ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 11
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ
15-03-2026
«Νίψομαι ἐν ἀθώοις τάς χεῖράς μου Κύριε
καί κυκλώσω τό θυσιαστήριόν σου» (Ψαλμ. 25,6)

Στήν ἐρώτηση: γιατί χύνεται, ἀδελφοί μου, Ἅγιο Μύρο πάνω στά
ἅγια λείψανα στά ἐγκαίνια τῆς Ἁγίας Τραπέζης ὁ τῆς Θεσσαλονίκης
ἐπίσκοπος Συμεών ἀπαντᾶ: «Καί χέει (ὁ ἀρχιερέας) θεῖον μύρον εἰς
αὐτά, διά νά ἀποδείξῃ, ὅτι εἶναι ἡνωμένοι οἱ μάρτυρες μέ τόν Χριστόν,
τό ἀληθινόν μύρον καί πλήρεις τῆς εὐωδίας τῆς Χάριτος καί διά νά
παραστήσῃ καί τόν ἐνταφιασμόν τοῦ Χριστοῦ καί τόν ἰδικόν των,
ἐπειδή θάπτονται τρόπον τινά καί αὐτοί κατατιθέμενοι ὑποκάτω εἰς
τόν τάφον τοῦ Χριστοῦ, ὅπου εἶναι ἡ ἱερά Τράπεζα, ἔτι δέ καί ὁ ἴδιος ὁ
Σωτήρ μέλλων νά πάθῃ καί νά ταφῇ ἠλείφθη παρά γυναικός μέ
μύρον». Καί σέ ἄλλο σημεῖο συμπληρώνει: «Χρίεται μέ μύρον, ἐπειδή
εἶναι πλῆρες τό μύρον τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τό ζῶν
μύρον ἔχει ἱερουργούμενον». Καί συνεχίζει λέγοντας: «Μέ ἄμφια δέ
σκεπάζεται καί στολίζεται τό θυσιαστήριον, ἐπειδή εἶναι τά ἐν αὐτῷ
δυσθεώρητα καί οὐχί εἰς ὅλους γνωστά». Πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα
εἶναι πάντοτε τοποθετημένα τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον καί ὁ Σταυρός καί
ἐπεξηγεῖ ὁ Συμεών λέγοντας: «Τό μέν Ἱερόν Εὐαγγέλιον ἐπάνω εἰς τό
θυσιαστήριον εἰκονίζει αὐτόν τόν Ἰησοῦν, ὁ δέ Σταυρός τήν θυσίαν
αὐτοῦ δηλοῖ» (Αὐτόθι σ. 318 καί 705).
Ὅταν ὁ ἱερέας ἀσπάζεται τό Εὐαγγέλιο καί τήν Ἁγία Τράπεζα
«Χριστόν καί Ἐκκλησίαν» ἀσπάζεται. Ὁ Ἅγιος Γερμανός, Πατριάρχης
Κωνσταντινουπόλεως, λέγει πώς ἡ Ἁγία Τράπεζα συμβολίζει τόν τόπο
τῆς ταφῆς τοῦ Χριστοῦ. «Ἡ Ἁγία Τράπεζα ἐστίν ἀντί τοῦ τόπου τῆς
ταφῆς, ἐν ᾗ ἐτέθη ὁ Χριστός... ἐστί δέ καί θρόνος Θεοῦ ἡ αὐτή, ἐν ᾥ ὁ
ἐπουράνιος Θεός...σωματωθείς ἐπαναπαύσατο. Ἡ Ἁγία Τράπεζα ἐστίν
ἀντί τῆς τραπέζης τοῦ Χριστοῦ σύν τοῖς μύσταις» (Ἐκκλ. Ἱστορία PG 98,
σελ. 388). Καί ὁ Θεόδωρος Ἀνθίδων παρατηρεῖ ὅτι «ἡ θεία καί ἱερά
Τράπεζα καί εἰς τό ἐστρωμένον ἀνώγαιον ἐκλαμβάνεται καί φάτνη
κατονομάζεται καί τάφος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐπικέκληται».
(Προθεωρία κεφαλαίων PG 140,σελ.421). Καί ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς
γράφει ὅτι ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα ἀναβλύζει πηγή, ἡ ὁποία ἐκπηγάζει
πνευματικούς καρπούς «καί ψυχάς ποτίζουσα καί μέχρις οὐρανῶν
ἀνάγουσα». Ἐπίσης, ὁ ὅσιος Νικόλαος Καβάσιλας παρατηρεῖ λέγοντας:
«Τά θυσιαστήρια ἀποτελοῦν μίμησιν τῆς χειρός τοῦ Σωτῆρος»
(ΕΠΕ 22,46). Καί ἀνακεφαλαιώνει ὁ Συμεών: «Ὥστε ἀληθῶς καί
θυσιαστήριον Χριστοῦ εἶναι αὕτη ἡ ἱερά Τράπεζα καί θρόνος δόξης καί
κατοικητήριον Θεοῦ καί μνῆμα καί τάφος καί ἀνάπαυσις τοῦ Χριστοῦ
καί ἀνάστασις Χριστοῦ».
Ἡ Ἁγία Τράπεζα ἔχει καί ἄλλο συμβολισμό, πού ὀφείλεται στήν
ἀρχιτεκτονική κατασκευή της. Ἁγία Τράπεζα μέ μιά κεντρική κολόνα
στό μέσον εἶναι σύμβολο τοῦ Ἱδρυτῆ τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, «ἐφ’ οὗ
ὁ σύμπας κόσμος ἐστήρικται», καί «ἀκρογωνιαίου λίθου». Μέ τέσσερις
κίονες - κολόνες εἶναι σύμβολο τῶν τεσσάρων Εὐαγγελιστῶν, «ἐφ’ ὧν
ἑδράζεται ἡ χριστιανική πίστις».
ΤΑ ΚΑΛΥΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ: Ἡ Ἁγία Τράπεζα
στολίζεται καί καλύπτεται ἀναλόγως, ὅπως ἁρμόζει στό βασιλικό αὐτό
θρόνο ἀπό ἱερά καλύμματα: Τό Κατασάρκιο. Εἶναι λευκό λινό
ὕφασμα, μέ τό ὁποῖο καλύπτεται ἡ ἁγία Τράπεζα τήν ὥρα πού
τελοῦνται τά ἐγκαίνια. Ὀνομάζεται ἔτσι γιατί «ἀγγίζει» αὐτήν. Αὐτό
δέν ἀλλάζει, παρά μόνον ὡς ἔλεγε ὁ μακαριστός Ἰ. Φουντούλης, «μετά
τήν παρέλευση ἀρκετῶν ἐτῶν 50, 60, καθαρίζεται μέ μεγάλη προσοχή
καί εὐλάβεια». Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος περικοσμεῖ τό θεῖο θυσιαστήριο
τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως στά Ἱεροσόλυμα «βασιλικοῖς
παραπετάσμασι». Ἀλλά καί εὐσεβεῖς κυρίες, ὅπως ἡ Ὀλυμπιάδα,
προσφέρουν τά βαρύτατα ἐνδύματα στά ἐγκαίνια τῆς Ἁγίας Τραπέζης
τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στή Κωνσταντινούπολη. Πάνω ἀπό τό
κατασάρκιο τοποθετεῖται ἡ «Ἐνδυτή».
Εἶναι κάλυμμα πού βλέπουμε, πολυτελείας, καθώς δίδουμε στό
Χριστό ὅ,τι πολύτιμο ἔχουμε νά προσφέρουμε. Ἡ ἐναλλαγή χρωμάτων
τῆς «ἐνδυτῆς», πορφυροῦν κατά τήν περίοδο τῆς Μεγάλης
Τεσσαρακοστῆς, λευκό κατά τήν περίοδο τοῦ Πάσχα, γαλάζιο στά
Θεοφάνεια καί ἄλλων χρωμάτων σέ ἄλλες ἐποχές καί περιόδους
ἐνδείκνυται.
Τρίτο κάλυμμα τό «Εἰλητό». Ὕφασμα πού ἁπλωνόταν μόνο κατά
τήν Θεία Λειτουργία μετά τήν ἀπόλυση τῶν κατηχουμένων καί ἔμενε
μετά διπλωμένο κάτω ἀπό τό Εὐαγγέλιο. Σήμερα τό εἰλητό ὅπου
ὑπάρχει, χρησιμοποιεῖται γιά κάλυμμα τοῦ Ἀντιμηνσίου.
Τό τέταρτο κάλυμμα τῆς Ἁγίας Τραπέζης εἶναι τό Ἀντιμήνσιο
(ἀντί καί ἡ λατινική λέξη mensa= τράπεζα). Εἶναι τεμάχιο ὑφἀσματος
(διαστάσεων 40 χ 50 περίπου ἑκατοστῶν). Πάνω σ’αὐτό εἶναι
ζωγραφισμένος ὁ Χριστός κατά τόν τύπον τοῦ Ἐπιταφίου ἤ ὁ Χριστός
στήν ἄκρα ταπείνωση. Τά ἀντιμήνσια καθαγιάζονται καί
ὑπογράφονται στά ἐγκαίνια τῶν ναῶν ἀπό τόν Ἐπίσκοπο. Ὅταν
τελεῖται Θεία Λειτουργία ξεδιπλώνεται τό ἱερό Ἀντιμήνσιο καί πάνω
ἐκεῖ τοποθετοῦνται τά Τίμια Δῶρα. Ὅταν τελειώσει ἡ Θεία Εὐχαριστία
τό ξαναδιπλώνει ὁ ἱερέας καί τό τοποθετεῖ μέσα στό Εἰλητό
(διπλωμένο καί αὐτό) καί ἔτσι προστατεύεται ἀπό τή φθορά (π.χ. τριβή
μέ τό Ἱ. Εὐαγγέλιο).
Ὁ Θεόδωρος Μοψουεστίας γράφει ὅτι «τά καλύμματα τοῦ
θυσιαστηρίου εἶναι οἱ σινδόνες τοῦ ἐνταφιασμοῦ». Καί ὁ Ἰσίδωρος
Πηλουσιώτης (5ος αἰώνας) ἀναφέρει: «Ἡ καθαρά σινδών, ἡ
ὑφαπλωμένη τῇ τῶν θείων δώρων διακονίᾳ ἡ τοῦ Ἀριμαθέως ἐστίν
Ἰωσήφ λειτουργία». Τό Κατασάρκιο δηλ. συμβολίζει τήν καθαρή
σινδόνα, μέ τήν ὁποία «ὁ εὐσχήμων βουλευτής» τύλιξε τό Ἄχραντο
Σῶμα τοῦ Κυρίου.
Ὁ Σωφρόνιος γράφει: «Ἡ Ἐνδυτή, ὁ κόλπος ὁ ἁγνός τῆς
Θεοτόκου». Καί ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει, ὅτι τό Εἰλητό
εἰκονίζει τό σουδάριο. «Τό σουδάριον δέ εἰκονίζει τό ἐν τῇ Ἁγίᾳ
Τραπέζῃ Εἰλητόν» (Migne P.G 155, σελ. 717). Γιά δέ τό Κατασάρκιο καί
τήν Ἐνδυτή γράφει, ὅτι, ἐπειδή ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι τάφος καί Θρόνος
τοῦ Ἰησοῦ, «τό μέν ἐστίν ὡς σινδών, ᾗ περιειλήθη νεκρός, τό δέ, ὡς
δόξης περιβολή». Τό Εὐαγγέλιο καί ὁ Σταυρός καί τό ἱερατικό βιβλίο
καλύπτονται μέ ὕφασμα. Ἐπάνω στήν Ἁγία Τράπαεζα συνυπάρχουν
κηροπήγια μέ λαμπάδες ἤ κανδύλια, πού καίουν στή διάρκεια τῶν
ἱερῶν ἀκολουθιῶν, καί συμβολίζουν τό ἀνέσπερο Φῶς τῆς Χριστοῦ
διδασκαλίας. Ἐδῶ ὑπάρχουν τά ἑξαπτέρυγα, ὁρώμενα δίπλα στόν
ἐσταυρωμένο, τό Ἱερό Ἀρτοφόριο, γιά τά ὁποῖα θά κάνουμε ἐκτενῆ
ἀναφορά σέ ἄλλη ἑνότητα πού περιλαμβάνει «Τά Ἱερά Σκεύη».
Σύν Θεῷ θά συνεχίσωμε στό ἑπόμενο κήρυγμα. ΑΜΗΝ!     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 10
ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
08-03-2026

Τό Ἅγιο Βῆμα, ἀδελφοί μου, εἶναι τό ἱερώτερο καί ἁγιώτερο
μέρος τοῦ Χριστιανικοῦ Ναοῦ, εἶναι, τρόπον τινά, ἡ κεφαλή τοῦ ὅλου
σώματος τῆς οἰκοδομῆς τῆς Ἐκκλησίας. Καλεῖται «πρεσβυτέριον» ἤ
«ἱερατεῖον», ὡς προοριζόμενο γιά τόν Κλῆρο, «ἄδυτον», καί
«ἄβατον», γιατί δέν ἐπιτρέπεται ἡ εἴσοδος, παρά μονάχα στούς
ἱερωμένους, καί παλαιότερα στούς βασιλεῖς. Καλεῖται καί
«θυσιαστήριον» καί «ἱλαστήριον», γιατί «ἐν αὐτῷ» τελεῖται ἡ
ἀναίμακτη θυσία καί «Ἅγια ἁγίων», γιατί ἐδῶ ἁγιάζονται τά τίμια
δῶρα (Β. Ἰωάν. κ. Β. Σκουτέρη, Κατήχηση καί Λειτουργική σελ. 127).
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης ἀναφέρει, ὅτι οἱ τρεῖς τάξεις τῶν
ἱερωμένων, ὅταν εἰσέρχονται στό ἅγιο βῆμα «τάς ὑπερκοσμίους
δυνάμεις τυποῦσι». Τό Ἅγιον Βῆμα πάντοτε βρίσκεται στήν
ἀνατολικώτερη πλευρά τοῦ ναοῦ, γιά νά στρέφονται πρός αὐτό οἱ
χριστιανοί, «ὡς τό τιμιώτερον μέρος» καί νά προσεύχονται
στραμμένοι πρός ἀνατολάς: Ἐδῶ, σάν ἄλλος Μωϋσῆς στό θεοδόχο
Σινᾶ, εἰσέρχεται ὁ ἱερέας, προκειμένου νά ἱερουργήσει, γιατί
«ἀβέβηλος ὁ τόπος καί μόνοις ἱερεῦσι βατός».
Ὁ 69ος Κανόνας τῆς ΣΤ΄Οἰκουμ. Συνόδου (680) ἀπαγορεύει ρητά
στούς λαϊκούς νά εἰσέρχονται στό ἅγιο Βῆμα, ἐκτός τοῦ βασιλέα,
ὁ ὁποῖος ἤθελε νά προσφέρει δῶρα στόν Πλάστη. Ἐπίσης,
ἐπιτρέπεται καί στίς μοναχές νά εἰσέρχονται καί νά ἀνάβουν κερί
καί κανδῆλες καί νά εὐτρεπίζουν.
Ὁ Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως γράφει: «Σύμφωνα μέ τήν
ἀκολουθία τῶν ἐπουρανίων πραγμάτων καί τή διάταξη τῶν
ἐπιγείων ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί κριτής τῶν ἁπάντων ἐνομοθέτησε.
Ὑπάρχει τό Ἅγιο Βῆμα, τύπος καί θρόνος, εἰς τόν ὁποῖον ὁ
παμβασιλεύς Χριστός προκάθεται μετά τῶν Ἀποστόλων Του, καί τό
Βῆμα δηλοῖ - συμβολίζει, τά Ἅγια τῶν ἁγίων». Τό Ἅγιον Βῆμα εἶναι
τό σκήνωμα τῆς Θείας Δόξας καί Παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τό σημεῖο τῆς
ἀνατολῆς συμβολίζει τήν ἁγιότητα, τή μεγαλειότητα, τήν
πνευματικότητα, τήν αἰωνιότητα, τήν ἀκούραστη εὐεργετικότητα
τοῦ οὐρανίου Πατρός. Ἡ ἀνατολή εἶναι εἰκόνα γενέθλιας ἡμέρας,
γιατί ἀπ’ἐκεῖ τό φῶς αὐξάνεται, ἀφοῦ ἔλαμψε πρῶτα πάνω στό
σκοτάδι. Γιά τό λόγο αὐτό καί «πρός τήν ἑωθινήν ἀνατολήν αἱ εὐχαί»
(Κλήμ. Migne 9.461).
Ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγει ὅτι «ἡ ἀνατολή εἶναι ὅ,τι
κάλλιστον πρός τήν Πηγήν, ἄρα τῶν καλῶν ἀφιερωτέα ἡ ἀνατολή».
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει «Τό μέν Βῆμα τά Ἅγια τῶν
ἁγίων εἰκονίζει, τά ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν καί τοῦ οὐρανοῦ». Καί σέ
ἄλλο σημεῖο ὑπογραμμίζει: «Τό Βῆμα, λοιπόν, ὡς ὑψηλότερον τῶν
οὐρανῶν, ἔχει τό ἡμικύκλιον καί αὐτό εἰς πᾶν μέρος γίνεται εἰς
ὅλους τούς ναούς, διά νά δηλώσει τό ὑπερουράνιον τοῦ βήματος».
Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ. Ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι τό ἀναίμακτο
θυσιαστήριον, τό ὁποῖο ὑπαινίσσεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν
λέγει: «Ἔχομεν θυσιαστήριον, ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσι ἐξουσίαν οἱ
τῇ σκηνῇ λατρεύοντες». (Α΄Κορ. 10,12 - Ἑβρ. 13,10). Οἱ Πατέρες τῆς
Ἐκκλησίας μας ἀποκαλοῦν τήν Ἁγία Τράπεζα θυσιαστήριο, ἀλλά
καί τράπεζα μυστική, φρικώδη, πνευματική, βασιλική, ἀθάνατη,
ἁγία, θεία καθέδρα τοῦ Θεοῦ, μνῆμα Χριστοῦ, ἀνάπαυση Θεοῦ,
ἐργαστήρι τοῦ μεγάλου θύματος.
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης λέγει: «Ὅθεν καί τράπεζα λέγεται,
διότι εἰς ὅλους ὁ Χριστός εἶναι τροφή ζωτική καί τροφή καί ἄρτος,
διότι στηρίζει καί ποτήριον ἐξ οἴνου, ἐπειδή εὐφραίνει καί δίδει ζωήν
καί θερμαίνει καί μεθύσκει καί μεταβάλλει καί ἀλλοιοῖ τόν
ἄνθρωπον εἰς τήν καλήν ἀλλοίωσιν... Καί ὅστις δέν τρέφεται ἀπ’ἐκεῖ
εἶναι νεκρός» (Συμεών Θερσσαλονίκης. Περί τοῦ ἁγ. ναοῦ P.G. 155,
sel. 146).
Ὁ ἱστορικός Εὐσέβιος ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Τύρου
Παυλίνος «τό τῶν ἁγίων ἅγιον θυσιαστήριον ἐν μέσῳ ἔθηκε.»
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «Ἡ δέ Ἁγία Τράπεζα εἶναι εἰς
τό μέσον τοῦ θυσιαστηρίου... Εἰς αὐτήν τήν Ἁγίαν Τράπεζαν ὁ
Σωτήρ, ὡς Θεός μέν ἀναπαύεται, ὡς ἄνθρωπος δέ θυσιάζεται. Διά
τοῦτο πρόκειται ἐν τῷ μέσῳ εἰς ὅλους, διά νά Τόν θεωρήσουν καί νά
Τόν ἀπολαύσουν οἱ οἰκεῖοι Του καί ἄξιοι». Καί συνεχίζει: «Εἶναι δέ
ὑψωμένον καί λαμπρότατον, ἐπειδή εἰκονίζει τόν Θεόν». Ὁ Συμεών,
στό ἐρώτημα γιατί εἶναι ἀπό πέτρα ἡ Ἁγία Τράπεζα, ἀπαντᾶ:
Ἀπό λίθον δέ εἶναι τό θυσιαστήριον, ἐπειδή εἰκονίζει τόν Χριστόν,
ὅστις καί πέτρα εἶναι, ὡς θεμέλιον ἡμῶν καί κεφαλή γωνίας καί
λίθος ἀκρογωνιαῖος, καί διότι πάλαι ἡ πέτρα αὐτήν τήν Τράπεζαν
εἰκόνιζεν, ἡ πέτρα δηλαδή μέ τήν ὁποίαν ἐπότιζε τόν πάλαι Ἱσραήλ·
οὐχί ὕδωρ ὑλικόν, ἀλλά μᾶς χαρίζει νάματα τῆς αἰωνίου ζωῆς,
τό ζῶν αἷμα τοῦ Θεοῦ Λόγου» (PG 155, σελ. 705).
Στά χρόνια τῶν διωγμῶν καί τοῦ μαρτυρίου, ὡς Ἁγία Τράπεζα
εἶχε θέση καί ὁ τάφος τῶν μαρτύρων. Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος ἀναφέρει
ὅτι στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ στήν Καρχηδόνα
«τράπεζα τῷ Θεῷ κατεσκευάσθη, διότι αὐτός διά τῆς ἑαυτοῦ θυσίας
τήν τράπεζαν ταύτην ηὐτρέπισε». Ἀπό τήν πράξη αὐτή προέρχεται
καί ὁ καθαγιασμός τῆς Ἁγίας Τράπεζας, μέ τήν τοποθέτηση ἁγίων
λειψάνων μαρτύρων, κατά τόν ἐγκαινιασμό τοῦ ναοῦ.
Ὁ Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει: «Τίθενται ὑπό κάτω τῆς
Τραπέζης τά ἱερά λείψανα, ἐπειδή εὑρίσκονται οἱ ἅγιοι πάντοτε
συμπαρόντες μέ τά πνεύματα εἰς τόν Χριστόν τόν μέγα μάρτυρα τοῦ
Πατρός: ἀλλά καί ὡς θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας ὑπέχει τό θυσιαστήριον
αὐτά τά λείψανα, διότι μέ τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, καί δι’ αὐτοῦ τοῦ
Σωτῆρος ἡμῶν καί μέ τό αἷμα τῶν μαρτύρων ἔλαβεν ἡ Ἐκκλησία τήν
σύστασιν αὐτῆς». Καί σέ ἄλλο σημεῖο παρατηρεῖ: «Τίθενται δέ
ὑποκάτω εἰς τήν ἱεράν Τράπεζαν..., ἐπειδή εἶναι καί αὐτοί στῦλοι τῆς
πίστεως καί στηρίζουσι τήν Ἐκκλησίαν μέ τήν ὁμολογίαν καί μέ τά
αἵματα καί ἐμιμήθησαν καί ἠγάπησαν τήν ἀνέσπερον ἀνατολήν
αὐτόν τόν Χριστόν».
Ἀλλά, θά συνεχίσουμε, πρῶτα ὁ Θεός, στό ἐπόμενο
κήρυγμα. ΑΜΗΝ!    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ  1^η  ΜΑΡΤΙΟΥ  2026

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 

KAI TO  ΠΑΝΕΝΟΡΙΑΚΟ ΜΝΗMΟΣΥΝΟ

 

 

 

 

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας εορτάζεται την  πρώτη Κυριακή των Νηστειών, δηλαδή 42 μέρες πριν το Πάσχα.

 

     Εχει καθιερωθεί  εδώ και πολλά χρόνια την Κυριακή της Ορθοδοξίας,  να τελείται μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών  των διατελεσάντων Εφημερίων, Επιτρόπων, Ιεροψαλτών, Νεωκόρων, Κτητόρων, μεγάλων Ευεργετών, και Δωρητών και πάντων των διακονησάντων  του ως άνω Ιερού Ναού και των Ναϊδρίων  αυτού.

      Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας μικροί και μεγάλοι κρατούσαν διάφορες εικόνες στα χέρια τους, οι καμπάνες χτυπούσαν χαρμόσυνα και οι  ιεροψάλτες έψαλλαν το απολυτίκιο «Την άχραντον εικόνα σου»….

 Εις τέσσερις στάσεις, τέλεσε στις τέσσερις πλευρές του Ιερού Ναού  δεήσεις ο ιερέας π. Βασίλειος Ν. Φιλιππάκης.  Και στο τέλος διάβασε τις περικοπές του Συνοδικού.

Τέλος εισερχόμενος στο ναό έψαλλε το Μέγα προκείμενον «Τις Θεός Μέγας….»

 Μετά το τέλος της  Θείας Λειτουργίας ένα ζεστό καφέ  και ένα κουτάκι με  νηστίσιμα εδέσματα προσφέρθηκε στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο σε όλο το εκκλησίασμα.

Ευχόμεθα καλή  και ευλογημένη  Μεγάλη Τεσσαρακοστή να περάσομε και να αξιωθούμε να προσκυνήσομε τα φρικτά Πάθη του Κυρίου μας και την ζωηφόρο Ανάστασή του.