ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 10
ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
08-03-2026

Τό Ἅγιο Βῆμα, ἀδελφοί μου, εἶναι τό ἱερώτερο καί ἁγιώτερο
μέρος τοῦ Χριστιανικοῦ Ναοῦ, εἶναι, τρόπον τινά, ἡ κεφαλή τοῦ ὅλου
σώματος τῆς οἰκοδομῆς τῆς Ἐκκλησίας. Καλεῖται «πρεσβυτέριον» ἤ
«ἱερατεῖον», ὡς προοριζόμενο γιά τόν Κλῆρο, «ἄδυτον», καί
«ἄβατον», γιατί δέν ἐπιτρέπεται ἡ εἴσοδος, παρά μονάχα στούς
ἱερωμένους, καί παλαιότερα στούς βασιλεῖς. Καλεῖται καί
«θυσιαστήριον» καί «ἱλαστήριον», γιατί «ἐν αὐτῷ» τελεῖται ἡ
ἀναίμακτη θυσία καί «Ἅγια ἁγίων», γιατί ἐδῶ ἁγιάζονται τά τίμια
δῶρα (Β. Ἰωάν. κ. Β. Σκουτέρη, Κατήχηση καί Λειτουργική σελ. 127).
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης ἀναφέρει, ὅτι οἱ τρεῖς τάξεις τῶν
ἱερωμένων, ὅταν εἰσέρχονται στό ἅγιο βῆμα «τάς ὑπερκοσμίους
δυνάμεις τυποῦσι». Τό Ἅγιον Βῆμα πάντοτε βρίσκεται στήν
ἀνατολικώτερη πλευρά τοῦ ναοῦ, γιά νά στρέφονται πρός αὐτό οἱ
χριστιανοί, «ὡς τό τιμιώτερον μέρος» καί νά προσεύχονται
στραμμένοι πρός ἀνατολάς: Ἐδῶ, σάν ἄλλος Μωϋσῆς στό θεοδόχο
Σινᾶ, εἰσέρχεται ὁ ἱερέας, προκειμένου νά ἱερουργήσει, γιατί
«ἀβέβηλος ὁ τόπος καί μόνοις ἱερεῦσι βατός».
Ὁ 69ος Κανόνας τῆς ΣΤ΄Οἰκουμ. Συνόδου (680) ἀπαγορεύει ρητά
στούς λαϊκούς νά εἰσέρχονται στό ἅγιο Βῆμα, ἐκτός τοῦ βασιλέα,
ὁ ὁποῖος ἤθελε νά προσφέρει δῶρα στόν Πλάστη. Ἐπίσης,
ἐπιτρέπεται καί στίς μοναχές νά εἰσέρχονται καί νά ἀνάβουν κερί
καί κανδῆλες καί νά εὐτρεπίζουν.
Ὁ Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως γράφει: «Σύμφωνα μέ τήν
ἀκολουθία τῶν ἐπουρανίων πραγμάτων καί τή διάταξη τῶν
ἐπιγείων ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί κριτής τῶν ἁπάντων ἐνομοθέτησε.
Ὑπάρχει τό Ἅγιο Βῆμα, τύπος καί θρόνος, εἰς τόν ὁποῖον ὁ
παμβασιλεύς Χριστός προκάθεται μετά τῶν Ἀποστόλων Του, καί τό
Βῆμα δηλοῖ - συμβολίζει, τά Ἅγια τῶν ἁγίων». Τό Ἅγιον Βῆμα εἶναι
τό σκήνωμα τῆς Θείας Δόξας καί Παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τό σημεῖο τῆς
ἀνατολῆς συμβολίζει τήν ἁγιότητα, τή μεγαλειότητα, τήν
πνευματικότητα, τήν αἰωνιότητα, τήν ἀκούραστη εὐεργετικότητα
τοῦ οὐρανίου Πατρός. Ἡ ἀνατολή εἶναι εἰκόνα γενέθλιας ἡμέρας,
γιατί ἀπ’ἐκεῖ τό φῶς αὐξάνεται, ἀφοῦ ἔλαμψε πρῶτα πάνω στό
σκοτάδι. Γιά τό λόγο αὐτό καί «πρός τήν ἑωθινήν ἀνατολήν αἱ εὐχαί»
(Κλήμ. Migne 9.461).
Ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγει ὅτι «ἡ ἀνατολή εἶναι ὅ,τι
κάλλιστον πρός τήν Πηγήν, ἄρα τῶν καλῶν ἀφιερωτέα ἡ ἀνατολή».
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει «Τό μέν Βῆμα τά Ἅγια τῶν
ἁγίων εἰκονίζει, τά ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν καί τοῦ οὐρανοῦ». Καί σέ
ἄλλο σημεῖο ὑπογραμμίζει: «Τό Βῆμα, λοιπόν, ὡς ὑψηλότερον τῶν
οὐρανῶν, ἔχει τό ἡμικύκλιον καί αὐτό εἰς πᾶν μέρος γίνεται εἰς
ὅλους τούς ναούς, διά νά δηλώσει τό ὑπερουράνιον τοῦ βήματος».
Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ. Ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι τό ἀναίμακτο
θυσιαστήριον, τό ὁποῖο ὑπαινίσσεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν
λέγει: «Ἔχομεν θυσιαστήριον, ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσι ἐξουσίαν οἱ
τῇ σκηνῇ λατρεύοντες». (Α΄Κορ. 10,12 - Ἑβρ. 13,10). Οἱ Πατέρες τῆς
Ἐκκλησίας μας ἀποκαλοῦν τήν Ἁγία Τράπεζα θυσιαστήριο, ἀλλά
καί τράπεζα μυστική, φρικώδη, πνευματική, βασιλική, ἀθάνατη,
ἁγία, θεία καθέδρα τοῦ Θεοῦ, μνῆμα Χριστοῦ, ἀνάπαυση Θεοῦ,
ἐργαστήρι τοῦ μεγάλου θύματος.
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης λέγει: «Ὅθεν καί τράπεζα λέγεται,
διότι εἰς ὅλους ὁ Χριστός εἶναι τροφή ζωτική καί τροφή καί ἄρτος,
διότι στηρίζει καί ποτήριον ἐξ οἴνου, ἐπειδή εὐφραίνει καί δίδει ζωήν
καί θερμαίνει καί μεθύσκει καί μεταβάλλει καί ἀλλοιοῖ τόν
ἄνθρωπον εἰς τήν καλήν ἀλλοίωσιν... Καί ὅστις δέν τρέφεται ἀπ’ἐκεῖ
εἶναι νεκρός» (Συμεών Θερσσαλονίκης. Περί τοῦ ἁγ. ναοῦ P.G. 155,
sel. 146).
Ὁ ἱστορικός Εὐσέβιος ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Τύρου
Παυλίνος «τό τῶν ἁγίων ἅγιον θυσιαστήριον ἐν μέσῳ ἔθηκε.»
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «Ἡ δέ Ἁγία Τράπεζα εἶναι εἰς
τό μέσον τοῦ θυσιαστηρίου... Εἰς αὐτήν τήν Ἁγίαν Τράπεζαν ὁ
Σωτήρ, ὡς Θεός μέν ἀναπαύεται, ὡς ἄνθρωπος δέ θυσιάζεται. Διά
τοῦτο πρόκειται ἐν τῷ μέσῳ εἰς ὅλους, διά νά Τόν θεωρήσουν καί νά
Τόν ἀπολαύσουν οἱ οἰκεῖοι Του καί ἄξιοι». Καί συνεχίζει: «Εἶναι δέ
ὑψωμένον καί λαμπρότατον, ἐπειδή εἰκονίζει τόν Θεόν». Ὁ Συμεών,
στό ἐρώτημα γιατί εἶναι ἀπό πέτρα ἡ Ἁγία Τράπεζα, ἀπαντᾶ:
Ἀπό λίθον δέ εἶναι τό θυσιαστήριον, ἐπειδή εἰκονίζει τόν Χριστόν,
ὅστις καί πέτρα εἶναι, ὡς θεμέλιον ἡμῶν καί κεφαλή γωνίας καί
λίθος ἀκρογωνιαῖος, καί διότι πάλαι ἡ πέτρα αὐτήν τήν Τράπεζαν
εἰκόνιζεν, ἡ πέτρα δηλαδή μέ τήν ὁποίαν ἐπότιζε τόν πάλαι Ἱσραήλ·
οὐχί ὕδωρ ὑλικόν, ἀλλά μᾶς χαρίζει νάματα τῆς αἰωνίου ζωῆς,
τό ζῶν αἷμα τοῦ Θεοῦ Λόγου» (PG 155, σελ. 705).
Στά χρόνια τῶν διωγμῶν καί τοῦ μαρτυρίου, ὡς Ἁγία Τράπεζα
εἶχε θέση καί ὁ τάφος τῶν μαρτύρων. Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος ἀναφέρει
ὅτι στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ στήν Καρχηδόνα
«τράπεζα τῷ Θεῷ κατεσκευάσθη, διότι αὐτός διά τῆς ἑαυτοῦ θυσίας
τήν τράπεζαν ταύτην ηὐτρέπισε». Ἀπό τήν πράξη αὐτή προέρχεται
καί ὁ καθαγιασμός τῆς Ἁγίας Τράπεζας, μέ τήν τοποθέτηση ἁγίων
λειψάνων μαρτύρων, κατά τόν ἐγκαινιασμό τοῦ ναοῦ.
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «Τίθενται ὑπό κάτω τῆς
Τραπέζης τά ἱερά λείψανα, ἐπειδή εὑρίσκονται οἱ ἅγιοι πάντοτε
συμπαρόντες μέ τά πνεύματα εἰς τόν Χριστόν τόν μέγα μάρτυρα τοῦ
Πατρός: ἀλλά καί ὡς θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας ὑπέχει τό θυσιαστήριον
αὐτά τά λείψανα, διότι μέ τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, καί δι’ αὐτοῦ τοῦ
Σωτῆρος ἡμῶν καί μέ τό αἷμα τῶν μαρτύρων ἔλαβεν ἡ Ἐκκλησία τήν
σύστασιν αὐτῆς». Καί σέ ἄλλο σημεῖο παρατηρεῖ: «Τίθενται δέ
ὑποκάτω εἰς τήν ἱεράν Τράπεζαν..., ἐπειδή εἶναι καί αὐτοί στῦλοι τῆς
πίστεως καί στηρίζουσι τήν Ἐκκλησίαν μέ τήν ὁμολογίαν καί μέ τά
αἵματα καί ἐμιμήθησαν καί ἠγάπησαν τήν ἀνέσπερον ἀνατολήν
αὐτόν τόν Χριστόν».
Ἀλλά, θά συνεχίσουμε, πρῶτα ὁ Θεός, στό ἐπόμενο
κήρυγμα. ΑΜΗΝ!    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ  1^η  ΜΑΡΤΙΟΥ  2026

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 

KAI TO  ΠΑΝΕΝΟΡΙΑΚΟ ΜΝΗMΟΣΥΝΟ

 

 

 

 

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας εορτάζεται την  πρώτη Κυριακή των Νηστειών, δηλαδή 42 μέρες πριν το Πάσχα.

 

     Εχει καθιερωθεί  εδώ και πολλά χρόνια την Κυριακή της Ορθοδοξίας,  να τελείται μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών  των διατελεσάντων Εφημερίων, Επιτρόπων, Ιεροψαλτών, Νεωκόρων, Κτητόρων, μεγάλων Ευεργετών, και Δωρητών και πάντων των διακονησάντων  του ως άνω Ιερού Ναού και των Ναϊδρίων  αυτού.

      Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας μικροί και μεγάλοι κρατούσαν διάφορες εικόνες στα χέρια τους, οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και οι  ιεροψάλτες έψαλλαν το απολυτίκιο «Την άχραντον εικόνα σου»….

 Εις τέσσερις στάσεις, τέλεσε στις τέσσερις πλευρές του Ιερού Ναού  δεήσεις ο ιερέας π. Βασίλειος Ν. Φιλιππάκης.  Και στο τέλος διάβασε τις περικοπές του Συνοδικού.

Τέλος εισερχόμενος στο ναό έψαλλε το Μέγα προκείμενον «Τις Θεός Μέγας….»

 Μετά το τέλος της  Θείας Λειτουργίας ένα ζεστό καφέ  και ένα κουτάκι με  νηστίσιμα εδέσματα προσφέρθηκε στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο σε όλο το εκκλησίασμα.

Ευχόμεθα καλή  και ευλογημένη  Μεγάλη Τεσσαρακοστή να περάσομε και να αξιωθούμε να προσκυνήσομε τα φρικτά Πάθη του Κυρίου μας και την ζωηφόρο Ανάστασή του.

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 9
ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
01-03-2026
«αἰνέσω Κύριον ἐν τῇ ζωῇ μου,
ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχων» (Ψαλμ. 145,2).

Κατά τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους, ἀδελφοί μου,
ἡ ψαλμωδία γινόταν ἀπό ὁλόκληρο τό ἐκκλησίασμα. Ὅμως, στήν
πορεία ἐπικρατεῖ τό σύστημα ἕνας νά προεξάρχει καί οἱ λοιποί
νά ἀκολουθοῦν ὑποψάλλοντες. Ὁ ἱστορικός Εὐσέβιος γράφει:
«Ἑνός μετά ρυθμοῦ κοσμίως ψάλλοντος, οἱ λοιποί καθ’ ἡσυχίαν
ἀκροώμενοι τῶν ὕμνων ἀκροτελεύτεια συνεξηχοῦσι»
(Ἐκκλ. ἱστορία Β΄, 12). Ὡς πρός τό ἀντιφωνικό τρόπο ψαλμῳδίας στή
δημόσια λατρεία, εἶναι πολύ ἀρχαῖος κάι μάλιστα προχριστιανικός.
Ἤδη συναντᾶται καί στήν ἑβραϊκή λατρεία. Ὁ Θεόδωρος
Μοψουεστίας (+428) ὑποστηρίζει ὅτι οἱ μοναχοί Φλαβιανός καί
Θεόδωρος, ἀπό τήν Ἀντόχεια, εἶναι ἐκεῖνοι πού καθιέρωσαν τήν
ἀντιφωνία στήν ἑλληνική γλῶσσα τῆς Συριακῆς Ἐκκλησίας, περίπου
τό 360 μ.Χ. «Οὗτοι πρῶτοι διχῆ διελθόντες τούς τῶν ψαλλόντων
χορούς, ἐκ διαδοχῆς ᾄδειν τήν δαυϊτικήν ἐδίδαξον μελῳδίαν». Τήν
ἀντιφωνία στήν Καισάρεια, καθιέρωσεν ὁ Μέγας Βασίλειος, πού τήν
θεωρεῖ «πατροπαράδοτον». Στήν Κωνσταντινούπολη πρῶτοι
χρησιμοποίησαν οἱ Ἀρειανοί καί τότε ὁ ἱερός Χρυσόστομος
προέτρεψε τό λαό νά μιμηθεῖ τόν τρόπο αὐτό τῆς ψαλμῳδίας. Καί ὁ
Σωζόμενος παρατηρεῖ: «Ἐξῆρχον δέ τῶν ψαλτῶν τοῖς ἄλλοις οἱ
τοῦτοι ἀκριβοῦντες καί συνυπήχει τό πλῆθος ἐν συμφωνίᾳ»
(Ἐκκλ. Ἱστορία Ε΄, α΄).
Ο ΓΥΝΑΙΚΩΝΙΤΗΣ. Ὁ Γυναικωνίτης ἤ Γυναικίτης ἀναφέρεται
ἀπό τότε πού ἄρχισαν νά κτίζονται οἱ μεγάλες βασιλικές καί
μάλιστα, ἐνῶ ἀπό τά μέσα τοῦ 4ου αἰώνα ὑπάρχει ὁ διαχωρισμός
μεταξύ ἀνδρῶν καί γυναικῶν στόν κυρίως ναό, ἡ χρήση τῶν
ὑπερῴων τοῦ ναοῦ, ὡς γυναικωνίτη, παρουσιάζεται ἀργότερα. Ἡ
τάξη αὐτή ὑπῆρχε στόν Ἰουδαϊσμό καί τό ἔθιμο αὐτό παρέλαβε καί ἡ
Χριστιανική Ἐκκλησία πολύ νωρίς (Θρησκευτική καί Ἠθική
ἐγκυκλοπαίδεια, τόμος 4ος , σελ. 847). Ὁ ἱερός Χρυσόστομος κάνει
λόγο καί γιά τό ξύλινο χώρισμα πού χώριζε τά δύο φύλα. Ὁ δέ
ἱστορικός Σωκράτης κάνει λόγο, γιά τήν εὐσέβεια τῆς μακαρίας
Ἑλένης «ὡς καί συνεύχεσθαι ἐν τῷ τῶν γυναικῶν τάγματι
(Ἐκκλ. ἱστορία Α΄,17). Στόν γυναικωνίτη τῆς Ἁγίας Σοφίας ὑπῆρχαν
τά ἰδιαίτερα καθίσματα τῶν κυριῶν τοῦ Παλατιοῦ, τῆς
αὐτοκράτειρας καί τῆς συνοδείας της. Ὁ Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων
λέγει πώς «ὁ γυναικωνίτης ἔγινε, γιά νά διαιροῦνται οἱ γυναῖκες ἀπό
τούς ἄνδρες, «καθώς αἱ μυροφόροι οὐκ εἰσῆλθον εἰς τόν τάφον μετά
Ἰωσήφ καί Νικοδήμου, ἀλλά ἱστάμεναι ἔξω ἔκλαιον» (Ἐκκλ. Ἱστορία
PG 87, 3981).
ΤΕΜΠΛΟ Η΄ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙ. Ἡ λέξη τέμπλο προέρχεται ἀπό
τή λατινική λέξη «templum» πού σημαίνει τέμενος, δηλαδή ἱερός
χῶρος προοριζόμενος γιά τή λατρεία τοῦ Θεοῦ. Ἀπαντᾶται τόν
8ο αἰῶνα σέ κείμενα τοῦ Θεοδώρου Στουδίτη. Παλαιότερα ἀπέδιδε μέ
ἄλλες ὀνομασίες τή συγκεκριμένη ἀρχιτεκτονική κατασκευή: ἱεραί
κιγκλίδες, κάγκελλα, δρύφακτα, στηθέα, θύρακες, ἕρκος, περίβολος.
Συστατικά μέρη τοῦ τέμπλου αὐτοῦ εἶναι οἱ μικροί κίονες καί οἱ
πλάκες – θωράκια, ξύλινα ἤ σιδερένια καί μαρμάρινα μέ πολλά
γλυπτά θέματα. Ἐπίσης, πάνω ἀπό τά παραπετάσματα ἤ βῆλα,
τά ὁποῖα κατέβαζαν οἱ ἱερεῖς στά ἱερότερα σημεῖα τῆς Θείας
Λειτουργίας. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος γράφει: «Ὅταν ἴδης ἀνελκόμενα
τά ἀμφίθυρα, τότε νόμισε διαστέλλεσθαι τόν οὐρανόν ἄνωθεν καί
κατιέναι τούς ἀγγέλους. Τό σημερινό τέμπλο ἄρχισε νά
διαμορφώνεται ἀπό τήν ἐποχή τῆς εἰκονομαχίας καί
ὁριστικοποιήθηκε ἡ μορφή του τόν 14ο αἰῶνα, ἔτσι ἔχει ὑψωθεῖ πλέον
μέχρι τῆς ὀροφῆς, ὁπότε τοποθετήθηκαν καί εἰκόνες μεγάλων
διαστάσεων. Ἡ διάταξη τῶν εἰκόνων εἶναι, Δεξιά τῆς Ὡραίας Πύλης
βρίσκεται ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ μέ ἱλαρή μορφή κρατῶντας στά
χέρια Του τό Εὐαγγέλιο ἀνοιχτό μέ τίς λέξεις: «Ἐγώ εἰμι τό Φῶς
τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μή περιπατήσει ἐν τῇ σκοτίᾳ»
(Ἰω. η΄,12). Δίπλα του εἰκονίζεται ὁ Τίμιος Πρόδρομος. Ἀριστερά τῆς
Ὡραίας Πύλης εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς Θεομήτορος κρατῶντας στά χέρια
της τόν ἐνσαρκωθέντα Λόγον, τόν Σωτήρα. Δίπλα εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ
Ἁγίου πού εἶναι ἀφιερωμένος ὁ Ναός καί οἱ ἐπίλοιποι Ἅγιοι μέ τίς
εἰκόνες τους. Ὁ Συμεών λέγει· «καί μᾶς διδάσκουσι τά τοιαῦτα, ὅτι
καί εἰς τόν οὐρανόν μέ τόν ἴδιον τρόπον κάθηται ὁ Χριστός μέ τούς
ἁγίους Του, καί ὅτι εἶναι τώρα μέ ἡμᾶς καί μέλλει πάλι νά ἔλθῃ».
Στό ἄνω μέρος τοῦ Ἱεροῦ εἰκονοστασίου βρίσκεται τό λεγόμενο
Δωδεκάορτο μέ τά σπουδαιότερα γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου. Στό
κέντρο δεσπόζει ὁ Μυστικός Δεῖπνος καί οἱ εἰκόνες ἀριστερά καί
δεξιά: Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου, ἡ Γέννηση, τά Θεοφάνεια, ἡ
Ὑπαπαντή, ἡ Μεταμόρφωση, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, ἡ
Σταύρωση, ἡ Ἀποκαθήλωση, ἡ Ἀνάσταση, ἡ Ἀνάληψη, ἡ
Πεντηκοστή. Ἡ διακόσμηση μέ τήν ἄμπελο, συνήθως συμπληρώνει
τήν ὅλη εἰκόνα τοῦ τέμπλου. Οἱ πιστοί, «τά κλήματα», πρέπει νά
ἑνωθοῦν μέ τήν «Ἄμπελον τήν ἀληθινήν» γιά νά πάρουν τή θεία
ζωή καί νά ἀνέβουν πρός τά οὐράνια. Ἡ Ὡραία Πύλη εἶναι ἡ πύλη
τῆς σωτηρίας, τό σημεῖο πού οἱ πιστοί ἑνώνονται μέ τό Σωτήρα τους,
γιά νά εἰσέλθουν μαζί Του στά Ἅγια καί νά γίνουν ἅγιοι. Στά
παραπόρτια εἰκονίζονται οἱ Ἀρχάγγελοι Μιχαήλ καί Γαβριήλ μέ τά
ξίφη τους, ὡς ἄλλοι ἀκοίμητοι φρουροί, καί ἐμποδίζουν τήν εἴσοδο
ἐκείνων, πού δέν συναριθμοῦνται στούς ἱερούς καταλόγους.
Ὁ Γερμανός γράφει: «Ἡ τῶν θυρῶν κλείσις καί ἡ ἐπάνωθεν τούτων
ἐξάπλωσις τοῦ καταπετάσματος... τήν νύκτα ἐκείνην δηλοῖ, καθ’ ἥν
ἡ τοῦ μαθητοῦ προδοσία προέβη καί ἡ πρός Καϊάφα ἀπαγωγή καί ἡ
πρός Ἄνναν παράστασις καί αἱ ψευδομαρτυρίαι». Καί συνεχίζει ὁ
ἅγιος λέγοντας: «Τοῦ καταπετάσματος συστελλομένου, τῶν θυρῶν
τε ἀνοιγομένων, ἡ πρωΐα διατυποῦται, καθ’ ἥν ἀπήγαγον Αὐτόν καί
παρέδωκαν Ποντίῳ Πιλάτῳ τῷ ἡγεμόνι» (Μυστική θεωρία PG 98,
σελ. 428).
Μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ θά συνεχίσωμε στό ἑπόμενο
κήρυγμα. ΑΜΗΝ!    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου