀγωνιστική
μας διάθεση. Δέν εἶναι δικαστής, ἀλλά εἶναι πατέρας φιλόστοργος. Δέν
δίνουμε τήν συγκατάθεσή μας στά πάθη, ἀλλά τά πολεμᾶμε καί
ζητᾶμε τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καθώς πλησιάζουμε καί πρός τή μεγάλη
ἑορτή τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καί καλούμαστε νά ὑποδεχθοῦμε τόν
Μεγάλο Ἀναμενόμενο τῶν αἰώνων, τό πνευματικό μας κατόρθωμα καί
κέρδος εἶναι νά προχωρήσουμε στήν ἀπελευθέρωση ἀπό τά ποικίλα
ἁμαρτωλά πάθη πού ἐμφολεύουν στήν ψυχή μας. Ἡ φωνή τοῦ
Ἀποστόλου Πέτρου μᾶς φωνάζει: «νήψατε, γρηγορήσατε· ὁ ἀντίδικος
ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ»
(Α΄Πέτρ. 5,8).
Ἡ μουσουργός ἅρπα τοῦ ποιητῆ μας θά ἠχήσει καί πάλι: Ὤ ψυχή
βασανισμένη ἔφθασε ἡ στιγμή νά πάψη τό φρικτό μαρτύριό σου καί
προβάλλει ὁ λυτρωμός σου, κι ὅλη ἡ πλάση σοῦ γελᾶ. Ἔλ’ ἀντάμα, καί
στή φάτνη ἅγιο βρέφος θά ἀντικρύσεις. Σκῦψε νά τό προσκυνήσης μέ
χαρούμενη καρδιά. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη