Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ἀριθμός 44
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. η’ 27-39)
21 Ὀκτωβρίου 2018
«...ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο» (Λουκ. η΄ 37)
Ὁ Χριστός μας, Χριστιανοί μου, βρίσκεται στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν. Βλέπουμε τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς νὰ τοὺς ἔχει καταβάλει μεγάλος φόβος. Ποιὸς ἦταν ὁ λόγος τοῦ φόβου αὐτοῦ; Γιατί τρόμαξαν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου;
Ὁ Κύριος εἶχε ἔλθει στὸν κόσμο καὶ διέθετε ὅλες τὶς ἡμέρες καὶ ὧρες τῆς ζωῆς Του, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση ὅλου του κόσμου, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση ὅσων εἶχαν ἀνάγκη τῆς Χάρης Του, τῆς εὐεργετικῆς παρουσίας Του, τῶν θαυμάτων Του. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων, μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι «διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας». Τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου εἶναι ἀναρίθμητα. Χιλιάδες ἀσθενεῖς, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Παλαιστίνης καὶ τῶν ἄλλων περιοχῶν, ἔτρεχαν πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ λάμβαναν τὴν θεραπεία ἀπὸ κάθε εἴδους ἀσθένεια, ἀπολάμβαναν τὴν ἄπειρη ἀγάπη καὶ τὶς δωρεές Του καὶ, μὲ βαθειὰ εὐλάβεια, Τὸν ἀκολουθοῦσαν παντοῦ. Κι ὅμως οἱ Γαδαρηνοὶ, μόλις Τὸν ἀντίκρυσαν, κυριεύθηκαν ἀπὸ φόβο μεγάλο• «φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο». Γιατί ὅμως τοὺς κατέλαβε αὐτὸς ὁ φόβος;
Ἀλήθεια, γιατί νὰ φοβηθοῦν τόσο; Ἀσφαλῶς, κι αὐτοὶ θὰ εἶχαν ἀκούσει, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἀσφαλῶς, θὰ εἶχαν πληροφορηθεῖ, γιὰ τὰ ἄπειρα θαύματά Του. Ἄλλωστε, καὶ οἱ ἴδιοι προσωπικὰ, εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους, ἕνα καταπληκτικὸ θαῦμα. Εἶδαν τὸν Κύριο, νὰ θεραπεύει ἕνα συμπατριώτη τους, ὁ ὁποῖος εἶχε καταληφθεῖ ἀπὸ ὁλόκληρη στρατιὰ πονηρῶν δαιμόνων.
Καὶ τὸ θαῦμα αὐτὸ ἦταν βέβαια, κατὰ πρῶτο καὶ κύριο λόγο, εὐεργεσία, γιὰ τὸν ἄνθρωπο αὐτό, ποὺ δοκιμαζόταν ἀπὸ τὰ δαιμόνια, ἀλλὰ καὶ γι’ αὐτούς. Γιατί, τὰ πονηρὰ δαιμόνια τὸν εἶχαν κάνει πολὺ ἐπικίνδυνο, γιὰ ἐκείνους, τὸν ἄνθρωπο αὐτό. Ὅπως ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, ὁ δαιμονιζόμενος εἶχε καταντήσει ἄγριος, ἐπιθετικὸς καὶ πολὺ ἐπικίνδυνος, ὥστε νὰ μὴν τολμᾶ κανεὶς νὰ περάσει ἀπὸ τὸ δρόμο, ποὺ περνοῦσε αὐτὸς. Γιὰ νὰ αἰσθάνονται ἀσφαλεῖς ἀπ’ αὐτὸν καὶ νὰ ἀποφύγουν τὸν κίνδυνο, τὸν ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες καὶ σιδερένια δεσμά. Μάταια ὅμως. Γιατί, αὐτὸς μὲ τὴν δύναμη τῶν δαιμόνων, ποὺ τὸν εἶχαν κυριεύσει, ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες καὶ τὰ δεσμά, ἐξαγριωνόταν, καὶ γινόταν περισσότερο ἐπιθετικός. Καὶ τώρα τὸν ἔβλεπαν «ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ».
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ, ἔπρεπε νὰ τοὺς γεμίσει ἀπὸ χαρά. Νὰ τοὺς δώσει θάρρος καὶ δύναμη, γιὰ νὰ ζητήσουν καὶ ἄλλες δωρεές, ὑλικὲς καὶ πνευματικές, ἀπὸ τὸν πανάγαθο Κύριο. Ἀντίθετα, αὐτοὶ «ἐφοβήθησαν», «φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο».
Κι αὐτὸ τὸ ἔπαθαν, γιατί εἶδαν καὶ ἕνα ἄλλο θαῦμα, ποὺ τρόμαξε τὴν ἔνοχη συνείδησή τους. Ποιὸ ἦταν αὐτό; Εἶδαν τὸν πνιγμὸ τῶν χοίρων. Τὰ κουφάρια τους ἔπλεαν στὰ νερὰ τῆς Τιβεριάδας. Ἀντιλήφθησαν πολὺ καλὰ οἱ Γαδαρηνοὶ, τὴν σημασία καὶ τὸν σκοπὸ τοῦ θαύματος αὐτοῦ. Ἦταν καθαρὰ μία παιδαγωγικὴ τιμωρία γι’ αὐτούς, διότι, παρὰ τὴν ἀπαγόρευση τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, αὐτοὶ ἔτρεφαν, ἐμπορευόταν, καὶ πολὺ πιθανὸν νὰ ἔτρωγαν τοὺς χοίρους. Φανερὰ, καὶ χωρὶς κανένα πρόσχημα, ἦταν παραβάτες τῆς θείας ἐντολῆς, γιὰ νὰ κερδίζουν χρήματα. Ἐὰν ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου μαρτυροῦσε τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, ὁ πνιγμὸς «τῆς ἀγέλης τῶν χοίρων» μαρτυροῦσε τὴν δικαιοσύνη Του. Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἦταν ἔνοχοι, γιὰ τὴν παράβαση αὐτὴ τοῦ νόμου ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλα ἁμαρτήματα, κυριεύθηκαν ἀπὸ φόβο. Γιατί, ἡ ἁμαρτία γεννάει πάντοτε φόβους στὴν καρδιὰ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, ποὺ δὲν μετανοεῖ.
Ἂν κάποιος μελετήσει τὴν συμπεριφορὰ ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων, πωρωμένων, θὰ διαπιστώσει πολλὰ πράγματα. Μία φοβερὴ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ φόβος ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ἡ διαρκὴς ἀνησυχία. Ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος φοβᾶται τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα. Ἡ συνείδησή του τὸν ἐλέγχει, γιὰ τὶς ἀδικίες, ποὺ ἔχει διαπράξει στοὺς ἄλλους, γιὰ τὶς συκοφαντίες, ποὺ ἔχει διαδώσει, γιὰ ὅλα ὅσα ἔχει διαπράξει στὸ σκοτάδι τῆς νύκτας ἢ κρύπτοντας τὸν ἑαυτό του. Ακόμα, τοῦ καταλογίζει τὴν ἐνοχή του, τοῦ ὑπενθυμίζει, μὲ πολλοὺς τρόπους, τὸ λόγο τοῦ Κυρίου• «οὐκ ἔστι κρυπτόν, ὃ οὐ φανερὸν γενήσεται, οὐδὲ ἀπόκρυφον, ὃ οὐ γνωσθήσεται καὶ εἰς φανερὸν ἔλθη».
Ὁ ἔνοχος φοβᾶται, μήπως οἱ ἄλλοι ἔμαθαν ποιὸς πραγματικὰ εἶναι καὶ τί ἔχει κάνει στὴ ζωή του. Ἀπὸ τὸν φόβο καὶ τὴν ἀγωνία του παρεξηγεῖ καὶ τὴν πιὸ ἁπλῆ φράση τους, τὸ πιὸ ἀθῶο βλέμμα τους. Δίνει ἄλλη σημασία στὴν συμπεριφορά τους, τὴν κρίνει ἀνάλογα μὲ αὐτὸ, ποὺ ἔχει στὴν καρδιά του. Ἐὰν ἐκεῖνοι εἶναι ἀπασχολημένοι μὲ κάποια ὑπόθεσή τους καὶ δὲν τοῦ μιλήσουν καὶ δὲν τοῦ φερθοῦν μὲ ἐγκαρδιότητα, ἀμέσως ὑποπτεύεται, ὅτι προσπαθοῦν νὰ τὸν ἀποφύγουν, γιατί ἔμαθαν ποιὸς εἶναι. Ἐὰν οἱ ἁμαρτίες του εἶναι μεγάλες, ἐὰν εἶναι καταχρήσεις ἐξουσίας καὶ ἀπάτες, ἐὰν εἶναι ἐγκλήματα κατὰ τῆς ζωῆς καὶ τῆς τιμῆς τῶν ἄλλων, τότε ὁ φόβος του γίνεται ἀκόμη μεγαλύτερος, βαρὺς καὶ ἀνυπόφορος. Ὁ ἐγκληματίας, παντοῦ βλέπει ἐχθροὺς καὶ ἐκδικητές, ἕτοιμους νὰ τοῦ κάνουν κακό. Ὑποπτεύεται τοὺς πάντες, ἀκόμη καὶ τοὺς ἄμεσους συγγενεῖς του. Γίνεται φοβερὰ καχύποπτος. Βλέπει φανταστικοὺς κινδύνους. Χάνει τὸν ὕπνο του. Τρέμει μὲ τὸν παραμικρὸ θόρυβο, φωνάζει, ταλαιπωρεῖται ἀπὸ ἐφιάλτες, τὸν κυριεύει τὸ αἴσθημα τῆς φυγῆς. Σ’ αὐτὸν ἐφαρμόζεται ὁ θεόπνευστος λόγος, ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Παροιμιῶν ὅτι• «φεύγει ὁ ἀσεβὴς μηδενὸς διώκοντος». «Φύλλων οἱ κτύποι ἐκφοβοῦσι λαγωούς», λέει ὁ Μέγας Βασίλειος. Αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ σ’ αὐτόν, τὸν φοβίζουν καὶ τὰ πιὸ ἀσήμαντα γεγονότα.
Στὸ σημεῖο αὐτὸ, πρέπει νὰ ποῦμε καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο μεγάλο φόβο, τὸν ὁποῖο δημιουργεῖ στὴν καρδιὰ τοῦ ἀμετανόητου ἁμαρτωλοῦ ἡ συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς καὶ τῆς εὐθύνης ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου Θεοῦ. Ἡ συνείδηση, ἄλλοτε ἐντονότερα καὶ ἄλλοτε ἠπιότερα, πάντοτε, ὅμως, τοῦ ὑπενθυμίζει καὶ τοῦ ἐπαναλαμβάνει ὅτι θὰ δώσει λόγο, γιὰ τὶς πράξεις του ἐνώπιόν τοῦ Θεοῦ. Προσπαθεῖ, μάταια, ὅμως, νὰ πνίξει αὐτὴ τὴ φωνή. Δὲν θέλει, ἐξαιτίας τοῦ φόβου του νὰ ἀκούει γιὰ τὸν Θεό, γιὰ τὸ θεῖο Θέλημα, γιὰ τὸν θάνατο καὶ τὴ μέλλουσα κρίση.
Χριστιανοί μου, Ὅταν ὁ Φήλιξ, ὁ Ρωμαῖος αὐτὸς Ἡγεμόνας τῆς Καισάρειας, ἄκουσε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο νὰ τοῦ μιλάει, γιὰ τὴ θεία δικαιοσύνη καὶ τὴ μέλλουσα κρίση, ἔγινε «ἔμφοβος». Τὸν κατέλαβε μεγάλος φόβος. Καὶ ὅπως πάντοτε κάνουν σὲ τέτοιες περιπτώσεις, ἄνθρωποι σὰν κι αὐτόν, διέκοψε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοῦ εἶπε: «πρὸς τὸ παρὸν πήγαινε, ὅταν βρῶ εὐκαιρία θὰ σὲ καλέσω».
Ἡ ζωὴ τοῦ ἀμετανόητου ἁμαρτωλοῦ εἶναι ἀνήσυχη, ταραγμένη, γεμάτη φόβους καὶ ἀγωνίες. Ἀντίθετα, ἡ ζωὴ τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ, τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἤρεμη, εἰρηνική, χαρούμενη. Καὶ τοῦτο, γιατί πιστεύει καὶ ἀγαπᾶ τὸν Θεό, σέβεται καὶ ἀγαπᾶ τὸν πλησίον καὶ ἀγωνίζεται νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Χριστιανοί μου, «εἰρήνη πολλὴ τοῖς ἀγαπῶσι τὸν νόμον» τοῦ Κυρίου. Ἀμήν.     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ἀριθμός 43
ΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. η΄ 5-15)
14 Ὀκτωβρίου 2018
«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ» (Λουκ. η΄ 5).
Κυριακὴ Δ΄ Λουκᾶ ἢ τοῦ Σπορέως, ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζεται ἡ Κυριακὴ αὐτή, Χριστιανοί μου. Καὶ ὀνομάζεται ἔτσι ἀπὸ τὴν παραβολὴ τοῦ Κυρίου, ὅπως μᾶς τὴν διασώζει ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς.
Ἕνας καὶ μοναδικὸς εἶναι ὁ ἄφθαστος σπορέας τοῦ θείου λόγου. Ἕνας εἶναι ὁ ἀνυπέρβλητος διδάσκαλος τῶν θείων ἀληθειῶν. Τέτοιων ἀληθειῶν, ποὺ ὅμοιες μ’ αὐτὲς, ποτὲ δὲν ἄκουσε ἡ ἀνθρωπότητα, οὔτε πρόκειται νὰ ἀκούσει μέχρι τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Κι αὐτὸς ὁ ἕνας καὶ μοναδικὸς, δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὸς, ἦλθε, «ἵνα μαρτυρήσῃ τῇ ἀληθείᾳ, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο», διαλαλεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς τῆς ἀγάπης, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ θεολόγος. Καὶ κήρυττε μὲ τόση σαφήνεια καὶ δύναμη, μὲ τόση πειστικότητα καὶ χάρη, ὥστε συγκινοῦσε βαθύτατα τὴν ἀνθρώπινη καρδιά, φώτιζε τὸν νοῦ, ἐνέπνεε εὐγενεῖς ἀποφάσεις. Ὅταν μιλοῦσε, ὅλος ὁ κόσμος κρεμόταν ἀπὸ τὰ ἅγια χείλη Του, ὅπως, ἀκριβῶς, ἡ μέλισσα ἀπὸ τὰ ἀρωματικὰ μελιτοφόρα ἄνθη. Αὐτὸς «ἐξῆλθε τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ».
Ἡ διδασκαλία Του, ὅμως, δὲν εἶχε ἐποχιακὸ χαρακτήρα. Δὲν ἀπέβλεπε μόνο στοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς Του. Ὁ σκοπὸς τῆς διδασκαλίας Του ἦταν πανανθρώπινος καὶ οἰκουμενικός. Προοριζόταν νὰ προσφερθεῖ σὲ ὅλους τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων. Ἔπρεπε καὶ πρέπει συνεχῶς νὰ κηρύττεται μέχρι, ποὺ θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Ὁ Ἴδιος προνόησε νὰ ἀναδείξει καὶ, διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἀναδεικνύει, συνεχιστὲς τοῦ διδακτικοῦ Του ἔργου. Τοὺς φωτίζει, τοὺς ἐνισχύει, τοὺς χαρίζει εὐχέρεια λόγου, τοὺς ἐμπνέει μὲ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὺς στηρίζει μὲ τὴν δική του συμπαράσταση, ὥστε νὰ διαδίδουν σὲ ὅλους τους λαοὺς, τὴν διδασκαλία Του, νὰ σπείρουν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας στὶς καλοπροαίρετες καρδιές.
Καὶ οἱ ἄμεσοι συνεχιστὲς τοῦ ἔργου Του, οἱ ἄφθαστοι, μετὰ ἀπ’ Αὐτόν, Διδάσκαλοι τῆς Οἰκουμένης, ἦταν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ τοὺς ἐπέλεξε. Τοὺς ὑποσχέθηκε, ὅτι θὰ λάβουν τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅτι καὶ Αὐτὸς θὰ εἶναι μαζί τους «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», ὅτι θὰ ἀποκτήσουν δύναμη καὶ σοφία, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ μπορεῖ νὰ ἀντιμιλήσει καὶ ἀντισταθεῖ σ’ αὐτούς• ὅτι θὰ εἶναι οἱ φορεῖς καὶ σπορεῖς τοῦ λόγου Του «ἔν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς». «Αὐτός, λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους… τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους». Καὶ νά, ὅτι οἱ Ἀπόστολοι, θεόπνευστοι Διδάσκαλοι, βγῆκαν στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης, νὰ διαδώσουν τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ, τὸ Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας. Ξεσηκώθηκαν, ἐναντίον τους, πολιτικοὶ καὶ θρησκευτικοὶ ἄρχοντες, Ἰουδαῖοι καὶ ἐθνικοί, λαοὶ καὶ ἄτομα, γιὰ νὰ ἐμποδίσουν καὶ νὰ σταματήσουν τὸ θεάρεστο ἔργο τους. Μάταια ὅμως. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, σὰν ὁρμητικὸς χείμαρρος, ξεπερνοῦσε τὰ ὅποια ἐμπόδια καὶ ἁπλωνόταν πλούσια σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἔκπληκτος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μπροστὰ στὸ πρωτοφανὲς αὐτὸ γεγονὸς τῆς ταχύτατης διάδοσης τοῦ θείου λόγου ἔγραφε, ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο «οὗ ἠκούσατε, τοῦ κηρυχθέντος ἐν πάσῃ τῇ κτίσει, τῇ ὑπὸ τὸν οὐρανόν, οὗ ἐγενόμην, ἐγὼ Παῦλος διάκονος». Ἀλλὰ, παράλληλα, μὲ τοὺς Ἀποστόλους, καὶ πολλοὶ ἄλλοι, φωτιζόμενοι καὶ ἐνισχυόμενοι ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Χριστοῦ, κήρυτταν καὶ μετέδιδαν, ὁ καθένας στὸν κύκλο του, τὰ θεῖα λόγια. Τέτοιοι διδάσκαλοι ἦταν, κατὰ κύριο λόγο, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἀρχιερεῖς, οἱ ἱερεῖς, οἱ διάκονοι, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μὲ τὴν θεόπνευστη ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, πρέπει πάντοτε νὰ εἶναι «διδακτικοὶ».
Ἐκτὸς, ὅμως, ἀπ’ αὐτοὺς, κήρυτταν τὸν Χριστὸ καὶ πολλοὶ ἄλλοι• λόγιοι, ὅπως ὁ Ἀπολλώς, ἐπαγγελματίες, ὅπως ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα, ἔμποροι καὶ ἐργάτες, οἱ ὁποῖοι περνοῦσαν ἀπὸ διάφορα μέρη, γιὰ τὶς ὑποθέσεις τους. Ἀκόμη καὶ δοῦλοι, οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν καθῆκον τους νὰ σπείρουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, μεταξὺ τῶν συνδούλων τους, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς κυρίους τους. Ἀνυπολόγιστο στράτευμα ἀνδρῶν καὶ γυναικὼν ἀποτελοῦν ὅλοι αὐτοὶ, οἱ ἀφανεῖς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου. Μερικοὶ διέθεταν καὶ τὰ σπίτια τους, γιὰ νὰ γίνεται ἐκεῖ ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Αὐτὲς, «οἱ κατ’ οἶκον» εὐλογημένες συγκεντρώσεις ἦταν, ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, οἱ «κατ’ οἶκον ἐκκλησίαι». Ὅλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν κανένα ἀξίωμα στὴν Ἐκκλησία, ἀποτέλεσαν τὴν ἱερὰ πρωτοπορία τῶν ἀφανῶν, ἀλλὰ πολυτίμων ἐργατῶν τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου.
Καὶ τὸ λαμπρὸ παράδειγμά τους, τὸ μιμήθηκαν, διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἑκατομμύρια χριστιανῶν. Ἔγιναν οἱ διδάσκαλοι τῶν ἀδελφῶν τους, οἱ ὁδηγοὶ τῶν πλανωμένων, Φῶς Χριστοῦ γιὰ ὅσους βρισκόταν στὸ σκότος τῆς ἄγνοιας. Καὶ τὸ ἱεραποστολικὸ αὐτὸ ἔργο, ἡ διάδοση τοῦ προφορικοῦ καὶ γραπτοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ἐπιστήμονες καὶ σπουδαστές, ἐπαγγελματίες καὶ ἐργάτες, ὑπάλληλοι καὶ συνταξιοῦχοι, ἀποτελοῦν τὴν εὐλογημένη παράταξη τῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ἐλεημένοι οἱ ἴδιοι ἀπὸ τὸν Κύριο αἰσθάνονται, ὅτι ἔχουν ἐπιτακτικὸ καθῆκον, νὰ χειραγωγήσουν καὶ ἄλλους στὸ δρόμο τοῦ ἐλέους καὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Χάρη τῶν ἱερῶν Μυστηρίων.
Χριστιανοί μου, Αὐτὸ εἶναι τό καθῆκον ὅλων μας. Κατὰ κάποιο τρόπο καὶ μέχρι ἑνὸς σημείου ὁ καθένας μας, πρέπει νὰ θυμᾶται ἐκεῖνο, ποὺ εἶπε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος• «οὐαὶ μοὶ ἐστιν, ἐὰν μὴ εὐαγγελίζομαι». Ἀλλοίμονό μας, ἐὰν σταματήσουμε νὰ προσφέρουμε τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ γνώση τοῦ θείου θελήματος εἶναι τάλαντο. Καὶ ὀφείλουμε νὰ τὸ πολλαπλασιάσουμε, μεταδίδοντάς το στοὺς ἄλλους. Ἔτσι, τηρουμένων, βέβαια, τῶν ἀναλογιῶν, γινόμαστε κι ἐμεῖς σπορεῖς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.     Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018

ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ 
ΤΩΝ ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ 
ΣΤΟ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ  ΛΑΤΟΜΙΟΥ



















Την Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  της  ενορίας μας, μετά το πέρας της  Θείας Λειτουργίας,  ο εφημέριος του Ιερού Ναού π. Βασίλειος Φιλιππάκης  τέλεσε τον  αγιασμό  επί τη ενάρξει των  δωρεάν μαθημάτων 2018 – 2019.



       Πολλοί μαθηταί, καθηγηταί και γονείς  προσήλθαν στην τέλεση του αγιασμού για να συμμετάσχουν στην έναρξη  των μαθημάτων που θα διδάσκονται  εντελώς δωρεάν στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο  Παναγίας Λατομιτίσσης. 

     Ο εφημέριος του Ιερού Ναού μας αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει και φέτος, έως  ότου ολοκληρωθεί το εβδομαδιαίο ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθημάτων. Αναφέρθηκε στο ότι τα άτομα που παρακολουθούν τα μαθήματα να προσέρχονται στην ώρα τους και να γίνεται η προσευχή κάθε φορά σε όλα τα μαθήματα.
Περισσότερο επικεντρώθηκε στο θέμα των  Εκπαιδευτικών,  - κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι γίνονται, - τους ευχαρίστησε ιδιαίτερα για την ανιδιοτελή προσφορά τους. Με ικανοποίηση τόνισε ότι έχουν φθάσει τα 50 τμήματα.
      
       Ο π. Βασίλειος ο οποίος  είναι ο οραματιστής,  ο εμπνευστής, ο δημιουργός, ο συντελεστής και  ο άγρυπνος φρουρός στην όλη διοργάνωση,  στην ομιλία του μετά το πέρας του Αγιασμού άρχισε με τις  ευλογίες της εκκλησίας μας και συνέχισε  απευθυνόμενος σε όλους  με  τα εξής λόγια: Σήμερα εμείς εδώ ρίξαμε ένα σποράκι και εσείς με την δική σας επιμέλεια και θέληση, θα το πολλαπλασιάσετε όσο καλύτερα μπορεί ο καθένας. Ευχαρίστησε την οικογένεια της κ. ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ  ΓΕΩΡΓ. ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΗ, και τις θυγατέρες της, για άλλη μια χρονιά που δημιούργησαν το Πνευματικό Κέντρο στην ενορία μας και προς τιμήν τους έχει δοθεί το όνομα,  και ακόμα  ενισχύουν την εκκλησία  της Παναγίας Λατομιτίσσης. Ιδιαιτέρως τους μνημόνευσε διότι είναι μεγάλοι δωρηταί και πάντα είναι αρωγοί και συμπαραστάτες στο έργο της ενορίας μας. Κλείνοντας είπε: εύχομαι καλή πρόοδο και δύναμη τόσο  στους  μαθητάς όσο και στους γονείς,  ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, ονομάζοντάς τους ανιδιοτελείς στρατιώτες που θα αφιερώσουν κάποιο χρόνο  για να διδάξουν και φέτος τα μαθήματα στο Κουκουνάρειο Πνευματικό Κέντρο της Παναγίας Λατομιτίσσης. Επίσης ευχαρίστησε τις Κυρίες του Φιλοπτώχου  Ταμείου της Ενοριας μας για την ανιδιοτελή προσφορά τους.

        Απευθυνόμενος  προς τους γονείς των παιδιών είπε ότι  πρέπει να έχετε άμεση   επικοινωνία   με τους   καθηγητές  να  μαθαίνετε  πως   πηγαίνουν οι επιδόσεις   των παιδιών σας. Επίσης   ζήτησε  να  διατηρούν τους  χώρους   καθαρούς όπως   διατηρούμε   καθαρά  τα σπίτια μας. 
Τέλος σε όλους τους εγγεγραμμένους μοίρασε  το Πρόγραμμα των μαθημάτων, το οποίο παραθέτομε κατωτέρω.
Καλή χρονιά σε όλους.

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 7 ΟΚΤΩΒΡΙOY

Ἀριθμός 42
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. ζ΄ 11-16)
7 Ὀκτωβρίου 2018
«μή κλαῖε» (Λουκ. ζ΄ 13)
Ἡ εὐαγγελικὴ διήγηση, Χριστιανοί μου, ποὺ ἀναφέρεται στὴν θαυματουργικὴ ἀνάσταση τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τῆς χήρας ἀπὸ τὸν Χριστό μας, μᾶς δίδει τὴν ἀφορμὴ νὰ σταθοῦμε, γιὰ λίγο, στὸ γεγονὸς τοῦ ξαφνικοῦ ἐπισκέπτη, ποὺ ὀνομάζεται « θάνατος » καὶ νὰ δοῦμε, πῶς ὁ χριστιανὸς ὀφείλει νὰ ἀντιμετωπίζει τὸν θάνατο καὶ πὼς πρέπει νὰ τοποθετεῖται ἀπέναντί του, ὡς μέλος συνειδητό τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἄνθρωπος κάθε ἐποχῆς φοβόταν καὶ φοβᾶται τὸν θάνατο, διότι ἀνέκαθεν τοῦ προκαλοῦσε φόβο καὶ ἀποστροφὴ καὶ αὐτὸ εἶναι λογικὸ, διότι ὁ θάνατος εἶναι μία ξένη κατάσταση πρὸς τὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου, ἐξαιτίας τοῦ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει πλασθεῖ, γιὰ τὴν ἀθανασία, μὲ τὴν δωρεὰ, ἀπὸ τὸν Θεὸ, τῆς ζώσας ψυχῆς. Ὅμως, δυστυχῶς, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἄνοιξε τὴν πόρτα τῆς εἰσόδου στὸν θάνατο, μὲ τὴν ἀποστασία καὶ τὴν ἁμαρτία, μὲ τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν παρακοή, ποὺ ἔχουν ἐπακόλουθα τὸν πόνο, τὴν θλίψη, τὸ κενό, τὴν ἀπογοήτευση καὶ τὴν ἀπελπισία.
Ἐδῶ, ὅμως, ὑπάρχει τὸ νόημα καὶ τὸ θαῦμα. Ἐνῶ, γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὁ θάνατος εἶναι ἀποκρουστικὸ καὶ τρομακτικὸ γεγονός, γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας θεωρεῖται ὡς μία ἀναπόφευκτη στιγμὴ τῆς ζωῆς, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν θνητότητα στὴν ἀθανασία, ἀπὸ τὴν φθορὰ στὴν ἀφθαρσία. Γι’ αὐτὸ, λοιπὸν, δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ τόσο τὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου, ἀλλὰ ἡ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς, ἔτσι, λοιπὸν, πρέπει νὰ διάγουμε τὴ ζωὴ μας προετοιμαζόμενοι, δι’ αὐτῆς, γιὰ τὴν προοπτική τῆς αἰωνιότητας.
Ἡ παροῦσα ζωή εἶναι ἕνα πανδοχεῖο, ποὺ ὁ ἄνθρωπος διαμένει ὀλίγες ἡμέρες. Ὅσο πολυτελὲς κι ἂν εἶναι αὐτὸ τὸ πανδοχεῖο, ὅσες ἀνέσεις κι ἂν παρέχει, ὁ ἄνθρωπος προσδοκᾶ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ σπίτι του, ἔστω κι ἂν αὐτὸ εἶναι ταπεινό, φτωχὸ καὶ ἀπέριττο.
Ἕνας μεγάλος θεολόγος, ὁ Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ λέγει : «ὁ φυσικὸς θάνατος πρέπει νὰ ἰδωθεῖ, ὄχι ἀρχικὰ, σὰν τιμωρία, ἀλλὰ σὰν μέτρο ἀνακουφιστικό, δοσμένο ἀπὸ τὸν Θεὸ, ποὺ ἀγαπάει. Μέσα στὸ ἔλεός Του ὁ Θεὸς, δὲ θέλησε νὰ συνεχίσουν νὰ ζοῦν οἱ ἄνθρωποι ἀπεριόριστα μέσα σὲ ἕνα πεπτωκότα κόσμο, δεμένο, γιὰ πάντα, μέσα στὸν φαῦλο κύκλο τῶν δικῶν τους ἐπινοημάτων καί ἔτσι ἔδωσε ἕνα τρόπο φυγῆς. Γιατί, ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τέλος τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀνανέωσής της. Ἀποβλέπουμε, πέρα ἀπὸ τὸν φυσικὸ θάνατο, στὴν μελλοντικὴ ἐπανασύνδεση σώματος καὶ ψυχῆς, στὴν καθολικὴ ἀνάσταση, τὴν ἔσχατη Ἡμέρα».
Ἀπὸ τὰ παραπάνω καταλαβαίνουμε, ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἀντιμετωπίζει μὲ ἀπόλυτη ἀγάπη καὶ ἐπιτρέπει ὁ θάνατος νὰ εἰσέλθει στὴ ζωή μας, ὄχι σὰν τιμωρία ἀλλὰ ὡς προορισμὸ πρὸς μία ἄλλη ζωή, ἐπιστροφὴ στὴν Βασιλεία Του Θεοῦ, στὴν Ὕψιστη Ζωή.
Ἀγαπητοὶ μου, Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο, ὅτι γιὰ ὅλους μας, θὰ ἔρθει ἡ ἡμέρα καὶ ἡ ὥρα τῆς προσωπικῆς κρίσης ἐνώπιον τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ, γι’ αὐτὸ ἂς μὴν καλλιεργοῦμε μέσα μας φόβο καὶ τρόμο, γιὰ τὸν ἐπικείμενο θάνατό μας καὶ ἂς μὴν ἀπελπιζώμαστε, ὅταν ὁ Κύριος καλεῖ κοντὰ Του πρόσωπα ἀγαπημένα. Αὐτὸ, ποὺ ὀφείλουμε νὰ πράξουμε εἶναι ἕνα μονάχα, νὰ ἀξιοποιήσουμε τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, ὥστε τὴ στιγμὴ τῆς ἐξόδου μας ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα, νὰ ἀκούσουμε τὴν Θεϊκὴ κλίση: «Εὖ, δοῦλε, ἀγαθὲ καὶ πιστέ. Ἐπὶ ὀλίγα ᾖς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σὲ καταστήσω. Εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου». Ἀμήν.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ


ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

 Ἀριθμός 41

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΛΟΥΚΑ
(Λουκᾶ στ’31-36)
30 Σεπτεμβρίου 2018
«Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθώς καί ὁ πατήρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί» (Λουκᾶ στ’36)
Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, Κυριακὴ Β΄ Λουκᾶ, Χριστιανοί μου, ἀποτελεῖ ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου μας καὶ ἀποτελεῖ ἕνα ὁδοδείκτη τῆς χριστιανικῆς μας ζωῆς.
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ἀκούσαμε τὸν Κύριο νὰ μᾶς λέει: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί».
Ὁ Πατέρας τῶν οἰκτιρμῶν, ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζεται ὁ Θεὸς τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς, εἶναι πρὸς ὅλους τους ἀνθρώπους οἰκτίρμων, χωρὶς διακρίσεις. «Αὐτὸς χρηστὸς ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς». Χαρίζει σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἁπλόχερα, τὰ οὐράνια δῶρα του.
«Ἀνατέλει τὸν ἥλιον ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς». Μᾶς δίνει τὰ ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ δῶρα Του ἀφειδώλευτα. Εἶναι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων πρὸς ὅλους. Συμπονεῖ, συμπαθεῖ κάθε λογικὸ πλάσμα Του. Ζητάει, μὲ κάθε τρόπο, νὰ ἁπαλύνει τὰ δεινὰ, ποὺ μαστίζουν τοὺς ἀνθρώπους. Ἀφ’ ἑνὸς τὰ σωματικὰ δεινά: πολύμορφες ἀρρώστιες, στερήσεις, κακουχίες καὶ κρίσεις, ἀφ’ ἑτέρου ψυχικὰ δεινά: ψυχικὲς καταστάσεις, ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἀτροφία πνευματική.
Σὰν Πατέρας, λοιπόν, οἰκτιρμῶν καὶ παρακλήσεως, ἔρχεται νὰ ζητήσει ἀπὸ τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς νὰ γίνουν κι αὐτοὶ «οἰκτίρμονες».
Καὶ τὸ ζητάει αὐτὸ ὁ Χριστὸς σὲ μία ἐποχὴ, ποὺ ὁ οἶκτος καὶ ἡ εὐσπλαχνία βρισκόταν σὲ πολὺ μικρὴ ἐκτίμηση. Μεταξὺ τῶν ἀρχαίων λαῶν οἱ ἀρετὲς τοῦ ἐλέους καὶ τοῦ οἴκτου κατεῖχαν ἀσήμαντη θέση. Καὶ οἱ θεοὶ τῶν ἀρχαίων ἦταν σκληροὶ καὶ ἀνηλεεῖς. Νοσοκομεῖα, ἄσυλα, γηροκομεῖα, ἦταν παντελῶς ἄγνωστα καὶ οὔτε κἄν εἶχε ὀνειρευθεῖ κάποιος τὴν ἵδρυσή τους.
Γι’ αὐτὸ ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου «γίνεσθε οἰκτίρμονες», ἀπετέλεσε ἀληθινὴ ἐπανάσταση. Μία ἐπανάσταση, ποὺ ζητοῦσε νὰ παραμερίσει τὴν σκληρότητα καὶ νὰ ἐγκαταστήσει στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀγάπη, τὸν οἶκτο καὶ τὴν συμπόνοια. Τὴν ἀγάπη, γιὰ φίλους καὶ ἐχθρούς. Τὴν εὐσπλαχνία, γιὰ κάθε ἄνθρωπο. Τὴν συμπόνια στὶς δυστυχίες καὶ στὶς ἀνάγκες του.
Πάνω ἀπὸ εἴκοσι αἰῶνες ἔχουν περάσει ἀπὸ τότε, ποὺ ἀκούστηκε ἡ θεϊκὴ αὐτὴ ἐντολή. Καὶ ὁ ἀπολογισμὸς τῆς χριστιανικῆς φιλανθρωπίας μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ εἶναι πλούσιος, ὡστόσο, ὅμως, τὸ καθῆκον τὸ προσωπικό τοῦ καθενός μας δὲν ἔχει ἐξαντληθεῖ.
Καὶ τὸ ἐρώτημα, ἂν εἴμαστε σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας οἰκτίρμονες, πρέπει νὰ τίθεται συχνά. Διότι πολλὲς φορές, ὅταν ἐξετάζουμε προσεκτικὰ τὸν ἑαυτὸ μας, ἀνακαλύπτουμε περιπτώσεις καὶ γεγονότα, στὰ ὁποῖα δὲν φανήκαμε οἰκτίρμονες, ὅπως μᾶς ζητάει ὁ Κύριος. Ἀντίθετα, δείξαμε ὅλη μας τὴν σκληρότητα σὲ ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς ἔφταιξαν σὲ κάτι ἢ δείξαμε ἀνοικτίρμονες σὲ ἀδελφοὺς, ποὺ μᾶς ζήτησαν προστασία, συμπαράσταση καὶ συνδρομή.
Ἔρχεται, ὅμως, καὶ πάλι, σήμερα ὁ Κύριος, νὰ μᾶς τονίσει τὸ καθῆκον καὶ τὴν ὑποχρέωση, νὰ εἴμαστε πρὸς ὅλους οἰκτίρμονες, ἂν θέλουμε νὰ γίνουμε ἀληθινὰ παιδιὰ τοῦ Οὐράνιου Πατέρα καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ ἴχνη τοῦ Ἀρχηγοῦ καὶ τελειωτοῦ τῆς πίστεώς μας. «Γίνεσθε οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί».
Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, σχολιάζοντας τὸ κείμενο, τονίζει: «Ἐκεῖνο, ποὺ μᾶς ἐξισώνει μὲ τὸν Θεὸ εἶναι «τῷ ἐλεεῖν καὶ οἰκτείρειν». Ὁ Κύριος δὲν εἶπε, ὅτι ἐὰν νηστεύετε ἢ προσεύχεσθε θὰ γίνεται ὅμοιοι μὲ τὸν Πατέρα μου…ἀλλὰ τί πρέπει νὰ κάνετε; Νὰ γίνετε οἰκτίρμονες».
Ἡ συμπάθεια καὶ ἡ εὐσπλαχνία μας πρὸς ὅλους τους ἀνθρώπους μᾶς πλησιάζει πιὸ κοντὰ στὸ Θεό. Δὲν μπορεῖ, βέβαια, νὰ γίνουμε ὅμοιοι στὴν οὐσία μὲ τὸ Θεό. Ὅμως, ὅταν ἀνεβαίνουμε τὰ σκαλοπάτια τῆς ἀρετῆς, μιμούμαστε τὸ Θεό. «Οὐ δυνάμεθα ὅμοιοι κατ’ οὐσίαν τοῦ Θεοῦ γενέσθαι. Ὅμως ἐξ ἀρετῆς βελτιούμενοι, μιμούμεθα τὸν Θεόν».
Μάλιστα, πλησιάζουμε περισσότερο τὸν Θεό μας καὶ Κύριο, ὅταν στὴν καθημερινή μας ζωή, σὲ κάθε περίπτωση, ποὺ θὰ μᾶς συμβεῖ ἢ, ποὺ ἐμεῖς δημιουργοῦμε, δείχνουμε «σπλάγχνα οἰκτιρμῶν πρὸς πάντας». Σὲ συγγενεῖς, φίλους ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐχθροὺς ἀκόμη. Ἡ ἀδιάκριτη ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν συνάνθρωπό του δημιουργεῖ τὴν πραγματικὴ εἰρήνη μέσα στὸν κόσμο.
Ὁ πραγματικὰ οἰκτίρμων ἄνθρωπος δὲν ξεχωρίζει πρόσωπα. Δὲν εἶναι στοὺς μὲν οἰκτίρμων καὶ στοὺς δὲ ἀνοικτίρμων. Ἀλλὰ σὲ ὅλους ἀγωνίζεται νὰ δείξει τοὺς οἰκτιρμούς, τὴν ἀγάπη του, γιατί τὸ πιστεύει βαθιὰ, ὅτι ἔτσι μόνο ἀκολουθεῖ τὰ ἴχνη τοῦ πανοικτίρμονος Θεοῦ. Ἔτσι, μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη μας αὐτὴ πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας, ὁ Παράδεισος γίνεται ζωντανὴ ἐλπίδα καὶ πραγματικότητα.
Καὶ εἶναι ὕψιστη τιμὴ στὸν μικρὸ καὶ πεπερασμένο ἄνθρωπο νὰ μπορεῖ νὰ βαδίζει στὰ ἴχνη τοῦ ἄπειρου Θεοῦ, μέσω τῆς μεγάλης ἀρετῆς τῆς ἀγάπης.
Χριστιανοί μου,
Ἂς καλλιεργήσουμε, λοιπόν, τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπό μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ὁμοιάσουμε μὲ τὸ Θεὸ καὶ νὰ κληρονομήσουμε τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ποὺ εἶναι κοινωνία ἀγάπης. Ἀμὴν.   Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Ἀριθμός 39

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
(Μάρκ. η΄34-θ΄ 1)
16 Σεπτεμβρίου 2018

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν…» (Μάρκ. η΄ 34).
Εἶναι, κάπως, εὔκολο, Χριστιανοί μου, νὰ ἀκολουθεῖ ὁ ἄνθρωπος, εἴτε ἀπὸ ἐσωτερικὴ παρόρμηση, εἴτε ἀπὸ συνήθεια, μερικὲς μόνο τυπικὲς διατάξεις καὶ μερικὲς ἐντολὲς τοῦ χριστιανισμοῦ.
Εἶναι, ἐπίσης, κάπως εὔκολο, νὰ ἀσκεῖ τὰ λατρευτικά του καθήκοντα, νὰ πηγαίνει κάποιες φορὲς στὴν Ἐκκλησία - ἂν τὸ κάνει κι αὐτὸ – νὰ ἐκτελεῖ μερικὰ ἄλλα θρησκευτικὰ καθήκοντα. Δὲν εἶναι ὅμως ἀρκετό.
Ὁ Χριστός μας, στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μᾶς ζητάει, ἂν θέλουμε, νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε, νὰ σκοπεύουμε σὲ ὑψηλότερους στόχους. Ἀπευθύνεται στὸν κάθε ἄνθρωπο, κάθε ἡλικίας, κάθε μορφωτικοῦ ἐπιπέδου. Καὶ ἀπὸ ὅλους αὐτὸ, ποὺ ζητάει, εἶναι ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ ἄρση τοῦ σταυροῦ. Νὰ ἀγωνισθοῦμε ἐναντίον κάθε τί κατωτέρου, ποὺ φωλιάζει στὴν καρδιά μας, ἐναντίον τῶν παθῶν μας καὶ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἑαυτοῦ μας. Καὶ, στὴ θέση τους, νὰ καλλιεργήσουμε τὶς ἀρετὲς τῆς ἀνεξικακίας, τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης. Νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὸν ἐγωκεντρισμό μας καὶ νὰ ἐνδιαφερθοῦμε, γιὰ τὸν πλησίον μας. Κι ὅλα αὐτὰ, μὲ διάθεση θυσίας. Σηκώνοντας, μὲ ὑπομονὴ, κάθε σταυρὸ, ποὺ θὰ συναντήσουμε στὴ ζωή μας, κάθε δυσκολία, ποὺ θὰ βροῦμε στὴν ἐπὶ γῆς πορεία μας. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».
Ἀλλὰ, γιὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ εἶναι τόσο ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὸ ἐγωκεντρικὸ πνεῦμα, ποὺ δὲν θέλει νὰ ἀκούσει κάτι γιὰ προσφορὰ καὶ θυσία, τὸ μήνυμα αὐτὸ φαίνεται τόσο ἀπόκοσμο, τόσο ξένο, τόσο δυσκολοκατόρθωτο. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀπαρνηθεῖς τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, τὸν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ σηκώνεις τὸν σταυρὸ τῆς θυσίας καὶ τῆς προσφορᾶς. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ὑπερνικᾶς τὸν ἐγωκεντρισμό σου, γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ πλησίον σου.
Καὶ, γι’ αὐτὸ τὸ παραβλέπει, τὸ προσπερνᾶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, τὸ σύνθημα αὐτό. Αὐτὸ, ποὺ ζητάει νὰ βολευθεῖ μὲ ἕνα πιὸ βολικὸ χριστιανισμό, στὰ μέτρα του. Ὁ χριστιανισμὸς τῆς αὐταπάρνησης καὶ τῆς αὐτοθυσίας τοῦ φαίνεται βαρύς, δυσβάστακτος. Ἂς ἀρκεστοῦμε, λένε πολλοὶ – κι ἂν δὲν τὸ λένε τὸ ἐφαρμόζουν στὴ ζωή τους, σὲ μερικὲς ἄλλες πιὸ εὔκολες ἐντολές, ἂς μείνουμε σὲ μερικὰ τυπικὰ καθήκοντα. Ὅποιος στὴν ἐποχὴ μᾶς ἐφαρμόζει τὴν ἀρετὴ τῆς αὐταπάρνησης, ὅποιος ζεῖ τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας, θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ἄλλους «καθυστερημένος», ἔξω ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. Καὶ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ μείνει στὸ περιθώριο. Ἂν κοιτάζουμε τοὺς ἄλλους καὶ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας, γινόμαστε τὰ θύματα. Οἱ ἄλλοι μᾶς προσπερνοῦν, καὶ, ἴσως, πατήσουν ἐπάνω μας γιὰ νὰ ἀνεβοῦν. Γι’ αὐτὸ νὰ βολευτοῦμε ὅπως μποροῦμε, νὰ συμβιβαστοῦμε κάπως μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς,
Αὐτὸ τὸ πνεῦμα τοῦ συμβιβασμοῦ, ἡ ζωὴ τοῦ εὔκολου χριστιανισμοῦ, δὲν χαρίζει στὴν ψυχὴ εἰρήνη. Συχνὰ ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἀκολουθεῖ τοῦτο τὸ μονοπάτι στὴ ζωὴ του, νοιώθει ἀνησυχία. Καὶ, συγχρόνως, ὄχι μόνο δὲν βοηθάει στὴν ἠθικὴ ἀνύψωση τῆς κοινωνίας μας, ἀλλὰ καί, εἴτε τὸ καταλαβαίνει εἴτε ὄχι ὁ ἄνθρωπος, ἐνισχύει τὴν κατάπτωση.
Νὰ, ὅμως, ποὺ γιὰ ἄλλη μία φορὰ στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων, ἡ φωνὴ τοῦ Κυρίου μας ἐπαναλαμβάνεται. Ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰώνας», φωνάζει στὸν ἄνθρωπο τοῦ 21ου αἰώνα: Ὅποιος…θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει σὰν γνήσιος μαθητής μου, ὅποιος θέλει νὰ εἶναι ἀληθινός, σωστὸς μαθητής μου, ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ τοὺς συμβιβασμούς, ἂς ἀκολουθήσει τὸ δύσκολο δρόμο τῆς αὐταπάρνησης καὶ τῆς ἄρσης τοῦ σταυροῦ.
Πρῶτος, βέβαια, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος βάδισε τὸ δρόμο τῆς ὑπέρτατης θυσίας καὶ σήκωσε τὸν σταυρό Του, γι’ αὐτὸ θέλει τοὺς μαθητὲς Του ἀνθρώπους τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς θυσίας. Τοὺς θέλει σταυροφόρους καὶ ὄχι ἀνθρώπους, ποὺ ἀγαποῦν τὶς κερκίδες. Ἀνθρώπους, ποὺ ἐπιζητοῦν τὸ στίβο.
Χριστιανοί μου,
Ἂς ἀκούγαμε κι ἐμεῖς σήμερα τὴ φωνὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου μας, καὶ ἂς ἀκολουθούσαμε τὰ ἴχνη Του. Τότε, θὰ νιώθαμε περισσότερη εἰρήνη στὴ ψυχή μας. Θὰ νιώθαμε γαλήνη ἀπὸ τὴ συνείδησή μας, ποὺ θὰ μᾶς ἐπαινοῦσε. Ἀλλὰ καὶ πόση θὰ ἦταν ἡ προσφορά μας στὴν τόσο δύσκολη ἐποχή μας.
Μακάρι νά τό ἐπιτύχουμε! Ἀμήν.    Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Χίου