ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 3
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
Ἀθανασίου & Κυρίλλου, Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας
18-01-2026
«Ἐγώ φῶς εἰς τόν κόσμον ἐλήλυθα»
(Ἰωάν. 12,46)

Ὁ Κύριος καί Θεός μας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἀναφωνεῖ:
«Ἐγώ ἦλθα στόν κόσμο γιά νά εἶμαι φῶς πνευματικό γι’αὐτόν, γιά νά
μή μείνει στό ἠθικό σκότος τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης κανείς ἀπό
ἐκείνους πού πιστεύουν σ’ἐμένα. «Πρίν εἰσέλθει πρός τό σωτήριο
πάθος Του ἀκολουθεῖ τό γεγονός τῆς φρικτῆς Του Μεταμόρφωσης.
Τό Θεανθρώπινο Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ ἀπαστράπτει (Ματθ. 17,20)
προτρέποντας καί ἐμᾶς νά λάμπουμε μέ τίς ἀρετές μας. Ἡ δόξα τοῦ
Θαβώρ εἶναι τό μόνιμο ἔνδυμά Του, «πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης»
ἀναφωνεῖ ὁ Ἠσαΐας (6,1). Ὁ Ἰησοῦς ἔζησε στή γῆ χωρίς δόξα. Στό
πάθος Του μάλιστα «τό εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καί ἐκλίπον παρά πάντας
τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων» (Ἠσ. 53,2-3). Τήν δόξα Του θά τήν
ἀντικρύσωμεν ὅταν ἐπανέλθει «κρῖναι τόν κόσμον» (Ἰω. 3,17).
«Πρίν τοῦ τόν κόσμον γενέσθαι, τήν δόξαν εἶχεν ὁ υἱός» διαλαλεῖ
ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Νέα διακήρυξις τοῦ Ἰησοῦ πρίν τήν σωτήριο
σταυρική Του θυσία «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή» (Ἰω. 11,25).
Ἀνεβαίνει στό ζωοποιό ξύλο τοῦ Σταυροῦ γιά νά σώσει τόν πεπτωκότα
ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ Ζωή! Τώρα θά ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι καί ἡ Ἀνάστασις,
ἡ νίκη τοῦ θανάτου. Ὁ Ἰησοῦς δέχθηκε ἑκούσια νά σηκώσει τό βάρος
τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἡ γεμάτη ἀγάπη ἐξιλαστήριος θυσία Του ἔγινε γιά
τόν ἐξαγνισμό τῆς ἀνθρωπότητος. «Ἐξηγόρασας ἡμᾶς, ἐκ τῆς κατάρας
τοῦ νόμου, τῷ τιμίῳ σου αἵματι, τῷ σταυρῷ προσηλωθείς καί τῇ λόγχῃ
κεντηθείς, τήν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις, Σωτήρ ἡμῶν, δόξα
σοι», ψάλλει ἕνας ὕμνος. Εἶναι ἄξιο σημείωσης ὅτι ὅλοι οἱ
Εὐαγγελιστές, περιγράφοντας τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, δέν
μεταχειρίζονται τό ρῆμα ἀπέθανε, ἀλλά ὁ μέν Ματθαῖος λέγει
«ἀφῆκε τό πνεῦμα», ὁ Μᾶρκος καί ὁ Λουκᾶς «ἐξέπνευσε» καί ὁ
Ἰωάννης «παρέδωκε τό πνεῦμα», ἐπειδή ἤθελαν νά τονίσουν,
ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος, ὅτι ὁ Ἰησοῦς παρέδωκε τήν ζωήν
Του, ἐπειδή ἠθέλησε καί ὅπως ἠθέλησε. Ὅ Ἅγιος Παΐσιος ἀξιώθηκε νά
δεῖ τόν Κύριό μας καί μάλιστα ὁμολογεῖ: «Τά μαλλιά του ἦταν ξανθά
καί τά μάτια του γαλανά. Ὅταν Τόν εἶδα σκέφθηκα. Πῶς μπόρεσαν νά
φτύσουν τέτοια μορφή; Πῶς μπόρεσαν οἱ ἀθεόφοβοι νά ἀκουμπήσουν
τέτοια μορφή; Πῶς μπόρεσαν νά μπήξουν καρφιά σέ τέτοιο σῶμα;».
Στήν Ἀποκάλυψη ὁ Ἰησοῦς διακηρύσσει: «Μή φοβοῦ! Ἐγώ εἰμι ὁ
πρῶτος καί ὁ ἔσχατος καί ὁ ζῶν, καί ἐγενόμην νεκρός καί ἰδού ζῶν εἰμι
εἰς τούς αἰῶνας καί ἔχω τάς κλεῖς τοῦ θανάτου καί τοῦ ᾅδου» (1,17).
Ὁ σταυρικός θάνατος του Κυρίου εἶναι ἕνα μυστήριο μέ λειτουργικό
νόημα. Εἶναι τό Πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης καί ἡ μυστηριακή του
σημασία ἀποκαλύπτεται στόν Μυστικό Δεῖπνο, διότι ἡ Θεία
Εὐχαριστία εἶναι τό μυστήριο τῆς σταυρώσεως τοῦ τεμαχισθέντος
σώματος καί ἐκχυθέντος αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό, ὅμως, τό σῶμα
τοῦ Κυρίου, πού θανατοῦται καί ἐγείρεται εἶναι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς τῶν
χριστιανῶν σήμερα καί εἰς τούς αἰῶνας. Τό Δεσποτικό στόμα
διασαλπίζει: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς· ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μή
πεινάσει, καί ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή διψήσει πώποτε» (Ἰω. 6,35).
Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ μοναδικός ἔρωτας τῶν πιστῶν ὀπαδῶν Του.
Ὁ ἱερός Δαμασκηνός ἀναφωνεῖ: «Ἰησοῦς Χριστός, τό φίλον ἐμοί
πρᾶγμα καί ὄνομα, τό γλυκύτατον ὄντως καί ποθεινότατον». Καί
ἦλθεν ἡ χαροποιός καί λαμπροφόρος Ἀνάστασις τοῦ Σωτῆρος καί
Λυτρωτοῦ μας. Ἡ πρώτη Του λέξη ἐκεῖνο τό πολυπόθητο «Χαίρετε!»
(Ματθ. 28,9). Τόν θρῆνο τῆς Εὔας τόν διαδέχεται ἡ χαρά τῶν
Μυροφόρων. Αὐτές «τήν προγονικήν ἀπόφασιν ἀπορρίψασθαι, τοῖς
Ἀποστόλοις καυχώμεναι ἔλεγον. Ἐσκύλευται ὁ θάνατος, ἠγέρθη
Χριστός ὁ Θεός». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μέ καύχηση θά πεῖ: «Νυνί δέ
Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο»
(Α΄Κορ. 15,20). Ὁ Ἀναστημένος Ἰησοῦς ἐμφανίζεται στούς μαθητές Του,
γιά νά στηρίξει τήν πίστη τους, ἐνισχύοντάς τους στό λυτρωτικό
κήρυγμά τους πρός τούς ἀνθρώπους. Μετά ἀπό 40 ἡμέρες ἀκολουθεῖ ἡ
Θεία Του Ἀνάληψις εἰς τούς οὐρανούς. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στό
κήρυγμα τῆς Πεντηκοστῆς – τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
(Πράξ. 2,32) διακηρύττει: «Τοῦτον τόν Ἰησοῦν ἀνέστησεν ὁ Θεός,
οὗ πάντες ἡμεῖς ἐσμέν μάρτυρες». Τό πρόσωπο, λοιπόν, τοῦ Ἰησοῦ
Χριστοῦ καί τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως ἀποτελοῦν τό πρωταρχικό
περιεχόμενο τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος καί τό θεμέλιο τῆς
Ἐκκλησίας. «Κύριος θανατοῖ καί ζωογονεῖ» (Α΄Βασ. 2,6 & Δευτερ. 32,39).
Χριστιανοί μου,
ἄς σταχυολογήσουμε ὡρισμένα ἀπό τά βασικά σωτηριώδη
διδάγματα πού ἀπορρέουν ἀπό τήν λυτρωτική διδασκαλία τοῦ
Κυρίου καί Θεοῦ μας:
1) Ἀγαποῦμε τόν Θεόν μέ ὅλη μας τήν ψυχή (Ματθ. 22,37),
τηρῶντας τίς ἐντολές Του (Ἰωάν. 14,21).
2) Ἀγαποῦμε τούς ἀδελφούς μας, ὅπως καί Ἐκεῖνος μᾶς ἀγάπησε
(Ἰω. 13,34-35), (Α΄ Ἰω. 3,16), (Ματθ. 22,9).
3) Ἀποφεύγουμε τίς διαμάχες καί τίς μνησικακίες μεταξύ μας
(Ματθ. 5,22-25), (Ἐφεσ. 4,26), (Α΄ Ἰω. 3,15).
4) Ἀγαποῦμε τούς ἐχθρούς μας, ὅπως μᾶς παραγγέλει ὁ Σωτήρας
μας (Ματθ. 5,44).
5) Δέν κρίνουμε τούς ἀδελφούς μας (Ματθ. 7,1-3), (Ρωμ. 2,1-2).
6) Προσευχόμαστε γι’ αὐτούς (Ματθ. 2,44).
7) Συγχωροῦμε (Ματθ. 6,14-15), (Μάρκ. 11,25), (Λουκ. 12,3-4).
8) Ἐλεοῦμε τούς πάσχοντες ἀδελφούς μας κατά τήν ἐντολή
τοῦ Κυρίου μας «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὅτι αὐτοί ἐλεηθήσονται»
(Ματθ. 5,7 & 6,1-6). Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης στήν Προσκομιδή
ἔβγαζε μερίδα ὑπέρ τοῦ Κύπρου Μακαρίου καί ἄκουσε φωνή λέγοντας
«Ἐσώθη ὁ Μακάριος, διότι συγχωροῦσε καί ἐλεοῦσε».
9) Φροντίζουμε νά ἀποκτήσουμε οὐράνιους θησαυρούς
(Ματθ. 6,19-21).
10) Δέν εἴμαστε ὑπερήφανοι ἀλλά ταπεινοί, ὅπως ὁ Κύριός μας
(Ματθ. 18,4 & 23,12).
11) Ὑπομένουμε στίς θλίψεις καί στίς δοκιμασίες μέ ὑπομονή
(Ἰω. 16,33), (Λουκ. 21,19).
12) Μετανοοῦμε (Ματθ. 3, 1-2), (Λουκ. 13,3), (Ἀποκ. Ἰω. 2,5).
13) Εἴμαστε σέ συνεχῆ ἐγρήγορση (Ματθ. 24,42-46), (Μάρκ. 13,37),
(Λουκ. 21,34-36).
14) Κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου (Ἰωάν. 6,54).
Εἴθε, ἀδελφοί μου, νά καταστοῦμε ὅλοι μας κληρονόμοι τῆς
Οὐρανίου Βασιλείας. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 2
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
11-01-2026

«Kύριε, τούς τῆς διανοίας ἡμῶν διάνοιξον ὀφθαλμούς εἰς τήν τῶν
εὐαγγελικῶν σου κηρυγμάτων κατανόησιν. (Εὐχή Θ. Λειτουργίας)
Γιά πρώτη φορά, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στήν παγκόσμια ἱστορία
ἑνώθησαν τά τέως διεστῶτα, Θεός καί ἄνθρωπος, στόν Θεάνθρωπο
Ἰησοῦ, «ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος
σωματικῶς» (Κολ. 2,9). Ὁ ἀπό Ναζαρέτ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ
προκαταγγελθείς ἀπό τούς Προφήτας Μεσσίας. Ὁ σαρκωθείς Υἱός
τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ἐγέννησε ἡ Παρθένος Μαρία ὑπάρχει καί ζεῖ καί
ἐμπνέει καί φρονηματίζει τόν κόσμο. Ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβαπτίσθη,
ἦταν τριάντα ἐτῶν. Ὁ ἴδιος εἶχε πεῖ: «Πρίν Ἀβραάμ γενέσθαι ἐγώ
εἰμι...» (Ἰωάν. 8,58). Ὁ Ἰησοῦς ἀπό ἀπόψεως ἡλικίας εἶναι «ὁ παλαιός
τῶν ἡμερῶν» (Δαν. 7,9). Τά χρόνια τοῦ Ἰησοῦ χάνονταν στήν αἰώνια
ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καί ἁπλώνονταν στήν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα.
Ὁ Ἰησοῦς, ὅπως μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Ἰωάννης, ἦταν «ὁ ὤν, ὁ ἦν καί ὁ
ἐρχόμενος» (Ἀποκ. 1,8). Ὁ Ἰησοῦς εἶναι αἰώνιος. Ἔκαμε καί ἐμᾶς
αἰώνιους. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «ἡ ζωή» στήν ἀπόλυτη ἔκφραση τῆς
ἀρτιότητος, τῆς ὑγείας, τῆς ἁρμονίας, τῆς ὀμορφιᾶς. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν
τό στολίδι τῆς γῆς. Τό διαμάντι τῆς δημιουργίας, ὁ βασιλεύς τοῦ
κόσμου. Τά μάτια τοῦ Ἰησοῦ σάν δύο φωτεινές δέσμες φώτιζαν τόν
κόσμο. Τά δικά μας μάτια, μέ τήν πτώση, ἔχασαν τήν δυνατότητα νά
βλέπουν ἀληθινά. Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ εὐλόγησε τά παιδιά
(Ματθ. 19,13) καί εἶπε ἐκεῖνο τό τρανό γιά ἐμᾶς: «ἐάν θέλετε νά
εἰσέλθετε στή Βασιλεία μου νά ἀποκτήσετε παιδική καρδιά»
(Μάρκ. 10,15 καί Λουκ. 1,15). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ ἐπετέλεσε τά
θαύματά Του (Μάρκ. 6,5). Μέ αὐτό εὐλόγησε τόν ἄρτο καί τόν οἶνο
τῆς εὐχαριστίας (Λουκ. 22, 19-20). Αὐτό ἐκράτησε τό καλάμι τοῦ
χλευασμοῦ (Ματθ. 27,29). Αὐτό, μετά τήν Ἀνάσταση, ἔδωσε τήν
εἰρήνη στόν κόσμο (Ἰωάν. 14,27). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ «ἐργάζεται
ἕως ἄρτι» (Ἰωάν. 5,17). Ὁ Ἰησοῦς ὁδοιποροῦσε καθημερινά. Γιά τά
δικά του πόδια ἰσχύει ἀπόλυτα ὁ μακαρισμός τῆς Γραφῆς:
«Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τήν εἰρήνην, τῶν
εὐαγγελιζομένων τά ἀγαθά (Ρωμ. 10,15). Ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν ἕνας
αὐστηρός ἠθικολόγος. Δέχθηκε νά σπογγίσουν τά πόδια Του πρώην
ἁμαρτωλές γυναῖκες. Μέ χαρά περιμένει καί τά τῆς μετανοίας μας
μύρα. Ὁ Ἰησοῦς σύχναζε στή Συναγωγή, στόν οἶκο τοῦ Πατέρα Του.
Συμμετεῖχε στή λατρεία, δίδασκε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί κατέπλησσε
τούς ἀκροατάς Του. Ἡ ὁμιλία καί ὁ ὕμνος καθαγιάσθηκαν στό
πανάχραντο στόμα τοῦ Ἰησοῦ. Τί εὐλογία καί γιά ἐμᾶς νά
διδάσκουμε στούς συνανθρώπους μας τά θεϊκά λόγια τῆς Ἁγίας
Γραφῆς καί νά Τόν ὑμνοῦμε δοξολογῶντας Τον. Ὁ Ἰησοῦς ἐπείνασε,
διότι ὡς ἄνθρωπος εἶχε ὅλα τά «ἀδιάβλητα πάθη» ἐκτός τῆς
ἁμαρτίας (Ματθ. 4,2). Στό καθημερινό μας φαγητό ἄς ἐνθυμούμεθα
τόν Ἰησοῦ καί ἄς Τόν προσκαλοῦμε νά τό εὐλογήσει. Ὁ Ἰησοῦς
ἐδάκρυσε στό θάνατο τοῦ φίλου Του Λαζάρου (Ἰωάν. 11,35). Τά μάτια
τοῦ Ἰησοῦ εἶναι πάντοτε ὑγρά γιά τίς δικές μας ἁμαρτίες καί
περιμένει. Ὁ Ἰησοῦς γνώρισε τίς ἀνθρώπινες ἀρρώστιες, τίς
ἐθεράπευσε στά θαύματά Του, χωρίς ὁ ἴδιος νά ἀρρωστήσει ποτέ,
διότι ἦταν ἀναμάρτητος. Ὁ Ἰησοῦς δέν ἔμαθε γράμματα (Ἰωάν. 7,15)
στά σχολεῖα τῆς ἐποχῆς Του. Ἦταν ὁ μόνος σοφός. Καί ἡ σοφία αὐτή
προερχόταν ἀπό τόν Πατέρα Του. Κάθε λόγος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι βαθύς
σάν τόν ὠκεανό καί ἁπλός σάν τόν λόγο τοῦ μικροῦ παιδιοῦ. Ὁ
Ἰησοῦς μιλοῦσε πολύ λίγο καί ὅταν ὑπῆρχε ἀνάγκη (Ματθ. 6,7). Τά
λόγια Του ἦταν ψήγματα χρυσοῦ. Κάθε λόγος Του καί μιά σταγόνα
δροσιᾶς. Ἄς μάθουμε κοντά στόν Ἰησοῦ τόν σεμνό καί λιτό λόγο. Ἄς
προτιμοῦμε τή σεμνή καί ἀξιοπρεπῆ σιωπή. Ἄς φοιτοῦμε
καθημερινά «παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ», στό σχολεῖο τοῦ σεμνοῦ
καί ἁγίου λόγου Του. Στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ διαγραφόταν πάντοτε
ἡ χάρις καί ἡ ἱλαρότης. Ὁ οὐρανός τῆς ψυχῆς Του ἦταν καθαρός
μέσα στόν ὁποῖο ἔλαμπε ὁ ζωογόνος ἥλιος τῆς θεότητος. Ὁ Ἰησοῦς
θέλει στίς δυσκολίες μας νά μήν εἴμαστε σκυθρωποί (Λουκ. 24,17)
ἀλλά νά ἔχουμε χαρούμενα πρόσωπα. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «πρᾶος καί
ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29). Ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε κι ἐμεῖς
γιά νά βροῦμε ἀνάπαυση στίς ψυχές μας, μᾶς παραγγέλει ὁ
Λυτρωτής μας. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν ὁ ἀπόλυτα καθαρός. Ὁ Ἅγιος καί
ἀναμάρτητος «ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ
στόματι αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. 2,22). Αὐτό πρέπει νά εἶναι τό ζητούμενο
καί γιά μᾶς. Τό Δεσποτικό Στόμα ἀναφωνεῖ: «Μακάριοι οἱ καθαροί
τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Ὁ Ἰησοῦς ἔζησε
γιά λίγο στήν ἔρημο. Εἶχε γιά συντροφιά Του τά θηρία (Μάρκ. 1,13).
Τό προνόμιο αὐτό εἶχε δοθεῖ στόν Ἀδάμ πρό τῆς πτώσεως (Γεν. 2,20).
Ὁ Ἰησοῦς ἀποκαθιστᾶ τή σχέση μέ τά ζῶα. Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐρήμου
ἔγιναν εἰκόνες καί ἀντίγραφα τοῦ Χριστοῦ, συναναστρέφονταν τά
θηρία, ὅπως Ἐκεῖνος. Ὁ Ἰησοῦς εὐλόγησε τήν ἐργασία ἀπό μικρό
παιδί, ἐργαζόμενος κοντά στόν ξυλουργό θετό πατέρα Του Ἰωσήφ.
Ὁ Ἰησοῦς θά διδάξει γιά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, πού φθάνει μέχρι τίς
λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας καί γιά τήν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη μας
σ’αὐτήν: «ὑμῶν καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ἠριθμησμέναι εἰσί»
(Ματθ. 10,30).
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος διδάσκει: «Ἀκούσατε, λοιπόν,
τήν φωνήν τοῦ Θεοῦ «ἐγώ εἰμί τό Φῶς τοῦ κόσμου», πλησιάσατέ Τον
καί λάβετε φῶς καί τά πρόσωπά σας δέν θά σκιασθοῦν ἀπό
ἐντροπήν, ἐπειδή ἔχουν τήν σφραγίδα τοῦ ἀληθινοῦ φωτός. Ἰδού
εὐκαιρία ἀναγεννήσεως· ἄς γίνωμεν οὐράνιοι. Ἰδού καιρός
ἀναδημιουργίας, ἄς ἐπανεύρωμεν τόν πρῶτον Ἀδάμ. Νά μή
μείνωμεν ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἴμεθα, ἀλλά νά γίνωμεν αὐτό, τό ὁποῖον
κάποτε εἴμεθα εἰς τόν Παράδεισον».
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀνακεφαλαιώνει: «Ἄς ψάλλωμεν
εἰς τόν Θεόν τόν ὕμνον τῆς χαρᾶς, τόν ὁποῖον κατευθυνόμενος ἀπό
τό Ἅγιον Πνεῦμα ὁ Προφήτης Ἠσαΐας προδιετύπωσε προφητικῶς:
«ἀγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπί τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον
σωτηρίου καί χιτῶνα εὐφροσύνης περιέβαλέ με, ὡς νυμφίῳ,
περιέθηκέ μοι μίτραν καί ὡς νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμῳ»
(61,10). Κοσμήτωρ δέ πάντως τῆς νύμφης ὁ Χριστός ὁ ὤν καί
παρών καί ἐσόμενος, εὐλογητός νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας
τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ!                Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ

ΤΡΙΤΗ   6   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

 

 

       Αξιωθήκαμε και εφέτος  στην ενορία μας να εορτάσουμε τα Άγια Θεοφάνια  με την πρέπουσα λαμπρότητα.

 Ετσι  ολοκληρώθηκαν με την  εορτή  των Θεοφανίων και  τον Αγιασμό των υδάτων, οι εορτές του Δωδεκαημέρου.

           Την παραμονή  των Θεοφανίων  Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026, τελέστηκε ο  Όρθρος, και η Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εν συνεχεία στο τέλος  η ακολουθία του Αγιασμού.

 Την κυριώνυμον ημέραν  Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026 εορτή των Θεοφανίων ο εφημέριος του Ιερού μας Ναού   Πρωτοπρεσβύτερος  Βασίλειος Φιλιππάκης, τέλεσε την Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου με κατάνυξη.

     Κατόπιν  ο  εφημέριος τέλεσε τον «Μεγάλο Αγιασμό»  εις το μέσον του Ιερού Ναού   εκεί όπου είχε  διακοσμηθεί   με  κλαδιά από φοίνικες. 

                Τέλος ο ιερέας καθαγίασε τα ύδατα   στο φρέαρ που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο  του Ναού  ψέλνοντας το: 

«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου, Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητὸν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα, καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές».

 

 Μέσα στο κλουβί  τους 3 άσπρα περιστέρια (όπως κάθε χρόνο η οικογένεια Μπεκριδάκη τα προσφέρει) περίμεναν ήρεμα  την απελευθέρωση τους καθ όλη  την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

  Ο εφημέριος ένα-ένα τα απελευθέρωσε ψέλνοντας το "Εν Ιορδάνη....." ενώ εκείνα  ήθελαν να παραμείνουν στην εκκλησία.

  Και του χρόνου με υγεία, αγάπη και ευλογία να έχουμε στην ζωή μας.

 

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 1
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ
04-01-2026

«Ἔλλαμψον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, φιλάνθρωπε Δέσποτα,
τό τῆς σῆς θεογνωσίας ἀκήρατον φῶς...» (Εὐχή Θ. Λειτουργίας).
Μέ τήν Χάρη τοῦ σαρκωθέντος Λυτρωτοῦ μας, ἀγαπητοί
ἀδελφοί, ἀλλά κάι μέ τήν εὐχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου
μας τά φετεινά μας κηρύγματα θά ἔχουν σωτηριολογικό,
ἐκκλησιολογικό καί λειτουργικό χαρακτῆρα. Πρίν εἰσέλθουμε στά
κυρίως θέματά μας, θά κάνουμε μιά ταπεινή ἀναφορά στόν πρόξενο
τῆς σωτηρίας μας, στόν Ἀρχηγό τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας, στόν
Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, στόν ἐράσμιο τῶν καρδιῶν μας.
Ἡ Παλαιά Διαθήκη προετοιμάζει τήν ἐμφάνιση τοῦ
Θεανθρώπου μέ τίς ρήσεις τῶν Προφητῶν, πολλά χρόνια πρίν τήν
ἄσπιλη γέννησή Του. Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ἀναφέρει: «Ἰδού ἡ
παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται υἱόν, καί καλέσουσι τό ὄνομα
αὐτοῦ Ἐμμανουήλ» (2,14). «Οὗτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καί περί
ἡμῶν ὀδυνᾶται» (53,4). Ὁ Ἰερεμίας θά πεῖ: «Βασιλεύσει βασιλεύς καί
ποιήσει δικαιοσύνην ἐπί τῆς γῆς (23,5). Ὁ Μιχαίας: «Καί σύ Βηθλεέμ
ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται (ὁ Κύριος) (5,1). Ὁ Ζαχαρίας: «Λέγει Κύριος...
ἐκχεῶ ἐπί τόν οἶκον Δαυΐδ... καί τούς κατοικοῦντας Ἱερουσαλήμ
πνεῦμα χάριτος» (12,10). Ὁ Μωϋσῆς ἀναφωνεῖ γιά τόν ἐπερχόμενο
Μεσσία: «ὡς ἀετός σκεπᾶσαι νοσσιάν αὐτοῦ καί ἐπί τοῖς νεοσσοῖς
αὐτοῦ ἐπεπόθησε» (Δευτερονομίου 32,11). Ὁ Μαλαχίας λέγει: «Ἰδού
ἔρχεται ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης (ὁ Κύριος) (3,10). Ὁ Δαβίδ ὁ
Προφητάναξ μέλπει: «καί τό ποτήριόν σου μεθύσκον με»
(Ψαλμ. 22,5).
Οἱ σοφοί τῆς ἀρχαιότητος Πλάτων, Σωκράτης, Βολταῖρος κ.ἄ.
νοσταλγοῦν καί προσμένουν ἕνα οὐράνιο σωτήρα πού θά σώσει τήν
ἀνθρωπότητα καί τό ἀναφέρουν στά γραφόμενά τους. Καί ἦλθε
ὁ Σωτήρας, «Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν»
(Ἰωάν. 1,14). Γιά τούς Πατέρες ἡ Βίβλος εἶναι ὁ Χριστός, ἀφοῦ κάθε
λόγος της μᾶς ὁδηγεῖ πρός Αὐτόν πού τόν προσέφερε καί μᾶς θέτει
ἐμπρός στήν παρουσία του. «Αὐτόν ζητῶ μέσ’ στά βιβλία σου» λέγει
ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος. «Ἐνηνθρωπίσθη ὁ Λυτρωτής, ἵνα ἡμεῖς
θεοποιηθῶμεν» ἀναφωνεῖ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς
διδάσκει διά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὅτι: «ἡ ἁμαρτία δι’ἑνός
ἀνθρώπου (τοῦ Ἀδάμ) εἰσῆλθε στόν κόσμο, οὕτως καί ὁ θάνατος»
(Ρωμ. 5,12). Ὁ Ἰησοῦς, ὅμως, διά τῆς ὑπερφυσικῆς συλλήψεως
«ἐκ Πνεύματος ἁγίου» (Ματθ. 1,18), ἐγεννήθη ἐλεύθερος ἀπό τό
κράτος τοῦ διαβόλου καί ἀπό τή συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, τό θάνατο.
Γι’αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία, γεμάτη πεποίθηση, ὁμολογεῖ στή
λειτουργική της σύναξη: «Πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα
τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἐκ σοῦ τοῦ Πατρός τῶν φώτων»
(Εὐχή Θ. Λειτουργίας). Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Σωτήρας μας. Εἶναι τό
ὄνομα πού «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν» (Λουκᾶ 2,34).
Εἶναι τό ὄνομα πού τόσοι ἀγαποῦν καί τόσοι πολεμοῦν. Μέ αὐτό τό
ὄνομα «θάνατος ἐλύθη, δαίμονες ἐδέθησαν, οὐρανός ἀνεώχθη...
πνεῦμα κατεπέμφθη» διαλαλεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Ἡ σωτηρία μας
εἶναι δημιούργημα τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ἡ σάρκα τοῦ Ἰησοῦ πού
συνελήφθη, ἐγεννήθη καί ἐμεγάλωσε. Ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε σέ
σταῦλο, ἡ κούνια του ἦταν μιά φάτνη. Εἶναι φανερό, ὅτι, μέ τόν
τρόπο αὐτό, ὁ Ἰησοῦς ἀρνήθηκε κάθε δυνατότητα ἀνέσεως γιά τόν
Ἑαυτό Του. Τό σύνθημα τῆς ζωῆς του - «οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι,
ἀλλά διακονῆσαι» (Ματθ. 20,28) – τό ἐφαρμόζει ἀπό τή στιγμή τῆς
γεννήσεώς Του. Δέν ἐπιζητεῖ ἀνέσεις καί ἐξυπηρετήσεις. Ἐκεῖνο πού
Τόν συνέχει εἶναι ἡ σωτηρία στόν κόσμο. Χωρίς νά διεκδικήσει τίποτε
γιά τόν ἑαυτό Του, ἔθεσε σάν μοναδικό στόχο τῆς ζωῆς Του τή
σωτηρία τοῦ κόσμου. Καί δέν «ἔδωσε ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς του καί
τοῖς βλεφάροις του νυσταγμόν καί ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις του»
(Ψαλμ. 131,4) μέχρις ὅτου τήν ἐπιτύχει. Καί τήν ἐπέτυχε. «Ὁ Ἰησοῦς
ἔζησε σάν παιδί» (Ματθ. 2,13). «Ὁ Κύριος ἐν τῇ παιδικῇ διαθέσει
τό ἀκέραιον καί ἄτρωτον ἐκ τοῦ Ἀδάμ ἐμιμήσατο», θά πεῖ ὁ Μέγας
Βασίλειος. Οἱ παραδόσεις τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων
ἀναφέρουν ὅτι νεφέλη φωτεινή περιέβαλε τό παιδίον Ἰησοῦν.
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἕξι ἐτῶν, Τόν ἔστειλε ἡ Μητέρα Του νά φέρει
νερό, δίνοντάς Του μιά στάμνα. Ἐπειδή, ὅμως, εἶχε πολύ κόσμο ἡ
στάμνα κάπου χτύπησε καί ἔσπασε. Ὁ Ἰησοῦς τότε ἅπλωσε τό
χιτῶνα Του, ἔβαλε ἐκεῖ τό νερό καί τό ἔφερε στό σπίτι. Ἡ Παναγία,
ὅταν εἶδε αὐτό τό σημεῖο, Τόν ἔσφιξε στήν ἀγκαλιά της καί Τόν
φιλοῦσε. Καί μέσα της διατηροῦσε τά μυστήρια πού Τόν ἔβλεπε νά
κάνει. «Εἰ γάρ ἐκ πρώτης ἡλικίας θαύματα ἐπεδείξατο οὐδ’ἄν
ἐνομίσθη ἄνθρωπος εἶναι», θά πεῖ ὁ χρυσός στή γλῶσσα ἐπίσκοπος.
Ἄλλη παράδοση ἀναφέρει: Τό ταξίδι στήν Αἴγυπτο ἦταν δύσκολο.
Ὁ μικρός Ἰησοῦς σήκωσε τά μάτια Του σέ μιά φοινικιά λέγοντάς της:
κατέβασε τά κλωνάρια σου γιά νά κόψουμε μερικούς χουρμᾶδες. Τό
δένδρο ἀμέσως ὑπήκουσε καί ἔφαγε ἡ εὐλογημένη οἰκογένεια. Καί
εἶπε πάλι ὁ Ἰησοῦς: Σέ εὐχαριστῶ φοινικιά. Μέ βοήθησες σέ μιά
δύσκολη στιγμή γι’αὐτό θά μείνεις μαζί μου στόν Παράδεισο. Καί
ὅσοι θά πεθαίνουν γιά τήν πίστη τους σέ μένα, θά ἔρχονται νά μέ
βροῦν, κρατῶντας ἕνα δικό σου κλωνάρι στά χέρια.
Ὁ Ἰησοῦς συνήθως φεύγει, ὅταν δέν Τόν δέχονται. Ὁ Ἰησοῦς
ποτέ δέν μένει μόνος. Πάντα ὑπάρχει κάποιος πού Τόν ὑποδέχεται.
Ἐκεῖνος, πού μένει τελικά μόνος εἶναι αὐτός πού διώχνει τόν Ἰησοῦ.
Τόν Ἰησοῦ στήν πραγματικότητα δέν μποροῦμε νά Τόν διώξουμε.
Ἁπλῶς ἀρνούμεθα τήν παρουσία Του. Ὅπως καί τόν ἥλιο. Δέν
μποροῦμε νά Τόν σβήσωμε. Ὁ Ἰησοῦς ὑπάρχει ὅπως καί ὁ ἥλιος.
Λάμπει, φωτίζει, θερμαίνει, ζωογονεῖ, ὅπως ὁ ἥλιος. Εἶναι τό μῦρο,
μέ τό ὁποῖο Τόν ἔχρισε ὁ Θεός Πατέρας γιά νά εὐωδιάζει τίς
μολυσμένες καρδιές μας. «Μῦρον ἐκκενωθέν τό ὄνομά σου»
(ᾎσμα Ἀσμάτων 3,1).
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀνακεφαλαιώνει: Ὁ Χριστός εἶναι φίλος
μας... εἶναι ἀδελφός μας... Εἶναι ὅ,τι καλό καί ὡραῖο... Εἶναι τό πᾶν.
Βρέ ἐγώ δέν εἶμαι... δέν βαστάω τήν κόλαση στό χέρι... δέν σᾶς
φοβερίζω, σᾶς ἀγαπάω. Γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς σας ἦλθα στή γῆ.
Σᾶς θέλω νά χαίρεσθε...μαζί μου τή ζωή. Ἔτσι εἶναι ὁ Χριστός.
Ὁ Ἱερός Γ. Βερίτης ἰδιαίτερα χαροποιεῖ ὑμνολογῶντας: Κάμε
ν’ἀνθίσουν τά κρῖνα τῆς χάρης σου μέσ’ στήν καρδιά μας, καί πότιζέ
τα μ’ ἀρώματα θείας δροσιᾶς, Βασιλιά μας... Χαῖρε, Πατέρα τῶν
ψυχῶν καί Κτίστη τῶν σωμάτων, καί χαῖρε σύ πού σ’ ἄφθαρτους θέ
νά τά πάρης κόσμους. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου