ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 2
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
11-01-2026

«Kύριε, τούς τῆς διανοίας ἡμῶν διάνοιξον ὀφθαλμούς εἰς τήν τῶν
εὐαγγελικῶν σου κηρυγμάτων κατανόησιν. (Εὐχή Θ. Λειτουργίας)
Γιά πρώτη φορά, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στήν παγκόσμια ἱστορία
ἑνώθησαν τά τέως διεστῶτα, Θεός καί ἄνθρωπος, στόν Θεάνθρωπο
Ἰησοῦ, «ὅτι ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος
σωματικῶς» (Κολ. 2,9). Ὁ ἀπό Ναζαρέτ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ
προκαταγγελθείς ἀπό τούς Προφήτας Μεσσίας. Ὁ σαρκωθείς Υἱός
τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ἐγέννησε ἡ Παρθένος Μαρία ὑπάρχει καί ζεῖ καί
ἐμπνέει καί φρονηματίζει τόν κόσμο. Ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβαπτίσθη,
ἦταν τριάντα ἐτῶν. Ὁ ἴδιος εἶχε πεῖ: «Πρίν Ἀβραάμ γενέσθαι ἐγώ
εἰμι...» (Ἰωάν. 8,58). Ὁ Ἰησοῦς ἀπό ἀπόψεως ἡλικίας εἶναι «ὁ παλαιός
τῶν ἡμερῶν» (Δαν. 7,9). Τά χρόνια τοῦ Ἰησοῦ χάνονταν στήν αἰώνια
ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καί ἁπλώνονταν στήν ἀτελεύτητη αἰωνιότητα.
Ὁ Ἰησοῦς, ὅπως μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Ἰωάννης, ἦταν «ὁ ὤν, ὁ ἦν καί ὁ
ἐρχόμενος» (Ἀποκ. 1,8). Ὁ Ἰησοῦς εἶναι αἰώνιος. Ἔκαμε καί ἐμᾶς
αἰώνιους. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «ἡ ζωή» στήν ἀπόλυτη ἔκφραση τῆς
ἀρτιότητος, τῆς ὑγείας, τῆς ἁρμονίας, τῆς ὀμορφιᾶς. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν
τό στολίδι τῆς γῆς. Τό διαμάντι τῆς δημιουργίας, ὁ βασιλεύς τοῦ
κόσμου. Τά μάτια τοῦ Ἰησοῦ σάν δύο φωτεινές δέσμες φώτιζαν τόν
κόσμο. Τά δικά μας μάτια, μέ τήν πτώση, ἔχασαν τήν δυνατότητα νά
βλέπουν ἀληθινά. Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ εὐλόγησε τά παιδιά
(Ματθ. 19,13) καί εἶπε ἐκεῖνο τό τρανό γιά ἐμᾶς: «ἐάν θέλετε νά
εἰσέλθετε στή Βασιλεία μου νά ἀποκτήσετε παιδική καρδιά»
(Μάρκ. 10,15 καί Λουκ. 1,15). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ ἐπετέλεσε τά
θαύματά Του (Μάρκ. 6,5). Μέ αὐτό εὐλόγησε τόν ἄρτο καί τόν οἶνο
τῆς εὐχαριστίας (Λουκ. 22, 19-20). Αὐτό ἐκράτησε τό καλάμι τοῦ
χλευασμοῦ (Ματθ. 27,29). Αὐτό, μετά τήν Ἀνάσταση, ἔδωσε τήν
εἰρήνη στόν κόσμο (Ἰωάν. 14,27). Τό δεξί χέρι τοῦ Ἰησοῦ «ἐργάζεται
ἕως ἄρτι» (Ἰωάν. 5,17). Ὁ Ἰησοῦς ὁδοιποροῦσε καθημερινά. Γιά τά
δικά του πόδια ἰσχύει ἀπόλυτα ὁ μακαρισμός τῆς Γραφῆς:
«Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τήν εἰρήνην, τῶν
εὐαγγελιζομένων τά ἀγαθά (Ρωμ. 10,15). Ὁ Ἰησοῦς δέν ἦταν ἕνας
αὐστηρός ἠθικολόγος. Δέχθηκε νά σπογγίσουν τά πόδια Του πρώην
ἁμαρτωλές γυναῖκες. Μέ χαρά περιμένει καί τά τῆς μετανοίας μας
μύρα. Ὁ Ἰησοῦς σύχναζε στή Συναγωγή, στόν οἶκο τοῦ Πατέρα Του.
Συμμετεῖχε στή λατρεία, δίδασκε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί κατέπλησσε
τούς ἀκροατάς Του. Ἡ ὁμιλία καί ὁ ὕμνος καθαγιάσθηκαν στό
πανάχραντο στόμα τοῦ Ἰησοῦ. Τί εὐλογία καί γιά ἐμᾶς νά
διδάσκουμε στούς συνανθρώπους μας τά θεϊκά λόγια τῆς Ἁγίας
Γραφῆς καί νά Τόν ὑμνοῦμε δοξολογῶντας Τον. Ὁ Ἰησοῦς ἐπείνασε,
διότι ὡς ἄνθρωπος εἶχε ὅλα τά «ἀδιάβλητα πάθη» ἐκτός τῆς
ἁμαρτίας (Ματθ. 4,2). Στό καθημερινό μας φαγητό ἄς ἐνθυμούμεθα
τόν Ἰησοῦ καί ἄς Τόν προσκαλοῦμε νά τό εὐλογήσει. Ὁ Ἰησοῦς
ἐδάκρυσε στό θάνατο τοῦ φίλου Του Λαζάρου (Ἰωάν. 11,35). Τά μάτια
τοῦ Ἰησοῦ εἶναι πάντοτε ὑγρά γιά τίς δικές μας ἁμαρτίες καί
περιμένει. Ὁ Ἰησοῦς γνώρισε τίς ἀνθρώπινες ἀρρώστιες, τίς
ἐθεράπευσε στά θαύματά Του, χωρίς ὁ ἴδιος νά ἀρρωστήσει ποτέ,
διότι ἦταν ἀναμάρτητος. Ὁ Ἰησοῦς δέν ἔμαθε γράμματα (Ἰωάν. 7,15)
στά σχολεῖα τῆς ἐποχῆς Του. Ἦταν ὁ μόνος σοφός. Καί ἡ σοφία αὐτή
προερχόταν ἀπό τόν Πατέρα Του. Κάθε λόγος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι βαθύς
σάν τόν ὠκεανό καί ἁπλός σάν τόν λόγο τοῦ μικροῦ παιδιοῦ. Ὁ
Ἰησοῦς μιλοῦσε πολύ λίγο καί ὅταν ὑπῆρχε ἀνάγκη (Ματθ. 6,7). Τά
λόγια Του ἦταν ψήγματα χρυσοῦ. Κάθε λόγος Του καί μιά σταγόνα
δροσιᾶς. Ἄς μάθουμε κοντά στόν Ἰησοῦ τόν σεμνό καί λιτό λόγο. Ἄς
προτιμοῦμε τή σεμνή καί ἀξιοπρεπῆ σιωπή. Ἄς φοιτοῦμε
καθημερινά «παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ», στό σχολεῖο τοῦ σεμνοῦ
καί ἁγίου λόγου Του. Στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ διαγραφόταν πάντοτε
ἡ χάρις καί ἡ ἱλαρότης. Ὁ οὐρανός τῆς ψυχῆς Του ἦταν καθαρός
μέσα στόν ὁποῖο ἔλαμπε ὁ ζωογόνος ἥλιος τῆς θεότητος. Ὁ Ἰησοῦς
θέλει στίς δυσκολίες μας νά μήν εἴμαστε σκυθρωποί (Λουκ. 24,17)
ἀλλά νά ἔχουμε χαρούμενα πρόσωπα. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν «πρᾶος καί
ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29). Ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε κι ἐμεῖς
γιά νά βροῦμε ἀνάπαυση στίς ψυχές μας, μᾶς παραγγέλει ὁ
Λυτρωτής μας. Ὁ Ἰησοῦς ἦταν ὁ ἀπόλυτα καθαρός. Ὁ Ἅγιος καί
ἀναμάρτητος «ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ
στόματι αὐτοῦ» (Α΄Πέτρ. 2,22). Αὐτό πρέπει νά εἶναι τό ζητούμενο
καί γιά μᾶς. Τό Δεσποτικό Στόμα ἀναφωνεῖ: «Μακάριοι οἱ καθαροί
τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Ὁ Ἰησοῦς ἔζησε
γιά λίγο στήν ἔρημο. Εἶχε γιά συντροφιά Του τά θηρία (Μάρκ. 1,13).
Τό προνόμιο αὐτό εἶχε δοθεῖ στόν Ἀδάμ πρό τῆς πτώσεως (Γεν. 2,20).
Ὁ Ἰησοῦς ἀποκαθιστᾶ τή σχέση μέ τά ζῶα. Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐρήμου
ἔγιναν εἰκόνες καί ἀντίγραφα τοῦ Χριστοῦ, συναναστρέφονταν τά
θηρία, ὅπως Ἐκεῖνος. Ὁ Ἰησοῦς εὐλόγησε τήν ἐργασία ἀπό μικρό
παιδί, ἐργαζόμενος κοντά στόν ξυλουργό θετό πατέρα Του Ἰωσήφ.
Ὁ Ἰησοῦς θά διδάξει γιά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, πού φθάνει μέχρι τίς
λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας καί γιά τήν ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη μας
σ’αὐτήν: «ὑμῶν καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ἠριθμησμέναι εἰσί»
(Ματθ. 10,30).
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος διδάσκει: «Ἀκούσατε, λοιπόν,
τήν φωνήν τοῦ Θεοῦ «ἐγώ εἰμί τό Φῶς τοῦ κόσμου», πλησιάσατέ Τον
καί λάβετε φῶς καί τά πρόσωπά σας δέν θά σκιασθοῦν ἀπό
ἐντροπήν, ἐπειδή ἔχουν τήν σφραγίδα τοῦ ἀληθινοῦ φωτός. Ἰδού
εὐκαιρία ἀναγεννήσεως· ἄς γίνωμεν οὐράνιοι. Ἰδού καιρός
ἀναδημιουργίας, ἄς ἐπανεύρωμεν τόν πρῶτον Ἀδάμ. Νά μή
μείνωμεν ἐκεῖνο, τό ὁποῖον εἴμεθα, ἀλλά νά γίνωμεν αὐτό, τό ὁποῖον
κάποτε εἴμεθα εἰς τόν Παράδεισον».
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀνακεφαλαιώνει: «Ἄς ψάλλωμεν
εἰς τόν Θεόν τόν ὕμνον τῆς χαρᾶς, τόν ὁποῖον κατευθυνόμενος ἀπό
τό Ἅγιον Πνεῦμα ὁ Προφήτης Ἠσαΐας προδιετύπωσε προφητικῶς:
«ἀγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπί τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον
σωτηρίου καί χιτῶνα εὐφροσύνης περιέβαλέ με, ὡς νυμφίῳ,
περιέθηκέ μοι μίτραν καί ὡς νύμφην κατεκόσμησέ με κόσμῳ»
(61,10). Κοσμήτωρ δέ πάντως τῆς νύμφης ὁ Χριστός ὁ ὤν καί
παρών καί ἐσόμενος, εὐλογητός νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας
τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ!                Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ

ΤΡΙΤΗ   6   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

 

 

       Αξιωθήκαμε και εφέτος  στην ενορία μας να εορτάσουμε τα Άγια Θεοφάνια  με την πρέπουσα λαμπρότητα.

 Ετσι  ολοκληρώθηκαν με την  εορτή  των Θεοφανίων και  τον Αγιασμό των υδάτων, οι εορτές του Δωδεκαημέρου.

           Την παραμονή  των Θεοφανίων  Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026, τελέστηκε ο  Όρθρος, και η Θεία Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εν συνεχεία στο τέλος  η ακολουθία του Αγιασμού.

 Την κυριώνυμον ημέραν  Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026 εορτή των Θεοφανίων ο εφημέριος του Ιερού μας Ναού   Πρωτοπρεσβύτερος  Βασίλειος Φιλιππάκης, τέλεσε την Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου με κατάνυξη.

     Κατόπιν  ο  εφημέριος τέλεσε τον «Μεγάλο Αγιασμό»  εις το μέσον του Ιερού Ναού   εκεί όπου είχε  διακοσμηθεί   με  κλαδιά από φοίνικες. 

                Τέλος ο ιερέας καθαγίασε τα ύδατα   στο φρέαρ που βρίσκεται στον προαύλιο χώρο  του Ναού  ψέλνοντας το: 

«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου, Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητὸν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα, καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές».

 

 Μέσα στο κλουβί  τους 3 άσπρα περιστέρια (όπως κάθε χρόνο η οικογένεια Μπεκριδάκη τα προσφέρει) περίμεναν ήρεμα  την απελευθέρωση τους καθ όλη  την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

  Ο εφημέριος ένα-ένα τα απελευθέρωσε ψέλνοντας το "Εν Ιορδάνη....." ενώ εκείνα  ήθελαν να παραμείνουν στην εκκλησία.

  Και του χρόνου με υγεία, αγάπη και ευλογία να έχουμε στην ζωή μας.

 

 

 ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ἀριθμός 1
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ
04-01-2026

«Ἔλλαμψον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, φιλάνθρωπε Δέσποτα,
τό τῆς σῆς θεογνωσίας ἀκήρατον φῶς...» (Εὐχή Θ. Λειτουργίας).
Μέ τήν Χάρη τοῦ σαρκωθέντος Λυτρωτοῦ μας, ἀγαπητοί
ἀδελφοί, ἀλλά κάι μέ τήν εὐχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου
μας τά φετεινά μας κηρύγματα θά ἔχουν σωτηριολογικό,
ἐκκλησιολογικό καί λειτουργικό χαρακτῆρα. Πρίν εἰσέλθουμε στά
κυρίως θέματά μας, θά κάνουμε μιά ταπεινή ἀναφορά στόν πρόξενο
τῆς σωτηρίας μας, στόν Ἀρχηγό τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας, στόν
Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, στόν ἐράσμιο τῶν καρδιῶν μας.
Ἡ Παλαιά Διαθήκη προετοιμάζει τήν ἐμφάνιση τοῦ
Θεανθρώπου μέ τίς ρήσεις τῶν Προφητῶν, πολλά χρόνια πρίν τήν
ἄσπιλη γέννησή Του. Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ἀναφέρει: «Ἰδού ἡ
παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται υἱόν, καί καλέσουσι τό ὄνομα
αὐτοῦ Ἐμμανουήλ» (2,14). «Οὗτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καί περί
ἡμῶν ὀδυνᾶται» (53,4). Ὁ Ἰερεμίας θά πεῖ: «Βασιλεύσει βασιλεύς καί
ποιήσει δικαιοσύνην ἐπί τῆς γῆς (23,5). Ὁ Μιχαίας: «Καί σύ Βηθλεέμ
ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται (ὁ Κύριος) (5,1). Ὁ Ζαχαρίας: «Λέγει Κύριος...
ἐκχεῶ ἐπί τόν οἶκον Δαυΐδ... καί τούς κατοικοῦντας Ἱερουσαλήμ
πνεῦμα χάριτος» (12,10). Ὁ Μωϋσῆς ἀναφωνεῖ γιά τόν ἐπερχόμενο
Μεσσία: «ὡς ἀετός σκεπᾶσαι νοσσιάν αὐτοῦ καί ἐπί τοῖς νεοσσοῖς
αὐτοῦ ἐπεπόθησε» (Δευτερονομίου 32,11). Ὁ Μαλαχίας λέγει: «Ἰδού
ἔρχεται ὁ ἄγγελος τῆς διαθήκης (ὁ Κύριος) (3,10). Ὁ Δαβίδ ὁ
Προφητάναξ μέλπει: «καί τό ποτήριόν σου μεθύσκον με»
(Ψαλμ. 22,5).
Οἱ σοφοί τῆς ἀρχαιότητος Πλάτων, Σωκράτης, Βολταῖρος κ.ἄ.
νοσταλγοῦν καί προσμένουν ἕνα οὐράνιο σωτήρα πού θά σώσει τήν
ἀνθρωπότητα καί τό ἀναφέρουν στά γραφόμενά τους. Καί ἦλθε
ὁ Σωτήρας, «Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν»
(Ἰωάν. 1,14). Γιά τούς Πατέρες ἡ Βίβλος εἶναι ὁ Χριστός, ἀφοῦ κάθε
λόγος της μᾶς ὁδηγεῖ πρός Αὐτόν πού τόν προσέφερε καί μᾶς θέτει
ἐμπρός στήν παρουσία του. «Αὐτόν ζητῶ μέσ’ στά βιβλία σου» λέγει
ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος. «Ἐνηνθρωπίσθη ὁ Λυτρωτής, ἵνα ἡμεῖς
θεοποιηθῶμεν» ἀναφωνεῖ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς
διδάσκει διά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὅτι: «ἡ ἁμαρτία δι’ἑνός
ἀνθρώπου (τοῦ Ἀδάμ) εἰσῆλθε στόν κόσμο, οὕτως καί ὁ θάνατος»
(Ρωμ. 5,12). Ὁ Ἰησοῦς, ὅμως, διά τῆς ὑπερφυσικῆς συλλήψεως
«ἐκ Πνεύματος ἁγίου» (Ματθ. 1,18), ἐγεννήθη ἐλεύθερος ἀπό τό
κράτος τοῦ διαβόλου καί ἀπό τή συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, τό θάνατο.
Γι’αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία, γεμάτη πεποίθηση, ὁμολογεῖ στή
λειτουργική της σύναξη: «Πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα
τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἐκ σοῦ τοῦ Πατρός τῶν φώτων»
(Εὐχή Θ. Λειτουργίας). Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Σωτήρας μας. Εἶναι τό
ὄνομα πού «κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν» (Λουκᾶ 2,34).
Εἶναι τό ὄνομα πού τόσοι ἀγαποῦν καί τόσοι πολεμοῦν. Μέ αὐτό τό
ὄνομα «θάνατος ἐλύθη, δαίμονες ἐδέθησαν, οὐρανός ἀνεώχθη...
πνεῦμα κατεπέμφθη» διαλαλεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Ἡ σωτηρία μας
εἶναι δημιούργημα τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ἡ σάρκα τοῦ Ἰησοῦ πού
συνελήφθη, ἐγεννήθη καί ἐμεγάλωσε. Ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε σέ
σταῦλο, ἡ κούνια του ἦταν μιά φάτνη. Εἶναι φανερό, ὅτι, μέ τόν
τρόπο αὐτό, ὁ Ἰησοῦς ἀρνήθηκε κάθε δυνατότητα ἀνέσεως γιά τόν
Ἑαυτό Του. Τό σύνθημα τῆς ζωῆς του - «οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι,
ἀλλά διακονῆσαι» (Ματθ. 20,28) – τό ἐφαρμόζει ἀπό τή στιγμή τῆς
γεννήσεώς Του. Δέν ἐπιζητεῖ ἀνέσεις καί ἐξυπηρετήσεις. Ἐκεῖνο πού
Τόν συνέχει εἶναι ἡ σωτηρία στόν κόσμο. Χωρίς νά διεκδικήσει τίποτε
γιά τόν ἑαυτό Του, ἔθεσε σάν μοναδικό στόχο τῆς ζωῆς Του τή
σωτηρία τοῦ κόσμου. Καί δέν «ἔδωσε ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς του καί
τοῖς βλεφάροις του νυσταγμόν καί ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις του»
(Ψαλμ. 131,4) μέχρις ὅτου τήν ἐπιτύχει. Καί τήν ἐπέτυχε. «Ὁ Ἰησοῦς
ἔζησε σάν παιδί» (Ματθ. 2,13). «Ὁ Κύριος ἐν τῇ παιδικῇ διαθέσει
τό ἀκέραιον καί ἄτρωτον ἐκ τοῦ Ἀδάμ ἐμιμήσατο», θά πεῖ ὁ Μέγας
Βασίλειος. Οἱ παραδόσεις τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων
ἀναφέρουν ὅτι νεφέλη φωτεινή περιέβαλε τό παιδίον Ἰησοῦν.
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἕξι ἐτῶν, Τόν ἔστειλε ἡ Μητέρα Του νά φέρει
νερό, δίνοντάς Του μιά στάμνα. Ἐπειδή, ὅμως, εἶχε πολύ κόσμο ἡ
στάμνα κάπου χτύπησε καί ἔσπασε. Ὁ Ἰησοῦς τότε ἅπλωσε τό
χιτῶνα Του, ἔβαλε ἐκεῖ τό νερό καί τό ἔφερε στό σπίτι. Ἡ Παναγία,
ὅταν εἶδε αὐτό τό σημεῖο, Τόν ἔσφιξε στήν ἀγκαλιά της καί Τόν
φιλοῦσε. Καί μέσα της διατηροῦσε τά μυστήρια πού Τόν ἔβλεπε νά
κάνει. «Εἰ γάρ ἐκ πρώτης ἡλικίας θαύματα ἐπεδείξατο οὐδ’ἄν
ἐνομίσθη ἄνθρωπος εἶναι», θά πεῖ ὁ χρυσός στή γλῶσσα ἐπίσκοπος.
Ἄλλη παράδοση ἀναφέρει: Τό ταξίδι στήν Αἴγυπτο ἦταν δύσκολο.
Ὁ μικρός Ἰησοῦς σήκωσε τά μάτια Του σέ μιά φοινικιά λέγοντάς της:
κατέβασε τά κλωνάρια σου γιά νά κόψουμε μερικούς χουρμᾶδες. Τό
δένδρο ἀμέσως ὑπήκουσε καί ἔφαγε ἡ εὐλογημένη οἰκογένεια. Καί
εἶπε πάλι ὁ Ἰησοῦς: Σέ εὐχαριστῶ φοινικιά. Μέ βοήθησες σέ μιά
δύσκολη στιγμή γι’αὐτό θά μείνεις μαζί μου στόν Παράδεισο. Καί
ὅσοι θά πεθαίνουν γιά τήν πίστη τους σέ μένα, θά ἔρχονται νά μέ
βροῦν, κρατῶντας ἕνα δικό σου κλωνάρι στά χέρια.
Ὁ Ἰησοῦς συνήθως φεύγει, ὅταν δέν Τόν δέχονται. Ὁ Ἰησοῦς
ποτέ δέν μένει μόνος. Πάντα ὑπάρχει κάποιος πού Τόν ὑποδέχεται.
Ἐκεῖνος, πού μένει τελικά μόνος εἶναι αὐτός πού διώχνει τόν Ἰησοῦ.
Τόν Ἰησοῦ στήν πραγματικότητα δέν μποροῦμε νά Τόν διώξουμε.
Ἁπλῶς ἀρνούμεθα τήν παρουσία Του. Ὅπως καί τόν ἥλιο. Δέν
μποροῦμε νά Τόν σβήσωμε. Ὁ Ἰησοῦς ὑπάρχει ὅπως καί ὁ ἥλιος.
Λάμπει, φωτίζει, θερμαίνει, ζωογονεῖ, ὅπως ὁ ἥλιος. Εἶναι τό μῦρο,
μέ τό ὁποῖο Τόν ἔχρισε ὁ Θεός Πατέρας γιά νά εὐωδιάζει τίς
μολυσμένες καρδιές μας. «Μῦρον ἐκκενωθέν τό ὄνομά σου»
(ᾎσμα Ἀσμάτων 3,1).
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀνακεφαλαιώνει: Ὁ Χριστός εἶναι φίλος
μας... εἶναι ἀδελφός μας... Εἶναι ὅ,τι καλό καί ὡραῖο... Εἶναι τό πᾶν.
Βρέ ἐγώ δέν εἶμαι... δέν βαστάω τήν κόλαση στό χέρι... δέν σᾶς
φοβερίζω, σᾶς ἀγαπάω. Γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς σας ἦλθα στή γῆ.
Σᾶς θέλω νά χαίρεσθε...μαζί μου τή ζωή. Ἔτσι εἶναι ὁ Χριστός.
Ὁ Ἱερός Γ. Βερίτης ἰδιαίτερα χαροποιεῖ ὑμνολογῶντας: Κάμε
ν’ἀνθίσουν τά κρῖνα τῆς χάρης σου μέσ’ στήν καρδιά μας, καί πότιζέ
τα μ’ ἀρώματα θείας δροσιᾶς, Βασιλιά μας... Χαῖρε, Πατέρα τῶν
ψυχῶν καί Κτίστη τῶν σωμάτων, καί χαῖρε σύ πού σ’ ἄφθαρτους θέ
νά τά πάρης κόσμους. ΑΜΗΝ!   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2026

 ΠΕΜΠΤΗ 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

«Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου,

ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου· δι' οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας, τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας,

τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας.

Βασίλειον ἱεράτευμα, Πάτερ Ὅσιε·

πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

«Τὸν οὐρανοφάντορα τοῦ Χριστοῦ,

μύστην τοῦ Δεσπότου, τὸν φωστῆρα τὸν φαεινόν,

τὸν ἐκ Καισαρείας, καὶ Καππαδόκων χώρας,

 Βασίλειον τὸν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν».

 

Tην ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ του νέου χρόνου και με την ευλογημένη εορτή του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, προσδοκούμε τις άφθονες ευλογίες και τα μεγάλα δωρήματα του Θεού. Θα συνεχίσομε να τον δοξολογούμε και να τον τιμούμε με την λατρεία μας και με την πιστή προσφορά  όλων μας.

 

 

Στην ενορία μας  εορτάσαμε με ιδιαίτερη ευλάβεια και κατάνυξη την περιτομή του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και την ιερά μνήμην του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου.  

 

Την καθιερωμένη Αγιοβασιλόπιττα ευλόγησε και έκοψε  μετά το  τέλος της Θείας Λειτουργίας εντός του Ιερού Ναού ο εορτάζον πατήρ Βασίλειος Φιλιππάκης.

         Για    τον      καθένα     ξεχωριστά      πρόσφερε     ατομικό Αγιοβασιλοπιτάκι,  έχοντας για δώρο  σε εκείνον που θα εύρισκε το φλουρί μία ωραιοτάτη μεγάλη  εικόνα του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου.

     Ολοι οι πιστοί ευχήθηκαν στον ιερέα μας ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ – με υγεία  και να τον έχει ο Θεός καλά, να -  συνεχίσει το Πνευματικό και φιλανθρωπικό  του έργο στην ενορία.

"ΚΑΛΗ  ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ

 ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΑ ΤΟ 2026»