ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 4
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ
Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου
25-01-2026
«ἔχετε πίστιν Θεοῦ» (Μάρκ. 11,22)

Ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, διασαλπίζει:
«Νά ἔχετε πίστη καί πεποίθηση στόν Θεό καί στή δύναμή Του».
Ἡ πίστη μας, σάν μέλη τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς Ἐκκλησίας,
στηρίζεται στή διδασκαλία τοῦ Κυρίου μας καί καταγράφεται
συνοπτικά στό Ἱερό Σύμβολο τῆς πίστεώς μας. Ἡ πίστη ὑπερβαίνει τή
λογική· δέν τήν ἀκυρώνει, ἀφοῦ καί αὐτή ἀποτελεῖ δῶρο Θεοῦ. Ἡ πίστη
εἶναι μυστήριο, προσωπική μυστική ἐμπειρία. Πίστη κατά τόν
Ἀπόστολο Παῦλο σημαίνει «σιγουριά γι’ αὐτά πού ἐλπίζουμε καί
βεβαιότητα γι’αὐτά πού δέν βλέπουμε» (Ἑβρ. 11,1). Σέ ὅλη τή διάρκεια
τῆς ἐπί γῆς ζωῆς Του ὁ Κύριος καλοῦσε τούς πιστούς στήν πίστη –
πίστη στόν ἴδιο, πίστη στόν Πατέρα, πίστη στό Εὐαγγέλιο, πίστη στή
Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ἔπραξαν καί οἱ Ἀπόστολοι. Αὐτό τό ἔργο
συνεχίζει διά τῶν αἰώνων καί ἡ Ἐκκλησία. Χριστιανική πίστη ἑπομένως
σημαίνει ἀποδοχή μέ βαθιά ἐσωτερική ἐμπιστοσύνη στό Εὐαγγέλιο τῆς
σωτηρίας πού μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ Ἰησοῦς Χριστός. «Πίστις ἐστί» γράφει ὁ
Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος «ἀπράγμων (ἀνεπιφύλακτη) συναίνεσις»
καί προσθέτει ὁ Μέγας Βασίλειος· «πίστη εἶναι ἡ χωρίς ἀμφιβολία
συγκατάθεση στά ὅσα ἔχουν ἀκουστεῖ μέ ἐσωτερική βεβαιότητα,
Χάριτι Θεοῦ, γιά τήν ἀλήθεια τῶν ὅσων κηρύχθηκαν». Ἡ πίστη
συνιστᾶ προϋπόθεση σωτηρίας κατά τόν λόγον τοῦ Κυρίου
«ὁ πιστεύσας σωθήσεται, ὁ ἀπιστήσας κατακριθήσεται» (Μάρκ. 16,16).
Ἡ πίστη ἀνυψώνει πνευματικά τόν ἄνθρωπο, ὥστε νά ὁμοιωθεῖ μέ τόν
Δημιουργό του, ἀπό τόν ὁποῖο καί πλάσθηκε. Ἡ ὀρθόδοξη πίστη ἔχει
χαρακτήρα πνευματικό καί λειτουργικό. Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν
ἀποδεχόμαστε θεωρητικά μόνο τίς ἀλήθειες, ἀλλά ὅτι μέσα στήν
Ἐκκλησία ζοῦμε τίς ἀλήθειες αὐτές. Τό περιεχόμενο τῆς πίστης μας
συνδέεται ἄμεσα μέ τά γεγονότα πού ἑορτάζουμε στήν ὀρθόδοξη
Ἐκκλησία. Στή θεία λατρεία καί προπαντός στή Θεία Λειτουργία
συμμετέχουμε σέ ὅλα τά γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ζωῆς
τῶν Ἁγίων μας, γιατί ὅλοι ἐμεῖς μέ τούς Ἁγίους καί τόν Χριστό,
ἀποτελοῦμε τό Σῶμα, τήν Ἐκκλησία.
Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου, ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τά Πάθη,
ἡ Ἀνάστασή Του, οἱ ἑορτές τῶν Ἁγίων δέν εἶναι γεγονότα πού
συνέβησαν στό παρελθόν καί τά ὁποῖα ἐρχόμαστε νά θυμηθοῦμε, νά
χαριτωθοῦμε, νά παραδειγματισθοῦμε. Εἶναι κάτι πολύ περισσότερο.
Εἶναι ἐμπειρίες καί βιώματα τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἶναι τό ἴδιο τό
Πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ Σωτήρα μας καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού
διατηρεῖται ζωντανό στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτό τό Ἅγιο
Πνεῦμα συνεχίζει τή χαριτόβρυτη πορεία Του διά τῶν Ἱερῶν
Μυστηρίων.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς λαός τοῦ Θεοῦ, ἔχει τήν ἀρχή της
ἤδη ἀπό τούς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Διότι ἐκεῖ,
συγκεκριμένα, δημιουργεῖται ἕνας λαός τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν πρῶτο
Πατριάρχη τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, τόν Ἀβραάμ μέ ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Ἀπό
τό γένος τοῦ Ἀβραάμ θά γεννηθεῖ ὁ Χριστός, ὁ Λυτρωτής τοῦ κόσμου.
Ὁ πρῶτος Ἀδάμ μέ τή θεληματική του ἔκπτωση, ἔκλεισε τόν
Παράδεισο. Ὁ Χριστός, δεύτερος, ἀλλά ὁ Νέος Ἀδάμ «ἐφύτευσε» νέο
Παράδεισο, τήν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία «κατέβη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
ἀπό τοῦ Θεοῦ» (Ἀποκ. 21,2) καί μεταφυτεύτηκε στή γῆ θά πεῖ
ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος.
Ἡ λέξη Ἐκκλησία (ἀπό τό ἐκ καί καλῶ) σημαίνει πρόσκληση,
συνάθροιση, σημαίνει κοινωνία. Ἐκκλησία εἶναι ἡ κοινωνία τῶν
πιστῶν, μέ ἀρχή καί κεφαλή τόν Θεάνθρωπο Κύριο, ὡς Σωτῆρα καί
Λυτρωτή, πρός τόν Ὁποῖο ἐκδηλώνουν τήν ὀρθή πίστη καί λατρεία
τους, ὅπως Ἐκεῖνος διά τῶν Ἀποστόλων ὅρισε στήν Ἁγία Γραφή
καί στήν Ἱερή Παράδοση.
Ἡ Πεντηκοστή ἀναφέρεται ὡς γενέθλιος ἡμέρα τοῦ νέου αὐτοῦ
Παραδείσου ἐπί τῆς γῆς. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης τήν ὀνομάζει:
«Πόλιν ἁγίαν, πόλιν μεγάλην, Ἱερουσαλήμ καινήν, ἁγίαν Ἱερουσαλήμ»
(Ἀποκ. 3,12 καί 21,2-30). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει ὅτι σκοπός καί
ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «ὁ καταρτισμός τῶν ἁγίων εἰς ἔργον
διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. 4,12). Τήν
παρομοιάζει μέ σῶμα, εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί μέλη οἱ πιστοί
(Ρωμ. 12,4). Τήν χαρακτηρίζει «καλλιέλαιον» (Ρωμ. 11,23-24), ὅπου
ἐγκεντρίζονται καί ἐμβολιάζονται, δίκην κλάδων, στό δένδρο τῆς ζωῆς,
ὅσοι πιστεύσουν καί βαπτισθοῦν. Καί «οἱ πολλοί ἐν σῶμα ἐσμέν ἐν
Χριστῷ, ὁ δέ καθ’ εἷς ἀλλήλων μέλη» (Ρωμ. 12,5). Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ
μοναδικός φορέας τῆς Θείας Χάριτος, τό κέντρο τῆς Ἀπολυτρώσεως,
τό ἐργαστήριο καί ἡ κιβωτός τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκτός τῆς
Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία.
Ὁ Ἅγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως γράφει: ὅτι «ἡ Ἐκκλησία
ἐστί ναός Θεοῦ, τέμενος ἅγιον, οἶκος προσευχῆς, συνάθροισις, σῶμα
Χριστοῦ, νύμφη Χριστοῦ». Ἔχει καθαριστεῖ μέ τό ὕδωρ τοῦ Ἁγίου
Βαπτίσματός Του καί ἔχει ραντισθεῖ μέ τό τίμιο αἷμά Του, καί ἔχει
σφραγισθεῖ μέ τό μῦρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί συνεχίζει λέγοντας:
«Ἐκκλησία ἐστίν ἐπίγειος οὐρανός, ἐν ἧ ὁ ἐπουράνιος Θεός ἐνοικεῖ καί
ἐμπεριπατεῖ» καί εἶναι ἀντίτυπο τῆς Σταυρώσεως καί τῆς Ταφῆς καί
τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Προτυπώθηκε ἀπό τούς Πατριάρχες,
θεμελιώθηκε ἀπό τούς Ἀποστόλους, κατακοσμήθηκε ἀπό τούς
Ἱεράρχες, τελειώθηκε ἀπό τούς Μάρτυρες καί ἐνθρονίστηκε μέ τά
Ἅγιά τους λείψανα.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος διατυπώνει: «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό σωσίβιο
γιά τόν καθένα μας ξεχωριστά, ἀφοῦ τίποτε δέν εἶναι ἴσο μέ τήν
Ἐκκλησία. Τέτοιο μεγαλεῖο ἔχει ἡ Ἐκκλησία. Ὅταν τήν πολεμοῦν, νικᾶ,
ὅταν τήν ἐπιβουλεύονται, θριαμβεύει, ὅταν τήν βρίζουν, γίνεται
λαμπρότερη. Ἥλιος γι’αὐτήν εἶναι ὁ Χριστός. Σελήνη ἡ Θεοτόκος
Μαρία. Ἀστέρες οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἅγιοι. Μέσα σ’αὐτήν ἄς τρεφόμαστε
καί ἐμεῖς μέ τούς πνευματικούς καρπούς της, μέ τά νάματα τῆς
πίστεως καί τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας».
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τήν ὀνομάζει «κοινωνία
θεώσεως».
Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς θά πεῖ: «Ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ καί
εἶναι τό Ἱερότερον Μυστήριον τοῦ Θεοῦ εἰς τόν κόσμον. Μόνον ἐν τῇ
Ἐκκλησίᾳ οἱ ἄνθρωποι ἀποκτοῦν τό νόημα τῆς ἀνθρωπίνης
ὑπάρξεως».
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης ἀνακεφαλαιώνει: Εἶναι ἡ μάνα
πού μέ ἀνέθρεψε μέ τό γάλα τῆς εὐσέβειας, τῆς πίστεως καί τῶν Θείων
Μυστηρίων. Καί, ὅπως ἡ μητέρα ἀγκαλιάζει τό παιδί της, ἔτσι καί ἡ
μάνα Ἐκκλησία ἀγκαλιάζει κάθε ἄνθρωπο, τόν ὁδοιπόρο αὐτῆς τῆς
ζωῆς καί τοῦ χαρίζει τή θαλπωρή καί τήν ἀγάπη. ΑΜΗΝ!       Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 3
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
Ἀθανασίου & Κυρίλλου, Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας
18-01-2026
«Ἐγώ φῶς εἰς τόν κόσμον ἐλήλυθα»
(Ἰωάν. 12,46)

Ὁ Κύριος καί Θεός μας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἀναφωνεῖ:
«Ἐγώ ἦλθα στόν κόσμο γιά νά εἶμαι φῶς πνευματικό γι’αὐτόν, γιά νά
μή μείνει στό ἠθικό σκότος τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης κανείς ἀπό
ἐκείνους πού πιστεύουν σ’ἐμένα. «Πρίν εἰσέλθει πρός τό σωτήριο
πάθος Του ἀκολουθεῖ τό γεγονός τῆς φρικτῆς Του Μεταμόρφωσης.
Τό Θεανθρώπινο Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ ἀπαστράπτει (Ματθ. 17,20)
προτρέποντας καί ἐμᾶς νά λάμπουμε μέ τίς ἀρετές μας. Ἡ δόξα τοῦ
Θαβώρ εἶναι τό μόνιμο ἔνδυμά Του, «πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης»
ἀναφωνεῖ ὁ Ἠσαΐας (6,1). Ὁ Ἰησοῦς ἔζησε στή γῆ χωρίς δόξα. Στό
πάθος Του μάλιστα «τό εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καί ἐκλίπον παρά πάντας
τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων» (Ἠσ. 53,2-3). Τήν δόξα Του θά τήν
ἀντικρύσωμεν ὅταν ἐπανέλθει «κρῖναι τόν κόσμον» (Ἰω. 3,17).
«Πρίν τοῦ τόν κόσμον γενέσθαι, τήν δόξαν εἶχεν ὁ υἱός» διαλαλεῖ
ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Νέα διακήρυξις τοῦ Ἰησοῦ πρίν τήν σωτήριο
σταυρική Του θυσία «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή» (Ἰω. 11,25).
Ἀνεβαίνει στό ζωοποιό ξύλο τοῦ Σταυροῦ γιά νά σώσει τόν πεπτωκότα
ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ Ζωή! Τώρα θά ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι καί ἡ Ἀνάστασις,
ἡ νίκη τοῦ θανάτου. Ὁ Ἰησοῦς δέχθηκε ἑκούσια νά σηκώσει τό βάρος
τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἡ γεμάτη ἀγάπη ἐξιλαστήριος θυσία Του ἔγινε γιά
τόν ἐξαγνισμό τῆς ἀνθρωπότητος. «Ἐξηγόρασας ἡμᾶς, ἐκ τῆς κατάρας
τοῦ νόμου, τῷ τιμίῳ σου αἵματι, τῷ σταυρῷ προσηλωθείς καί τῇ λόγχῃ
κεντηθείς, τήν ἀθανασίαν ἐπήγασας ἀνθρώποις, Σωτήρ ἡμῶν, δόξα
σοι», ψάλλει ἕνας ὕμνος. Εἶναι ἄξιο σημείωσης ὅτι ὅλοι οἱ
Εὐαγγελιστές, περιγράφοντας τόν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, δέν
μεταχειρίζονται τό ρῆμα ἀπέθανε, ἀλλά ὁ μέν Ματθαῖος λέγει
«ἀφῆκε τό πνεῦμα», ὁ Μᾶρκος καί ὁ Λουκᾶς «ἐξέπνευσε» καί ὁ
Ἰωάννης «παρέδωκε τό πνεῦμα», ἐπειδή ἤθελαν νά τονίσουν,
ὅπως ἑρμηνεύει ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος, ὅτι ὁ Ἰησοῦς παρέδωκε τήν ζωήν
Του, ἐπειδή ἠθέλησε καί ὅπως ἠθέλησε. Ὅ Ἅγιος Παΐσιος ἀξιώθηκε νά
δεῖ τόν Κύριό μας καί μάλιστα ὁμολογεῖ: «Τά μαλλιά του ἦταν ξανθά
καί τά μάτια του γαλανά. Ὅταν Τόν εἶδα σκέφθηκα. Πῶς μπόρεσαν νά
φτύσουν τέτοια μορφή; Πῶς μπόρεσαν οἱ ἀθεόφοβοι νά ἀκουμπήσουν
τέτοια μορφή; Πῶς μπόρεσαν νά μπήξουν καρφιά σέ τέτοιο σῶμα;».
Στήν Ἀποκάλυψη ὁ Ἰησοῦς διακηρύσσει: «Μή φοβοῦ! Ἐγώ εἰμι ὁ
πρῶτος καί ὁ ἔσχατος καί ὁ ζῶν, καί ἐγενόμην νεκρός καί ἰδού ζῶν εἰμι
εἰς τούς αἰῶνας καί ἔχω τάς κλεῖς τοῦ θανάτου καί τοῦ ᾅδου» (1,17).
Ὁ σταυρικός θάνατος του Κυρίου εἶναι ἕνα μυστήριο μέ λειτουργικό
νόημα. Εἶναι τό Πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης καί ἡ μυστηριακή του
σημασία ἀποκαλύπτεται στόν Μυστικό Δεῖπνο, διότι ἡ Θεία
Εὐχαριστία εἶναι τό μυστήριο τῆς σταυρώσεως τοῦ τεμαχισθέντος
σώματος καί ἐκχυθέντος αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό, ὅμως, τό σῶμα
τοῦ Κυρίου, πού θανατοῦται καί ἐγείρεται εἶναι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς τῶν
χριστιανῶν σήμερα καί εἰς τούς αἰῶνας. Τό Δεσποτικό στόμα
διασαλπίζει: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς· ὁ ἐρχόμενος πρός με οὐ μή
πεινάσει, καί ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή διψήσει πώποτε» (Ἰω. 6,35).
Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ μοναδικός ἔρωτας τῶν πιστῶν ὀπαδῶν Του.
Ὁ ἱερός Δαμασκηνός ἀναφωνεῖ: «Ἰησοῦς Χριστός, τό φίλον ἐμοί
πρᾶγμα καί ὄνομα, τό γλυκύτατον ὄντως καί ποθεινότατον». Καί
ἦλθεν ἡ χαροποιός καί λαμπροφόρος Ἀνάστασις τοῦ Σωτῆρος καί
Λυτρωτοῦ μας. Ἡ πρώτη Του λέξη ἐκεῖνο τό πολυπόθητο «Χαίρετε!»
(Ματθ. 28,9). Τόν θρῆνο τῆς Εὔας τόν διαδέχεται ἡ χαρά τῶν
Μυροφόρων. Αὐτές «τήν προγονικήν ἀπόφασιν ἀπορρίψασθαι, τοῖς
Ἀποστόλοις καυχώμεναι ἔλεγον. Ἐσκύλευται ὁ θάνατος, ἠγέρθη
Χριστός ὁ Θεός». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μέ καύχηση θά πεῖ: «Νυνί δέ
Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο»
(Α΄Κορ. 15,20). Ὁ Ἀναστημένος Ἰησοῦς ἐμφανίζεται στούς μαθητές Του,
γιά νά στηρίξει τήν πίστη τους, ἐνισχύοντάς τους στό λυτρωτικό
κήρυγμά τους πρός τούς ἀνθρώπους. Μετά ἀπό 40 ἡμέρες ἀκολουθεῖ ἡ
Θεία Του Ἀνάληψις εἰς τούς οὐρανούς. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στό
κήρυγμα τῆς Πεντηκοστῆς – τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
(Πράξ. 2,32) διακηρύττει: «Τοῦτον τόν Ἰησοῦν ἀνέστησεν ὁ Θεός,
οὗ πάντες ἡμεῖς ἐσμέν μάρτυρες». Τό πρόσωπο, λοιπόν, τοῦ Ἰησοῦ
Χριστοῦ καί τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως ἀποτελοῦν τό πρωταρχικό
περιεχόμενο τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος καί τό θεμέλιο τῆς
Ἐκκλησίας. «Κύριος θανατοῖ καί ζωογονεῖ» (Α΄Βασ. 2,6 & Δευτερ. 32,39).
Χριστιανοί μου,
ἄς σταχυολογήσουμε ὡρισμένα ἀπό τά βασικά σωτηριώδη
διδάγματα πού ἀπορρέουν ἀπό τήν λυτρωτική διδασκαλία τοῦ
Κυρίου καί Θεοῦ μας:
1) Ἀγαποῦμε τόν Θεόν μέ ὅλη μας τήν ψυχή (Ματθ. 22,37),
τηρῶντας τίς ἐντολές Του (Ἰωάν. 14,21).
2) Ἀγαποῦμε τούς ἀδελφούς μας, ὅπως καί Ἐκεῖνος μᾶς ἀγάπησε
(Ἰω. 13,34-35), (Α΄ Ἰω. 3,16), (Ματθ. 22,9).
3) Ἀποφεύγουμε τίς διαμάχες καί τίς μνησικακίες μεταξύ μας
(Ματθ. 5,22-25), (Ἐφεσ. 4,26), (Α΄ Ἰω. 3,15).
4) Ἀγαποῦμε τούς ἐχθρούς μας, ὅπως μᾶς παραγγέλει ὁ Σωτήρας
μας (Ματθ. 5,44).
5) Δέν κρίνουμε τούς ἀδελφούς μας (Ματθ. 7,1-3), (Ρωμ. 2,1-2).
6) Προσευχόμαστε γι’ αὐτούς (Ματθ. 2,44).
7) Συγχωροῦμε (Ματθ. 6,14-15), (Μάρκ. 11,25), (Λουκ. 12,3-4).
8) Ἐλεοῦμε τούς πάσχοντες ἀδελφούς μας κατά τήν ἐντολή
τοῦ Κυρίου μας «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὅτι αὐτοί ἐλεηθήσονται»
(Ματθ. 5,7 & 6,1-6). Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης στήν Προσκομιδή
ἔβγαζε μερίδα ὑπέρ τοῦ Κύπρου Μακαρίου καί ἄκουσε φωνή λέγοντας
«Ἐσώθη ὁ Μακάριος, διότι συγχωροῦσε καί ἐλεοῦσε».
9) Φροντίζουμε νά ἀποκτήσουμε οὐράνιους θησαυρούς
(Ματθ. 6,19-21).
10) Δέν εἴμαστε ὑπερήφανοι ἀλλά ταπεινοί, ὅπως ὁ Κύριός μας
(Ματθ. 18,4 & 23,12).
11) Ὑπομένουμε στίς θλίψεις καί στίς δοκιμασίες μέ ὑπομονή
(Ἰω. 16,33), (Λουκ. 21,19).
12) Μετανοοῦμε (Ματθ. 3, 1-2), (Λουκ. 13,3), (Ἀποκ. Ἰω. 2,5).
13) Εἴμαστε σέ συνεχῆ ἐγρήγορση (Ματθ. 24,42-46), (Μάρκ. 13,37),
(Λουκ. 21,34-36).
14) Κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου (Ἰωάν. 6,54).
Εἴθε, ἀδελφοί μου, νά καταστοῦμε ὅλοι μας κληρονόμοι τῆς
Οὐρανίου Βασιλείας. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 2
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
11-01-2026

«Kύριε, τούς τῆς διανοίας ἡμῶν διάνοιξον ὀφθαλμούς εἰς τήν τῶν
εὐαγγελικῶν σου κηρυγμάτων κατανόησιν. (Εὐχή Θ. Λειτουργίας)
Γιά πρώτη φορά, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στήν παγκόσμια ἱστορία
ἑνώθησαν τά τέως διεστῶτα, Θεός καί ἄνθρωπος, στόν Θεάνθρωπο
Ἰησοῦ, «ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος
σωματικῶς» (Κολ. 2,9). Ὁ ἀπό Ναζαρέτ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ
προκαταγγελθείς ἀπό τούς Προφήτας Μεσσίας. Ὁ σαρκωθείς Υἱός
τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ἐγέννησε ἡ Παρθένος Μαρία ὑπάρχει καί ζεῖ καί
ἐμπνέει καί φρονηματίζει τόν κόσμο. Ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβαπτίσθη,
ἦταν τριάντα ἐτῶν. Ὁ ἴδιος εἶχε πεῖ: «Πρίν Ἀβραάμ γενέσθαι ἐγώ
εἰμι...» (Ἰωάν. 8,58). Ὁ Ἰησοῦς ἀπό ἀπόψεως ἡλικίας εἶναι «ὁ παλαιός
τῶν ἡμερῶν» (Δαν. 7,9). Τά χρόνια τοῦ Ἰησοῦ χάνονταν στήν αἰώνια
ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καί ἁπλώνονταν στήν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα.
Ὁ Ἰησοῦς, ὅπως μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Ἰωάννης, ἦταν «ὁ ὤν, ὁ ἦν καί ὁ
ἐρχόμενος» (Ἀποκ. 1,8). Ὁ Ἰησοῦς εἶναι αἰώνιος. Ἔκαμε καί ἐμᾶς
αἰώνιους. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «ἡ ζωή» στήν ἀπόλυτη ἔκφραση τῆς
ἀρτιότητος, τῆς ὑγείας, τῆς ἁρμονίας, τῆς ὀμορφιᾶς. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν
τό στολίδι τῆς γῆς. Τό διαμάντι τῆς δημιουργίας, ὁ βασιλεύς τοῦ
κόσμου. Τά μάτια τοῦ Ἰησοῦ σάν δύο φωτεινές δέσμες φώτιζαν τόν
κόσμο. Τά δικά μας μάτια, μέ τήν πτώση, ἔχασαν τήν δυνατότητα νά
βλέπουν ἀληθινά. Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ εὐλόγησε τά παιδιά
(Ματθ. 19,13) καί εἶπε ἐκεῖνο τό τρανό γιά ἐμᾶς: «ἐάν θέλετε νά
εἰσέλθετε στή Βασιλεία μου νά ἀποκτήσετε παιδική καρδιά»
(Μάρκ. 10,15 καί Λουκ. 1,15). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ ἐπετέλεσε τά
θαύματά Του (Μάρκ. 6,5). Μέ αὐτό εὐλόγησε τόν ἄρτο καί τόν οἶνο
τῆς εὐχαριστίας (Λουκ. 22, 19-20). Αὐτό ἐκράτησε τό καλάμι τοῦ
χλευασμοῦ (Ματθ. 27,29). Αὐτό, μετά τήν Ἀνάσταση, ἔδωσε τήν
εἰρήνη στόν κόσμο (Ἰωάν. 14,27). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ «ἐργάζεται
ἕως ἄρτι» (Ἰωάν. 5,17). Ὁ Ἰησοῦς ὁδοιποροῦσε καθημερινά. Γιά τά
δικά του πόδια ἰσχύει ἀπόλυτα ὁ μακαρισμός τῆς Γραφῆς:
«Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τήν εἰρήνην, τῶν
εὐαγγελιζομένων τά ἀγαθά (Ρωμ. 10,15). Ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν ἕνας
αὐστηρός ἠθικολόγος. Δέχθηκε νά σπογγίσουν τά πόδια Του πρώην
ἁμαρτωλές γυναῖκες. Μέ χαρά περιμένει καί τά τῆς μετανοίας μας
μύρα. Ὁ Ἰησοῦς σύχναζε στή Συναγωγή, στόν οἶκο τοῦ Πατέρα Του.
Συμμετεῖχε στή λατρεία, δίδασκε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί κατέπλησσε
τούς ἀκροατάς Του. Ἡ ὁμιλία καί ὁ ὕμνος καθαγιάσθηκαν στό
πανάχραντο στόμα τοῦ Ἰησοῦ. Τί εὐλογία καί γιά ἐμᾶς νά
διδάσκουμε στούς συνανθρώπους μας τά θεϊκά λόγια τῆς Ἁγίας
Γραφῆς καί νά Τόν ὑμνοῦμε δοξολογῶντας Τον. Ὁ Ἰησοῦς ἐπείνασε,
διότι ὡς ἄνθρωπος εἶχε ὅλα τά «ἀδιάβλητα πάθη» ἐκτός τῆς
ἁμαρτίας (Ματθ. 4,2). Στό καθημερινό μας φαγητό ἄς ἐνθυμούμεθα
τόν Ἰησοῦ καί ἄς Τόν προσκαλοῦμε νά τό εὐλογήσει. Ὁ Ἰησοῦς
ἐδάκρυσε στό θάνατο τοῦ φίλου Του Λαζάρου (Ἰωάν. 11,35). Τά μάτια
τοῦ Ἰησοῦ εἶναι πάντοτε ὑγρά γιά τίς δικές μας ἁμαρτίες καί
περιμένει. Ὁ Ἰησοῦς γνώρισε τίς ἀνθρώπινες ἀρρώστιες, τίς
ἐθεράπευσε στά θαύματά Του, χωρίς ὁ ἴδιος νά ἀρρωστήσει ποτέ,
διότι ἦταν ἀναμάρτητος. Ὁ Ἰησοῦς δέν ἔμαθε γράμματα (Ἰωάν. 7,15)
στά σχολεῖα τῆς ἐποχῆς Του. Ἦταν ὁ μόνος σοφός. Καί ἡ σοφία αὐτή
προερχόταν ἀπό τόν Πατέρα Του. Κάθε λόγος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι βαθύς
σάν τόν ὠκεανό καί ἁπλός σάν τόν λόγο τοῦ μικροῦ παιδιοῦ. Ὁ
Ἰησοῦς μιλοῦσε πολύ λίγο καί ὅταν ὑπῆρχε ἀνάγκη (Ματθ. 6,7). Τά
λόγια Του ἦταν ψήγματα χρυσοῦ. Κάθε λόγος Του καί μιά σταγόνα
δροσιᾶς. Ἄς μάθουμε κοντά στόν Ἰησοῦ τόν σεμνό καί λιτό λόγο. Ἄς
προτιμοῦμε τή σεμνή καί ἀξιοπρεπῆ σιωπή. Ἄς φοιτοῦμε
καθημερινά «παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ», στό σχολεῖο τοῦ σεμνοῦ
καί ἁγίου λόγου Του. Στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ διαγραφόταν πάντοτε
ἡ χάρις καί ἡ ἱλαρότης. Ὁ οὐρανός τῆς ψυχῆς Του ἦταν καθαρός
μέσα στόν ὁποῖο ἔλαμπε ὁ ζωογόνος ἥλιος τῆς θεότητος. Ὁ Ἰησοῦς
θέλει στίς δυσκολίες μας νά μήν εἴμαστε σκυθρωποί (Λουκ. 24,17)
ἀλλά νά ἔχουμε χαρούμενα πρόσωπα. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «πρᾶος καί
ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29). Ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε κι ἐμεῖς
γιά νά βροῦμε ἀνάπαυση στίς ψυχές μας, μᾶς παραγγέλει ὁ
Λυτρωτής μας. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν ὁ ἀπόλυτα καθαρός. Ὁ Ἅγιος καί
ἀναμάρτητος «ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ
στόματι αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. 2,22). Αὐτό πρέπει νά εἶναι τό ζητούμενο
καί γιά μᾶς. Τό Δεσποτικό Στόμα ἀναφωνεῖ: «Μακάριοι οἱ καθαροί
τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Ὁ Ἰησοῦς ἔζησε
γιά λίγο στήν ἔρημο. Εἶχε γιά συντροφιά Του τά θηρία (Μάρκ. 1,13).
Τό προνόμιο αὐτό εἶχε δοθεῖ στόν Ἀδάμ πρό τῆς πτώσεως (Γεν. 2,20).
Ὁ Ἰησοῦς ἀποκαθιστᾶ τή σχέση μέ τά ζῶα. Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐρήμου
ἔγιναν εἰκόνες καί ἀντίγραφα τοῦ Χριστοῦ, συναναστρέφονταν τά
θηρία, ὅπως Ἐκεῖνος. Ὁ Ἰησοῦς εὐλόγησε τήν ἐργασία ἀπό μικρό
παιδί, ἐργαζόμενος κοντά στόν ξυλουργό θετό πατέρα Του Ἰωσήφ.
Ὁ Ἰησοῦς θά διδάξει γιά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, πού φθάνει μέχρι τίς
λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας καί γιά τήν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη μας
σ’αὐτήν: «ὑμῶν καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ἠριθμησμέναι εἰσί»
(Ματθ. 10,30).
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος διδάσκει: «Ἀκούσατε, λοιπόν,
τήν φωνήν τοῦ Θεοῦ «ἐγώ εἰμί τό Φῶς τοῦ κόσμου», πλησιάσατέ Τον
καί λάβετε φῶς καί τά πρόσωπά σας δέν θά σκιασθοῦν ἀπό
ἐντροπήν, ἐπειδή ἔχουν τήν σφραγίδα τοῦ ἀληθινοῦ φωτός. Ἰδού
εὐκαιρία ἀναγεννήσεως· ἄς γίνωμεν οὐράνιοι. Ἰδού καιρός
ἀναδημιουργίας, ἄς ἐπανεύρωμεν τόν πρῶτον Ἀδάμ. Νά μή
μείνωμεν ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἴμεθα, ἀλλά νά γίνωμεν αὐτό, τό ὁποῖον
κάποτε εἴμεθα εἰς τόν Παράδεισον».
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀνακεφαλαιώνει: «Ἄς ψάλλωμεν
εἰς τόν Θεόν τόν ὕμνον τῆς χαρᾶς, τόν ὁποῖον κατευθυνόμενος ἀπό
τό Ἅγιον Πνεῦμα ὁ Προφήτης Ἠσαΐας προδιετύπωσε προφητικῶς:
«ἀγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπί τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον
σωτηρίου καί χιτῶνα εὐφροσύνης περιέβαλέ με, ὡς νυμφίῳ,
περιέθηκέ μοι μίτραν καί ὡς νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμῳ»
(61,10). Κοσμήτωρ δέ πάντως τῆς νύμφης ὁ Χριστός ὁ ὤν καί
παρών καί ἐσόμενος, εὐλογητός νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας
τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ!                Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ

ΤΡΙΤΗ   6   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

 

 

       Αξιωθήκαμε και εφέτος  στην ενορία μας να εορτάσουμε τα Άγια Θεοφάνια  με την πρέπουσα λαμπρότητα.

 Ετσι  ολοκληρώθηκαν με την  εορτή  των Θεοφανίων και  τον Αγιασμό των υδάτων, οι εορτές του Δωδεκαημέρου.

           Την παραμονή  των Θεοφανίων  Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026, τελέστηκε ο  Όρθρος, και η Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εν συνεχεία στο τέλος  η ακολουθία του Αγιασμού.

 Την κυριώνυμον ημέραν  Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026 εορτή των Θεοφανίων ο εφημέριος του Ιερού μας Ναού   Πρωτοπρεσβύτερος  Βασίλειος Φιλιππάκης, τέλεσε την Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου με κατάνυξη.

     Κατόπιν  ο  εφημέριος τέλεσε τον «Μεγάλο Αγιασμό»  εις το μέσον του Ιερού Ναού   εκεί όπου είχε  διακοσμηθεί   με  κλαδιά από φοίνικες. 

                Τέλος ο ιερέας καθαγίασε τα ύδατα   στο φρέαρ που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο  του Ναού  ψέλνοντας το: 

«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου, Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητὸν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα, καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές».

 

 Μέσα στο κλουβί  τους 3 άσπρα περιστέρια (όπως κάθε χρόνο η οικογένεια Μπεκριδάκη τα προσφέρει) περίμεναν ήρεμα  την απελευθέρωση τους καθ όλη  την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

  Ο εφημέριος ένα-ένα τα απελευθέρωσε ψέλνοντας το "Εν Ιορδάνη....." ενώ εκείνα  ήθελαν να παραμείνουν στην εκκλησία.

  Και του χρόνου με υγεία, αγάπη και ευλογία να έχουμε στην ζωή μας.